Celeste
„Proszę cię, Renard. Nie odwracaj się ode mnie znowu.”
Słowa wymknęły się, zanim zdołałam je powstrzymać, zawisły w powietrzu jak cichy błagalny szept.
Renard leżał obok mnie, odwrócony plecami, ledwie się poruszając. Nawet w przyćmionym świetle był przystojny w sposób, który sprawiał ból. Jego ciemne włosy opadały na czoło, szerokie ramiona przypominały mi, jak bardzo czuję się samotna.
Moje palce musnęły jego ramię.
„Renard”, szepnęłam, głos mi się załamał. „Minął prawie rok.”
Nie poruszył się. Powiedział tylko beznamiętnie: „Tak. Wiem.”
To odtrącenie uderzyło mnie jak cios. Jak mogłam stać się taką rozpaczliwą istotą, błagającą o uwagę własnego męża?
„Myślałam, że może dziś wieczorem…” Starałam się zabrzmieć pogodnie, choć serce waliło mi jak oszalałe. „Służba mówi… Twój ojciec zadaje pytania, a ja—”
„Céleste, nie będę udawał, że to coś, czym nie jest.”
Westchnął i odwrócił się na plecy, wpatrując się w sufit. Światło świecy rzucało cienie na jego ostre rysy, na oczy jak zimowa burza, które kiedyś przynajmniej udawały, że mnie widzą.
„Jestem twoją żoną”, powiedziałam, a mój głos drżał na granicy furii i desperacji.
„Nie”, odparł chłodno. „Jesteśmy kontraktem. Sojuszem. Wiedziałaś o tym, gdy powiedziałaś 'tak'.”
W piersi mi się ścisnęło. „Twój ojciec—”
„Mój ojciec chce dziecka. Nie małżeństwa. Nie obchodzi go, jak się czujemy, dopóki jest następca.”
Wpatrywałam się w niego. „A ty? Czy to wszystko, czym dla ciebie jestem?”
Przetarł twarz powoli, znużony. „Nie wiem, kim jesteś. Jesteś wszystkim, czego mnie nauczono pragnąć. I to właśnie jest problem.”
„Co to znaczy?”
„To znaczy, że patrzę na ciebie i widzę obowiązek. Jesteś moją żoną. Jesteś nietykalna.”
„Nietykalna.”
„Zawsze jesteś opanowana, zawsze masz nad sobą kontrolę. Wiem, że powinienem tego chcieć. Ale nie potrafię.”
„A czego chcesz?” zapytałam, choć już wiedziałam.
Odwrócił wzrok, zaciśnięta szczęka.
„Co mam powiedzieć twojemu ojcu, gdy zapyta, dlaczego nie jestem w ciąży?” Słowa wyszły zdławione. „Gdy dwór szepcze, że jestem bezpłodna?”
„Kłam”, powiedział Renard wzruszając ramionami. „Dobrze ci to wychodzi.”
Cisza rozciągnęła się między nami jak ostrze. Słyszałam własne serce, czułam wstyd wspinający się do gardła.
„Nawet nie uważasz mnie za atrakcyjną”, wyszeptałam.
Spojrzał na mnie wtedy—naprawdę spojrzał—po raz pierwszy od miesięcy. Jego wzrok przesunął się po mojej twarzy, po włosach rozsypanych na poduszce.
„Nie jesteś nieatrakcyjna”, powiedział w końcu. „Po prostu nie w moim typie.”
To bolało bardziej niż okrucieństwo. Czyste, chirurgiczne, ostateczne. Odwróciłam się szybko, ukrywając łzy w oczach.
„Dobranoc, Céleste”, powiedział cicho Renard.
Nie odpowiedziałam.
Ciało bolało mnie od braku dotyku, ciepła, bycia pożądaną. Upokorzenie paliło mnie do żywego, potęgowane przez głos króla Aleksandra IV, który odbijał się echem w mojej głowie po radzie w zeszłym tygodniu.
Księżniczka, która nie może dać następcy, to tylko ozdoba. Ładna, być może, ale ostatecznie bezużyteczna.
Dwór udawał, że nie zauważa, ale widziałam te spojrzenia, słyszałam szepty, które milkły, gdy wchodziłam do pokoju. Wszyscy wiedzieli. Wszyscy patrzyli, jak ponoszę klęskę.
A jednak… Boże, pomóż mi, gdy król wypowiedział te okrutne słowa, coś się we mnie poruszyło, czego nie rozumiałam. Aleksander IV miał ponad pięćdziesiąt lat, srebro przeplatało się w jego ciemnych włosach, a wokół przenikliwych oczu rysowały się zmarszczki. Ale wciąż dominował w każdym pomieszczeniu, do którego wchodził. Wciąż sprawiał, że serce biło mi szybciej w sposób, który mnie przerażał.
Co ze mną nie tak?
Ta myśl sprawiła, że żołądek mi się skurczył ze wstydu. Byłam tu, rozpaczając za dotykiem męża, a jednak, gdy król patrzył na mnie tym kalkulującym wzrokiem, gdy jego głos stawał się niebezpiecznym szeptem podczas prywatnych audiencji, czułam coś, do czego nie miałam prawa.
On mnie przerażał. Jego władza, jego okrucieństwo, to, że jednym słowem mógł zniszczyć czyjeś życie. Ale minęło już tyle czasu, odkąd ktoś patrzył na mnie z pożądaniem—even tym ciemnym, zaborczym, które migotało w oczach króla, gdy sądził, że nikt nie patrzy.
Jaką kobietą jestem?
Niebo wciąż było ciemne, gdy Hannah weszła z herbatą. Jej siwe włosy były związane z tyłu, a czułe oczy natychmiast odnalazły moje. Była ze mną od dwunastego roku życia—zaplatała mi włosy na ślub, tuliła po takich nocach jak ta.
„Nie…?” Hannah zapytała cicho.
Pokręciłam głową. „Nie.”
Jej usta się zacisnęły. „Twoje ciało wciąż należy do ciebie.”
„Od roku już”, szepnęłam. „Powiedział, że nie jestem dla niego.”
Hannah ostrożnie postawiła tacę, potem przyklękła przy łóżku. „To on jest głupcem.”
Wzrok powędrował mi w stronę okna, ku wschodzącemu słońcu malującemu niebo na złoto i róż.
Kolejny dzień pustki przede mną.
Kolejny dzień bycia nikim więcej jak tylko nieudaną żoną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste
Hannah stała za mną, długo milcząc, zanim wyszeptała: „Znowu jesteś blada.”
Zamrugałam, patrząc na własne oczy w lustrze. Wyglądały na puste, jak okna w opuszczonym domu. „To światło.”
„Nie jadłaś.”
„Czego tu pragnąć?”
Hannah zawahała się, jej dłonie zatrzymały się, gdy czesała moje włosy, potem zapytała cicho: „Nie uśmiechnęłaś się od nocy ślubu.”
Prawie się roześmiałam. Ten dźwięk byłby gorzki, ostry jak nóż.
Hannah kontynuowała czesanie, wolniej teraz, jakby troszczyła się o coś kruchego. „Czy Renard traktuje cię dobrze?”
Pauza trwała zbyt długo. Jak mogłam wyjaśnić, że uprzejmość nie była problemem? Że bycie ignorowaną jest w jakiś sposób gorsze niż okrucieństwo? Że przynajmniej okrucieństwo oznaczałoby, że coś czuje, kiedy na mnie patrzy?
„Traktuje mnie jak diament,” powiedziałam cicho. „Coś, na co można patrzeć, lecz nigdy dotknąć.”
Palce Hannah zatrzymały się w moich włosach. „Kobieta, która nigdy naprawdę nie kochała, staje się niebezpieczna. Zaczyna pragnąć rzeczy, których nie może mieć.”
Wyprostowałam się. Gardło mi się zacisnęło.
Ona nie wie. Nikt nie wie.
Nikt nie widzi, jak moje serce przyspiesza, gdy Król wchodzi do pokoju. Jak moje ciało reaguje, jakby wiedziało coś, czego nie chcę przyznać. Jak on na mnie patrzy – nie z czułością, lecz z czymś ostrzejszym, jak nienawiść zmieszana z głodem.
Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzi? I głębiej jeszcze – dlaczego mi na tym zależy?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć na to pytanie, rozległo się pukanie do drzwi zewnętrznych. Za nim pojawił się głos strażnika: „Jego Wysokość prosi o twoją obecność w Północnym Salonie.”
Żołądek mi opadł. Szczotka wypadła Hannah z rąk, uderzając o marmurową podłogę. Przez chwilę nie mogłam się ruszyć, jakby bezruch mógł sprawić, że wezwanie zniknie. Potem wstałam, otępiała, ciało poruszało się bez udziału myśli.
Droga do Północnego Salonu była jak marsz na śmierć.
Pokój był już gotowy, gdy weszłam – Renard krążył przy oknach niczym uwięzione zwierzę, Król siedział wyprostowany jak klinga, w dłoni trzymał kieliszek ciemnego trunku. Bursztynowy płyn łapał światło, rzucając cienie na jego palce.
Nawet w moim przerażeniu zauważyłam jego dłonie. Silne, eleganckie, okrutne.
„Siadaj,” powiedział Alexandre, nie patrząc na mnie.
