"Nie mój problem," mruknęłam do siebie, próbując iść dalej. Ale z jakiegoś powodu nie mogłam się zmusić do odejścia.
Dwa męskie głosy za mną przyciągnęły moją uwagę. "Jest taka piękna," warknął jeden z nich. "Całkowicie nieprzytomna, ta mała jest," powiedział drugi ściszonym tonem. "Zabierzmy ją do jednego z tych opuszczonych budynków i... wiesz..."
Ich zamiary były jasne, a obrzydzenie zalało mnie. Ale wciąż
Nie chciałem się angażować. Ona nie była moim problemem.
"Dobra, idziemy," powiedział pierwszy mężczyzna za mną.
Cholera. Odwróciłem się, by na nich spojrzeć. Już zaczęli ją podnosić z ziemi.
"Zostawcie ją w spokoju," bełkotałem, moje słowa były słabe i nieskuteczne.
Jeden z mężczyzn drwił ze mnie. "Głupi pijak. Lepiej idź swoją drogą."
Był czas w moim życiu, kiedy ludzie tacy jak on nie odważyliby się do mnie tak mówić.
e w taki sposób. Ale odsunąłem te myśli na bok i powiedziałem sobie, żeby zostawić przeszłość w spokoju. Nie chciałem się bić, bo to by mnie otrzeźwiło, a to było ostatnie, czego chciałem.
"Nie widzicie, że ona ma dziecko? Zostawcie ją w spokoju," warknąłem na nich ponownie.
"Nie zwracaj uwagi na pijaka. Pomóż mi, podnieśmy ją," powiedział drugi, ignorując moje ostrzeżenie.
Znalazłem się w fizycznym starciu z dwoma mężczyznami, zostawiając ich obu zakrwawionych i posiniaczonych.
uciekając. Wiem, że możesz się zastanawiać, jak taki pijany niechluj jak ja zdołał ich pokonać, ale oszczędzę ci szczegółów. Uwierz mi, nie chcesz o mnie wiedzieć. Nawet jeśli chcesz, nigdy nie powiem.
JASMINA
Kiedy się obudziłam, ciepło łóżka mnie otuliło. Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłam, były małe chichoty mojego syna i męski głos bawiący się z nim w pobliżu. Mój mąż?
Myśl o tym sprawiła, że serce zaczęło mi walić w piersi. O Boże. Nie on,
proszę.
Zdezorientowany, próbowałem usiąść, ale ostry ból w głowie sprawił, że pokój zaczął się kręcić.
"Połóż się. Nie musisz wykonywać takich gwałtownych ruchów," powiedział do mnie głęboki, nieznajomy głos. Moje oczy spotkały się z właścicielem głosu i od razu go rozpoznałem. To był pijak, który pomógł mi trzy noce temu. Tylko tym razem nie wyglądał tak pijany jak wcześniej.
"Gdzie jestem?" Mój głos zabrzmiał przestraszony i ochrypły.
"Bezpieczny," odpowiedział.
Nie mogłam oprzeć się uczuciu goryczy. Wiedziałam, że prawdziwe bezpieczeństwo to coś, czego nigdy nie osiągnę. „Co się stało?” zapytałam, mój głos był cichy i drżący.
„Zemdlałaś,” powiedział.
Spojrzałam na swoją nogę i zobaczyłam, że rana na palcu została opatrzona. Rozejrzałam się po nieznanym otoczeniu i zobaczyłam, że to małe, ale piękne mieszkanie. Strach ogarnął mnie, gdy zastanawiałam się, czy zabierze mi moje dziecko, Jamie. Czy nas porwał?
&quo
„Chcesz go potrzymać?” zapytał, uważnie mnie obserwując. Ochoczo skinęłam głową, wyciągając ręce. Podszedł bliżej i umieścił Jamiego w moich ramionach. Moje dziecko wyglądało na bardzo szczęśliwe, uśmiechając się do mnie z piąstkami w buzi.
„Został nakarmiony i przebrany,” powiedział pijany, przyciągając moją uwagę. „Kupiłem dużo mleka modyfikowanego i butelek i ułożyłem je na tamtej półce,” wskazał na mały stojak w rogu, wypełniony wieloma nylonowymi torbami.
. "To go utrzyma go nakarmionego przez bardzo długi czas."
Wpatrywałem się w niego, mój umysł zmagał się z próbą zrozumienia, co mówił. Kim jest ten brudno wyglądający, brodaty pijak?
Rzuciłem podejrzliwe spojrzenie na pijaka przede mną, sprawdzając, czy nie wykonuje żadnych gwałtownych ruchów, moja matka zawsze mówiła, że obcy są niebezpieczni i tym razem się z nią zgodziłem. Trzymałem się mojego dziecka, rzucając mu spojrzenia.
"Nie rozumiem, co mówisz," powiedziałem do niego w końcu.
Wziął głęboki b
odetchnął i przechylił głowę na bok. "Chodzi mi o to, że powinieneś tu zostać. Nikt cię tu nie będzie niepokoił, jeśli uciekasz przed prawem, po prostu się tu ukryj. Kupiłem ci podstawowe rzeczy i zostawiłem trochę pieniędzy w tej szafce. Wystarczy ci to, dopóki nie będziesz w stanie pracować."
Zapanowała cisza. Nawet Jamie zamilkł.
"N-Nie rozumiem. D-Dlaczego...?" Byłem zdezorientowany, nie mogłem wypowiedzieć ani słowa.
W końcu udało mi się powiedzieć. &quo
"Nie wiem, jak ci się za to wszystko odwdzięczyć..." Mój głos zadrżał.
Uniósł brew. "Nie prosiłem o żadną zapłatę, pani."
To coś, w co nie mogę uwierzyć. Jeśli czegoś nauczyłam się w życiu, to że nic nie jest za darmo. Nigdy.
Łzy piekły mnie w oczy na myśl o cenie, jaką musiałam zapłacić. Ale to nie ma znaczenia. On właśnie zapewnił komfort mojemu dziecku, kupując nam rzeczy, czego więcej mogę chcieć?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pijak miał na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na zdezorientowanego. "My co robimy?"
Przynajmniej nie zachowuje się jak dupek w kwestii tego, czego chce. To więcej, niż mogłam oczekiwać. "Wiem, czego chcesz. Po prostu go uśpię, zanim my-"
"Zanim nic nie zrobimy, pani. Wiem, co myślisz, ale chcę, żebyś wyrzuciła to z głowy, bo to się nie wydarzy."
Byłam zdezorientowana i pewnie było to widać na mojej twarzy, "Ale nie mam żadnych pieniędzy, żeby
spłacić ci?"
"I nie proszę o nic." zmarszczył brwi, przeczesując szarpniętą ręką swoje niechlujne, przerośnięte włosy. "Nie potrzebuję niczego, co mi dajesz. Jeśli chcesz mi wyświadczyć jakąś przysługę, najlepsze, co możesz dla mnie zrobić, to wyzdrowieć jak najszybciej, żebym mógł się stąd wynieść."
"Oh," nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę, ale byłem zbyt wdzięczny, by szukać dziury w całym. "Bardzo ci dziękuję,"
On nie r
eact.
"Kim jesteś?" zapytałam go, ciekawa tego bezdomnego, brudnego pijaka, który nagle zapewnił mi i mojemu dziecku dom oraz trochę pieniędzy bez żadnych ukrytych zamiarów.
"Z pewnością jesteś głodna, wkrótce wyjdę, żeby przynieść ci jedzenie. Nie możesz opiekować się dzieckiem na pusty żołądek." Powiedział, jakby moje wcześniejsze pytanie nie zostało zadane.
Patrzyłam, jak wychodzi, przygryzając wargi z powodu bólu głowy, który pulsował w mojej głowie. Nie czułam się dobrze.
Ale byłam g
wdzięczna za jego dobroć, dał mi dach nad głową i trochę jedzenia dla mojego dziecka, dopóki moje ciało się nie zregenerowało, nie musiałam martwić się o to, gdzie iść dalej, ani przed kim uciekać. Nie musiałam martwić się o pieniądze.
Ludale McCully kipiał z wściekłości, jego głowa pełna była myśli o Jasminie. Planował zemstę na niej, odkąd ją stracił, i przysiągł, że zapłaci za swoją zdradę. Jego umysł pochłaniały myśli o tym, co zrobi, gdy tylko ją złapie.
na niej. Nigdy więcej nie ucieknie z jego uścisku, zadba o to, nawet jeśli oznaczałoby to, że skończy w trumnie.
"Jak śmiała uciec ode mnie?" pomyślał, kipiąc ze złości. To nie był pierwszy raz, gdy uciekła, ale ta konkretna ucieczka sprawiła, że wpadł w furię. Minęły już dni, odkąd zniknęła, a wciąż nie było po niej śladu.
