passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Ice Princess Belongs to No One - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Ice Princess Belongs to No One

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Kat

"Co?" Słowo wybucha z moich ust jak wystrzał, wystarczająco głośno, by głowy w kawiarni się odwróciły.

Moje dłonie lecą do twarzy, czuję palący rumieniec na policzkach, gdy ciekawskie spojrzenia skupiają się na naszym stoliku. Nate pochyla się do przodu, jego głos opada do natarczywego szeptu.

"Wiem, jak to zabrzmiało, ale wysłuchaj mnie, zanim pomyślisz, że całkowicie postradałem zmysły."

Odsuwam rękę od jego dłoni, owijając obie dłonie wokół filiżanki kawy, jakby była kołem ratunkowym.

"Nate, nie mogę... to znaczy, jesteśmy przyjaciółmi, ale ja nie..."

"To byłoby udawane," przerywa mi, jego brązowe oczy są intensywne i skupione. "Udawany związek. Z korzyścią dla nas obojga."

Gwar kawiarni zamienia się w biały szum. "Przepraszam, co właśnie powiedziałeś?"

"Udawane randkowanie," powtarza, rozglądając się, by upewnić się, że nikt nie podsłuchuje. "Słuchaj, wiem, że to brzmi szalenie, ale pomyśl o tym. Jesteś tu społecznie wykańczana, prawda? Te szepty, spojrzenia, sposób, w jaki ludzie traktują cię, jakbyś była jakimś skandalem czekającym, by wybuchnąć?"

Moje policzki płoną upokorzeniem, bo ma absolutną rację. "Nie potrzebuję twojej litości, Nate."

"To nie litość," mówi stanowczo, uderzając dłonią w stół na tyle mocno, że moja filiżanka podskakuje.

"To strategia. Jeśli będziesz ze mną chodzić, nagle zyskasz społeczną ochronę. Jestem tu popularny, lubiany i zdecydowanie nie jestem moim bratem. Ludzie będą cię inaczej postrzegać, jeśli będziesz ze mną."

"A co dokładnie ty zyskujesz z tego genialnego układu?" pytam, mój głos ociekający sarkazmem. "Przyjemność mojego towarzystwa?"

Wyraz twarzy Nate'a staje się poważniejszy i przez chwilę dostrzegam w jego oczach coś kalkulującego.

"Zyskuję wizerunek kogoś, kto nie jest kolejnym hokeistą szukającym przelotnego romansu. Będę widziany z kimś inteligentnym, utalentowanym, spełnionym. Z kimś, kto sprawia, że wyglądam dobrze."

"Och, dzięki," mruczę. "Jestem taka zaszczycona, że mogę być twoim rekwizytem."

"Nie to miałem na myśli," mówi szybko, sięgając przez stół, by złapać mój nadgarstek. "Posłuchaj, Kat, lubię cię. Naprawdę. Ale jestem też szczery co do korzyści. Potrzebujesz ochrony przed społecznym chaosem tego miejsca, a ja potrzebuję poprawić swój wizerunek. Oboje coś z tego mamy."

Wpatruję się w niego, próbując przetworzyć to, co sugeruje. Jego uchwyt na moim nadgarstku jest stanowczy, niemal natarczywy.

"To szaleństwo. Ludzie nie robią takich rzeczy poza romansami."

"Żartujesz? Połowa związków w tej szkole jest strategiczna," Nate się śmieje, ale bez humoru. "Przynajmniej my jesteśmy od początku szczerzy."

"A twój brat?" pytam, pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać. "Co z Liamem?"

Coś przemyka przez twarz Nate'a - gniew, determinacja, coś mroczniejszego. "Co z nim?"

"Już mnie nienawidzi. Jeśli będę chodzić z jego bratem, to tylko pogorszy sprawę."

"Albo może się od ciebie odczepi," mówi Nate z namysłem, jego oczy rozświetlają się pomysłem, który mi się nie podoba.

Biorę długi łyk kawy, kupując czas na przemyślenie.

