passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Secret - Rozdział #8 - autor Tessa Kelwyn

The King’s Secret

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Celeste

Bal maskowy w końcu nadszedł. Muzyka wypełniała salę balową, głosy rozbrzmiewały śmiechem, lecz nic z tego do mnie nie docierało.

Przemieszczałam się przez lśniący tłum, jakbym obserwowała siebie z oddali—uśmiechając się, kiwając głową, dryfując od twarzy do twarzy, podczas gdy moje myśli skupiały się wyłącznie na jednym.

Północ. Balkon. Różany ogród.

On powiedział mi, gdzie mam być. Nie zapytał—nakazał. I nie zaprzeczyłam.

Teraz godzina się zbliżała, a ja nie wiedziałam, czego chcę. Ani co to by znaczyło, gdybym tam poszła.

Był ojcem mojego męża. Ten fakt zalegał w mojej piersi jak kamień, ciężki i niemożliwy do zignorowania. Już nie kochałam swojego męża—ledwo pamiętałam, kiedy ostatni raz powiedział mi coś uprzejmego. Ale to nie sprawiało, że ta sytuacja wydawała się mniej niewłaściwa.

Czymkolwiek „to” było.

Moje oczy wciąż przeszukiwały tłum, aż w końcu znalazłam Renarda przy dalekiej ścianie. Stał z Lady Catherine de Montclair i jej młodszą siostrą, maskę trzymał zapomnianą w dłoni, pochylając się, by lepiej słyszeć ich słowa. Na jego ustach pojawił się uśmiech, którego nie widziałam od miesięcy—ten, przez który wydawał się czarującym księciem, za jakiego go uważałam, kiedy wychodziłam za mąż.

Sposób, w jaki na nie patrzył—zaangażowany, zainteresowany, ożywiony—sprawił, że coś w mojej piersi się skręciło. Zaśmiał się z czegoś, co powiedziała Lady Catherine, a jego dłoń na krótko dotknęła jej ramienia w tak naturalnym geście, że odebrało mi dech.

*On może ich dotykać*, uświadomiłam sobie nagle i boleśnie. *Może z nimi flirtować, oczarowywać je, pożądać ich. Tylko nie mnie.*

Nie swoją żonę. Nie kobietę, którą powinien kochać.

Byłam dla niego zbyt czysta, zbyt święta, zbyt podobna do marmurowych świętych z kaplicy. Mógł pragnąć innych kobiet—pewnie zaliczył połowę dam na dworze—ale nie mnie. Nigdy mnie. Byłam jego żoną, a to oznaczało, że byłam nietykalna.

Święta. Zamrożona. Martwa.

Nie spojrzał na mnie ani razu, odkąd przyjechaliśmy. Dla każdego obserwatora byliśmy obcymi, których łączyło tylko nazwisko i zimne, puste łoże.

Odwróciłam się od widoku ożywionego męża i dalej przemierzałam salę, przyjmując szampana i prowadząc kurtuazyjne rozmowy. Ale pod wyćwiczonym uśmiechem serce waliło mi od jednego wspomnienia.

Zobaczyłam Alexandre’a na długo zanim podszedł—stał w cieniu, obserwując mnie, jakby miał do tego pełne prawo.

Przesuwał się przez tłum z płynną gracją, jego obecność przyciągała uwagę, choć zdawał się wtapiać w tło. W przeciwieństwie do innych gości nie miał maski, jego twarz była wyrazista i piękna w blasku świec. Nie bał się, że ktoś go rozpozna, ani że wywoła skandal.

Gdy zabrzmiał ostatni walc, wkroczył w tłum zdecydowanym krokiem. Smyczki orkiestry narastały, wypełniając powietrze melodią, która zdawała się pulsować w rytmie mojego serca. Patrzyłam, jak się zbliża, wstrzymując oddech, gdy omijał tańczące pary.

Dotarł do mnie, zanim zdążyłam się oddalić. Gdy wyciągnął do mnie dłoń, ujęłam ją bez wahania.

„To niebezpieczne,” wyszeptałam, gdy poprowadził mnie na parkiet.

„Więc dlaczego przyszłaś?” odparł cicho, prowadząc mnie w powolnym rytmie.

Nasze dłonie się zetknęły—nic ponad przewidziany układ walca. Ale paliło. Ciepło jego dłoni przeszyło mnie prądem, musiałam się skupić, by nie drżeć. Zachowywaliśmy wymaganą odległość, lecz nasze spojrzenia nie przestawały się spotykać.

