passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Servant, The Alpha’s Queen - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV: Francesca

Dorożka trzęsła się, jakby goniła ją sama śmierć, koła waliły o wyboistą leśną drogę, a latarnie szalały na rogach powozu. Każdy wstrząs wywoływał we mnie nową falę mdłości. Siedziałam na wąskiej ławce, z rękawiczkami złączonymi w dłoniach na kolanach, plecy miałam wyprostowane tylko dlatego, że bałam się, iż jeśli się pochylę, rozpadnę się na kawałki.

Aksamitne poduszki, kiedyś w odcieniu głębokiego królewskiego błękitu, były wytarte na wylot przez lata użytkowania. Były wciąż cenniejsze niż cokolwiek, co moja rodzina posiadała obecnie, a mimo to czułam się przez nie spętana. Naprzeciw mnie leżała skrzynia oprawiona w skórę, opatrzona królewską pieczęcią, jakby miała mi przypominać, że już zostałam zawłaszczona.

Miałam na sobie prostą podróżną suknię z brązowej wełny, naprawianą tyle razy, że szwy wyglądały jak blizny. Żadnych klejnotów. Żadnego herbu. Nic, co wskazywałoby na to, że jestem córką szlacheckiego rodu—pozostałości naszej szlacheckości dawno już rozsprzedano kawałek po kawałku, aż został tylko moje imię. A tej nocy nawet ono zostało oddane.

Moje odbicie patrzyło na mnie z ciemnego szkła okna powozu. Blada skóra. Zapadnięte policzki. Oczy zbyt duże do twarzy, błyszczące od niewylanych łez. Ledwo poznawałam samą siebie.

Nikt nie będzie za mną tęsknił.

Byłam wyrzutkiem długo zanim ojciec postanowił mnie sprzedać. Zbyt cicha i zbyt dziwna. Wilczyca, która nigdy nie poczuła w sobie prawdziwego wilka, nie wzbudzała zainteresowania, nie niosła korzyści, nie zawiązywała sojuszy. W świecie, gdzie córki były walutą, od zawsze byłam kiepską inwestycją.

Głos ojca rozbrzmiewał mi w głowie, ostry i chłodny, jakby wciąż stał nade mną w sieni naszej rozpadającej się posiadłości.

„Bądź wdzięczna,” powiedział. „Sam król cię chce.”

Zacisnęłam powieki, ale słowa i tak raniły coraz mocniej.

Ojciec sprzedał mnie królowi Cassianowi jako niewolnicę. By spłacić swoje długi.

Powóz szarpnął ponownie, coraz szybciej, woźnica poganiał konie, gdy las gęstniał wokół nas. Strzeliste sosny przyciskały się do drogi, ich gałęzie drapały niebo. Księżyc schował się za ciężkimi chmurami, a powietrze pachniało deszczem i mokrą ziemią.

Król Cassian. Sama myśl o tym imieniu ściskała mi żołądek.

Wszyscy znali te opowieści. Jak przed laty zagarnął tron, a prawdziwy książę Lykanów zniknął bez śladu. Jak tych, którzy kwestionowali rządy Cassiana, wywlekano i nigdy więcej nie widziano. Jego słudzy szeptali o siniakach i krzykach za pałacowymi drzwiami.

Słyszałam wystarczająco, by wiedzieć, co mnie czeka.

Przycisnęłam czoło do szyby, oddech zamglił powierzchnię. Las rozmywał się za oknem, ciemny i bezkresny.

Jeśli zostanę w tej dorożce, moje życie skończy się, zanim naprawdę się zacznie.

Coś we mnie stwardniało, cicha, rozpaczliwa determinacja przebiła się przez strach. Byłam posłuszna przez całe życie. Milcząca i uległa. I doprowadziło mnie to tutaj—owiniętą w wełnę i sprzedaną jak bydło.

Nie! Nim pomyślałam, poderwałam się na nogi. Palce zacisnęły się na mosiężnej klamce drzwi powozu.

Woźnica krzyknął z przestrachem, jego głos tłumiły ściany.

„Pani! Co pani—”

Szarpnęłam drzwi. Uderzył mnie zimny wiatr i deszcz. Droga mknęła obok jako rozmazana plama błota i kamieni. Przez jedno przerażające uderzenie serca zawahałam się, wpatrując się w ciemność poza kołami.

Potem skoczyłam. Uderzenie wybiło mi powietrze z płuc. Ból eksplodował w ramieniu i biodrze, gdy uderzyłam o ziemię i potoczyłam się bezradnie po zabłoconym zboczu.

Gałęzie szarpały mi skórę. Kamienie obijały żebra. Świat wirował, aż nie byłam w stanie odróżnić nieba od ziemi.

Kiedy w końcu się zatrzymałam, leżałam dysząc, klatka piersiowa paliła, a deszcz smagał mi twarz lodowatymi igłami.

Dorożka grzmiała nade mną. Usłyszałam, jak woźnica wrzeszczy na konie, desperacki trzask lejców—ale nie zatrzymali się. Dźwięk szybko zniknął, pochłonięty przez burzę i las.

Zaśmiałam się słabo, dźwięk przeszedł w szloch. Nie poddam się bez walki! Mój ojciec winien jest mnóstwo pieniędzy, ale odmawiam bycia kartą przetargową.

Całą siłą woli podniosłam się. Suknia była zrujnowana, przesiąknięta wodą i umazana błotem. Dłonie piekły, gdzie skóra została zdarta do krwi. Kostka zaprotestowała ostrym bólem, gdy spróbowałam na niej stanąć, ale wytrzymała.

Otuliłam się szczelniej cienkim kożuchem, którego znoszona podszewka niewiele chroniła przed zimnem. Deszcz lał jeszcze mocniej, przemoczył mi włosy, które przylepiły się do twarzy i szyi. Każdy krok powodował nową falę bólu, ale zmusiłam się, by zagłębić się w las, z dala od drogi, z dala od życia, które mi wybrano.

„Jeśli nie znajdę schronienia, zamarznę na śmierć,” wymamrotałam, zęby już mi szczękały.

Ta myśl powinna mnie bardziej przestraszyć. Śmierć, przynajmniej, byłaby moja.

Przez deszcz przebił się długi, żałosny dźwięk. Zamarłam.

Odpowiedziało mu kolejne wycie, tym razem bliżej, przecięło burzę z przerażającą wyrazistością. Wilki.

Serce waliło mi o żebra. Obróciłam się powoli, wypatrując w cieniu między drzewami. Las zdawał się zamykać wokół mnie, każdy szelest nagle był podejrzany.

Czy mnie gonią? Czy ludzie Cassiana już posłali za mną ogary?

Oddychałam szybko i płytko. Przycisnęłam dłoń do piersi, próbując się uspokoić—i zamarłam.

Cienka czerwona nić oplatała mój nadgarstek.

Wpatrywałam się w nią, przekonana przez chwilę, że strach w końcu doprowadził mnie do obłędu. Powoli, drżąc, sięgnęłam i dotknęłam jej drugą dłonią.

Ciepło rozlało się pod palcami. Nie wymyślone. Nie znikające. Nić pulsowała delikatnie, jak żywe stworzenie, każdy skurcz odbijał się echem w moich żyłach.

Ciągnęła się ode mnie, znikając między drzewami, lekko jarząc się w ciemności.

„Co... to jest?” wyszeptałam.

Nić pociągnęła mnie, nie mocno, lecz stanowczo. Ogarnął mnie dziwny spokój, łagodząc panikę w piersi. Dokądkolwiek prowadziła, czułam... pewność. Jakby czekała na mnie od zawsze.

Wycie zabrzmiało znowu, tym razem bliżej.

Przełknęłam ślinę, unosząc wzrok na ścieżkę, którą znaczoną była nić. Serce waliło mi ze strachu, ale pod nim poruszyło się coś jeszcze—ciekawość, nadzieja, pociąg, którego nie potrafiłam pojąć.

Mocniej opatuliłam się płaszczem i postawiłam kulejący krok naprzód. Potem kolejny.

Urzeczona i drżąca, podążyłam za nicią w głąb lasu, nieświadoma, że z każdym krokiem zbliżam się do losu o wiele bardziej niebezpiecznego—i o wiele potężniejszego—niż ten, przed którym właśnie uciekłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV: Francesca

¬

Wycie było już bliżej.

