passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Hidden She-Wolf - Rozdział #4 - autor A.K.Knight

The Hidden She-Wolf

/

Rozdział 4

Rozdział 2

Salem

Były konsekwencje za zbyt częste płakanie, ponieważ moje łzy były powiązane z deszczem. Mogło to spowodować powódź i wiele więcej szkód. Musiałam zamknąć oczy, żeby przestać płakać, i wkrótce ulewny deszcz na zewnątrz się uspokoił.

Następnego dnia postanowiłam opuścić drzewo. Byłam głodna po tygodniu bez posiłków.

Ziemia była tak rozmiękła od deszczu, że moje łapy zapadały się w nią przy każdym kroku. A krople deszczu spadały z liści drzew nade mną, lądując na moim grzbiecie. Moje futro szybko przemokło.

Otrząsnęłam futro i nastawiłam uszy, nasłuchując małej zwierzyny w pobliżu. Mój nos również szukał ich zapachu. Szybko spotkało mnie rozczarowanie, gdy niczego nie znalazłam. Kiedyś potrafiłam natychmiast wypatrzeć posiłek, ale teraz zajmowało to znacznie więcej czasu niż myślałam.

Wędrowałam po głębi lasu, próbując znaleźć cokolwiek, co mogłoby zaspokoić mój głód. Nic nie znalazłam. Ani królika, myszy, ptaków, węży czy jakichkolwiek innych małych stworzeń.

Nie przepadałam za rybami, podobnie jak moja babcia. Czasami jadłyśmy je ze względów odżywczych, odgryzając im głowy. Ich głowy były dobre dla zmniejszenia ryzyka obrażeń podczas polowania na duże ssaki.

Byłam zaskoczona, gdy poszłam nad rzekę, że nie było tam żadnych ryb.

Przez godziny polowałam na jedzenie, ale wciąż nie miałam szczęścia czegokolwiek znaleźć. Napiłam się wody i wróciłam do drzewa, mając nadzieję, że następny dzień będzie lepszy.

Następnego ranka znów wyruszyłam na polowanie. Ponownie spotkało mnie rozczarowanie; dzień nie był lepszy niż poprzedni. Nie znalazłam jedzenia. Wydawało się, jakby wszystkie zwierzęta przeniosły się z mojego terenu w inne miejsce.

Zapadł zmrok i wróciłam do domu bardziej głodna niż kiedykolwiek. Rzuciłam się na brzuch, czując się słaba. Pilnie potrzebowałam czegoś do jedzenia, inaczej na pewno umrę z głodu.

Następnego dnia czułam się bezradna próbując polować w tej samej okolicy, bo czułam się teraz jak jedyne stworzenie w głębi lasu. Mój żołądek miał dość napełniania wodą dla złagodzenia głodu. Potrzebowałam mięsa. Dużej, soczystej kości z grubym mięsem, by zaspokoić głód.

Spojrzałam prosto przed siebie, wiedząc, że jedynym sposobem na przeżycie było teraz opuszczenie głębi lasu. Ale nie było to bezpieczne. W noc, gdy Szara Wataha potajemnie zaatakowała moją watahę, babcia powiedziała mi, że alfa ją zobaczył. Musiała ukryć nasz zapach przed ucieczką przed nim.

Bolesna myśl przyszła mi do głowy, zmartwiona, że życzenie mojej babci przed śmiercią może się nigdy nie spełnić. Mogę nigdy nie dożyć jej wieku, jeśli szybko nie znajdę czegoś do jedzenia.

Zaskowyczałam na myśl o kolejnej nocy spędzonej o głodzie. Nie mogłam już dłużej tego znieść.

Poczułam, jak moje ciało się porusza i powstrzymałam się, zanim opuściłam moje bezpieczne miejsce, przypominając sobie złożoną obietnicę. Odwróciłam się, by spojrzeć na drzewo, które kiedyś dzieliłam z babcią jako nasz dom, a potem z powrotem na ścieżkę prowadzącą z lasu.

Pobiegłam z domu. Nie zamierzałam pozwolić sobie umrzeć z głodu, nawet jeśli oznaczało to złamanie obietnicy danej babci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Salem

Moje cztery łapy niosły mnie z głębi lasu, coraz dalej od domu. Czułam, jak niebezpieczne było miejsce, do którego zmierzałam. Im dalej biegłam, tym częściej oglądałam się za siebie, aż w końcu mój dom zniknął mi z oczu.

Co ja wyprawiam? Choć bałam się śmierci głodowej, równie dobrze mogłam zginąć poza głębią lasu. Zatrzymałam się, dysząc pod wielkim drzewem, pogrążona w niepokojących myślach.

Język zwisał mi z pyska, gdy łapałam szybkie oddechy, a serce waliło mi, gdy obserwowałam nowe otoczenie. Ten widok przyprawiał mnie o dreszcze. Było tu zbyt jasno. Byłam widoczna i łatwa do zauważenia przez inne drapieżniki, jak wilki, co nie wróżyło dobrze. Nigdy nie mogłam czuć się tu bezpiecznie.

Moje uszy i nos były cały czas w pogotowiu, wypatrując wilków, które mogłyby mnie zauważyć. Na szczęście nie wyczułam żadnego. Miałam wystarczająco czasu, by szybko złapać zdobycz i pośpiesznie wrócić. Oparłam się o drzewo, a moje ciało drżało nerwowo, gdy zamknęłam oczy i uniosłam nos, węsząc w powietrzu za małymi stworzeniami.

Moje oczy otworzyły się gwałtownie, a ciało podskoczyło, gdy wyczułam w pobliżu królika. Mogłam mieć szczęście i znaleźć jego norę. Przemknęłam przez las. Moje serce podskoczyło z radości, gdy przemykałam między krzakami. Zobaczyłam jedzenie: tłustego brązowego królika zajadającego się trawą.

To był idealny moment, by się do niego podkraść. Moje oczy były w niego wpatrzone, gdy skradałam się ostrożnie. Niestety, nieostrożnie nadepnęłam na suchą gałązkę. Królik usłyszał mnie i zaczął uciekać. Pogoniłam za nim i złapałam go za szyję, zanim zdążył wskoczyć do swojej nory. Zabiłam go i miałam szczęście, że zaprowadził mnie do swojego domu.

Mój pysk był pokryty jego krwią. Wzięłam jego bezwładne ciało do pyska, gotowa wracać. Nagle zatrzymałam się, a moje oczy spoczęły na jego domu. Mała dziura w ziemi. Gdybym mogła znaleźć jeszcze jednego lub trzy podobne, mogłabym przetrwać przez dni bez konieczności opuszczania domu na polowanie, a może sytuacja w domu wróciłaby do normy.

Położyłam moją zdobycz na trawie i zaczęłam kopać w jego norze. Z podekscytowaniem kopałam szybciej, słysząc około 6 królików, jak przypuszczałam. Próbowały uciec, gdy tylko je zauważyłam. To była jego rodzina, wraz z malutkim młodym. Planowałam zjeść najpierw młode, by zyskać siłę na powrót.

Zabiłam wszystkie pięć i rzuciłam je obok mojej pierwszej zdobyczy. Młody królik piszczał przerażająco, gdy moje ostre zęby przebiły jego szyję. Nagle poczułam, jak moje ciało zostaje odrzucone na moją zdobycz, rozrzucając ją dookoła.

Szybko wstałam, a moje oczy rozszerzyły się ze śmiertelnego strachu. Wielki, ciemnobrązowy wilk stał przede mną. Jego oczy wpatrywały się w moje, gdy warczał. Odwróciłam się błyskawicznie, by uciec. Zamarłam ze strachu, gdy odkryłam, że więcej wilków stało za mną.

Otoczyły mnie. Sześć z nich w różnych odcieniach brązu i czerni. Były duże - zbyt duże dla mnie - i wyglądały na wystarczająco silne, by stoczyć walkę. Zaskomlałam. Nie było szans, żebym uciekła żywa.

W tej chwili żałowałam, że złamałam obietnicę daną babci, bo moi wrodzy znaleźli mnie. Miałam umrzeć. Nie będę już ostatnim żywym wilkiem w mojej watasze.

Ich ostre zęby kłapały, gdy warczały i syczały. Byłam przerażona, stojąc w środku. Moja głowa ciągle się obracała, sprawdzając, czy ktoś nie próbuje zaatakować mnie z zaskoczenia, a moje ciało nie przestawało drżeć. Z trudem utrzymywałam się na czterech łapach.

Jeden z lewej strony próbował zaatakować mnie z boku. Zawarczałam na niego, zbyt przerażona, by się cofnąć. Zatrzymał się, nie na moje ostrzeżenie, ale na rozkaz innego wilka. "Damian, pamiętaj, karanie obcego nie jest naszym zadaniem."

"Widzę, że złapaliście intruza, dość brudnego." Wyczułam kolejnego wilka, innego niż sześć wilków, które mnie otoczyły. Spojrzałam za siebie, by zobaczyć, gdzie jest siódmy wilk, a moje ciało zamarło z przerażenia.

Po raz pierwszy zobaczyłam męskiego wilka w jego drugiej formie, ludzkiej postaci. Jego skóra była bez sierści, a okrywało go coś w rodzaju dziwnego przykrycia, jakby ludzkiego futra. Ten dziwny przedmiot był gładki jak skóra bez sierści.

Gdy ciemne oczy mężczyzny spotkały się z moimi, moje ciało się skuliło, a ja podwinęłam ogon, skomląc ze strachu. Czy to był alfa, przywódca Szarej Watahy? Martwiłam się. Czułam potrzebę płaczu, ale starałam się powstrzymać.

Moje znaki nie były widoczne. Jak mogli wiedzieć, że jestem ocalałą z Rzecznej Watahy? "Wykończcie ją po zakończeniu treningu," polecił. Czy miałam umrzeć? Zaskomlałam o życie.

"Sam się nią zajmę," powiedział pierwszy wilk, który mnie zaatakował, wchodząc do kręgu. Moje ciało opadło na trawę, na bok, poddając się mu. Nie było mowy, żebym mogła stawić czoła jemu czy któremukolwiek z nich.

"Poddaje się tobie, Alaric. Wie, że nie jest w stanie cię pokonać," powiedział ich przywódca. "Zwiążcie ją," dodał następnie.

Pierwszy wilk zmienił się w swoją drugą formę. Miał ciemnobrązowe oczy i włosy, i był wysoki. Skomlałam na ziemi, gdy rzucili mu łańcuch.

"Nie masz prawa polować na terenie Watahy Mrocznej Krwi bez naszego pozwolenia," powiedział do mnie. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że nie byli moją wrogą watahą.

Moje oczy rozszerzyły się, gdy ciemnobrązowowłosy mężczyzna uniósł łańcuch w dłoni i szybko opuścił go na moją głowę. Zamknął się, gdy łańcuch opadł z siłą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

SalemStraciłam przytomność od pierwszego uderzenia. Zorientowałam się dopiero, gdy obudziłam się z powodu ostrego bólu w boku. Odkryłam, że moje ciało było przywiązane za tylne łapy, podczas gdy byłam wleczona po kamienistej ścieżce.

Chciałam płakać, już wiedząc, jaki czeka mnie los. Trudno było się powstrzymać, wiedząc, że twoje życie dobiega końca i nie możesz nic z tym zrobić. Ciągnęli moje ciało po ziemi, jakbym była niczym.

"Ta brudna łajdaczka w końcu postanowiła się obudzić", powiedział jeden z wilków za mną, który wydawał się być w gotowości, gdybym próbowała jakoś uciec.

Ciemnowłosy samiec, który był przede mną, ciągnąc moje ciało wzdłuż ścieżki, w towarzystwie przywódcy, odwrócił się, by na mnie spojrzeć. "Obudziła się na swoje lanie", powiedział ze śmiechem, odwracając się z powrotem. Wszyscy się przyłączyli.

Poczułam, jak w gardle tworzy mi się gula, a w oczach powoli pojawiają się łzy, sprawiając, że wszystko stało się zamazane. Choć byłam w strasznej sytuacji, nigdy nie mogłam ujawnić swojej tożsamości. Zamrugałam, odganiając łzy.

"Takie wilki jak ty mnie brzydzą", usłyszałam, jak mówi inny wilk. "Wszyscy nienawidzicie zasad i chcecie żyć bez przywódcy, robiąc co wam się podoba, nawet jeśli oznacza to kradzież od innej watahy."

Zaskomlałam głośno, gdy poczułam jego zęby wbijające się w bok mojej szyi. "Damian, przestań!" krzyknął przywódca. Krwawiłam, gdy jego ostre zęby opuściły moją szyję.

Przestał mnie ciągnąć i wszyscy spojrzeli na mnie, krwawiącą. Drżałam z bólu, wciąż skomląc. "Wiem, że jesteś zły na tych włóczęgów, którzy polują na naszej ziemi kiedy im się podoba, ale pamiętaj, karanie włóczęgi nie jest naszym zadaniem, tylko alfy."

Wtedy zdałam sobie sprawę, że samiec, którego uważałam za alfę, nim nie był. "Zostanie surowo ukarana za polowanie na naszej ziemi."

Znowu byłam ciągnięta, gdy kontynuowali swoją podróż. "Mam nadzieję, że alfa ją zabije", usłyszałam, jak mruczy wilk, który ugryzł mnie w szyję. "Wszyscy włóczędzy powinni zostać zabici za swoją bezwartościowość. To już wystarczająco smutne, gdy wilk z porządnej watahy dowiaduje się, że jego partner jest włóczęgą. Lepiej dla nich być martwym niż dowiedzieć się, z kim się związali."

Chociaż bardzo cierpiałam, chciałam im powiedzieć, że nie należę do watahy, o którą mnie podejrzewają, ale bałam się, że będą chcieli wiedzieć, z której innej watahy pochodzę. Nigdy nie mogę nikomu powiedzieć, że byłam członkiem Watahy Rzecznej. To byłoby dla mnie zbyt niebezpieczne.

Chciałam błagać ich, żeby mnie puścili, ale nie było to tego sensu. I tak by mnie zignorowali. Ci przede mną skręcili, a moje ciało uderzyło w drzewo, powodując, że ugryzienie na szyi zaczęło krwawić jeszcze bardziej. Zawarczałam z bólu.

"Zanim doprowadzimy ją do Alfy, będzie martwa." Wszyscy się roześmiali. "Jestem pewien, że alfa by to zrozumiał", usłyszałam, jak mówi wilk, którego wcześniej uznałam za przywódcę.

Żałowałam, że nie zostałam w lesie i nie umarłam z głodu. Wolałabym umrzeć z głodu niż być tak torturowana. Ślady mojej krwi pozostawały za nami, gdy wyprowadzili mnie z lasu na dziwną ziemię, która prawie nie miała drzew.

"W końcu dotarliśmy, łajdaczko, na twoje lanie", powiedział jeden z wilków. Zaskomlałam.

Zaciągnęli mnie dalej w głąb tej dziwnej ziemi. Byłam zaskoczona widokiem tego, jak żyli, choć wciąż odczuwałam silny ból. Nie mieszkali w lesie, ale w dziwnym brązowym budynku. Moje serce przyspieszyło, gdy zobaczyłam wilki, samce i samice w ich drugich formach, zbierające się, by na mnie popatrzeć. Wszyscy byli dziwni dla moich oczu, ponieważ rzadko się przemieniałam lub widziałam wilka w jego drugiej formie, ludzkiej postaci.

Następnie skręcili w górę wzgórza do domu, który był większy niż wszystkie inne domy. Zostałam przyprowadzona na tył domu. Moje serce zadrżało, gdy zobaczyłam fragment lasu. Czułam jego zapach. Gdybym tylko mogła uwolnić się z łańcucha. Mogłabym uciec i wrócić w głąb lasu.

Przestali mnie ciągnąć na zewnątrz budynku przed drzwiami. "Alfo Deucalionie", zawołał jeden. Drzwi się otworzyły i moje oczy rozszerzyły się, uderzone niebezpiecznym wyglądem alfy. Był bardzo duży. Miał długie, ciemne włosy opadające na ramiona, ciemniejsze niż noc, krzaczaste, grube brwi, krótko przyciętą brodę i spojrzenie krwistoczerwonych oczu, które sprawiało, że chciało się od niego uciec jak najdalej.

"Mamy włóczęgę, która polowała na naszej ziemi", powiedział wilk. Alfa powoli wyszedł ze swojego domu, nic nie mówiąc. Następnie stanął przede mną, obserwując mnie związaną na ziemi z szyją umazaną krwią.

Poczułam, jak krew zastyga mi w żyłach pod jego spojrzeniem. Jego ponura twarz i krwistoczerwone oczy były przerażające.

Zaskomlałam. "Ta łajdaczka zabiła siedem królików. Myślałem, że udało mi się uratować małego króliczka, ale wystraszyła go na śmierć."

"Cóż, z pewnością wystraszę ją na śmierć, gdy z nią skończę", powiedział alfa bezlitośnie. Jego głos był silny.

Jego oczy nie opuszczały moich, gdy stał przede mną. Następnie warknął na mnie ze złością. Byłam przerażona tym, jak potężne było jego warknięcie. Poczułam, jak moje ciało powoli porusza się pod wpływem silnego podmuchu wiatru, który wydobył się z jego pyska. Wiedziałam w tym momencie, że nie będzie jutra.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Hidden She-Wolf

The Hidden She-Wolf

63 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

63

Treść

Aa