POV: Francesca
¬
Wycie było już bliżej.
Przetaczało się przez las niczym żywa istota, wznosząc się i opadając z wiatrem, już na tyle niedaleko, że nie sposób było uznać je za wytwór wyobraźni. Oddychałam płytko i gwałtownie, stojąc u wejścia do jaskini, deszcz przyklejał mi włosy do twarzy, a mokre spódnice ciążyły wokół nóg.
Spojrzałam za siebie po raz ostatni. Las za mną przemienił się w coś potwornego.
Drzewa splatały się ze sobą niczym sięgające ramiona, ich gałęzie drapały niebo rozszarpane błyskawicami. Grzmot pękał tak gwałtownie, że wydawało się, jakby świat sam się rozdzierał. Burzowe chmury kotłowały się nad głową, gęste i czarne, napierające w dół jak przekleństwo.
Czerwona nić na moim nadgarstku szarpnęła natarczywie. Odwróciłam się z powrotem ku jaskini.
Jej wejście zionęło szeroko i ciemno, poszarpane skały otaczały zejście w cień. Każdy wilkołak w królestwie znał to miejsce. Starsi mówili o nim szeptem, jakby samo wymówienie nazwy sprowadzało nieszczęście.
To miejsce jest przerażające. To właśnie tutaj król Cassian zsyła i torturuje swoich wrogów, każdego, kto odważy się podważyć jego władzę i legitymację. Ale cokolwiek czeka w środku... nie może być gorsze niż los niewolnika.
Kolejne wycie przeszyło burzę, tak bliskie, że aż skóra mi ścierpła.
Podjęłam decyzję. Ściskając mocniej płaszcz na ramionach, weszłam do jaskini.
Ryk deszczu ucichł natychmiast, zastąpiony ciężką, dudniącą ciszą, przerywaną jedynie powolnym kapanie wody ze sklepienia. Moje buty zgrzytały o kamień, gdy oczy przyzwyczajały się do półmroku — i wtedy znieruchomiałam.
Po ścianach stały pochodnie. Ich płomienie paliły się jasno i stabilnie, rzucając migotliwe cienie na skały, odsłaniając korytarz, który ciągnął się głębiej, niż byłam w stanie dostrzec. Powietrze było tu cieplejsze, przesycone zapachem dymu, metalu i czegoś starszego... czegoś potężnego.
Każdy krok był jak przekraczanie niewidzialnej granicy. Jaskinia opadała w dół, a ściany zwężały się coraz bardziej, jakby przestrzeń została wyrzeźbiona nie przez naturę, lecz zamysł. Serce waliło mi w uszach, gdy podążałam za nicią wokół ostatniego zakrętu—
I zatrzymałam się gwałtownie.
W sercu pieczary stała ogromna żelazna klatka. Jej pręty były grube jak mój nadgarstek, poczerniałe od starości, każdy cal pokryty świecącymi runami, które cicho brzęczały, jakby były żywe. Łańcuchy wiły się po kamiennej podłodze, ciężkie i okrutne, wszystkie zbiegające się przy klatce niczym żyły.
W środku siedział mężczyzna.
Był półnagi, jego ciało szczupłe i potężne mimo uwięzienia, mięśnie ostro zarysowane pod bladą skórą. Podarte spodnie wisiały nisko na biodrach. Srebrne kajdany krępowały mu nadgarstki i kostki, każda wyryta tymi samymi świecącymi runami co klatka, pulsującymi delikatnie powstrzymaną magią.
Włosy spływały mu przez ramiona w jasnych falach, niemal białe — platynowy blond, jakby światło księżyca uwięzione w ciele. A jego oczy—
Złote. Dzikie. Czujne. Patrzyły na mnie z drapieżną, skupioną ciszą kogoś, kto już zdecydował, że jestem ważna.
Wciągnęłam gwałtownie powietrze.
Czerwona nić rozciągała się od mojego nadgarstka prosto do jego dłoni, teraz świeciła jaśniej, napięta jakby niewidzialną siłą między nami.
Nie wyglądał na złamanego, obłąkanego ani pobitego. Wyglądał jak król czekający na uwolnienie.
— Jestem Wilhelm, Książę Lykanów — powiedział, jego głos był niski i pewny, niosąc się bez wysiłku przez pieczarę. — Uwolnij mnie. Czekałem na ciebie dziesięć lat.
Książę? To słowo uderzyło mnie jak cios.
Wpatrywałam się w niego, myśli rozpierzchły. Książę Lykanów zniknął lata temu. Mówiono, że został stracony. Inni szeptali o wygnaniu albo zdradzie, ale prawda została pogrzebana pod koronacją Cassiana.
Jak książę mógł spędzić dziesięć lat w klatce?
Samo patrzenie na niego sprawiało, że skóra mi cierpła. Moje nogi ruszyły, zanim mózg zdołał je powstrzymać. Jeden ostrożny krok bliżej. Potem kolejny.
Ciepło narastało z każdym ruchem, przenikało moje kości, wypierając chłód, który niemal mnie pochłonął na zewnątrz. Serce biło mi szybciej, nie tylko z lęku, ale z czegoś ostrego i elektrycznego, szumiącego pod skórą.
Zbliżając się, zauważyłam znak na jego szyi. Królewski sygnet! Przełknęłam ślinę z trudem.
— To niemożliwe — wyszeptałam, bardziej do siebie niż do niego. — Książę Lykanów nie żyje. Teraz Cassian jest królem.
Delikatny uśmiech pojawił się na jego ustach, powolny i świadomy. Im bliżej podchodzę, tym bardziej czuję ciepło... Co to jest między nami?
Spojrzenie Wilhelma nie opuszczało mojej twarzy. Jego oczy zmiękły — nie straciły siły, lecz skupiły się, jakby mnie zapamiętywał.
— Bogini Księżyca w końcu cię do mnie przysłała — powiedział cicho. — Moja para.
Para. Zabrakło mi tchu.
Wspomnienia wypłynęły bezwiednie — delikatne, kruche jak szkło. Głos mojej matki, ciepły i łagodny, opowiadającej bajki przy ogniu, zanim choroba ją zabrała, a bieda zamieniła mojego ojca w obcego. Mówiła wtedy o prawdziwych parach, o więziach tkanych przez samą Boginię Księżyca, niezniszczalnych i wiecznych.
Dwie dusze związane ponad wyborem. Ponad rozumem.
Objęłam się ramionami, drżąc, niepewna, czy trzęsienie pochodziło z zimna, strachu, czy czegoś znacznie groźniejszego. To nie mogło być prawdziwe. A jednak—
Zbliżyłam się do klatki.
— Czego chcesz? — zapytałam, ledwo panując nad głosem.
Przez chwilę Wilhelm pozostał nieruchomy. Potem się poruszył.
Rzucił się do przodu z zaskakującą prędkością, łańcuchy zabrzęczały, gdy chwycił pręty, żelazo zaskrzypiało pod jego siłą. Nagła bliskość odebrała mi dech. Biło od niego ciepło, dzikie i nie do odparcia.
Na jego ustach pojawił się ledwo dostrzegalny uśmiech — drapieżny i intymny jednocześnie.
— Ciebie — powiedział po prostu. — Chcę ciebie. Jeśli teraz odejdziesz, będziesz tego żałować do końca życia.
Ogarnęła mnie fala paniki, ostra i przytłaczająca. Cofnęłam się gwałtownie, pięta zahaczyła o nierówny kamień, gdy odwróciłam się w stronę wejścia do jaskini, ku burzy, wyjącym wilkom i nędznej pewności śmierci lub pojmania. Musiałam odejść. Musiałam—
Metal zaskrzypiał.
Wilhelm wsunął dłoń przez pręty, palce wyciągnięte w moim kierunku, złote oczy płonęły, śledząc każdy mój ruch.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca
Grzmot eksplodował za mną tak głośno, że miałam wrażenie, iż sama góra pękła na pół. Z wejścia napłynął podmuch lodowatego wiatru, niosąc ze sobą deszcz i czystą furię burzy; zachwiałam się, ściskając mokry płaszcz mocniej wokół siebie.
Na zewnątrz las krzyczał.
Wiatr wył wśród drzew jak żywa istota cierpiąca, a wilcze skowyty rozległy się znów – teraz bliżej, już nie dalekie echa, lecz ostre, nie do pomylenia głosy przenikające noc. Zęby dzwoniły mi bez kontroli, palce zesztywniały, gdy zimno w końcu przesiąkło aż do kości.
Obróciłam się w stronę wejścia do jaskini, panika szarpała moją pierś. Mrok poza kamiennym otworem pulsował błyskawicami, krótkie rozbłyski odsłaniały powykręcane pnie i smagane wichrem gałęzie. Gdybym teraz wybiegła, mogłabym zrobić kilka kroków, zanim opadłabym z sił. Albo zanim coś by mnie dopadło.
Wciągnęłam drżący oddech i spojrzałam z powrotem na klatkę.
Wilhelm się nie poruszył. Patrzył na mnie z irytującym spokojem, złote oczy uważne i czujne, jakby burza i wycie były jedynie tłem. Jego dłoń wciąż wyciągnięta za pręty, palce lekko zgięte, czekające.
Czerwona nić między nami pulsowała ciepłem, jej blask był teraz jaśniejszy, niemal natarczywy. Każde uderzenie odbijało się echem od mojego nadgarstka aż po ramię, odpowiadając szalonemu rytmowi mojego serca.
Nienawidziłam, że moje stopy przesunęły się ku niemu, zanim w pełni zdecydowałam się ruszyć. Że ciało wiedziało coś, czego umysł nie chciał przyjąć.
Kolejny gwałtowny podmuch przeszył jaskinię, sprawiając, że aż sapnęłam. Objęłam się ramionami, ramiona drżały, gdy zimno stało się nie do zniesienia, przenikając przez skórę i mięśnie, aż poczułam je zakotwiczone w kościach.
"Zamarzam..." – słowa wyrwały się ze mnie, cienkie i drżące, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Spojrzenie Wilhelma pociemniało. Wyciągnął dłoń jeszcze dalej, łańcuchy zaskrzypiały cicho, gdy ruch napinał resztki jego więzów. Jego palce były już tak blisko, że niemal czułam żar bijący z jego skóry.
"Ogrzeję cię," wymruczał. Jego głos był niski, intymny, przesycony czymś niebezpiecznie uwodzicielskim. "Wypuść mnie."
Prostota tej prośby przerażała mnie bardziej niż jakakolwiek groźba. Wpatrywałam się w świecące pręty, w runy wyryte w żelazie, w srebrne okowy, które go krępowały. Wszystko w tym miejscu krzyczało ostrzeżeniem.
"Jak mam cię uwolnić?" zapytałam, głos mi drżał, choć próbowałam go opanować. "A jeśli tego pożałuję?"
Wilhelm przechylił lekko głowę, studiując mnie, jakby odpowiedź była oczywista. "Czy żałujesz, że wyskoczyłaś z powozu?" zapytał cicho.
Szczęka mi się zacisnęła, gdy spojrzałam znów ku wejściu do jaskini, gdzie deszcz smagał kamień, a las czekał jak otwarty grób.
"Wybrałam wolność," wyszeptałam, bardziej przekonując siebie niż jego.
Jego wzrok na chwilę padł na czerwoną nić łączącą nas, zanim wrócił do mojej twarzy. "To wybierz ją jeszcze raz."
Burza jakby odpowiedziała, grzmot rozdarł powietrze tak gwałtownie, że z sufitu sypnął się kurz. Wilcze wycia rozległy się ponownie, wyraźnie bliżej, przeszywając mnie nagłym strachem.
Nadchodziły.
Odwróciłam się całkiem ku otworowi jaskini, wyobrażając sobie, jak znów rzucam się w burzę, przemoknięta, kulejąca, ścigana i samotna. Za każdym razem obraz kończył się tak samo – krwią na liściach lub moim ciałem nieruchomym pod deszczem.
"Książę..." – słowo dziwnie smakowało na języku. "Wyglądasz jak prawdziwy potwór."
Coś ostrego przemknęło w jego oczach na dźwięk tego imienia, błysk emocji, który zniknął, zanim zdążyłam go rozpoznać. Ciepło rozlewające się po moim ciele spotęgowało się, gdy zbliżyłam się do drzwi klatki, przyciągana mimo wszystkich ostrzeżeń krzyczących w głowie.
Mój wzrok padł na masywną kłódkę pokrytą runami, ciężką i solidną na tle żelaza. Wyglądała staro. Niepodważalnie.
"A jeśli nie potrafię jej otworzyć?" wyszeptałam. "A jeśli to mnie przerasta?"
Palce Wilhelma zawisły o centymetry od moich, oddzielone tylko powietrzem i żelazem. "Dotknij jej," powiedział łagodnie. "Bogini Księżyca nie sprowadziła cię tu, byś zawiodła."
"Nigdy mi jeszcze nie odpowiedziała," powiedziałam gorzko.
W chwili, gdy moje palce musnęły zamek, przeszła przeze mnie fala ciepła – silniejsza niż dotąd, płynąca od czerwonej nici do dłoni niczym żywy prąd. Metal zadrżał pod moim dotykiem, zabrzmiał cicho, jakby rozpoznając coś, czemu długo odmawiał.
Zaszlochałam i próbowałam się cofnąć, ale to już się działo.
Runy przygasły. Żelazo pociemniało. Potem zamek rozpadł się, rozsypując w płatki rdzy, które przelatywały przez moje palce i rozsypywały się po kamiennej podłodze.
Zatoczyłam się do tyłu, wpatrzona w niedowierzaniu. W jaskini zapanowała cisza, a potem—
Drzwi klatki otwarły się z głębokim, donośnym skrzypnięciem, które odbiło się echem po całej grocie niczym oświadczenie. Srebrne kajdany na nadgarstkach i kostkach Wilhelma pękły i opadły, brzęcząc ciężko o kamień.
Podniósł się powoli, rozprostowując do pełnej wysokości, każdy ruch był zamierzony i kontrolowany. Światło pochodni sunęło po jego ciele, podkreślając stare blizny i potężne mięśnie.
Gdy się wyprostował, patrzyłam w osłupieniu, jak jego włosy zaczynają się zmieniać.
Platynowe pasma ciemniały stopniowo, jakby cień przenikał je od środka. Blade srebro stawało się popiołem, by w końcu pogłębić się w bogatą, atramentową czerń, otaczając jego twarz i sprawiając, że złote oczy płonęły jeszcze jaśniej.
Zabrakło mi tchu. Wyszedł z klatki.
Poruszał się płynnie, drapieżnie, każdy krok był odmierzony, jakby doskonale wiedział, jaki wywiera na mnie wpływ. Czerwona nić między nami zapłonęła jasno i gorąco, jej blask wypełnił przestrzeń między naszymi ciałami. Nagły przypływ energii przeszedł przez jaskinię, unosząc moje włosy jakby schwytane przez niewidzialny wiatr.
Odruchowo cofnęłam się, pięta zgrzytnęła o kamień.
Wilhelm pokonał dzielącą nas odległość w sekundach. Jego dłoń uniosła się i ujęła mój podbródek, stanowczo, ale nie raniąc. Zamarłam, serce waliło, rozdarta między strachem a czymś znacznie groźniejszym.
"Proszę..." wyszeptałam, głos mi się załamał. "Nie skrzywdź mnie."
"Nigdy," odparł, a to słowo niosło w sobie ciężar obietnicy.
Zanim zdążyłam powiedzieć cokolwiek więcej, przyciągnął mnie do siebie. Przywarłam do jego nagiej piersi, mocnej i niesamowicie ciepłej, żar przenikał mnie tak, że drżenie ustało wbrew mojej woli. Otulił mnie swój zapach – dym, burza i coś dzikiego pod spodem.
Pochylił głowę, wciągając powietrze powoli, głęboko, jakby chciał mnie zapamiętać. Jego oddech musnął moje włosy, gardło, wysyłając przez ciało dreszcz, który nie miał już nic wspólnego z zimnem.
Potem lekko odchylił głowę. W migotliwym świetle pochodni jego ostre kły zawisły tuż nad moją szyją.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca
Jego oddech musnął moją skórę, ciepły i równy, a świat zwęził się do miejsca, gdzie jego kły zawisły tuż nad moją szyją. Czułam napięcie w jego ciele, powściągliwość utrzymywaną wyłącznie siłą woli.
Każdy instynkt krzyczał, że to niebezpieczne, że oto nadszedł moment, w którym wszystko mogło pójść straszliwie źle. A jednak moje ciało nie odsunęło się.
Uścisk Wilhelma lekko się wzmocnił, przyciągając mnie mocniej do jego piersi, a potem jego zęby przebiły moją skórę.
Ostry wdech wyrwał się z moich ust, gdy rozbłysła ból – krótki, przeszywający, odbierający dech. Moje palce zacisnęły się na jego ramionach, gdy kolana niemal się pode mną ugięły.
Ugryzienie paliło – a potem ból rozpłynął się w czymś przytłaczającym, fala gorąca zalała moje żyły niczym płynny ogień. Obraz zatańczył mi przed oczami.
Czułam, jak moje oczy rozpalają się ogniem, jak coś pradawnego i dzikiego budzi się we mnie, odpowiadając na znak wypalany w moim ciele. Krzyk wyrwał się z mojego gardła, gdy jasna biała magia eksplodowała w miejscu zetknięcia, rozlewając się na zewnątrz oślepiającą falą, która pochłonęła całą jaskinię.
Światło nas otoczyło. Przepływało przeze mnie, świetliste i żywe, oplatając Wilhelma i mnie niczym żywa burza. Powietrze aż drżało od mocy tak intensywnej, że aż miałam ciarki na skórze. Czułam ją wszędzie – pod skórą, w piersi, w kościach.
Czerwona nić między nami rozbłysła gwałtownie, jej blask był tak jaskrawy, że aż bolało na nią patrzeć. Potem się zmieniła.
Złoto zaczęło przepływać przez nią jak świt rozjaśniający niebo, przemieniając więź w coś bogatszego, cięższego, bardziej ostatecznego. Światło pulsowało raz, drugi, po czym powoli ustąpiło, zostawiając jaskinię skąpaną w łagodnej, księżycowej poświacie.
Opadłam na Wilhelma, dysząc, z sercem bijącym szaleńczo w piersi. Nawet jeśli to ostatni dzień mojego wolnego życia, zamierzam przeżyć go do końca.
Myśl pojawiła się bez zaproszenia, spokojna i stanowcza pośród chaosu w moim ciele.
Wilhelm powoli uniósł głowę, jego złote oczy szukały mojej twarzy z czymś na kształt podziwu. Jego dłoń sięgnęła do mojej szyi, palce musnęły świeży znak z nabożną ostrożnością.
"Jesteś naznaczona", powiedział cicho. "Moja."
Uniosłam drżącą dłoń i dotknęłam znaku sama. Był ciepły pod palcami, delikatnie pulsował, jakby był żywy. Gdy znów napotkałam wzrok Wilhelma, nie mogłam odwrócić spojrzenia. Oboje nie mogliśmy. Jakby więź związała nas w tym momencie, zawieszając w chwili, z której nie było ucieczki.
Wilhelm przyciągnął mnie bliżej, jego uścisk był pewny i stanowczy, a potem jego usta spoczęły na moich.
Pocałunek nie był delikatny.
Był desperacki, pochłaniający, jakbyśmy chcieli pochłonąć się nawzajem bez reszty. Wciągnęłam powietrze przy jego ustach, moje dłonie wplotły się w jego włosy, czując, jak ciemne, gęste pasma przesuwają mi się między palcami. Magia znów się poruszyła, otulając nas niczym niewidzialny dym, muskając moją skórę, rozpalając każdy nerw.
Świat zwęził się do gorąca, oddechu i nacisku jego ciała na moje.
Odwzajemniłam pocałunek bez wahania, bez powściągliwości, wkładając w to jedno połączenie wszystko, co miałam. Strach, tęsknota, bunt, nadzieja – wszystko to splatało się razem, aż nie wiedziałam, gdzie jedno się kończy, a drugie zaczyna.
Wilhelm przerwał pocałunek tylko po to, by oprzeć czoło o moje, jego oddech był nierówny. "Francesca," wymruczał, moje imię było chrapliwe od pragnienia. "Ta więź... to nie tylko pożądanie. To przeznaczenie."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, magia wybuchła gwałtownie i mój obraz świata się rozszczepił.
Zobaczyłam siebie stojącą w wielkiej sali, z ciężką koroną na głowie, wilki klęczące przede mną ze spuszczonym wzrokiem. Zobaczyłam sztandary podarte i splamione krwią. Zobaczyłam ciała na kamiennych podłogach, cenę za władzę zapłaconą ludzkimi życiami.
Potem wizja się zmieniła.
Zobaczyłam dziecko – małe, ciemnowłose, o złotych oczach – płaczące, gdy niewidzialne ręce odciągały je ode mnie. Wyciągałam po nie ręce, krzycząc, ale moje ramiona były powstrzymywane, łańcuchy światła krępowały mnie w miejscu. Jego głos odbijał się w moich uszach, łamiąc mi serce jednym słowem.
Mamo. Wyrwałam się z ramion Wilhelma z zduszonym szlochem, zataczając się do tyłu. "Nie—przestań—"
Wilhelm natychmiast mnie złapał, chwytając za ramiona, by mnie ustabilizować. "Zostań ze mną", powiedział ostro, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.
"Widziałam rzeczy," wyszeptałam, trzęsąc się. "Koronę i dziecko. Krew. Ja—ja nie chcę takiej przyszłości."
Jego wyraz twarzy pociemniał, lecz głos złagodniał. "Więź pokazuje możliwości, nie pewniki. Przeznaczenie nie jest łańcuchem, jeśli na to nie pozwolisz."
Szukałam desperacko odpowiedzi w jego twarzy. "Obiecaj mi, że to nie zniszczy wszystkiego."
Wilhelm zawahał się na tyle długo, by moje serce mocniej się zacisnęło. "To, co zrobiłaś tej nocy, zmieniło królestwo," powiedział. "Uwolniłaś mnie. Nic już nigdy nie będzie takie samo."
To nie była odpowiedź, której pragnęłam, ale zanim mogłam go dalej naciskać, jego dłonie powędrowały do wiązań mojego płaszcza, rozluźniając je powoli, jakby dawał mi czas, by go powstrzymać.
"Zaufaj mi," wyszeptał. "Chociaż tej nocy."
Spojrzałam na niego – na tego niebezpiecznego, niemożliwego mężczyznę związanego ze mną przez los i magię – i poczułam, jak prawda osiada głęboko w moich kościach.
Jutro mogą nadejść kajdany i król Cassian. Ale tej nocy wybieram to.
Skinęłam głową.
Oddech Wilhelma zadrżał, gdy pomagał mi zdjąć płaszcz, potem suknię, każda warstwa spadała, aż zimne powietrze musnęło moją skórę. Jego wzrok przesuwał się po mnie z otwartym głodem, nie z zawłaszczeniem – i ta różnica znaczyła więcej, niż mogłam wyjaśnić.
Poprowadził mnie na futra rozścielone na kamiennej podłodze, resztki więzienia zamienione w coś łagodniejszego. Zawisł nade mną, jeszcze raz przeszukując moją twarz wzrokiem.
"Powiedz słowo," szepnął cicho.
"Nie przestawaj," wyszeptałam.
Pocałował mnie ponownie, teraz wolniej, głębiej, a reszta świata zniknęła.
Czas rozmył się w doznania – ciepło jego skóry, siła jego rąk, sposób, w jaki trzymał mnie jak coś cennego, nie jak coś do poświęcenia. Poruszał się z równoczesną kontrolą i pośpiechem, prosząc o moje zaufanie każdym dotykiem, a ja oddawałam mu je chętnie, bez zastanowienia.
Gdy zmęczenie w końcu nas dopadło, burza na zewnątrz ucichła do dalekiego szeptu.
Leżałam obok niego w przytłumionym świetle, moje ciało przyjemnie obolałe, a serce wciąż biło szybko. Wilhelm spał głęboko, jego ramię chroniąco obejmowało moją talię, twarz rozluźniona tak, że wydawał się niemal spokojny.
Patrzyłam na niego długo, moje palce lekko spoczywały na znaku na szyi.
"Przynajmniej," wyszeptałam w cichej jaskini, mój głos był ledwie oddechem, "nigdy nie zapomnę tej nocy."
Przesuń w górę, aby kontynuować