Przetaczało się przez las niczym żywa istota, wznosząc się i opadając z wiatrem, już na tyle niedaleko, że nie sposób było uznać je za wytwór wyobraźni. Oddychałam płytko i gwałtownie, stojąc u wejścia do jaskini, deszcz przyklejał mi włosy do twarzy, a mokre spódnice ciążyły wokół nóg.

Spojrzałam za siebie po raz ostatni. Las za mną przemienił się w coś potwornego.

Drzewa splatały się ze sobą niczym sięgające ramiona, ich gałęzie drapały niebo rozszarpane błyskawicami. Grzmot pękał tak gwałtownie, że wydawało się, jakby świat sam się rozdzierał. Burzowe chmury kotłowały się nad głową, gęste i czarne, napierające w dół jak przekleństwo.

Czerwona nić na moim nadgarstku szarpnęła natarczywie. Odwróciłam się z powrotem ku jaskini.

Jej wejście zionęło szeroko i ciemno, poszarpane skały otaczały zejście w cień. Każdy wilkołak w królestwie znał to miejsce. Starsi mówili o nim szeptem, jakby samo wymówienie nazwy sprowadzało nieszczęście.

To miejsce jest przerażające. To właśnie tutaj król Cassian zsyła i torturuje swoich wrogów, każdego, kto odważy się podważyć jego władzę i legitymację. Ale cokolwiek czeka w środku... nie może być gorsze niż los niewolnika.

Kolejne wycie przeszyło burzę, tak bliskie, że aż skóra mi ścierpła.

Podjęłam decyzję. Ściskając mocniej płaszcz na ramionach, weszłam do jaskini.

Ryk deszczu ucichł natychmiast, zastąpiony ciężką, dudniącą ciszą, przerywaną jedynie powolnym kapanie wody ze sklepienia. Moje buty zgrzytały o kamień, gdy oczy przyzwyczajały się do półmroku — i wtedy znieruchomiałam.

Po ścianach stały pochodnie. Ich płomienie paliły się jasno i stabilnie, rzucając migotliwe cienie na skały, odsłaniając korytarz, który ciągnął się głębiej, niż byłam w stanie dostrzec. Powietrze było tu cieplejsze, przesycone zapachem dymu, metalu i czegoś starszego... czegoś potężnego.

Każdy krok był jak przekraczanie niewidzialnej granicy. Jaskinia opadała w dół, a ściany zwężały się coraz bardziej, jakby przestrzeń została wyrzeźbiona nie przez naturę, lecz zamysł. Serce waliło mi w uszach, gdy podążałam za nicią wokół ostatniego zakrętu—

I zatrzymałam się gwałtownie.

W sercu pieczary stała ogromna żelazna klatka. Jej pręty były grube jak mój nadgarstek, poczerniałe od starości, każdy cal pokryty świecącymi runami, które cicho brzęczały, jakby były żywe. Łańcuchy wiły się po kamiennej podłodze, ciężkie i okrutne, wszystkie zbiegające się przy klatce niczym żyły.

W środku siedział mężczyzna.

Był półnagi, jego ciało szczupłe i potężne mimo uwięzienia, mięśnie ostro zarysowane pod bladą skórą. Podarte spodnie wisiały nisko na biodrach. Srebrne kajdany krępowały mu nadgarstki i kostki, każda wyryta tymi samymi świecącymi runami co klatka, pulsującymi delikatnie powstrzymaną magią.

Włosy spływały mu przez ramiona w jasnych falach, niemal białe — platynowy blond, jakby światło księżyca uwięzione w ciele. A jego oczy—

Złote. Dzikie. Czujne. Patrzyły na mnie z drapieżną, skupioną ciszą kogoś, kto już zdecydował, że jestem ważna.

Wciągnęłam gwałtownie powietrze.

Czerwona nić rozciągała się od mojego nadgarstka prosto do jego dłoni, teraz świeciła jaśniej, napięta jakby niewidzialną siłą między nami.

Nie wyglądał na złamanego, obłąkanego ani pobitego. Wyglądał jak król czekający na uwolnienie.