Posłusznie usiadłam naprzeciwko niego. Aksamitna poduszka fotela była jednocześnie tronem i pułapką. Moje serce waliło tak głośno, że byłam pewna, iż mogą to usłyszeć.
„Minął prawie rok,” zaczął Król, nadal nie podnosząc wzroku. Jego głos był opanowany, lecz pod spodem czaiło się coś – rozczarowanie? Złość? Coś, co sprawiało, że miałam ciarki na skórze.
„Szemrzą o twojej bezpłodności,” kontynuował Alexandre, a to słowo uderzyło mnie jak cios. „Pytają, czy królewska linia jest bezpieczna w twoich rękach.”
Usta mi się rozchyliły, lecz nic nie wyszło. Powietrze było gęste, duszące. Czułam smak metalu — czy przygryzłam język?
Alexandre w końcu na mnie spojrzał, a ja poczułam na sobie cały ciężar jego uwagi, jakby mnie przytłaczał fizycznie. Jego oczy miały barwę burzowych chmur i były tak samo bezlitosne. „Więc. Kiedy możemy spodziewać się następcy?”
Otworzyłam usta. Zamknęłam. Słowa przykleiły się do warg. „Staramy się,” skłamałam, a fałsz palił mnie w język.
Oczy Alexandre’a zwęziły się. „Starania zakładają wysiłek. Od wiosny ledwo dzieliliście pokój.”
Policzki mi zapłonęły. Skąd wiedział? Kto mu powiedział? Upokorzenie było tak zupełne, że przez moment nie mogłam oddychać.
Renard parsknął ze swojego miejsca przy oknie. „To nie do końca jej wina. To małżeństwo od początku było farsą.”
„Wszystkie królewskie małżeństwa takie są,” syknął Król, jego głos przeciął powietrze jak bicz. „Myślisz, że moja koronacja była z miłości?”
Jego spojrzenie wróciło do mnie i poczułam się przypięta jak motyl do tablicy. „Masz obowiązek. Obowiązek, którego nie wypełniasz.”
Łzy napłynęły mi do oczu, gorące i niechciane. Zamrugałam, nie pozwalając im spłynąć. Nie tutaj. Nie przy nim.
Ale razem z nimi przyszła inna emocja – złość, czysta, ostra jak szkło.
Co mi zostało do stracenia?
Moje małżeństwo było farsą. Mąż mnie odpychał. Dwór szeptał o mojej bezpłodności. Już byłam porażką, już byłam złamana, już byłam nikim.
To czemu nie powiedzieć prawdy?
„Z całym szacunkiem, Wasza Wysokość,” powiedziałam cicho, głosem pewniejszym, niż miałam prawo, „może problem nie leży w moim łonie.”
Pokój zamarł.
Renard zatrzymał się w pół kroku. Palce Króla zbielały na szkle. Zrobiłam to – przekroczyłam granicę, której nikt nie miał odwagi przekroczyć, nie przy nim. Nie przy Królu. Mówić do niego w ten sposób to nie tylko śmiałość. To niebezpieczne. Niemal zdrada.
Ale już mnie to nie obchodziło. Prawda za długo gniła mi w piersi i po raz pierwszy nie połknęłam jej z powrotem.
Oczy Alexandre’a wbiły się w moje, a powietrze stało się ostre jak brzytwa. Cisza napięła się jak cięciwa łuku.
„Ostrożnie,” powiedział, jego głos zniżył się do śmiertelnego szeptu. „Bardzo uważnie przemyśl to, co powiesz.”
Ale już płonęłam. Już spadałam. Czym była jedna iskra więcej?
„Bardzo uważnie przemyślam każde słowo, Wasza Wysokość,” odpowiedziałam, nie odwracając wzroku. „Może czas, żeby inni też tak robili.”
Kieliszek Króla z hukiem uderzył o stół. Renard zesztywniał przy oknie. Temperatura w pokoju nagle spadła.
Alexandre powoli podniósł się z fotela i nagle wydawało się, że wypełnia całą przestrzeń. Jego obecność była przytłaczająca, niebezpieczna, pełna ledwie powstrzymywanej furii.
„Zapominasz się,” powiedział, każde słowo precyzyjne jak ostrze. „Zapominasz, do kogo mówisz.”
„Nie zapominam o niczym,” odparłam, a mój głos nie zadrżał. „Doskonale wiem, do kogo mówię. Pytanie brzmi – czy ty wiesz, do kogo mówisz? Czy widzisz tylko kolejną ozdobę, która nie spełniła swojego celu?”
Cisza, która zapadła potem, była ogłuszająca. Słyszałam własne bicie serca, czułam ciężar tego, co właśnie zrobiłam.
Przesuń w górę, aby kontynuować