Przyglądałam się jego twarzy, gdy poruszaliśmy się razem—mocnej linii szczęki, kosmykom ciemnych włosów opadającym mu na czoło, intensywności burzowych oczu. Moje serce waliło tak głośno, że byłam pewna, iż słyszy je przez muzykę.

Walc trwał wiecznie i skończył się zbyt szybko. Gdy wybrzmiała ostatnia nuta, odwróciłam się za gwałtownie, chcąc uciec przed intensywnością jego spojrzenia.

Wyślizgnęłam się bocznymi drzwiami na balkon. Zimne powietrze owiało mnie, przecinając resztki gorąca po sali balowej. Podeszłam do balustrady i pochyliłam się do przodu, biorąc uspokajający oddech.

Wtedy pantofel zahaczył o rąbek sukni. Potknęłam się, skręcając kostkę—i nim zdążyłam upaść, czyjaś dłoń złapała mnie za ramię.

Alexandre mnie złapał, jedną ręką stabilizując moje plecy, drugą obejmując w talii. Zamarłam bez tchu, boleśnie świadoma, jak blisko siebie stoimy, jak jego dotyk przenika przez suknię. Jego dłoń zatrzymała się na mojej talii, chwytając mocno, lecz delikatnie.

„Puść,” wyszeptałam, choć każda cząstka mojego ciała krzyczała coś przeciwnego.

„Nie mogę,” odparł, głosem ochrypłym od czegoś, czego nie śmiałam nazwać.

Spojrzałam na niego, oczy płonęły niewylanymi łzami i rozpaczliwym pragnieniem. „Więc pocałuj mnie.”

Jego usta zawisły nad moimi—tak blisko, że czułam jego oddech, ciepły i niespokojny. Moje palce zacisnęły się na materiale jego płaszcza, próbując się zakotwiczyć, gdy świat wirował.

„Zrób to,” wyszeptałam, głos mi się załamał. „Pocałuj mnie.”

„Jeśli to zrobię,” wymamrotał, czołem niemal sięgając mojego, „nie będę w stanie przestać.”

„Jeśli nie,” odetchnęłam, „już nigdy nie zasnę.”

Zamknął oczy i poczułam moment poddania, poczułam, jak pochyla się jeszcze bliżej. Jego czoło dotknęło mojego i przez ułamek sekundy myślałam, że pokona tę odległość.

A potem, cicho, jakby go to łamało: „Nie mogę zdradzić własnego syna.”

Moja klatka piersiowa się zapadła, słowa uderzyły jak cios fizyczny. „Już to zrobiłeś.”

Odsunął się, dłonie mu drżały, gdy mnie puszczał. Jego spojrzenie stwardniało, zamykając się na ból, który wiedziałam, że widniał i w moich oczach.

„Nie jestem aż tak samolubny,” powiedział.

Ale nie brzmiał na przekonanego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Celeste

Wspomnienie jego oddechu na moich ustach prześladowało mnie przez bezsenną noc. Wróciłam z maskarady z drżącymi dłońmi i bijącym sercem, a szeptane słowa Alexandre’a odbijały się echem w mojej głowie.

Jeśli to zrobię, nie przestanę.

Prawie-pocałunek zostawił mnie pustą i bolesną, rozdartą między pragnieniem a obowiązkiem.

Ranek spędziłam, krążąc po komnacie jak uwięziony ptak. Zżerały mnie wyrzuty sumienia—nie za to, że go pragnęłam, ale za to, co to znaczyło. Byłam mężatką, choć to małżeństwo było chłodne.

Muszę spróbować, powtarzałam sobie. Jeszcze jeden raz.

Może gdybym dotarła do Renarda, gdybym jakoś połączyła się z mężczyzną, który kiedyś uśmiechał się do mnie podczas naszych zaręczyn, mogłabym uciszyć desperacką tęsknotę, która groziła, że mnie pochłonie. Może mogłabym uratować nas oboje przed tym bałaganem.

A jeśli nie uda mi się tego naprawić, przynajmniej będę wiedziała, że zrobiłam wszystko.

Po południu podjęłam decyzję. Nie pozwolę, by moje małżeństwo umarło bez walki. Nie, kiedy alternatywą było pragnienie mężczyzny, którego nigdy nie mogłam mieć.