— Jestem Wilhelm, Książę Lykanów — powiedział, jego głos był niski i pewny, niosąc się bez wysiłku przez pieczarę. — Uwolnij mnie. Czekałem na ciebie dziesięć lat.

Książę? To słowo uderzyło mnie jak cios.

Wpatrywałam się w niego, myśli rozpierzchły. Książę Lykanów zniknął lata temu. Mówiono, że został stracony. Inni szeptali o wygnaniu albo zdradzie, ale prawda została pogrzebana pod koronacją Cassiana.

Jak książę mógł spędzić dziesięć lat w klatce?

Samo patrzenie na niego sprawiało, że skóra mi cierpła. Moje nogi ruszyły, zanim mózg zdołał je powstrzymać. Jeden ostrożny krok bliżej. Potem kolejny.

Ciepło narastało z każdym ruchem, przenikało moje kości, wypierając chłód, który niemal mnie pochłonął na zewnątrz. Serce biło mi szybciej, nie tylko z lęku, ale z czegoś ostrego i elektrycznego, szumiącego pod skórą.

Zbliżając się, zauważyłam znak na jego szyi. Królewski sygnet! Przełknęłam ślinę z trudem.

— To niemożliwe — wyszeptałam, bardziej do siebie niż do niego. — Książę Lykanów nie żyje. Teraz Cassian jest królem.

Delikatny uśmiech pojawił się na jego ustach, powolny i świadomy. Im bliżej podchodzę, tym bardziej czuję ciepło... Co to jest między nami?

Spojrzenie Wilhelma nie opuszczało mojej twarzy. Jego oczy zmiękły — nie straciły siły, lecz skupiły się, jakby mnie zapamiętywał.

— Bogini Księżyca w końcu cię do mnie przysłała — powiedział cicho. — Moja para.

Para. Zabrakło mi tchu.

Wspomnienia wypłynęły bezwiednie — delikatne, kruche jak szkło. Głos mojej matki, ciepły i łagodny, opowiadającej bajki przy ogniu, zanim choroba ją zabrała, a bieda zamieniła mojego ojca w obcego. Mówiła wtedy o prawdziwych parach, o więziach tkanych przez samą Boginię Księżyca, niezniszczalnych i wiecznych.

Dwie dusze związane ponad wyborem. Ponad rozumem.

Objęłam się ramionami, drżąc, niepewna, czy trzęsienie pochodziło z zimna, strachu, czy czegoś znacznie groźniejszego. To nie mogło być prawdziwe. A jednak—

Zbliżyłam się do klatki.

— Czego chcesz? — zapytałam, ledwo panując nad głosem.

Przez chwilę Wilhelm pozostał nieruchomy. Potem się poruszył.

Rzucił się do przodu z zaskakującą prędkością, łańcuchy zabrzęczały, gdy chwycił pręty, żelazo zaskrzypiało pod jego siłą. Nagła bliskość odebrała mi dech. Biło od niego ciepło, dzikie i nie do odparcia.

Na jego ustach pojawił się ledwo dostrzegalny uśmiech — drapieżny i intymny jednocześnie.

— Ciebie — powiedział po prostu. — Chcę ciebie. Jeśli teraz odejdziesz, będziesz tego żałować do końca życia.

Ogarnęła mnie fala paniki, ostra i przytłaczająca. Cofnęłam się gwałtownie, pięta zahaczyła o nierówny kamień, gdy odwróciłam się w stronę wejścia do jaskini, ku burzy, wyjącym wilkom i nędznej pewności śmierci lub pojmania. Musiałam odejść. Musiałam—

Metal zaskrzypiał.

Wilhelm wsunął dłoń przez pręty, palce wyciągnięte w moim kierunku, złote oczy płonęły, śledząc każdy mój ruch.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV: Francesca

Grzmot eksplodował za mną tak głośno, że miałam wrażenie, iż sama góra pękła na pół. Z wejścia napłynął podmuch lodowatego wiatru, niosąc ze sobą deszcz i czystą furię burzy; zachwiałam się, ściskając mokry płaszcz mocniej wokół siebie.

Na zewnątrz las krzyczał.

Wiatr wył wśród drzew jak żywa istota cierpiąca, a wilcze skowyty rozległy się znów – teraz bliżej, już nie dalekie echa, lecz ostre, nie do pomylenia głosy przenikające noc. Zęby dzwoniły mi bez kontroli, palce zesztywniały, gdy zimno w końcu przesiąkło aż do kości.

Obróciłam się w stronę wejścia do jaskini, panika szarpała moją pierś. Mrok poza kamiennym otworem pulsował błyskawicami, krótkie rozbłyski odsłaniały powykręcane pnie i smagane wichrem gałęzie. Gdybym teraz wybiegła, mogłabym zrobić kilka kroków, zanim opadłabym z sił. Albo zanim coś by mnie dopadło.

Wciągnęłam drżący oddech i spojrzałam z powrotem na klatkę.

Wilhelm się nie poruszył. Patrzył na mnie z irytującym spokojem, złote oczy uważne i czujne, jakby burza i wycie były jedynie tłem. Jego dłoń wciąż wyciągnięta za pręty, palce lekko zgięte, czekające.

Czerwona nić między nami pulsowała ciepłem, jej blask był teraz jaśniejszy, niemal natarczywy. Każde uderzenie odbijało się echem od mojego nadgarstka aż po ramię, odpowiadając szalonemu rytmowi mojego serca.

Nienawidziłam, że moje stopy przesunęły się ku niemu, zanim w pełni zdecydowałam się ruszyć. Że ciało wiedziało coś, czego umysł nie chciał przyjąć.

Kolejny gwałtowny podmuch przeszył jaskinię, sprawiając, że aż sapnęłam. Objęłam się ramionami, ramiona drżały, gdy zimno stało się nie do zniesienia, przenikając przez skórę i mięśnie, aż poczułam je zakotwiczone w kościach.

"Zamarzam..." – słowa wyrwały się ze mnie, cienkie i drżące, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Spojrzenie Wilhelma pociemniało. Wyciągnął dłoń jeszcze dalej, łańcuchy zaskrzypiały cicho, gdy ruch napinał resztki jego więzów. Jego palce były już tak blisko, że niemal czułam żar bijący z jego skóry.

"Ogrzeję cię," wymruczał. Jego głos był niski, intymny, przesycony czymś niebezpiecznie uwodzicielskim. "Wypuść mnie."

Prostota tej prośby przerażała mnie bardziej niż jakakolwiek groźba. Wpatrywałam się w świecące pręty, w runy wyryte w żelazie, w srebrne okowy, które go krępowały. Wszystko w tym miejscu krzyczało ostrzeżeniem.

"Jak mam cię uwolnić?" zapytałam, głos mi drżał, choć próbowałam go opanować. "A jeśli tego pożałuję?"

Wilhelm przechylił lekko głowę, studiując mnie, jakby odpowiedź była oczywista. "Czy żałujesz, że wyskoczyłaś z powozu?" zapytał cicho.

Szczęka mi się zacisnęła, gdy spojrzałam znów ku wejściu do jaskini, gdzie deszcz smagał kamień, a las czekał jak otwarty grób.

"Wybrałam wolność," wyszeptałam, bardziej przekonując siebie niż jego.

Jego wzrok na chwilę padł na czerwoną nić łączącą nas, zanim wrócił do mojej twarzy. "To wybierz ją jeszcze raz."

Burza jakby odpowiedziała, grzmot rozdarł powietrze tak gwałtownie, że z sufitu sypnął się kurz. Wilcze wycia rozległy się ponownie, wyraźnie bliżej, przeszywając mnie nagłym strachem.

Nadchodziły.

Odwróciłam się całkiem ku otworowi jaskini, wyobrażając sobie, jak znów rzucam się w burzę, przemoknięta, kulejąca, ścigana i samotna. Za każdym razem obraz kończył się tak samo – krwią na liściach lub moim ciałem nieruchomym pod deszczem.

"Książę..." – słowo dziwnie smakowało na języku. "Wyglądasz jak prawdziwy potwór."

Coś ostrego przemknęło w jego oczach na dźwięk tego imienia, błysk emocji, który zniknął, zanim zdążyłam go rozpoznać. Ciepło rozlewające się po moim ciele spotęgowało się, gdy zbliżyłam się do drzwi klatki, przyciągana mimo wszystkich ostrzeżeń krzyczących w głowie.

Mój wzrok padł na masywną kłódkę pokrytą runami, ciężką i solidną na tle żelaza. Wyglądała staro. Niepodważalnie.

"A jeśli nie potrafię jej otworzyć?" wyszeptałam. "A jeśli to mnie przerasta?"

Palce Wilhelma zawisły o centymetry od moich, oddzielone tylko powietrzem i żelazem. "Dotknij jej," powiedział łagodnie. "Bogini Księżyca nie sprowadziła cię tu, byś zawiodła."

"Nigdy mi jeszcze nie odpowiedziała," powiedziałam gorzko.

W chwili, gdy moje palce musnęły zamek, przeszła przeze mnie fala ciepła – silniejsza niż dotąd, płynąca od czerwonej nici do dłoni niczym żywy prąd. Metal zadrżał pod moim dotykiem, zabrzmiał cicho, jakby rozpoznając coś, czemu długo odmawiał.

Zaszlochałam i próbowałam się cofnąć, ale to już się działo.

Runy przygasły. Żelazo pociemniało. Potem zamek rozpadł się, rozsypując w płatki rdzy, które przelatywały przez moje palce i rozsypywały się po kamiennej podłodze.

Zatoczyłam się do tyłu, wpatrzona w niedowierzaniu. W jaskini zapanowała cisza, a potem—

Drzwi klatki otwarły się z głębokim, donośnym skrzypnięciem, które odbiło się echem po całej grocie niczym oświadczenie. Srebrne kajdany na nadgarstkach i kostkach Wilhelma pękły i opadły, brzęcząc ciężko o kamień.

Podniósł się powoli, rozprostowując do pełnej wysokości, każdy ruch był zamierzony i kontrolowany. Światło pochodni sunęło po jego ciele, podkreślając stare blizny i potężne mięśnie.

Gdy się wyprostował, patrzyłam w osłupieniu, jak jego włosy zaczynają się zmieniać.

Platynowe pasma ciemniały stopniowo, jakby cień przenikał je od środka. Blade srebro stawało się popiołem, by w końcu pogłębić się w bogatą, atramentową czerń, otaczając jego twarz i sprawiając, że złote oczy płonęły jeszcze jaśniej.

Zabrakło mi tchu. Wyszedł z klatki.

Poruszał się płynnie, drapieżnie, każdy krok był odmierzony, jakby doskonale wiedział, jaki wywiera na mnie wpływ. Czerwona nić między nami zapłonęła jasno i gorąco, jej blask wypełnił przestrzeń między naszymi ciałami. Nagły przypływ energii przeszedł przez jaskinię, unosząc moje włosy jakby schwytane przez niewidzialny wiatr.

Odruchowo cofnęłam się, pięta zgrzytnęła o kamień.

Wilhelm pokonał dzielącą nas odległość w sekundach. Jego dłoń uniosła się i ujęła mój podbródek, stanowczo, ale nie raniąc. Zamarłam, serce waliło, rozdarta między strachem a czymś znacznie groźniejszym.

"Proszę..." wyszeptałam, głos mi się załamał. "Nie skrzywdź mnie."

"Nigdy," odparł, a to słowo niosło w sobie ciężar obietnicy.

Zanim zdążyłam powiedzieć cokolwiek więcej, przyciągnął mnie do siebie. Przywarłam do jego nagiej piersi, mocnej i niesamowicie ciepłej, żar przenikał mnie tak, że drżenie ustało wbrew mojej woli. Otulił mnie swój zapach – dym, burza i coś dzikiego pod spodem.

Pochylił głowę, wciągając powietrze powoli, głęboko, jakby chciał mnie zapamiętać. Jego oddech musnął moje włosy, gardło, wysyłając przez ciało dreszcz, który nie miał już nic wspólnego z zimnem.

Potem lekko odchylił głowę. W migotliwym świetle pochodni jego ostre kły zawisły tuż nad moją szyją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa