POV: Francesca
Sześć miesięcy. Tyle minęło, odkąd mój syn został wyrwany z moich ramion.
Czasami ta liczba wydawała się nierealna, zbyt czysta i mała, by pomieścić nieskończone noce, głód, siniaki, sposób, w jaki moje serce wciąż podskakiwało za każdym razem, gdy echo płaczu dziecka rozbrzmiewało w pałacowych korytarzach.
Innego dnia czułam, jakby minęło całe życie, rozciągnięte cienko i bezlitośnie, każdy świt przypominał mi, że wciąż żyję, podczas gdy wszystko, co dla mnie ważne, pozostaje poza zasięgiem.
Życie nie po prostu trwało dalej. Mieliło mnie na proch.
Wielka sala zamku była ogromna i zimna, jej kamienne podłogi wyszorowane tak czysto, że odbijały światło pochodni jak matowe lustra. Wysokie kolumny wyściełały ściany, rzeźbione w wilki i księżyce oraz zwycięstwa dawno martwych królów. Ta sala nigdy nie budziła we mnie podziwu; czułam się w niej jak na trybunale.
Służący stali ramię w ramię wzdłuż ścian, dziesiątki z nas ubranych w te same, szare szaty. Kucharki z mąką wciąż osiadłą na rękawach i pomocnicy z surowymi, zaczerwienionymi dłońmi. Stajenni i ogrodnicy, których oczy nigdy nie podnosiły się znad podłogi.
Nikt nie mówił. Nikt nie odważył się oddychać zbyt głośno. Stałam pośród nich.
Miałam na sobie prostą, szarą suknię służącej, bezkształtną i szorstką, z fartuchem ciasno zawiązanym w pasie. Włosy skryłam pod chustą zawiązaną na karku. Skóra wydawała się napięta na kościach, ciało wciąż nie w pełni odzyskane po porodzie i miesiącach upokorzeń, które nastąpiły potem.
Zmęczenie przylegało do mnie jak druga skóra. Nadgarstki pulsowały bólem pod rękawami sukni.
Siniaki pojawiały się tam nieustannie, nigdy nie zdążyły zniknąć, zanim pojawiły się nowe. Masowałam je bezwiednie, znajomy ból przywracał mnie rzeczywistości, gdy myśli błądziły tam, gdzie zawsze.
...Ta noc nie przeszła bez konsekwencji. Urodziłam dziecko, a przez ostatnie miesiące żyłam w piekle. Król Kassian zabrał mi syna i ogłosił swoim dziedzicem. Chociaż oboje wiemy, że nie jest jego ojcem.
Przełknęłam ślinę i podniosłam wzrok w stronę podestu na końcu sali.
Cassian stał tam w całej swojej okazałości, ubrany w ciemny aksamit obszyty srebrem, z koroną swobodnie spoczywającą na głowie, jakby zawsze do niego należała. Jego obecność wypełniała salę, ciężka i przytłaczająca, i każdy służący instynktownie kurczył się pod jej ciężarem.
Obok niego stała kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam.
Była piękna na sposób, jaki daje bogactwo — wysoka, pełna wdzięku, jej sylwetkę oplatała droga suknia, połyskująca haftowanym złotem i klejnotami, które przy każdym drobnym ruchu łapały światło pochodni. Diamenty i kamienie księżycowe zdobiły jej szyję i nadgarstki, wystarczająco cenne, by wykarmić wieś przez rok.
Jej oczy były przenikliwe. Odnalazły mnie niemal natychmiast.
Cassian uśmiechnął się, rozkładając ramiona, jakby przedstawiał prezent. „Moi wierni słudzy”, ogłosił, a jego głos łatwo niósł się przez salę. „Dziś nastaje ważny moment dla korony. Przedstawiam wam Rosalindę, waszą przyszłą królową.”
Szept przeszedł przez służbę, szybko stłumiony do ciszy.
„Jej słowo jest prawem”, kontynuował Cassian płynnie. „Moje przymierze z jej szlachetnym rodem wzmocni nas w walce przeciw wrogom korony. Oni już stoją u naszych drzwi, ale jako wasz król zapewniam was, że nie uda im się nas pokonać.”
Usta Rosalindy wykrzywił zadowolony uśmiech, gdy omiatała salę wzrokiem. Jej spojrzenie przesunęło się po służących tak, jakbyśmy byli tylko meblami, zatrzymując się na chwilę jedynie po to, by sądzić i odrzucać.
Zeszła z podestu, a jej kroki były miarowe i zamierzone; delikatny szelest sukni wydawał się niewiarygodnie głośny w tej ciszy. Zatrzymała się dokładnie przede mną.
Jej obecność poczułam jak ostrze na gardle.
„Więc”, powiedziała lekko, jej głos był gładki i chłodny, „to ty jesteś matką dziedzica?”
Moja klatka piersiowa ścisnęła się boleśnie. Natychmiast spuściłam wzrok, jak przystało służącej.
Rosalinda mruknęła, okrążając mnie powoli, jej wzrok obejmował moją pochyloną głowę, zwykłą suknię, szorstkie dłonie. „Wyobrażałam sobie ciebie inaczej”, stwierdziła. „Może bardziej imponującą. Albo przynajmniej... czystszą.”
Gorąco uderzyło mi do twarzy, ale milczałam. Zatrzymała się znowu naprzeciw mnie i wyciągnęła rękę, zahaczając pojedynczym paznokciem ozdobionym klejnotem pod mój podbródek. Uniosła moją twarz mimo mojego odruchowego odruchu cofnięcia się, zmuszając mnie do spotkania jej wzroku.
Jej oczy były zimne. I ciekawskie zarazem.
„Wasza Wysokość”, powiedziała Rosalinda słodko, nie odwracając ode mnie wzroku, gdy zwracała się do Cassiana, „czy możesz ją odprawić? Jej obecność jest mi nieprzyjemna.”
Te słowa uderzyły jak fizyczny cios. Cassian nie odpowiedział od razu i ta pauza przeciągała się nieznośnie długo.
Rosalinda uśmiechnęła się, jej uchwyt lekko się wzmocnił pod moim podbródkiem. „Sama mogę dać ci dziedzica”, dodała swobodnym i okrutnym tonem. „Bez tej bezwartościowej wilczycy.”
Sala jakby się przechyliła. Moje serce zatrzymało się tak gwałtownie, że myślałam, iż się przewrócę. Krew dudniła mi w uszach, zagłuszając pochodnie, szepty, cały świat.
Jeśli do tego dojdzie... już nigdy nie zobaczę mojego syna, mojego Luki.
Imię przecięło mnie jak ucieleśniona żałoba. Widziałam jego twarz w wyobraźni tak wyraźnie, jakby stał przede mną — ciemne włosy, zbyt miękkie, by były prawdziwe, złote oczy, które otworzyły się tylko raz, zanim mi go odebrano. Pamiętałam jego ciężar w ramionach, sposób, w jaki jego drobne paluszki instynktownie zaciskały się na moich.
Kolana mi zadrżały.
Rosalinda puściła mój podbródek znudzona, odsunęła się z zadowoleniem na twarzy. „Ona już nie ma żadnego znaczenia”, dodała. „Nie potrzebujesz jej.”
Odwróciłam głowę w stronę Cassiana, desperacja dławiła mnie od środka. Nie obchodziła mnie już godność, nie obchodziła mnie duma. Liczyło się tylko moje dziecko.
Łzy zamgliły mi wzrok, spływając mimo prób ich powstrzymania. Moja klatka piersiowa zadrżała, wydobył się ze mnie złamany dźwięk, zanim zdążyłam go powstrzymać.
„Proszę...” wyszeptałam, to słowo wyrwało się ze mnie jak rana.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca
Król Kasjan podszedł bliżej do Rosalindy, tak blisko, że ich rękawy się zetknęły, ale jego uwaga nie była już skupiona na niej. Jego spojrzenie powoli, celowo przesunęło się z powrotem na mnie, a to, co płonęło w jego oczach, nie miało nic wspólnego z czułością ani dumą. To była obsesja—surowa, zaborcza i obrzydliwa.
„Ona jest moją niewolnicą”, powiedział Kasjan beznamiętnie. „I pozostanie nią aż do dnia swojej śmierci.”
Uśmiech Rosalindy zgasł, po czym wykrzywił się w ostrą pogardę, którą skierowała na mnie. Nienawiść błysnęła teraz otwarcie w jej oczach, nieukryta i jadowita. Skuliłam się odruchowo, ale nie było dokąd uciec.
Kasjan nie spojrzał już więcej na Rosalindę. Wyciągnął rękę w moją stronę.
Jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu z siłą, która zostawiała siniaki, palce wbijały się w ciało, które już było obolałe i słabe. Krzyknęłam, gdy szarpnął mnie do przodu, a moje stopy potykały się, próbując nadążyć, gdy ciągnął mnie przez wielką salę.
Wśród służby rozeszły się westchnienia, szybko zduszone w ciszy. Nie walczyłam. Nauczyłam się, boleśnie, że opór tylko wszystko pogarsza.
Znowu. Znowu ten tyran dręczył mnie każdego dnia. Znowu przypomni mi, że moje ciało nie należy do mnie. Znowu użyje mojego syna jako smyczy.
Ale musiałam to znosić, tylko po to, by być blisko mojego syna.
Ta jedna myśl była nitką, której się trzymałam, gdy mijaliśmy kamienne ściany i łukowate przejścia oświetlone pochodniami, gdy moje ramię płonęło tam, gdzie jego palce je miażdżyły, gdy mój oddech urywał się w krótkich, cichych westchnieniach. Gdzieś za tymi ścianami istniał Luka. Oddychał, czekał na mnie.
I dopóki tak było, przetrwam.
Kasjan gwałtownie otworzył drzwi do swoich komnat i wciągnął mnie do środka. Drzwi zatrzasnęły się za nami z ostatecznym, rozbrzmiewającym hukiem.
Pokój był jednocześnie wystawny i duszny. Ciężkie zasłony blokowały światło dzienne. Świece paliły się nisko, rzucając cienie na jedwabną pościel i rzeźbione meble. To pomieszczenie było miejscem zbyt wielu nocy, które usiłowałam desperacko wyprzeć z pamięci.
Kasjan popchnął mnie do przodu. Zachwiałam się i upadłam na łóżko, a miękki materac nie złagodził upokorzenia, jakie czułam, będąc rzuconą jak przedmiot. Moje dłonie zagłębiły się w haftowaną narzutę, gdy próbowałam się podnieść, lecz jego ciężar spadł obok mnie.
Zabrakło mi tchu, gdy materac ugiął się pod moim ciężarem. Jedwabna pościel była zimna na mojej skórze, obca i duszna, i zanim zdążyłam się cofnąć, jego dłoń opadła na moje ramię, wciskając mnie w materac.
„Zachowuj się”, powiedział Kasjan lodowato, górując nade mną. „A pozwolę ci zobaczyć się z synem.”
Zamarłam, każdy mięsień zesztywniał, gdy nadzieja i strach splatały się w mojej piersi tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. Serce waliło mi tak gwałtownie, że zakręciło mi się w głowie.
Powoli podniosłam twarz ku niemu, rozpaczliwie szukając czegokolwiek— czegokolwiek —co mogłoby znaczyć, że to nie kolejny kłamstwo, kolejna pułapka mająca mnie złamać.
„Obiecujesz?” Pytanie wyślizgnęło się z moich ust, zanim zdołałam je powstrzymać, małe i złamane, głos kogoś, kto nie ma już czym targować.
Kasjan się uśmiechnął. To nie był życzliwy uśmiech. To był uśmiech człowieka, który dokładnie wie, jaką ma władzę i jak całkowicie jestem pod nią uwięziona.
„To zależy wyłącznie od ciebie”, powiedział.
Łzy paliły mnie w oczach, gdy pochylił się bliżej, opierając jedno ramię obok mojej głowy. Jego ciężar przygniatał mnie do materaca. Nie mogłam się ruszyć. Zapach jego—wino, skóra i coś ostrego, zaborczego—wypełnił mi płuca i skręcił żołądek.
Odwróciłam głowę odruchowo, gdy jego usta musnęły mój policzek, po czym przesunęły się wzdłuż żuchwy, zatrzymując się tam celowo. Jego usta szukały moich, roszcząc sobie prawo do przestrzeni, której mu nie dałam.
„Nie”, wyszeptałam, głos mi drżał. „Proszę…”
Jego dłoń pochwyciła moje nadgarstki i szarpnęła je nad głowę, przytrzymując tam z miażdżącą siłą. Przez moje ramiona przeszyła ostra, natychmiastowa fala bólu i krzyknęłam, bezskutecznie szarpiąc się w jego uścisku.
„Proszę”, szlochałam. „Proszę, nie—”
Zignorował mnie. Kasjan pochylił się ponownie, przyciskając usta do mojej szyi, całując skórę już wcześniej naznaczoną przez kogoś innego. Ten dotyk sprawił, że żołądek ścisnął mi się gwałtownie, obrzydzenie zalało mnie, gdy trwał tam, celowo wkroczywszy na to, co nie należało do niego.
Wcisnęłam twarz w poduszkę, dławiąc krzyk, gdy jego dłoń zsunęła się wzdłuż mojego ramienia, potem niżej, a palce wbiły się w moje udo z zaborczą intencją. Drżałam pod nim, każdy nerw krzyczał o niebezpieczeństwie, ciało miałam napięte ze strachu, gdy zaczął zbierać materiał moich spódnic.
„Przestań”, błagałam, słowo łamało się między szlochami. „Proszę… przestań…”
Nie zwolnił.
Moje dłonie bezradnie zaciskały się tam, gdzie je trzymał, ciało było uwięzione, mój głos ignorowany. Wpatrywałam się w ciemny baldachim nade mną, wzrok mi się zamazywał, gdy rozpaczliwie próbowałam opuścić swoje ciało, uciec gdziekolwiek indziej.
Zamknęłam oczy. Myślałam o drobnych palcach Luki oplatających moje.
Myślałam o jego pierwszym krzyku, o tym, jak jego ciepło wypełniło pustkę w mojej piersi przez tę krótką, skradzioną chwilę. Myślałam o jego ciężarze w moich ramionach, o miłości, która została mi wyrwana i użyta przeciwko mnie.
Moja klatka piersiowa unosiła się w niemych szlochach. Znosiłam to. Zawsze znosiłam. Bo nikt nie przyjdzie mnie uratować. I wtedy—
Drzwi rozwarły się z hukiem.
Dźwięk był gwałtowny, eksplodujący, drewno uderzyło o kamień tak mocno, że zatrzęsły się ściany. Do komnaty wdarło się zimne powietrze, niosąc ze sobą coś dzikiego i elektrycznego, co natychmiast sprawiło, że poczułam dreszcz na skórze.
Kasjan zamarł. Zasapana odwróciłam głowę w stronę drzwi.
W progu stał mężczyzna. Ciemne włosy opadały na twarz wyrzeźbioną gniewem i władzą. Jego obecność wypełniła pokój tak całkowicie, że świece zadrżały, jakby mu się kłaniały.
Wilhelm.
Przez jedno osłupiałe uderzenie serca mój umysł nie chciał uwierzyć w to, co widzą oczy. Był prawdziwy. Był tutaj. Nie był wspomnieniem ani snem, którego kurczowo się trzymałam w najciemniejszych godzinach nocy.
Jego złote oczy płonęły jak ogień.
Z jego wyciągniętej dłoni przez pokój ciągnęła się jasnoczerwona nić, napięta i świecąca, wiążąc się prosto z moją piersią, jakby była żywą istotą, która w końcu odnalazła swój dom.
Spojrzenie Wilhelma przemknęło po mnie w okamgnieniu—moje łzy, moja pozycja pod królem—i coś pradawnego i śmiercionośnego pojawiło się w jego wyrazie twarzy.
Jego wargi odsłoniły zęby, nie w uśmiechu, lecz w warknięciu, które przeszyło pokój lodowatym dreszczem.
„Zabierz łapy od mojej wybranki!”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca Wilhelm weszła w pełni do pokoju. Przez chwilę świat zawęził się do przestrzeni między nami.
Zobaczyłam, jak znów pojawia się czerwona nić—jasna, żywa—ciągnąca się od mojej piersi prosto do jego wyciągniętej dłoni, pulsująca, jakby nigdy nie osłabła, jakby sześć miesięcy milczenia i cierpienia nie znaczyło dla niej nic.
Cassian cofnął się, furia przemknęła mu po twarzy, gdy szok wyparł kontrolę. „Kim myślisz, że jesteś?” warknął. „Straże!”
Słowo ledwie opuściło jego usta, gdy z Wilhelma eksplodowała moc. Przetoczyła się przez komnatę niczym fizyczna siła, zapalając świece dzikim płomieniem i trzęsąc oknami w ramach.
Jego ciało zapłonęło mroczną energią, kości przesunęły się z dźwiękiem, który sprawił, że aż zabrakło mi tchu. Skóra rozciągała się i przekształcała, stawał się coraz większy, potężniejszy, aż mężczyzna zniknął—
A w jego miejscu stanął ogromny czarny wilk.
Był olbrzymi, górował nad Cassianem, jego sierść ciemna jak noc, przeszyta srebrem tam, gdzie padało światło pochodni. Złote oczy płonęły pradawną wściekłością. Powietrze było naładowane, ciężkie od dominacji i śmierci.
Cassian wrzasnął. Dźwięk był przenikliwy, spanikowany, niczym nie przypominał opanowanego głosu, który rządził moim życiem przez miesiące. „Książę Lykanów…” cofnął się, potykając się o własne nogi. „Żyje! Jak śmiesz przychodzić?” Cassian runął w najdalszy róg pokoju, jakby mógł wtopić się w sam kamień.
Patrzyłam, osłupiała, serce waliło mi tak mocno, że bolało.
On naprawdę jest Lykanem… Tym prawdziwym. Tym, o którym szeptały legendy, i tym, któremu Cassian odebrał tron.
Wilhelm posuwał się naprzód powoli, każdy ciężki krok był zamierzony. Podłoga skrzypiała pod jego ciężarem, gdy górował nad królem, jego ogromna głowa schylała się, aż pysk zrównał się z twarzą Cassiana.
„Nadszedł czas,” powiedział Wilhelm, jego głos był zniekształcony, ale niewątpliwie należał do niego, niosąc się przez pokój z przerażającą klarownością, „by oddać to, co ukradłeś.”
Cassian przywarł do ściany, trzęsąc się. „J—ja jestem królem!”
„Jesteś złodziejem,” warknął Wilhelm. „Ukradłeś mój tron po tym, jak uwięziłeś mnie jak niewolnika.”
Jego spojrzenie na chwilę padło na mnie, coś dzikiego i zaborczego rozbłysło tam, zanim wrócił do Cassiana. „Gdy ona zniknęła z jaskini, wróciłem do swojej watahy. Do mojego brata, Kyle’a. Szukałem jej. Szukałem odpowiedzi i sposobu, by cię zniszczyć.”
Oddech Cassiana stał się urywany. „Nie możesz—”
„Mogę,” przerwał mu Wilhelm.
Nadzieja zapłonęła we mnie—jasna, krucha i przerażająca. Potem na zewnątrz rozległy się ciężkie kroki. Krzyczane rozkazy.
Stal wyciągana z pochew. Strażnicy nadchodzili.
Uszy Wilhelma drgnęły nerwowo. Warknął raz, czysto z frustracji, po czym odwrócił się od Cassiana i rzucił się w moją stronę.
Ledwo zdążyłam westchnąć, gdy delikatnie złapał zębami materiał mojej sukni. Ruch był ostrożny mimo jego wielkości, kontrolowany w sposób, który znowu odebrał mi oddech. Potężnym ruchem głowy przerzucił mnie sobie na grzbiet, jakbym nic nie ważyła.
Od razu ścisnęłam jego futro, palce zanurzyły się w ciepłej gęstwinie.
Trzymaj się mocno, jego głos rozległ się w mojej głowie, głęboki i nie do pomylenia. Zabieram cię ze sobą.
Okno eksplodowało na zewnątrz w kaskadzie szkła i drzazg, gdy Wilhelm wybił się przez nie, a za nami wdarło się gwałtownie nocne powietrze. Krzyknęłam, gdy runęliśmy w ciemność, odłamki szkła błyszczały wokół nas jak spadające gwiazdy.
A potem biegliśmy.
Pałac został za nami, gdy Wilhelm pędził przez dziedzińce, jego krok był potężny i nieustępliwy. Wiatr wywiał mi włosy ze szlafroka, smagał mi twarz chłodem, gdy przyciskałam się nisko do jego grzbietu, trzymając się z całych sił.
Nie wiedziałam, dokąd zmierzamy. Wiedziałam tylko, że opuszczamy piekło.
Bieg wydawał się nie mieć końca i był nierealnie szybki, krajobraz zamazywał się w cieniach i blasku księżyca. W końcu przed nami pojawiły się światła—posiadłość ukryta poza pałacowymi ziemiami, cicha i ciemna.
Wilhelm zwolnił dopiero na trawniku. Zatrzymał się z poślizgiem, mięśnie falowały pod moimi dłońmi, a potem przemienił się w trakcie kroku.
Przez chwilę pod rękami miałam futro. W następnej sekundzie—ciało.
Straciłam równowagę i runęłam do przodu, lądując twardo na trawie z zaskoczonym okrzykiem. Chłodna ziemia wcisnęła się pod moje dłonie, gdy odruchowo cofnęłam się, a nowa panika wezbrała we mnie.
Wilhelm wyciągnął do mnie rękę. „Francesca—”
„Nie dotykaj mnie!” wrzasnęłam, odtrącając jego dłoń i cofając się na drżących ramionach. Moja pierś unosiła się gwałtownie, wszystko, co tłumiłam, runęło na mnie naraz. „Nie!”
Zamarł, oszołomiony, jego dłoń bezradnie zawisła w powietrzu. „Uratowałem cię,” powiedział, niedowierzanie wplatało się w jego głos.
Uratował mnie. Te słowa wznieciły we mnie coś wściekłego i złamanego. Zerwałam się na nogi i uderzyłam go, pięść z całą siłą trafiła w jego pierś.
„Miałam swoje powody, żeby z nim zostać!” krzyknęłam, łzy zamgliły mi wzrok. „Myślisz, że nie próbowałam odejść? Myślisz, że nie walczyłam?”
Wilhelm łatwo chwycił moje nadgarstki, ale gdy tylko jego palce je objęły, jego wyraz twarzy się zmienił.
Zobaczył siniaki. Ciemne, palcowate ślady pod moimi rękawami, półzagojone i nałożone na starsze. Jego uścisk natychmiast zelżał, w oczach walczył horror i furia.
„On cię uderzył?” zapytał, jego głos stał się śmiertelnie groźny.
Szarpnęłam się i odwróciłam do niego plecami, obejmując się ramionami, jakbym mogła się w ten sposób poskładać.
„To, co mi zrobił, nie jest twoją sprawą,” powiedziałam ostro.
Między nami rozciągnęła się cisza, gęsta i napięta. Wtedy Wilhelm podszedł bliżej. Poczucie jego obecności ogarnęło mnie, zanim go usłyszałam, był ciepły i przytłaczający. Pochylił się, jego oddech musnął moje ucho, a po moim kręgosłupie przeszedł dreszcz mimo woli.
„Jesteś moją partnerką,” powiedział cicho. „To czyni to moją sprawą.”
Odwróciłam się gwałtownie, śmiech wyrwał mi się z gardła—gorzki, drżący, mokry od łez.
„Partnerką?” zapytałam. „Gdzie byłeś, gdy wlekli mnie do niego? Gdzie byłeś, gdy ja—”
Głos mi się załamał. Wilhelm stanął przede mną i delikatnie uniósł mój podbródek, zmuszając mnie, bym spojrzała mu w oczy. Jego dotyk był teraz ostrożny, niemal pełen czci.
„Ty… co?” zapytał cicho. „Co przede mną ukrywasz?”
Ból skręcił mi pierś, gdy patrzyłam na niego, na mężczyznę, który był ze mną związany przez los, a jednak był nieobecny podczas najgorszych miesięcy mojego życia. Gardło mi się ścisnęło.
Czy mogę powierzyć ci prawdę o twoim synu? pomyślałam tylko.
Przesuń w górę, aby kontynuować