Pragnę zobaczyć świat zewnętrzny i przebywać z wilkami w moim wieku. Osiemnaście lat. Czasami męczące bywa życie w ukryciu i rozmowy z jedynym wilkiem, jakiego znałam - moją babcią. Tęsknię za tym, by w moim życiu wydarzyło się coś nowego.
Urodziłam się w watasze zwanej Rzeczną Watahą. Wszyscy członkowie mieli nadprzyrodzone zdolności zapobiegania umieraniu zbiorników wodnych. Potrafili zlokalizować każde źródło wody poprzez duchowe przeczucie, które ich prowadziło. Moja matka, Luna, miała znacznie więcej mocy. Potrafiła leczyć chorych lub umierających jedną kroplą wody. Wiedziała, kiedy będzie padać, a gdy płakała, niebo płakało razem z nią.
Rzeczna Wataha była kochana ze względu na swoje potężne zdolności, które wydawały się boskie. Wszystkie watahy określały ich jako potomków bogini księżyca. Ale jedna wataha tego nie robiła: Szara Wataha. Postrzegali nas jako zagrożenie i wierzyli, że manipulujemy innymi, by zostać władcami wszystkich watah. Zaatakowali Rzeczną Watahę w dniu moich narodzin, zabijając wszystkich. Moja babcia miała szczęście uciec ze mną w głąb lasu i od tego dnia nigdy stamtąd nie wyszłyśmy.
Rzeczna Wataha ma boskie zdolności. Urodziliśmy się z cechami fizycznymi, które wyróżniały nas spośród innych wilków. Mieliśmy futro białe jak śnieg, które zdawało się świecić, oraz piękne niebieskie znamię na prawym boku. Babcia powiedziała mi, że moja mama miała większe i bardziej widoczne znamię niż inni członkowie jej watahy. Ja mam jej znamiona. Długi pas od środka czoła aż do dwóch przednich łap.
Musiałam pokrywać swoje futro błotem, by ukryć znamiona. Zabroniono mi też przemieniać się w ludzką postać, bo była zbyt piękna, by nie zostać rozpoznaną jako członek Rzecznej Watahy. Miałam długie, jedwabiste blond włosy sięgające do pasa, niebieskie oczy i oliwkową cerę.
Po raz pierwszy przemieniłam się w wilka, gdy miałam tylko 6 lat. Babcia kazała mi przysiąc, że nigdy więcej nie przemienię się w ludzką postać i nigdy nie opuszczę lasu dla własnego bezpieczeństwa. Obiecałam jej to.
Żyjąc z babcią, nigdy nie widziałam jej ludzkiej postaci, tylko białą wilczą formę. W porównaniu do jej 4-stopowej wilczej postaci, byłam znacznie mniejsza, ale szybsza podczas polowania. Przypuszczam, że moją szybkość zawdzięczam małemu rozmiarowi. Poinformowała mnie, że moja matka była znacznie większa od niej. Nie miałam szczęścia odziedziczyć jej rozmiaru. Ale dowiedziałam się, że bardzo ją przypominam. Ja również miałam wszystkie jej specjalne zdolności.
Babcia zawsze mówiła o mojej matce, ale nigdy o ojcu. Próbowałam raz zapytać o niego, a ona warknęła na mnie, prawie mnie gryząc. Nigdy więcej nie pytałam, choć byłam bardzo ciekawa, kim był.
Skończyłam tarzać się w błocie. Moje śnieżnobiałe futro było teraz ciemnobrązowe. Babcia też zwykła się tarzać w błocie, ale teraz nie jest w stanie. Jest zbyt stara i słaba.
Podeszłam do gigantycznego drzewa, gdzie mieszkałyśmy z babcią. Z tyłu drzewa była duża dziupla, w której obie spałyśmy. Drzwi stanowił duży krzak, który ukrywał nasz dom. Przecisnęłam się między nimi, robiąc wejście.
Moje serce zaciężyło na widok śpiącej babci. Świszczało jej w piersi. Ostatnio miała problemy z oddychaniem. Otworzyła oczy, gdy mnie wyczuła.
Usiadłam przed nią.
"Nie martw się o mnie, dziecko. Jestem błogosławiona, że żyłam tak długo, a mój czas na tej ziemi dobiega końca." Jej głos drżał, słaby.
"Nie, babciu, proszę nie mów tak negatywnie," skomlałam.
"Salem, wszyscy musimy kiedyś odejść. Z wody powstaliśmy i do wody nasza wataha powróci. Proszę, nie płacz po mnie."
Babcia powiedziała mi, że gdy członek Rzecznej Watahy umierał, byliśmy tak wyjątkowi, że nasze ciała zamieniały się w wodę i parowały.
"Wiem, że martwisz się, że będziesz sama po moim odejściu, ale nie bój się. Jesteś silnym wilkiem, jak twoja mama. Dasz sobie radę."
Płakałam.
Deszcz lunął wraz z moimi łzami.
"Salem!" Babcia próbowała krzyknąć, ale była zbyt słaba.
Zamknęłam oczy, powstrzymując łzy. Deszcz również ustał.
"Musisz uważać na moce, które posiadasz," ostrzegła.
Kiwnęłam głową.
"Nasza wataha nie miała szczęścia żyć tak długo jak ja. Zginęli przed czasem. Salem, to zaszczyt umrzeć ze starości. Jestem wdzięczna," powiedziała.
Moja futrzasta głowa spoczęła na jej przednich łapach.
"Modlę się, żebyś żyła tak długo jak ja po moim odejściu, Salem, i żebyś nigdy nie była smutna ani samotna."
Zaskomlałam.
"Obiecaj mi jeszcze raz, Salem, że nigdy nie opuścisz tego miejsca i pozostaniesz w ukryciu aż do śmierci."
"Obiecuję, babciu."
"Dobrze, moja piękna wilczyco. Nie chcę, żebyś zginęła jak nasi poprzedni członkowie, jeśli kiedykolwiek zostaniesz złapana. Chcę, żebyś zestarzała się jak ja."
"Tak, babciu."
Tej nocy babcia zmarła we śnie, gdy leżałam obok niej. Łzy płynęły z moich oczu, gdy zobaczyłam jej ciało. Ciało, które już nigdy nie będzie ciepłe, przy którym nie będę mogła się przytulić, zamieniło się w kałużę wody. Następnie powoli wyparowało.
Tej nocy deszcz padał mocno, bo straciłam jedynego wilka, jakiego znałam. Byłam teraz sama. Płakałam przez tydzień, odmawiając jedzenia i opuszczania drzewa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Salem
Były konsekwencje za zbyt częste płakanie, ponieważ moje łzy były powiązane z deszczem. Mogło to spowodować powódź i wiele więcej szkód. Musiałam zamknąć oczy, żeby przestać płakać, i wkrótce ulewny deszcz na zewnątrz się uspokoił.
Następnego dnia postanowiłam opuścić drzewo. Byłam głodna po tygodniu bez posiłków.
Ziemia była tak rozmiękła od deszczu, że moje łapy zapadały się w nią przy każdym kroku. A krople deszczu spadały z liści drzew nade mną, lądując na moim grzbiecie. Moje futro szybko przemokło.
Otrząsnęłam futro i nastawiłam uszy, nasłuchując małej zwierzyny w pobliżu. Mój nos również szukał ich zapachu. Szybko spotkało mnie rozczarowanie, gdy niczego nie znalazłam. Kiedyś potrafiłam natychmiast wypatrzeć posiłek, ale teraz zajmowało to znacznie więcej czasu niż myślałam.
Wędrowałam po głębi lasu, próbując znaleźć cokolwiek, co mogłoby zaspokoić mój głód. Nic nie znalazłam. Ani królika, myszy, ptaków, węży czy jakichkolwiek innych małych stworzeń.
Nie przepadałam za rybami, podobnie jak moja babcia. Czasami jadłyśmy je ze względów odżywczych, odgryzając im głowy. Ich głowy były dobre dla zmniejszenia ryzyka obrażeń podczas polowania na duże ssaki.
Byłam zaskoczona, gdy poszłam nad rzekę, że nie było tam żadnych ryb.
Przez godziny polowałam na jedzenie, ale wciąż nie miałam szczęścia czegokolwiek znaleźć. Napiłam się wody i wróciłam do drzewa, mając nadzieję, że następny dzień będzie lepszy.
Następnego ranka znów wyruszyłam na polowanie. Ponownie spotkało mnie rozczarowanie; dzień nie był lepszy niż poprzedni. Nie znalazłam jedzenia. Wydawało się, jakby wszystkie zwierzęta przeniosły się z mojego terenu w inne miejsce.
Zapadł zmrok i wróciłam do domu bardziej głodna niż kiedykolwiek. Rzuciłam się na brzuch, czując się słaba. Pilnie potrzebowałam czegoś do jedzenia, inaczej na pewno umrę z głodu.
Następnego dnia czułam się bezradna próbując polować w tej samej okolicy, bo czułam się teraz jak jedyne stworzenie w głębi lasu. Mój żołądek miał dość napełniania wodą dla złagodzenia głodu. Potrzebowałam mięsa. Dużej, soczystej kości z grubym mięsem, by zaspokoić głód.
Spojrzałam prosto przed siebie, wiedząc, że jedynym sposobem na przeżycie było teraz opuszczenie głębi lasu. Ale nie było to bezpieczne. W noc, gdy Szara Wataha potajemnie zaatakowała moją watahę, babcia powiedziała mi, że alfa ją zobaczył. Musiała ukryć nasz zapach przed ucieczką przed nim.
Bolesna myśl przyszła mi do głowy, zmartwiona, że życzenie mojej babci przed śmiercią może się nigdy nie spełnić. Mogę nigdy nie dożyć jej wieku, jeśli szybko nie znajdę czegoś do jedzenia.
Zaskowyczałam na myśl o kolejnej nocy spędzonej o głodzie. Nie mogłam już dłużej tego znieść.
Poczułam, jak moje ciało się porusza i powstrzymałam się, zanim opuściłam moje bezpieczne miejsce, przypominając sobie złożoną obietnicę. Odwróciłam się, by spojrzeć na drzewo, które kiedyś dzieliłam z babcią jako nasz dom, a potem z powrotem na ścieżkę prowadzącą z lasu.
Pobiegłam z domu. Nie zamierzałam pozwolić sobie umrzeć z głodu, nawet jeśli oznaczało to złamanie obietnicy danej babci.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Salem
Moje cztery łapy niosły mnie z głębi lasu, coraz dalej od domu. Czułam, jak niebezpieczne było miejsce, do którego zmierzałam. Im dalej biegłam, tym częściej oglądałam się za siebie, aż w końcu mój dom zniknął mi z oczu.
Co ja wyprawiam? Choć bałam się śmierci głodowej, równie dobrze mogłam zginąć poza głębią lasu. Zatrzymałam się, dysząc pod wielkim drzewem, pogrążona w niepokojących myślach.
Język zwisał mi z pyska, gdy łapałam szybkie oddechy, a serce waliło mi, gdy obserwowałam nowe otoczenie. Ten widok przyprawiał mnie o dreszcze. Było tu zbyt jasno. Byłam widoczna i łatwa do zauważenia przez inne drapieżniki, jak wilki, co nie wróżyło dobrze. Nigdy nie mogłam czuć się tu bezpiecznie.
Moje uszy i nos były cały czas w pogotowiu, wypatrując wilków, które mogłyby mnie zauważyć. Na szczęście nie wyczułam żadnego. Miałam wystarczająco czasu, by szybko złapać zdobycz i pośpiesznie wrócić. Oparłam się o drzewo, a moje ciało drżało nerwowo, gdy zamknęłam oczy i uniosłam nos, węsząc w powietrzu za małymi stworzeniami.
Moje oczy otworzyły się gwałtownie, a ciało podskoczyło, gdy wyczułam w pobliżu królika. Mogłam mieć szczęście i znaleźć jego norę. Przemknęłam przez las. Moje serce podskoczyło z radości, gdy przemykałam między krzakami. Zobaczyłam jedzenie: tłustego brązowego królika zajadającego się trawą.
To był idealny moment, by się do niego podkraść. Moje oczy były w niego wpatrzone, gdy skradałam się ostrożnie. Niestety, nieostrożnie nadepnęłam na suchą gałązkę. Królik usłyszał mnie i zaczął uciekać. Pogoniłam za nim i złapałam go za szyję, zanim zdążył wskoczyć do swojej nory. Zabiłam go i miałam szczęście, że zaprowadził mnie do swojego domu.
Mój pysk był pokryty jego krwią. Wzięłam jego bezwładne ciało do pyska, gotowa wracać. Nagle zatrzymałam się, a moje oczy spoczęły na jego domu. Mała dziura w ziemi. Gdybym mogła znaleźć jeszcze jednego lub trzy podobne, mogłabym przetrwać przez dni bez konieczności opuszczania domu na polowanie, a może sytuacja w domu wróciłaby do normy.
Położyłam moją zdobycz na trawie i zaczęłam kopać w jego norze. Z podekscytowaniem kopałam szybciej, słysząc około 6 królików, jak przypuszczałam. Próbowały uciec, gdy tylko je zauważyłam. To była jego rodzina, wraz z malutkim młodym. Planowałam zjeść najpierw młode, by zyskać siłę na powrót.
Zabiłam wszystkie pięć i rzuciłam je obok mojej pierwszej zdobyczy. Młody królik piszczał przerażająco, gdy moje ostre zęby przebiły jego szyję. Nagle poczułam, jak moje ciało zostaje odrzucone na moją zdobycz, rozrzucając ją dookoła.
Szybko wstałam, a moje oczy rozszerzyły się ze śmiertelnego strachu. Wielki, ciemnobrązowy wilk stał przede mną. Jego oczy wpatrywały się w moje, gdy warczał. Odwróciłam się błyskawicznie, by uciec. Zamarłam ze strachu, gdy odkryłam, że więcej wilków stało za mną.
Otoczyły mnie. Sześć z nich w różnych odcieniach brązu i czerni. Były duże - zbyt duże dla mnie - i wyglądały na wystarczająco silne, by stoczyć walkę. Zaskomlałam. Nie było szans, żebym uciekła żywa.
W tej chwili żałowałam, że złamałam obietnicę daną babci, bo moi wrodzy znaleźli mnie. Miałam umrzeć. Nie będę już ostatnim żywym wilkiem w mojej watasze.
Ich ostre zęby kłapały, gdy warczały i syczały. Byłam przerażona, stojąc w środku. Moja głowa ciągle się obracała, sprawdzając, czy ktoś nie próbuje zaatakować mnie z zaskoczenia, a moje ciało nie przestawało drżeć. Z trudem utrzymywałam się na czterech łapach.
Jeden z lewej strony próbował zaatakować mnie z boku. Zawarczałam na niego, zbyt przerażona, by się cofnąć. Zatrzymał się, nie na moje ostrzeżenie, ale na rozkaz innego wilka. "Damian, pamiętaj, karanie obcego nie jest naszym zadaniem."
"Widzę, że złapaliście intruza, dość brudnego." Wyczułam kolejnego wilka, innego niż sześć wilków, które mnie otoczyły. Spojrzałam za siebie, by zobaczyć, gdzie jest siódmy wilk, a moje ciało zamarło z przerażenia.
Po raz pierwszy zobaczyłam męskiego wilka w jego drugiej formie, ludzkiej postaci. Jego skóra była bez sierści, a okrywało go coś w rodzaju dziwnego przykrycia, jakby ludzkiego futra. Ten dziwny przedmiot był gładki jak skóra bez sierści.
Gdy ciemne oczy mężczyzny spotkały się z moimi, moje ciało się skuliło, a ja podwinęłam ogon, skomląc ze strachu. Czy to był alfa, przywódca Szarej Watahy? Martwiłam się. Czułam potrzebę płaczu, ale starałam się powstrzymać.
Moje znaki nie były widoczne. Jak mogli wiedzieć, że jestem ocalałą z Rzecznej Watahy? "Wykończcie ją po zakończeniu treningu," polecił. Czy miałam umrzeć? Zaskomlałam o życie.
"Sam się nią zajmę," powiedział pierwszy wilk, który mnie zaatakował, wchodząc do kręgu. Moje ciało opadło na trawę, na bok, poddając się mu. Nie było mowy, żebym mogła stawić czoła jemu czy któremukolwiek z nich.
"Poddaje się tobie, Alaric. Wie, że nie jest w stanie cię pokonać," powiedział ich przywódca. "Zwiążcie ją," dodał następnie.
Pierwszy wilk zmienił się w swoją drugą formę. Miał ciemnobrązowe oczy i włosy, i był wysoki. Skomlałam na ziemi, gdy rzucili mu łańcuch.
"Nie masz prawa polować na terenie Watahy Mrocznej Krwi bez naszego pozwolenia," powiedział do mnie. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że nie byli moją wrogą watahą.
Moje oczy rozszerzyły się, gdy ciemnobrązowowłosy mężczyzna uniósł łańcuch w dłoni i szybko opuścił go na moją głowę. Zamknął się, gdy łańcuch opadł z siłą.
Przesuń w górę, aby kontynuować