"Czy wróciła do domu?" zastanawiał się, ale szybko odrzucił tę myśl. Nie było mowy, żeby ona
w domu bez informowania o tym jej rodziców. W końcu był najlepszą rzeczą, jaka kiedykolwiek przydarzyła się ich rodzinie, a przynajmniej tak zawsze mówiła jej matka.
Ale na wszelki wypadek postanowił zadzwonić do jej rodziców. Ludale wiedział, że dopóki będzie dostarczał im gotówkę, będą go wspierać w każdej potrzebie.
Chodząc tam i z powrotem po kafelkach, jego złość narastała. "Ta suka," przeklął pod nosem.
"Kiedy ją odzyskam, ja...
Przykro mi, nie mogę pomóc w tej sprawie.
nawet ona. Jest moją własnością i zrobię z nią, co mi się podoba," pomyślał, jego gniew osiągając nowy szczyt.
Nie mogąc dłużej czekać, wykręcił numer jej rodziców, pewny, że prędzej czy później Jasamina spróbuje się z nimi skontaktować, a kiedy to zrobi, oni przyciągną ją z powrotem do niego, a wtedy będzie skończona.
"Witaj, mój chłopcze," odpowiedziała Doreen Rutherford, matka Jasaminy.
"Twój chłopiec?! Czy zrobiłem coś złego?" zrobił
na pewno brzmi zaniepokojony. "Wszystko, co zrobiłem, to kochałem moją księżniczkę. Możesz zobaczyć, że nasze dziecko było owocem tej miłości. Dałem jej wszystko, a jak mi się odpłaca? Uciekła! Uciekła! Robi ze mnie głupca!"
"Tak mi przykro z tego powodu, mój synu, jej tu też nie ma. Usłyszeliśmy o tym z wiadomości." krzyknął pan Rutherford. Wydawało się, że telefon był na głośniku.
"Bardzo, bardzo mi przykro, mój chłopcze. Znajdziemy ją i upewnimy się, że wróci
do ciebie. Nie mam pojęcia, co wstąpiło do tej jej głupiej głowy po tym wszystkim, co dla nas zrobiłeś. Nie martw się; Jasamina wkrótce do ciebie wróci," zapewniła jej matka.
Ludale uśmiechnął się do telefonu. Po prostu nie mógł się powstrzymać.
"Dziękuję. Jeśli będzie jakakolwiek wiadomość, nawet najmniejsza, chciałbym ją usłyszeć. Nie wiem, dlaczego ta roztrzepana dziewczyna zawsze ode mnie ucieka. Staram się dla niej jak najlepiej, ale chyba woli mężczyzn bliżej swojego wła
wiek."
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Broń Boże, moja córka nigdy by cię nie zdradziła. Moja córka tak bardzo cię kocha, sama mi to powiedziała. Może ostatnio byłeś tak zajęty pracą, że nie poświęcasz jej już uwagi. Może to kaprys, który rzuca, aby zwrócić na siebie więcej uwagi. Przepraszam za stres, który moja córka ci przysparza. W jej imieniu, bardzo mi przykro," błagała jej mama.
Ludale prawie się roześmiał na to jawne kłamstwo. Może i jest bardzo zajęty pracą, ale zawsze...
miał czas bawić się swoją zabawką, ale jej głupi rodzice nie musieli o tym wiedzieć. "Będę teraz dalej jej szukał. Mam tylko nadzieję, że ją znajdę," powiedział Ludale, zanim się rozłączył.
"Głupcy," przeklął, gdy tylko połączenie zostało przerwane.
"Nie mają pojęcia, przez co przechodziła ich córka. Interesują ich tylko pieniądze. Za każdym razem, gdy dzwonią, chodzi tylko o pieniądze. Pieniądze, pieniądze i jeszcze więcej pieniędzy," parsknął, "Dlatego Jasamina będzie
nigdy nie zdoła uciec z mojego uścisku. Jest moja, czy jej się to podoba, czy nie," dodał, wyciągając papierosa i zapalając go z jękiem.
Z drugiej strony, Matthew Rutherford siedział w salonie ze swoją żoną, Doreen, omawiając ostatnie wydarzenia dotyczące ich córki, Jasminy. Doreen stała z założonymi rękami, a jej twarz wykrzywiała się z gniewu i frustracji, lamentując, "Co, na miłość boską, jest nie tak z Jasminą?"
Matthew był konk
martwił się o bezpieczeństwo ich córki, ale nie próbował tego powiedzieć na głos. Odpowiedział: „Nie wiem, moja miłości. Zawsze ucieka? Ostatnio zachowuje się dziwnie.”
Doreen syknęła ze złością: „Dziwnie? Jest wręcz niewdzięczna! Czy ona w ogóle zdaje sobie sprawę, ile kobiet zabiłoby, żeby być na jej miejscu? Jest żoną bogatego, miłego, troskliwego, kochającego mężczyzny, a mimo to jest nadal nieszczęśliwa.” Jej zwężone oczy ujawniały wściekłość, gdy kontynuoowała swoją wypowiedź.
oke.
Matthew przytaknął z uznaniem, „Masz rację, moja droga. Mam tylko nadzieję, że po tym wszystkim Ludale nie wścieknie się na nas i nie pozbawi nas zasiłków ani nie zabierze naszego domu.”
Twarz Doreen wykrzywiła się z gniewu, gdy odparła, „Jeśli to zrobi, Jasamina będzie go błagać. Nie obchodzi mnie, czy uklęknie, jeśli musi być jego niewolnicą, nie obchodzi mnie, co zrobi, ale bez względu na wszystko, musi do niego wrócić!” Jej głos był podniesiony, a jej wo
rds zdawały się odbijać echem w pokoju.
Matthew postanowił interweniować, zanim sytuacja eskaluje jeszcze bardziej. Spokojnie dotknął jej ramienia i zapewnił ją: "Nie traćmy zimnej krwi. Zadzwonię teraz do mojego prywatnego detektywa. Jest najlepszy, a przed końcem tygodnia Jasamina zostanie odnaleziona, i obiecuję ci, kochana, wróci do domu swojego męża. Albo z własnej woli, albo siłą."
Doreen odetchnęła z ulgą i podziękowała mu, "
;Dziękuję ci bardzo, kochanie. Ta dziecinna dziewczyna nie wie, że małżeństwo jest na dobre i na złe." Westchnęła, wyglądając nieco spokojniej.
Kiedy Matthew wybierał numer prywatnego detektywa, nie mógł przestać się zastanawiać, co do diabła było nie tak z ich córką. Martwił się, jak sobie tam radzi, ale jednocześnie był na nią zły.
Myśli Matthew zostały przerwane przez dźwięk deszczu uderzającego o szybę. The
pogoda na zewnątrz wydawała się odzwierciedlać zamęt w ich rodzinie. Pokój był słabo oświetlony, a migotanie ognia rzucało cienie na ściany.
Doreen krążyła po pokoju, jej umysł pełen był wszelkich możliwych scenariuszy ich obecnej sytuacji. Nagle się zatrzymała, jej oczy błyszczały złością, "Jeśli to się rozniesie, co powiedzą nasi przyjaciele? Że nie potrafiliśmy odpowiednio wychować naszej córki? Co jest nie tak z tą dziewczyną, po tym wszystkim, co dla niej zrobiłam, ona re
płaci mi tym. Przysięgam na Boga, kiedy znajdziemy Jasaminę...." Przerwała, jej głos dławił się emocjami.
Matthew objął ją ramieniem, "Znajdziemy ją, moja miłości. Wszystko będzie dobrze."
Prywatny detektyw odebrał po drugim dzwonku. "Mam dla ciebie zlecenie," oznajmił Matthew bez wstępu.
.
TANNER
Kiedy uratowałem ją przed tamtymi mężczyznami, powinienem się spodziewać, że zada osobiste pytania, które dotykają tematów poza granicami terenu.
historia. Dlatego zawsze bezpieczniej było trzymać się na uboczu i nie wtrącać się. Myśl o trzeźwości sprawiała, że skręcało mnie w żołądku.
Spojrzałem na swoje ubrania i zdałem sobie sprawę, że moja biała koszula stała się szara. Kiedy ostatnio w ogóle zmieniałem ubrania?
To nie miało znaczenia, pomyślałem. Zdobędę dla niej jedzenie, doradzę, gdzie znaleźć pracę, a potem odejdę jak najszybciej. Musiałem być pijany, aby uniknąć myślenia, bo myślenie oznaczało przypominanie sobie, a to było nie do zniesienia.
d pamiętanie oznaczało kłopoty.
Dwadzieścia minut później wróciłem z jedzeniem i otworzyłem drzwi do jej mieszkania. Dziecko spało po jednej stronie łóżka, ale oczy dziewczyny były zamknięte, oddychała ciężko i obficie się pociła. Było jasne, że jest chora i na tyle chora, by mnie zaniepokoić.
Przesuń w górę, aby kontynuować