Suknię wybrałam starannie—błękitny jedwab, który kiedyś pochwalił, ten, który podkreślał kolor moich oczu. Włosy rozpuściłam tak, jak w noc naszego ślubu. Chciałam przypomnieć mu, kim byliśmy, zanim wszystko się popsuło.

To moja ostatnia szansa, pomyślałam, idąc w stronę naszych komnat. *Jeśli to się nie uda, przynajmniej będę wolna, by...*

Nie dokończyłam tej myśli. Nie pozwoliłam sobie na to.

Zatrzymałam się przed drzwiami, dłoń unosiła się nad klamką. Przez ciężki dąb słyszałam ruch, głosy. Może spotykał się ze swoim lokajem albo przeglądał korespondencję.

Wtedy usłyszałam śmiech. Kobiecy śmiech, niski i intymny, zupełnie niepasujący do służbowego spotkania. Potem stłumiony jęk—spieszny, pełen bólu pragnienia.

Serce waliło mi w piersi, gdy otwierałam drzwi, jakbym poruszała się pod wodą.

Popołudniowe światło rozlewało się na nasze małżeńskie łoże, oświetlając scenę, która wypaliła się w mojej pamięci. Renard był nagi do pasa, jego ciemne włosy potargane, dłonie zaciskały się na biodrach kobiety, która na nim siedziała.

Lady Mireille de Courtenay. Ta sama kobieta, która tak wdzięcznie klęczała przed Królem.

Jej kasztanowe włosy spływały jej po ramionach, gdy usta Renarda błądziły po jej gardle z głodem, jakiego nigdy u niego nie widziałam. Te same usta, które nigdy nie pocałowały mnie z pasją. Te same dłonie, które nigdy nie dotykały mnie z pożądaniem.

—Renard—

Mój głos był ledwie szeptem, ale przeciął ich rozkosz jak ostrze. Odwrócił się, zaskoczony, oczy szeroko otwarte ze zdziwienia i czymś, co mogło być poczuciem winy.

Lady Mireille nie okazała zażenowania. Uśmiechnęła się leniwie i z satysfakcją, wciąż mając palce wplecione w włosy mojego męża.

—O, świetnie — powiedziała słodkim jak miód głosem. — Teraz wszyscy jesteśmy szczerzy.

Renard nawet na mnie nie spojrzał, gdy przemówił.

—Nigdy nie dałaś mi niczego, czego mógłbym pragnąć. Zawsze taka zimna, taka sztywna. Jakby być żonatym z posągiem.

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczne ciosy.

—I bezpłodna — dodał ciszej, okrutniej. — Co miałem zrobić?

Więc to dostaję za próbę, pomyślałam otępiała. Tak wygląda moja ostatnia szansa.

Mireille zaśmiała się.

—Szczerze, kochanie, przynajmniej ktoś w tym pałacu wie, jak wziąć mężczyznę między uda.

Wpatrywałam się w męża, którego pierś unosiła się i opadała ciężko. W zdradę obnażoną przede mną. W dowód, że potrafi okazać namiętność—tylko nigdy wobec mnie.

On potrafi to robić z nią. Z każdą inną, tylko nie ze mną.

Cisza się przeciągała. Przyszłam tu, szukając bliskości, mając nadzieję, że ocalę coś z naszego małżeństwa. Zamiast tego znalazłam potwierdzenie tego, co zawsze podejrzewałam—byłam dla niego tylko ozdobą.

Ale gdy stałam tam, coś się we mnie zmieniło. Wyrzuty sumienia, które rozdzierały mnie cały ranek—zniknęły. Poczucie obowiązku, które mnie tu przywiodło—rozpadło się.

Odwróciłam się—powoli, z królewską godnością. Kręgosłup prosty, głowa wysoko, cała sobą wcielałam księżniczkę, którą nauczyli mnie być. Nie dałabym im satysfakcji oglądania mojego upadku.

Gdy drzwi zamknęły się za mną, jedna prawda osiadła we mnie z niszczycielską jasnością:

Nie jestem nic winna tej rodzinie. Ani lojalności. Ani obowiązku. Ani wierności.

Odrzucili wszelkie prawa do mnie.

I po raz pierwszy od nocy ślubu poczułam się wolna.

Wolna, by pragnąć tego, czego chcę.

Wolna, by brać to, czego potrzebuję.

Wolna, by pójść do Alexandre’a, choćby miały być tego konsekwencje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Secret

The King’s Secret

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa