passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Homeless Billionaire - Rozdział #3 - autor kiss.leilani

The Homeless Billionaire

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Trzymałam płaczące dziecko, czując się przytłoczona. Musiałam je nakarmić, ale sama myśl o tym była nie do zniesienia. Moje ciało bolało, a pierś ledwo produkowała mleko. Wiedziałam, że jeśli szybko nie znajdę sposobu, aby go nakarmić, będzie głodował.

Ze łzami w oczach obnażyłam pierś i spróbowałam nakarmić go ponownie. Moje dziecko chętnie otworzyło usta i zaczęło ssać, ból był dla mnie ogromny, ale zacisnęłam usta i wytrzymałam. Jednak po kilku sekundach puścił i zaczął płakać głośniej. Rozpaczliwa próba...

szloch opuścił moje usta. Owinąłem go i opuściłem namiot, czując zawroty głowy i osłabienie. Musiałem znaleźć jedzenie dla niego i dla siebie.

"Proszę... daj mi trochę... pieniędzy..." błagałem następną kobietę, która przechodziła przez ulicę, mój głos załamywał się z desperacji. Żebrałem już ponad godzinę, ale bezskutecznie. Wszyscy mnie ignorowali, jak ci przed nimi. Nikt nie chciał mi pomóc, a wielu z nich mnie przeklinało. Jedyną opcją, jaka mi pozostała, byli ci mężczyźni pijący po drugiej stronie ulicy.

et.

Wiedziałam, że muszę zdobyć pieniądze, ale myśl o pójściu tam, gdzie mężczyźni pili, sprawiała, że czułam się nieswojo. Wiedziałam, co to mogło oznaczać. Ale zaczynałam się desperować i nie miałam wyboru.

Właśnie gdy miałam ruszyć do przodu, silne ramię złapało mnie za płaszcz. Przestraszona, spojrzałam w górę, by zobaczyć mężczyznę, który mnie chwycił.

Był duży, pochylony na jedną stronę, z brudnymi włosami i ubraniem. Wąsy zakrywały połowę jego twarzy, a on sam również miał na sobie płaszcz, co utrudniało zobaczenie h

jego rysy wyraźnie. Ale jedno było pewne, był pijakiem.

"Weź to..." powiedział pijak ochrypłym, chrapliwym głosem, jakby minęło dużo czasu, odkąd ostatnio rozmawiał. Wyciągnął do mnie garść banknotów.

Nie zastanawiałem się, dlaczego ten brudny, pijany nieznajomy chciałby mi pomóc. Wyrwałem mu pieniądze z ręki, łzy wdzięczności napływały mi do oczu. "Dziękuję. Bardzo ci dziękuję!"

Nie odpowiedział nic na to, zamiast tego przesunął się obok

ja jego chwiejne kroki głośne na chodniku. Odchylił głowę do tyłu i wziął łyk z butelki alkoholu, zanim kontynuował swoją drogę.

Jaimie wiercił się pod moimi ubraniami, odciągając moją uwagę od życzliwego pijaka. Zacieśniłam ramię wokół mojego dziecka, potrząsając głową, aby pozbyć się zawrotów, które czułam. Odwróciłam się i odeszłam, przyciągając płaszcz bliżej twarzy, aby zakryć jej połowę i ukryć swoją tożsamość.

Kupiłam mleko dla niemowląt i butelkę w najbliższym sklepie, ignorując

ng ciekawskie spojrzenia urzędników i wyszedłem.

Godziny później nakarmiłem Jaimie i siebie. Nie mogłem sobie pozwolić na pozostanie w jednym miejscu zbyt długo, więc kontynuowałem swoją podróż.

Trzy dni później przyznałem przed sobą, że nie miałem pojęcia, gdzie jestem. Zostało mi tylko kilka dolarów z pieniędzy, które starsza kobieta dała mi poprzedniego wieczoru. Straciłem rachubę, ile autobusów i pociągów wziąłem oraz ile razy jechałem autostopem.

Tęskniłem za porządną kąpielą i za tym, by być

mogłem oddychać bez bólu. Całe moje ciało czuło się jak jeden wielki siniak. Jaimie spała w moich ramionach, gdy szedłem bez celu. Spałem tylko tam, gdzie się znalazłem.

Moje nogi teraz bardzo bolały i drżałem tak bardzo, że bałem się, że nogi się pode mną ugną. Byłem na drodze i nie mogłem sobie pozwolić na omdlenie tutaj, bo ktoś mógłby zabrać moje dziecko.

Musiałem iść dalej. Musiałem.

TANNER

Potykałem się po słabo oświetlonej ulicy, ciężar butelki whisky

tle w mojej ręce zapewniając poczucie komfortu. Mój umysł był zamglony, a alkohol wpływał na moje osądy. Ostatnią rzeczą, której potrzebowałem, było rozpoczęcie myślenia. Dlatego potrzebowałem kolejnego piwa.

Kiedy podniosłem butelkę do ust, mój wzrok przyciągnęła postać po drugiej stronie drogi. Znajomy płaszcz przykuł moją uwagę, a gdy moje oczy przyzwyczaiły się do słabego oświetlenia, rozpoznałem dziewczynę z dzieckiem. Tę samą dziewczynę, którą widziałem w... nie mam pojęcia gdzie. Tracę poczucie czasu a

nd moje otoczenie, i po prostu mnie to nie obchodzi.

Wyróżniała się jak bolący palec, jej biała twarz wyryta strachem, a ręce mocno ściskały zwitek płaszcza. Inni mogli tego nie zauważyć, ale ja tak, i wiedziałem, że to było dziecko. Moje myśli galopowały z pytaniami. Czy była bezdomna? Czy była w ucieczce? Dlaczego ktoś tak młody i z tak małym dzieckiem żebrał na ulicy?

Ale ona nie była moim problemem. Moje priorytety były jasne. Pić więcej piwa i się upić. Pozostać przy zdrowych zmysłach wystarczająco długo

kupić nową butelkę, aby zastąpić pustą, którą trzymam w ręce.

Zrobiłem krok do przodu, zamierzając przejść obok niej, ale gdy wziąłem łyk swojej whisky, usłyszałem głośny huk na ziemi. Odwróciłem się, by zobaczyć, że dziewczyna upadła, a jej ciało teraz leżało na chodniku. Nawet podczas upadku wciąż chroniła swoje dziecko, przyciskając je do brzucha. Zemdlała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Nie mój problem," mruknęłam do siebie, próbując iść dalej. Ale z jakiegoś powodu nie mogłam się zmusić do odejścia.

Dwa męskie głosy za mną przyciągnęły moją uwagę. "Jest taka piękna," warknął jeden z nich. "Całkowicie nieprzytomna, ta mała jest," powiedział drugi ściszonym tonem. "Zabierzmy ją do jednego z tych opuszczonych budynków i... wiesz..."

Ich zamiary były jasne, a obrzydzenie zalało mnie. Ale wciąż

Nie chciałem się angażować. Ona nie była moim problemem.

"Dobra, idziemy," powiedział pierwszy mężczyzna za mną.

Cholera. Odwróciłem się, by na nich spojrzeć. Już zaczęli ją podnosić z ziemi.

"Zostawcie ją w spokoju," bełkotałem, moje słowa były słabe i nieskuteczne.

Jeden z mężczyzn drwił ze mnie. "Głupi pijak. Lepiej idź swoją drogą."

Był czas w moim życiu, kiedy ludzie tacy jak on nie odważyliby się do mnie tak mówić.

e w taki sposób. Ale odsunąłem te myśli na bok i powiedziałem sobie, żeby zostawić przeszłość w spokoju. Nie chciałem się bić, bo to by mnie otrzeźwiło, a to było ostatnie, czego chciałem.

"Nie widzicie, że ona ma dziecko? Zostawcie ją w spokoju," warknąłem na nich ponownie.

"Nie zwracaj uwagi na pijaka. Pomóż mi, podnieśmy ją," powiedział drugi, ignorując moje ostrzeżenie.

Znalazłem się w fizycznym starciu z dwoma mężczyznami, zostawiając ich obu zakrwawionych i posiniaczonych.

uciekając. Wiem, że możesz się zastanawiać, jak taki pijany niechluj jak ja zdołał ich pokonać, ale oszczędzę ci szczegółów. Uwierz mi, nie chcesz o mnie wiedzieć. Nawet jeśli chcesz, nigdy nie powiem.

JASMINA

Kiedy się obudziłam, ciepło łóżka mnie otuliło. Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłam, były małe chichoty mojego syna i męski głos bawiący się z nim w pobliżu. Mój mąż?

Myśl o tym sprawiła, że serce zaczęło mi walić w piersi. O Boże. Nie on,

proszę.

Zdezorientowany, próbowałem usiąść, ale ostry ból w głowie sprawił, że pokój zaczął się kręcić.

"Połóż się. Nie musisz wykonywać takich gwałtownych ruchów," powiedział do mnie głęboki, nieznajomy głos. Moje oczy spotkały się z właścicielem głosu i od razu go rozpoznałem. To był pijak, który pomógł mi trzy noce temu. Tylko tym razem nie wyglądał tak pijany jak wcześniej.

"Gdzie jestem?" Mój głos zabrzmiał przestraszony i ochrypły.

"Bezpieczny," odpowiedział.

Nie mogłam oprzeć się uczuciu goryczy. Wiedziałam, że prawdziwe bezpieczeństwo to coś, czego nigdy nie osiągnę. „Co się stało?” zapytałam, mój głos był cichy i drżący.

„Zemdlałaś,” powiedział.

Spojrzałam na swoją nogę i zobaczyłam, że rana na palcu została opatrzona. Rozejrzałam się po nieznanym otoczeniu i zobaczyłam, że to małe, ale piękne mieszkanie. Strach ogarnął mnie, gdy zastanawiałam się, czy zabierze mi moje dziecko, Jamie. Czy nas porwał?

&quo

„Chcesz go potrzymać?” zapytał, uważnie mnie obserwując. Ochoczo skinęłam głową, wyciągając ręce. Podszedł bliżej i umieścił Jamiego w moich ramionach. Moje dziecko wyglądało na bardzo szczęśliwe, uśmiechając się do mnie z piąstkami w buzi.

„Został nakarmiony i przebrany,” powiedział pijany, przyciągając moją uwagę. „Kupiłem dużo mleka modyfikowanego i butelek i ułożyłem je na tamtej półce,” wskazał na mały stojak w rogu, wypełniony wieloma nylonowymi torbami.

. "To go utrzyma go nakarmionego przez bardzo długi czas."

Wpatrywałem się w niego, mój umysł zmagał się z próbą zrozumienia, co mówił. Kim jest ten brudno wyglądający, brodaty pijak?

Rzuciłem podejrzliwe spojrzenie na pijaka przede mną, sprawdzając, czy nie wykonuje żadnych gwałtownych ruchów, moja matka zawsze mówiła, że obcy są niebezpieczni i tym razem się z nią zgodziłem. Trzymałem się mojego dziecka, rzucając mu spojrzenia.

"Nie rozumiem, co mówisz," powiedziałem do niego w końcu.

Wziął głęboki b

odetchnął i przechylił głowę na bok. "Chodzi mi o to, że powinieneś tu zostać. Nikt cię tu nie będzie niepokoił, jeśli uciekasz przed prawem, po prostu się tu ukryj. Kupiłem ci podstawowe rzeczy i zostawiłem trochę pieniędzy w tej szafce. Wystarczy ci to, dopóki nie będziesz w stanie pracować."

Zapanowała cisza. Nawet Jamie zamilkł.

"N-Nie rozumiem. D-Dlaczego...?" Byłem zdezorientowany, nie mogłem wypowiedzieć ani słowa.

W końcu udało mi się powiedzieć. &quo

"Nie wiem, jak ci się za to wszystko odwdzięczyć..." Mój głos zadrżał.

Uniósł brew. "Nie prosiłem o żadną zapłatę, pani."

To coś, w co nie mogę uwierzyć. Jeśli czegoś nauczyłam się w życiu, to że nic nie jest za darmo. Nigdy.

Łzy piekły mnie w oczy na myśl o cenie, jaką musiałam zapłacić. Ale to nie ma znaczenia. On właśnie zapewnił komfort mojemu dziecku, kupując nam rzeczy, czego więcej mogę chcieć?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Pijak miał na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na zdezorientowanego. "My co robimy?"

Przynajmniej nie zachowuje się jak dupek w kwestii tego, czego chce. To więcej, niż mogłam oczekiwać. "Wiem, czego chcesz. Po prostu go uśpię, zanim my-"

"Zanim nic nie zrobimy, pani. Wiem, co myślisz, ale chcę, żebyś wyrzuciła to z głowy, bo to się nie wydarzy."

Byłam zdezorientowana i pewnie było to widać na mojej twarzy, "Ale nie mam żadnych pieniędzy, żeby

spłacić ci?"

"I nie proszę o nic." zmarszczył brwi, przeczesując szarpniętą ręką swoje niechlujne, przerośnięte włosy. "Nie potrzebuję niczego, co mi dajesz. Jeśli chcesz mi wyświadczyć jakąś przysługę, najlepsze, co możesz dla mnie zrobić, to wyzdrowieć jak najszybciej, żebym mógł się stąd wynieść."

"Oh," nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę, ale byłem zbyt wdzięczny, by szukać dziury w całym. "Bardzo ci dziękuję,"

On nie r

eact.

"Kim jesteś?" zapytałam go, ciekawa tego bezdomnego, brudnego pijaka, który nagle zapewnił mi i mojemu dziecku dom oraz trochę pieniędzy bez żadnych ukrytych zamiarów.

"Z pewnością jesteś głodna, wkrótce wyjdę, żeby przynieść ci jedzenie. Nie możesz opiekować się dzieckiem na pusty żołądek." Powiedział, jakby moje wcześniejsze pytanie nie zostało zadane.

Patrzyłam, jak wychodzi, przygryzając wargi z powodu bólu głowy, który pulsował w mojej głowie. Nie czułam się dobrze.

Ale byłam g

wdzięczna za jego dobroć, dał mi dach nad głową i trochę jedzenia dla mojego dziecka, dopóki moje ciało się nie zregenerowało, nie musiałam martwić się o to, gdzie iść dalej, ani przed kim uciekać. Nie musiałam martwić się o pieniądze.

Ludale McCully kipiał z wściekłości, jego głowa pełna była myśli o Jasminie. Planował zemstę na niej, odkąd ją stracił, i przysiągł, że zapłaci za swoją zdradę. Jego umysł pochłaniały myśli o tym, co zrobi, gdy tylko ją złapie.

na niej. Nigdy więcej nie ucieknie z jego uścisku, zadba o to, nawet jeśli oznaczałoby to, że skończy w trumnie.

"Jak śmiała uciec ode mnie?" pomyślał, kipiąc ze złości. To nie był pierwszy raz, gdy uciekła, ale ta konkretna ucieczka sprawiła, że wpadł w furię. Minęły już dni, odkąd zniknęła, a wciąż nie było po niej śladu.

"Czy wróciła do domu?" zastanawiał się, ale szybko odrzucił tę myśl. Nie było mowy, żeby ona

w domu bez informowania o tym jej rodziców. W końcu był najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek przydarzyła się ich rodzinie, a przynajmniej tak zawsze mówiła jej matka.

Ale na wszelki wypadek postanowił zadzwonić do jej rodziców. Ludale wiedział, że dopóki będzie dostarczał im gotówkę, będą go wspierać w każdej potrzebie.

Chodząc tam i z powrotem po kafelkach, jego złość narastała. "Ta suka," przeklął pod nosem.

"Kiedy ją odzyskam, ja...

Przykro mi, nie mogę pomóc w tej sprawie.

nawet ona. Jest moją własnością i zrobię z nią, co mi się podoba," pomyślał, jego gniew osiągając nowy szczyt.

Nie mogąc dłużej czekać, wykręcił numer jej rodziców, pewny, że prędzej czy później Jasamina spróbuje się z nimi skontaktować, a kiedy to zrobi, oni przyciągną ją z powrotem do niego, a wtedy będzie skończona.

"Witaj, mój chłopcze," odpowiedziała Doreen Rutherford, matka Jasaminy.

"Twój chłopiec?! Czy zrobiłem coś złego?" zrobił

na pewno brzmi zaniepokojony. "Wszystko, co zrobiłem, to kochałem moją księżniczkę. Możesz zobaczyć, że nasze dziecko było owocem tej miłości. Dałem jej wszystko, a jak mi się odpłaca? Uciekła! Uciekła! Robi ze mnie głupca!"

"Tak mi przykro z tego powodu, mój synu, jej tu też nie ma. Usłyszeliśmy o tym z wiadomości." krzyknął pan Rutherford. Wydawało się, że telefon był na głośniku.

"Bardzo, bardzo mi przykro, mój chłopcze. Znajdziemy ją i upewnimy się, że wróci

do ciebie. Nie mam pojęcia, co wstąpiło do tej jej głupiej głowy po tym wszystkim, co dla nas zrobiłeś. Nie martw się; Jasamina wkrótce do ciebie wróci," zapewniła jej matka.

Ludale uśmiechnął się do telefonu. Po prostu nie mógł się powstrzymać.

"Dziękuję. Jeśli będzie jakakolwiek wiadomość, nawet najmniejsza, chciałbym ją usłyszeć. Nie wiem, dlaczego ta roztrzepana dziewczyna zawsze ode mnie ucieka. Staram się dla niej jak najlepiej, ale chyba woli mężczyzn bliżej swojego wła

wiek."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Homeless Billionaire

The Homeless Billionaire

77 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

77

Treść

Aa