Racjonalna część mojego mózgu krzyczy, że to okropny pomysł, ale ta część mnie, która jest zmęczona tygodniem szeptanych rozmów i wrogich spojrzeń, faktycznie to rozważa.

"To absurdalne," mówię w końcu.

Nate pochyla się do przodu, jego głos staje się bardziej przekonujący, bardziej intensywny.

"Pomyśl o tym praktycznie. Już dobrze się dogadujemy. Dobrze się razem bawimy. Po prostu... podkreślilibyśmy naszą przyjaźń na użytek publiczny."

"Podkreślilibyśmy," powtarzam beznamiętnie. "Tak to teraz nazywamy?"

"Trzymalibyśmy się za ręce publicznie, siedzieli razem na lunchu, chodzili razem na szkolne wydarzenia. Nic więcej, chyba że oboje byśmy tego chcieli."

Czuję, jak mój opór słabnie. Myśl o posiadaniu kogoś po swojej stronie, kogoś, kto mógłby mnie osłonić przed najgorszą społeczną kontrolą, jest kusząca. Więcej niż kusząca.

"A co się stanie, gdy się 'rozstaniemy'?" pytam, używając cudzysłowu wolną ręką. "Czy to nie stworzy jeszcze więcej dramatu?"

"Zajmiemy się tym, gdy nadejdzie czas," mówi Nate, ale jego odpowiedź wydaje się wymijająca. "Może rozstaniemy się za obopólną zgodą. Może po prostu naturalnie się od siebie oddalimy."

Studiuję jego twarz, szukając oznak. Coś ukrywa, ale czy ja też czegoś nie ukrywam? Wszyscy mamy swoje sekrety, ukryte motywy.

"To szaleństwo," mówię znowu, ale z mniejszym przekonaniem niż wcześniej.

"Czasami szaleństwo jest dokładnie tym, czego potrzebujesz," mówi Nate miękko, jego kciuk głaszcze mój nadgarstek. "Kat, obserwowałem cię w tym tygodniu. Jesteś utalentowana, mądra i zabawna, ale chodzisz po tym miejscu, jakbyś czekała, aż ktoś cię wyrzuci. To mogłoby dać ci pewność siebie, by być sobą."

Rozglądam się po kawiarni, zauważając grupy śmiejących się razem studentów, tę łatwą koleżeńskość, z której zostałam wykluczona od przyjazdu.

Samotność, którą próbowałam ignorować przez cały tydzień, nagle staje się przytłaczająca.

"Musiałyby być zasady," mówię powoli, a twarz Nate'a rozjaśnia się triumfem.

"Oczywiście. Cokolwiek zechcesz."

"Żadnego całowania, chyba że absolutnie konieczne dla podtrzymania pozorów," mówię stanowczo. "I mam na myśli absolutnie konieczne."

"Zgoda."

"Żadnego kłamania naszym przyjaciołom o tym, czym to naprawdę jest. Jeśli Sophie zapyta mnie wprost, nie będę jej okłamywać."

"W porządku. Choć może nie ujawniajmy tej informacji, dopóki nie zostaniemy zapytani wprost?"

Kiwam niechętnie głową. "I w momencie, gdy którekolwiek z nas poczuje się niekomfortowo, kończymy to. Bez pytań, bez poczucia winy."

"Umowa stoi," mówi Nate natychmiast. "Coś jeszcze?"

"Twój brat," mówię, a wyraz twarzy Nate'a staje się ostrożny. "Nie chcę być używana jako amunicja w jakiejkolwiek dziwnej rywalizacji między wami."

"Nie o to w tym chodzi," mówi Nate, ale podnoszę rękę, by go powstrzymać.

"Mówię poważnie, Nate. Odmawiam bycia pionkiem w dramacie rodziny Carterów. Jeśli to tylko jakiś wymyślny sposób na odegranie się na Liamie, to ja się wycofuję."

"To nie to," mówi stanowczo, ale coś w jego oczach sugeruje coś innego. "Obiecuję ci, Kat. Tu chodzi o pomoc nam obojgu, nie o mojego brata."

Wpatruję się w niego przez długą chwilę, próbując odczytać jego intencje. Jest coś, czego mi nie mówi, jestem tego pewna, ale może to w porządku.

Może oboje mamy prawo do swoich sekretów, dopóki jesteśmy szczerzy co do samego układu.

"Okej," mówię w końcu, a uśmiech Nate'a mógłby zasilić całą kawiarnię.

"Okej?"

"Tak, okej. Zrobię to. Ale zastrzegam sobie prawo do zmiany zdania, jeśli to wymknie się spod kontroli."

"Nie wymknie się," mówi Nate pewnie, sięgając przez stół, by ścisnąć moją dłoń. "Zaufaj mi, Kat. To zadziała idealnie dla nas obojga."

Gdy jego palce splatają się z moimi, nie mogę się pozbyć uczucia, że zawieram pakt z diabłem. Ale może, tylko może, ten konkretny diabeł jest dokładnie tym, czego potrzebuję, by przetrwać w Akademii Ridgeview.

"Więc," mówię, próbując wprowadzić trochę lekkości do mojego głosu. "Kiedy zaczynamy tę maskaradę?"

"Co powiesz na teraz?" mówi Nate, unosząc nasze złączone dłonie tak, by każdy mógł je zobaczyć. "Co ty na to, dziewczyno?"

To słowo uderza mnie jak fizyczny cios. Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie - nie z powodu uśmiechu Nate'a, ani sposobu, w jaki głowy się już odwracają, ani nawet dreszczu udawania, że jest się chcianą.

To dlatego, że wiem, że ktoś inny to zobaczy. Ktoś, kogo nie powinno to obchodzić, ale najwyraźniej obchodzi.

Liam.

Z jego okrutnymi słowami i burzliwymi zielonymi oczami. Sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była problemem, o którym nie może przestać myśleć.

Dał jasno do zrozumienia, że mnie nie lubi. Że nie chce mnie tu. Ale to napięcie? Ten błysk czegoś mrocznego w jego oczach, gdy zobaczył, jak Nate się do mnie zbliża?

Czułam to w gardle. W pulsie. Między udami.

Więc dlaczego - dlaczego - stałam tu, mając udawać związek z bezpiecznym bratem... podczas gdy pragnęłam tego, który by mnie spalił żywcem?

"Dziewczyna," powtarzam, słowo dziwnie smakuje na moim języku. "Chyba naprawdę to robimy."

"Naprawdę to robimy," potwierdza Nate, jego uśmiech ostry od zwycięstwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Nate'a

"Jesteś na to gotowa?" pytam Kat, gdy zbliżamy się do głównej jadalni, moja dłoń z wprawą znajduje miejsce na jej plecach.

Gest wygląda naturalnie, opiekuńczo, dokładnie tak, jak ludzie oczekują od nowego chłopaka.

"Tak gotowa, jak tylko mogę być," odpowiada, choć słyszę nerwowe drżenie w jej głosie. "Tylko pamiętaj, co ćwiczyliśmy."

Główna jadalnia w Ridgeview została zaprojektowana, by robić wrażenie, a długie stoły są ułożone w starannej hierarchii, którą wszyscy rozumieją, ale nikt otwarcie nie przyznaje.

Stół sportowców znajduje się dokładnie w centrum, widoczny z każdego kąta, wzbudzając zarówno szacunek, jak i zazdrość.

Kiedy wchodzimy, rozmowy cichną. Głowy się odwracają. Spojrzenia śledzą nasz postęp z laserową precyzją.

"Tam jest stół," mówię, wskazując głową na środek, gdzie moi koledzy z drużyny już się zebrali. "Pamiętaj, bądź sobą. Pokochają cię."

Prowadzę ją przez labirynt stołów, doskonale świadomy szeptanych rozmów, które podążają za nami. Kat trzyma głowę wysoko, jej postawa jest perfekcyjna.

"Nate!" woła Marcus Chen, nasz bramkarz, uśmiechając się i machając do nas. "Nareszcie się pokazałeś. Zaczynaliśmy myśleć, że zapomniałeś jak się je."

"Miałem po prostu kilka ważnych spraw do załatwienia," mówię z uśmiechem, odsuwając krzesło dla Kat.

Akurat obok miejsca, gdzie zwykle siada Liam, co jest idealne dla maksymalnego efektu. Reakcja jest natychmiastowa i dokładnie taka, na jaką liczyłem.

Rozmowy wokół naszego stołu urywają się, gdy moi koledzy z drużyny przyglądają się Kat, która z gracją zajmuje miejsce, jej markowy sweter i pewny uśmiech wskazują, że pasuje do ich świata.

"Chłopaki, poznajcie Kat," mówię, siadając obok niej i swobodnie obejmując ją ramieniem. "Kat, to są zwierzaki, z którymi mam przyjemność grać w hokeja."

"Zwierzaki to dobre określenie," śmieje się Jessica Martinez, kapitan drużyny piłki nożnej i dziewczyna Marcusa. "Choć niektóre są już oswojone."

Kat uśmiecha się i jestem pod wrażeniem, jak naturalnie wygląda mimo tego, co musi być zdenerwowaniem.

"Miło was poznać. Słyszałam tak wiele o drużynie hokeja."

"Mam nadzieję, że same dobre rzeczy," mówi Tyler Ross, nasz prawy skrzydłowy i znany flirciarz.

Jego spojrzenie zatrzymuje się na Kat z wyraźnym uznaniem i czuję nagły przypływ czegoś, co mogłoby być zazdrością.

Co jest śmieszne, skoro to wszystko i tak jest udawane.

"Głównie dobre," odpowiada Kat ze śmiechem, który brzmi szczerze rozbawiony. "Choć Nate ostrzegał mnie przed żartami z szatni."

"Hej, to nie są żarty z szatni," protestuje Jake Morrison, nasz lewy skrzydłowy. "To po prostu moja czarująca osobowość."

Przekomarzanie trwa, a ja obserwuję z rosnącą satysfakcją, jak Kat bezproblemowo wtapia się w dynamikę grupy.

Śmieje się z żartów Tylera, komplementuje Jessicę za jej ostatnie zwycięstwo w turnieju i zadaje inteligentne pytania o nadchodzący sezon. W ciągu kilku minut jest tak, jakby zawsze była częścią naszego kręgu.

Co ważniejsze, widzę efekt, jaki nasz mały występ wywiera na resztę jadalni.

Szeptane rozmowy, znaczące spojrzenia, sposób, w jaki inni uczniowie na nowo oceniają Kat, teraz gdy jest wyraźnie pod moją ochroną.

"Więc Kat," mówi Jessica, pochylając się z wyraźną ciekawością, "jak długo jesteście razem z Natem? Mam wrażenie, że to pojawiło się znikąd."

Czuję, jak Kat lekko sztywnieje obok mnie, ale jej uśmiech nie znika.

"To wciąż dość świeża sprawa," mówi, spoglądając na mnie z czymś, co wygląda jak szczere uczucie. "Poznawaliśmy się, zanim zaczęłam tu naukę."

"I wreszcie zebrał się na odwagę, żeby cię zaprosić?" Tyler się szczerzy. "To niepodobne do naszego Nate'a. Zwykle jest gładki jak jedwab, jeśli chodzi o dziewczyny."

"Może po prostu musiałem spotkać tę właściwą," mówię, delikatnie ściskając ramiona Kat.

Słowa wychodzą łatwiej niż się spodziewałem i przez moment prawie sam w nie wierzę.

"Och, to naprawdę słodkie," grucha Jessica. "Uwielbiam dobre historie o miłości."

"Skoro mowa o miłości," mówi Marcus z łobuzerskim uśmiechem, "poczekajcie, aż Liam to zobaczy. Oszaleje."

Czuję, jak Kat sztywnieje na wzmiankę o moim bracie, choć próbuje to ukryć.

"Dlaczego Liama miałoby to obchodzić?" pyta, jej głos starannie neutralny.

"Bo jest w podłym nastroju cały tydzień," wyjaśnia Tyler. "Nawet gorszym niż zwykle, co już coś znaczy. A teraz jego młodszy brat chodzi z najgorętszą nową dziewczyną w szkole? Jego ego mocno oberwie."

"Liam nie kontroluje mojego życia uczuciowego," mówię stanowczo, choć część mnie skrycie cieszy się na myśl o zirytowaniu go. "Poza tym, jest zbyt skupiony na sezonie hokejowym, żeby przejmować się moim życiem osobistym."

"Nie byłbym tego taki pewien," mówi Jake, kiwając głową w stronę wejścia do jadalni. "O wilku mowa."

Odwracam się i widzę Liama wchodzącego do środka, jego zwykle pewny krok waha się, gdy jego oczy przeszukują salę i zatrzymują się na naszym stole.

Nawet z drugiego końca jadalni widzę dokładny moment, w którym przetwarza to, co widzi - Kat siedzącą na jego zwykłym miejscu, moje ramię wokół jej ramion, sposób, w jaki swobodnie śmieje się z naszymi kolegami z drużyny.

Jego szczęka się zaciska. Coś mrocznego przemyka po jego twarzy, zanim udaje mu się przybrać wymuszony neutralny wyraz.

"To będzie ciekawe," mruczy Marcus, podążając za moim spojrzeniem.

Liam przemierza jadalnię z celową powolnością, zatrzymując się, by porozmawiać z innymi uczniami, wyraźnie próbując sprawiać wrażenie przypadkowej obojętności.

"Cześć wszystkim," mówi, podchodząc do naszego stołu, jego głos perfekcyjnie uprzejmy. "Przepraszam za spóźnienie. Zatrzymałem się na rozmowie z trenerem o piątkowym meczu."

"Nie ma problemu, bracie," mówię, pilnując, by moje ramię pozostało mocno na ramionach Kat. "Zachowaliśmy ci miejsce."

Spojrzenie Liama przesuwa się na Kat, potem z powrotem na mnie, i widzę coś niebezpiecznego błyskającego w głębi jego zielonych oczu.

"Widzę, że mamy gościa przy naszym stole."

"Właściwie," mówię, patrząc mu prosto w oczy, "chciałbym, żebyście wszyscy oficjalnie poznali moją dziewczynę, Kat."

Słowo 'dziewczyna' zawisa w powietrzu jak wyzwanie.

Czuję subtelny wdech Kat obok mnie, widzę, jak oczy Jessiki rozszerzają się z zachwytu, słyszę cichy gwizd uznania Tylera.

Ale to reakcja Liama przykuwa moją uwagę. Przez moment jego starannie skonstruowana maska opada i widzę coś surowego i bezbronnego w jego wyrazie twarzy.

Ból, może. Albo wściekłość. Albo coś zupełnie innego, czego nie potrafię do końca zidentyfikować.

"Gratulacje," mówi w końcu, ale słowo brzmi bardziej jak groźba niż błogosławieństwo. Jego uśmiech jest ostry jak szkło. "Mam nadzieję, że wiesz, w co się pakujesz, Kat."

"Myślę, że sobie poradzę," odpowiada Kat gładko, choć czuję napięcie promieniujące z jej ciała. "Twój brat był dla mnie tylko cudowny."

"Jestem pewien, że był," mówi Liam, jego ton jasno wskazuje, że ma na myśli dokładnie coś przeciwnego. "Nate zawsze był dobry w sprawianiu, by ludzie czuli się... mile widziani."

Rozmowa toczy się dalej wokół nas, ale ja jestem skupiony całkowicie na cichej walce woli toczącej się między mną a Liamem.

To więcej niż tylko braterska rywalizacja - to wojna. A Kat jest złapana dokładnie w jej środku, czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie.

"Cóż," mówi w końcu Liam, wyciągając krzesło naprzeciwko Kat, "chyba będę musiał przyzwyczaić się do obecności szwagierki."

Przypadkowe okrucieństwo tego komentarza - sugerujące, że nasz związek jest wystarczająco poważny, by myśleć o małżeństwie, jednocześnie dając jasno do zrozumienia, że uważa, iż nigdy nie przetrwa - jest tak perfekcyjnie w stylu Liama, że prawie muszę to podziwiać.

"Zobaczymy, jak to będzie," mówi Kat lekko, ale dostrzegam błysk gniewu w jej oczach.

Niech zaczną się gry, doprawdy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Z perspektywy Kat

Po trzech dniach naszego udawanego związku zaczęłam rozumieć, czego brakowało mi w poprzedniej szkole.

Różnica w tym, jak ludzie mnie traktowali, była niezwykła - tam gdzie wcześniej byłam naznaczoną skandalem uczennicą, której należało unikać, teraz byłam dziewczyną Nate'a Cartera, automatycznie otrzymując wstęp do najbardziej ekskluzywnych kręgów towarzyskich w Ridgeview.

"To jest właściwie trochę uzależniające", przyznałam Nate'owi, gdy szliśmy razem przez dziedziniec, trzymając się za ręce. "To, jak ludzie teraz na nas patrzą."

"Masz na myśli, jakbyśmy faktycznie się liczyli?" powiedział z uśmiechem. "Tak, ja też zauważyłem różnicę. Nawet nauczyciele traktują cię inaczej."

Miał rację. Profesor Colton faktycznie uśmiechnął się do mnie wczoraj na Zaawansowanej Literaturze, a zostałam zaproszona do grupy nauki z fizyki AP - coś, co nigdy nie wydarzyłoby się, gdy jadłam lunch sama.

"Zostałam zaproszona na trzy różne imprezy w ten weekend", powiedziałam, wciąż zdumiona nagłą zmianą mojego statusu społecznego. "Trzy!"

"Właściwie", powiedział Nate, a jego oczy rozbłysły z podekscytowania, "zapomnij o tych imprezach. Mam coś znacznie lepszego na myśli."

Uniosłam brew. "Lepszego niż trzy imprezy?"

"O wiele lepszego." Zatrzymał się i odwrócił do mnie, ściskając moje dłonie. "Pamiętasz Marcusa i Jessicę z lunchu? I Tylera i Jake'a?"

"Oczywiście."

"Jadą do domku nad jeziorem rodziny Marcusa niedaleko Ontario w ten weekend. To ich tradycja na początek semestru - duży grupowy wyjazd, mnóstwo ludzi, totalna zabawa."

Jego uśmiech poszerzył się. "Poprosili mnie, żebym ciebie też zaprosił."

Moje serce zadrżało. "Chcą, żebym tam była?"

"Jedzie cała ekipa. Drużyna hokeja, drużyna piłki nożnej, nawet kilka osób z drużyny łyżwiarskiej. I posłuchaj tego - jezioro zwykle wcześnie zamarza, więc możesz wziąć łyżwy, jeśli chcesz."

"Naprawdę?" Pomysł jazdy na łyżwach na zamarzniętym jeziorze, otoczonym górami, brzmiał jak coś ze snu.

"Naprawdę. Co ty na to? Chcesz spędzić weekend w domku nad jeziorem ze swoim udawanym chłopakiem?"

Uśmiechnęłam się. "Kiedy tak to ujmujesz, jak mogę odmówić?"

* * *

Piątkowy wieczór nadszedł szybciej niż się spodziewałam.

Podróż do domku nad jeziorem była wypełniona śmiechem i muzyką, nasza siedemnastoosobowa grupa stłoczona w różnych samochodach. Kiedy wreszcie dotarliśmy do rozległej drewnianej chaty wtulającej się w zbocze góry, nie mogłam powstrzymać westchnienia.

"To jest niesamowite", westchnęłam, podziwiając ogromny taras z widokiem na jezioro, strzeliste sosny i sposób, w jaki zachodzące słońce malowało wszystko na złoto.

"Poczekaj, aż zobaczysz środek", powiedziała Jessica, chwytając mnie za ramię. "Rodzice Marcusa praktycznie zbudowali tu kurort."

Wnętrze było jeszcze bardziej imponujące - kamienne kominki, skórzane meble, kuchnia, która mogła nakarmić armię. Ale gdy wszyscy zaczęli zajmować pokoje i się rozpakowywać, rzeczywistość uderzyła mnie jak policzek.

"Więc jesteśmy w niebieskim pokoju", powiedział Nate nonszalancko, zarzucając na ramię nasze torby. "Drugie drzwi po prawej."

Poszłam za nim korytarzem, z żołądkiem skręcającym się z nagłego zdenerwowania.

Kiedy otworzył drzwi, moje obawy się potwierdziły - jedno łóżko królewskich rozmiarów dominowało w pokoju, otoczone dużymi oknami oferującymi idealny widok na jezioro.

"Jedno łóżko", powiedziałam głosem cichszym niż zamierzałam.

"Jedno łóżko", potwierdził Nate, odkładając nasze torby.

Odwrócił się, by na mnie spojrzeć, a cokolwiek zobaczył w moim wyrazie twarzy, sprawiło, że się uśmiechnął.

"Och, daj spokój. Nie mów mi, że denerwujesz się spaniem w jednym łóżku ze swoim chłopakiem."

"Nie denerwuję się", powiedziałam szybko, po czym natychmiast sobie zaprzeczyłam. "To znaczy, denerwuję się, ale nie dlatego, że... Po prostu nie jesteśmy naprawdę-"

"Katya." Nate podszedł bliżej, jego głos był łagodny, ale żartobliwy. "Wyluzuj. Nie zaatakuję cię we śnie. Ja zostanę po swojej stronie, ty po swojej. Proste."

"Ale co jeśli ktoś wejdzie? Co jeśli będą się spodziewać, że my-"

"Nie wejdą", powiedział stanowczo. "A jeśli wejdą, poradzimy sobie z tym. Zaufaj mi, wszystko będzie dobrze."

Jego pewność siebie była uspokajająca, ale gdy zapadła noc i przygotowywaliśmy się do snu, moje nerwy powróciły ze zdwojoną siłą.

Przebrałam się w łazience, zajmując więcej czasu niż potrzeba na umycie zębów i twarzy, próbując uspokoić galopujące serce.

Kiedy w końcu wyszłam w piżamie, Nate już leżał w łóżku, przeglądając telefon.

Przebrał się tylko w bokserki i starałam się nie gapić na jego nagi tors, wyrzeźbione mięśnie ramion, sposób, w jaki światło lampy igrało na jego delikatnej skórze...

"Wszystko w porządku?" zapytał, klepiąc pustą stronę łóżka.

"W porządku," wydusiłam z siebie, wsuwając się pod kołdrę i natychmiast przesuwając się jak najdalej na swoją stronę, żeby nie spaść.

"Dobranoc, Kat," powiedział cicho, sięgając, by zgasić lampkę.

"Dobranoc," wyszeptałam w odpowiedzi.

Ale sen nie przychodził przez długi czas.

Leżałam w ciemności, nadwrażliwa na każdy dźwięk, który wydawał, każdy ruch jego ciała, ciepło promieniujące z jego strony łóżka.

Wspomnienie jego nagiego torsu wciąż przewijało się w mojej głowie, a ja zacisnęłam uda i oczy, próbując zmusić się do myślenia o czymś innym.

O czymkolwiek, tylko nie o szalenie gorącym ciele Nate'a Cartera.

Następny poranek wstał rześki i przejrzysty, powierzchnia jeziora była całkowicie zamarznięta i iskrzyła się w słońcu. Kiedy wreszcie udało mi się zwlec z łóżka - zasnęłam dopiero około trzeciej nad ranem - dom już tętnił życiem.

"Idealna pogoda na łyżwy," oznajmił Marcus, gdy zebraliśmy się na śniadanie. "Lód jest wystarczająco gruby."

Poczułam dreszcz ekscytacji, patrząc na nieskazitelną powierzchnię i wyobrażając sobie uczucie ślizgania się po niej z górami w tle.

"Wzięłaś łyżwy, prawda?" zapytała Jessica, trącając mnie łokciem.

"Oczywiście, że wzięła," powiedział Nate, pojawiając się u mojego boku z filiżanką kawy. "Moja dziewczyna nigdzie nie rusza się bez łyżew."

Swobodny sposób, w jaki powiedział 'moja dziewczyna' wywołał gorące trzepotanie w mojej piersi, ale odepchnęłam to uczucie.

To wszystko było częścią przedstawienia. Występu.

Dzień rozwinął się jak scena z filmu. Spędziliśmy godziny nad jeziorem - jedni jeździli na łyżwach, inni grali w spontaniczny hokej wypożyczonym sprzętem.

Poczułam się naprawdę szczęśliwa po raz pierwszy od miesięcy, śmiejąc się z nowymi przyjaciółmi, pokazując skoki i piruety, które zasłużyły na impressed okrzyki tłumu.

Nate trzymał się blisko, jego dłoń znajdowała moją za każdym razem, gdy nie jeździliśmy aktywnie, jego ramię oplatało moją talię, gdy oglądaliśmy mecz hokeja. Wszystko wydawało się naturalne, komfortowe, właściwe.

Wszystko z wyjątkiem ciężaru spojrzenia Liama.

On też przyjechał na tę wycieczkę, oczywiście. Widziałam, jak przyjeżdża z drugą grupą samochodów, obserwowałam, jak zajmuje pokój na przeciwnym końcu korytarza.

Ale przez cały dzień czułam na sobie jego wzrok. Na nas.

Na sposób, w jaki palce Nate'a splatały się z moimi, jak opieraliśmy się o siebie, na łatwą intymność naszego udawanego związku.

To sprawiało, że moja skóra płonęła w sposób, którego nie chciałam analizować.

Późnym popołudniem, gdy słońce zaczęło zachodzić, dołączyłam do drużyny łyżwiarskiej na ostatnią sesję na jeziorze. Rozeszliśmy się po lodzie, ćwicząc skoki i piruety, zatraceni w czystej radości ruchu.

Wtedy to usłyszałam - ostry trzask, który rozniósł się po wodzie jak wystrzał z pistoletu.

"Wszyscy z lodu!" krzyknął Marcus z brzegu. "Natychmiast!"

Panika wybuchła w grupie, gdy wszyscy rzuciliśmy się w kierunku brzegu. Lód ustępował, pajęcze pęknięcia rozchodziły się po powierzchni z przerażającą prędkością.

Byłam najdalej, blisko środka jeziora, i słyszałam, jak lód jęczy pod moimi stopami, gdy pędziłam w kierunku bezpieczeństwa.

Jeszcze trochę. Prawie-

Świat eksplodował w lodowatej wodzie, gdy lód załamał się pode mną. Szok odebrał mi oddech, zimno uderzyło w moje ciało jak fizyczny cios. Machałam rękami, próbując złapać się kruszącej się krawędzi lodu, ale przemoczone ubrania ciągnęły mnie w dół.

"Kat!" Głos Nate'a, odległy i spanikowany.

Nagle silne ramiona wyciągnęły mnie w górę, wyciągając z wody na bardziej stabilny lód. Łapałam powietrze, krztusząc się wodą z jeziora, całe moje ciało trzęsło się z zimna i szoku.

"Mam cię," powiedział znajomy głos, szorstki od wysiłku. "Wszystko w porządku. Mam cię."

Spojrzałam w górę przez szczękające zęby i zobaczyłam nad sobą twarz Liama, jego ramiona wciąż zamknięte wokół mojego drżącego ciała. Jego włosy były mokre - wszedł do wody, żeby mnie dosięgnąć.

Jego zielone oczy płonęły troską i czymś jeszcze. Czymś łagodniejszym niż kiedykolwiek widziałam.

"Prawdziwa Księżniczka Lodu teraz, co?" powiedział, ale jego głos był delikatny, niemal czuły.

Potem pojawił się Nate, zabierając mnie z ramion Liama w swoje własne. "Mam ją," powiedział głosem napiętym czymś, czego nie potrafiłam zidentyfikować. "Mam cię, kochanie."

Podniósł mnie z łatwością, niosąc w kierunku domu, gdy drżałam przy jego piersi.

Ale gdy dotarliśmy do brzegu, złapałam się na tym, że patrzę przez jego ramię na Liama, który wciąż stał na brzegu wody, obserwując nas z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam odczytać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Ice Princess Belongs to No One

The Ice Princess Belongs to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa