passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Servant, The Alpha’s Queen - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV: Francesca

­

Przez kilka cennych sekund po przebudzeniu nie pamiętałam, gdzie jestem ani dlaczego moje ciało było ciężkie i obolałe. Futro muskało moją nagą skórę, miękkie i gęste, przykryte płaszczami, które pachniały lekko dymem i burzą. Powietrze było nieruchome, jaskinia cicha, poza powolnym, równym oddechem obok mnie.

Wilhelm. Ostrożnie odwróciłam głowę.

Leżał na boku, twarzą do mnie, jedno ramię swobodnie obejmowało moją talię, jakby zawładnął tą przestrzenią we śnie, nie zdając sobie z tego sprawy. Jego ciemne włosy rozsypały się na futrze, a twarz była odsłonięta pierwszy raz od kiedy go poznałam.

Wyglądał... spokojnie. Młodziej, niemalże. Jakby dziesięć lat wściekłości poluzowało uścisk, gdy spał.

Moja pierś ścisnęła się boleśnie. Ostatnia noc wróciła do mnie we fragmentach — jego ugryzienie, światło, więź, sposób, w jaki jego głos zmiękł, gdy wypowiedział moje imię.

Odruchem uniosłam rękę do szyi. Znak wciąż tam był, ciepły pod palcami, pulsujący lekko niczym sekretne serce.

Ostrożnie wyswobodziłam się z jego objęć. Nie chciałam go budzić. Nie wiedziałam czemu — może dlatego, że jeśli otworzyłby oczy, wszystko stałoby się zbyt realne, zbyt niemożliwe do zniesienia w świetle poranka.

W chwili, gdy moje stopy dotknęły zimnej, kamiennej podłogi, ból eksplodował w moim podbrzuszu.

Zajęczałam, pochylając się z krzykiem, gdy wewnątrz mnie zakwitło coś ostrego i głębokiego, czego nigdy wcześniej nie czułam. To było palące, skręcające, żywe.

Patrzyłam z przerażeniem, gdy z mojego brzucha pulsowało światło, jasne na tyle, że rozjaśniło podłogę jaskini. Ręce poleciały do podbrzusza, nogi się ugięły, a ja osunęłam się na kamień, łapiąc oddech szarpanymi szlochami.

— O Boże... — wyszeptałam, dusząc się paniką. — Co ja zrobiłam? Co się ze mną stanie?

Blask pulsował jeszcze raz, po czym przygasł, zostawiając po sobie głębokie, bolesne ciśnienie, od którego zakręciło mi się w głowie. Przycisnęłam czoło do zimnego kamienia, walcząc z chęcią krzyku.

Zmusiłam się do wstania, drżąc, zbierając porozrzucane resztki zniszczonej sukni i płaszcza. Każdy ruch powodował nowy przypływ bólu, ale strach popychał mnie mocniej niż jakakolwiek rana.

— Ten ból jest nie do zniesienia — warknęłam przez zaciśnięte zęby. — Muszę coś z tym zrobić.

Uciekłam z jaskini. Zimne, poranne powietrze uderzyło mnie jak ostrze, gdy potknęłam się na polanie. Burza minęła, zostawiając szare, ciężkie niebo i mokrą ziemię, która wciągała mi stopy. Zrobiłam dwa rozpaczliwe kroki naprzód — i zastygłam.

Konie. Opancerzeni jeźdźcy zablokowali ścieżkę, ich ciemne płaszcze przesiąknięte mgłą, wyrazy twarzy twarde i czujne. W centrum siedziała znajoma postać na czarnym ogierze, z postawą zrelaksowaną, jakby miał całą wieczność.

Król Kassian. Moje serce zapadło się.

Zsunął się z konia powoli i z rozmysłem, buty chrzęściły na żwirze, gdy zbliżał się do mnie. Jego strażnicy rozproszyli się za nim, cisi i czujni, dłonie spoczywały na rękojeściach mieczy.

Wzrok Kassiana omiótł mnie, zatrzymując się na moich bosych stopach, splątanych włosach, zniszczonej sukni ledwie trzymającej się na ciele. Usta wygięły mu się w uśmiechu, od którego przebiegł mnie dreszcz.

— Nienawidzę, gdy moja własność ucieka — powiedział łagodnie.

Wyprostowałam się mimo bólu, unosząc podbródek, choć ręce mi drżały. — Nie jestem twoją własnością — mój głos był ochrypły, ale pewny.

Uśmiech zniknął. Kassian podniósł dłoń z ciężkim sygnetem i uderzył mnie w twarz.

Cios sprawił, że moja głowa odskoczyła w bok. Ból eksplodował na policzku, gorący i ostry, natychmiast poczułam smak krwi. Łzy zapiekły w oczach mimo mojej walki, by je powstrzymać.

Drżącą dłonią dotknęłam twarzy, czując ciepłą wilgoć rozmazującą się na palcach. Cienka strużka krwi spłynęła po skórze.

Kassian pochylił się bliżej, a jego głos przeszedł w cichy, intymny szept, od którego ścisnęło mi się w żołądku. — Myliłaś się — powiedział. — I nie mogę się doczekać, żeby ci to udowodnić.

Jego wzrok spoczął na mojej szyi. Widziałam moment, w którym wyraz jego twarzy się zmienił — zdziwienie naostrzyło się w coś znacznie mroczniejszego. Jego oczy utkwiły w znaku Wilhelma, wciąż wyraźnym na mojej skórze.

— Znak Luny — wysyczał. — Tej, która nosi królewskie dziecko.

Moja krew zamieniła się w lód. Uścisk Kassiana boleśnie się zacieśnił. — Urodzisz je dla mnie — powiedział, a w jego głosie drżała furia i zaborcza rozkosz. — Ktokolwiek ci to zrobił, to dziecko należy do króla!

Jeden z służących upadł na kolano przed Kassianem, zdyszany. — Wasza Wysokość — więzień z jaskini uciekł.

Król znieruchomiał. Powoli puścił moją brodę i wyprostował się. Powietrze wokół niego zrobiło się naładowane, niebezpieczne. Zaciął szczękę, a w oczach zapłonął gniew, od którego strażnicy poruszyli się niespokojnie.

Jego spojrzenie wróciło na mnie, pełne lodowatej pewności. — Zwiążcie ją.

Szorstka lina wbijała się w moje nadgarstki, gdy ciasno je wiązali, wykręcając mi ramiona do tyłu. Krzyknęłam, gdy przez barki przeszedł ból, a palący ucisk w podbrzuszu znów się nasilił.

Kassian wsiadł na konia bez słowa. — Przeszukajcie las — rozkazał. — Chcę go znaleźć.

Szukali godzinami.

Byłam ciągnięta za nimi, potykając się i półprzytomna wśród drzew, siły opuszczały mnie z każdym krokiem. Nie znaleźli nic. Żadnego śladu Wilhelma, poza pustą jaskinią.

Gdy bramy pałacu wyrosły przed nami, moje ciało było otępiałe od wyczerpania i strachu. Gdy tylko weszliśmy, Kassian nie zawahał się ani chwili.

— Zaprowadźcie nową niewolnicę do moich komnat — rozkazał.

Wtedy zaczęłam się szarpać, wreszcie opanowana przez grozę, ale to było bezcelowe. Strażnicy wciągnęli mnie przez znajome korytarze, mijając gobeliny i kamienne ściany, które wydawały się żebrami bestii połykającej mnie żywcem.

Drzwi zamknęły się za nami. To, co nastąpiło potem, zrujnowało mnie od środka.

Kassian brał, czego chciał, z okrutną obojętnością, jego głos był zimny i szyderczy, gdy mówił, że wie, iż jestem w ciąży, że wie, kto jest ojcem. Poruszał się we mnie i powtarzał, że to nie ma znaczenia. Królewskie dziecko będzie należeć do niego.

Leżałam pod nim, znosząc ból, upokorzenie i grozę, moje łzy wsiąkały w jedwabne prześcieradła pachnące władzą i zgnilizną. Wpatrywałam się w sufit i próbowałam opuścić swoje ciało, przenieść się gdziekolwiek indziej.

Gardło paliło mnie, gdy szeptałam jedyne imię, które wciąż było prawdziwe. — Mój książę... — Głos mi się załamał doszczętnie. — Gdzie jesteś?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV: Francesca

Sześć miesięcy. Tyle minęło, odkąd mój syn został wyrwany z moich ramion.

Czasami ta liczba wydawała się nierealna, zbyt czysta i mała, by pomieścić nieskończone noce, głód, siniaki, sposób, w jaki moje serce wciąż podskakiwało za każdym razem, gdy echo płaczu dziecka rozbrzmiewało w pałacowych korytarzach.

Innego dnia czułam, jakby minęło całe życie, rozciągnięte cienko i bezlitośnie, każdy świt przypominał mi, że wciąż żyję, podczas gdy wszystko, co dla mnie ważne, pozostaje poza zasięgiem.

Życie nie po prostu trwało dalej. Mieliło mnie na proch.

Wielka sala zamku była ogromna i zimna, jej kamienne podłogi wyszorowane tak czysto, że odbijały światło pochodni jak matowe lustra. Wysokie kolumny wyściełały ściany, rzeźbione w wilki i księżyce oraz zwycięstwa dawno martwych królów. Ta sala nigdy nie budziła we mnie podziwu; czułam się w niej jak na trybunale.

Służący stali ramię w ramię wzdłuż ścian, dziesiątki z nas ubranych w te same, szare szaty. Kucharki z mąką wciąż osiadłą na rękawach i pomocnicy z surowymi, zaczerwienionymi dłońmi. Stajenni i ogrodnicy, których oczy nigdy nie podnosiły się znad podłogi.

Nikt nie mówił. Nikt nie odważył się oddychać zbyt głośno. Stałam pośród nich.

Miałam na sobie prostą, szarą suknię służącej, bezkształtną i szorstką, z fartuchem ciasno zawiązanym w pasie. Włosy skryłam pod chustą zawiązaną na karku. Skóra wydawała się napięta na kościach, ciało wciąż nie w pełni odzyskane po porodzie i miesiącach upokorzeń, które nastąpiły potem.

Zmęczenie przylegało do mnie jak druga skóra. Nadgarstki pulsowały bólem pod rękawami sukni.

Siniaki pojawiały się tam nieustannie, nigdy nie zdążyły zniknąć, zanim pojawiły się nowe. Masowałam je bezwiednie, znajomy ból przywracał mnie rzeczywistości, gdy myśli błądziły tam, gdzie zawsze.

...Ta noc nie przeszła bez konsekwencji. Urodziłam dziecko, a przez ostatnie miesiące żyłam w piekle. Król Kassian zabrał mi syna i ogłosił swoim dziedzicem. Chociaż oboje wiemy, że nie jest jego ojcem.

Przełknęłam ślinę i podniosłam wzrok w stronę podestu na końcu sali.

Cassian stał tam w całej swojej okazałości, ubrany w ciemny aksamit obszyty srebrem, z koroną swobodnie spoczywającą na głowie, jakby zawsze do niego należała. Jego obecność wypełniała salę, ciężka i przytłaczająca, i każdy służący instynktownie kurczył się pod jej ciężarem.

Obok niego stała kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam.

Była piękna na sposób, jaki daje bogactwo — wysoka, pełna wdzięku, jej sylwetkę oplatała droga suknia, połyskująca haftowanym złotem i klejnotami, które przy każdym drobnym ruchu łapały światło pochodni. Diamenty i kamienie księżycowe zdobiły jej szyję i nadgarstki, wystarczająco cenne, by wykarmić wieś przez rok.

Jej oczy były przenikliwe. Odnalazły mnie niemal natychmiast.

Cassian uśmiechnął się, rozkładając ramiona, jakby przedstawiał prezent. „Moi wierni słudzy”, ogłosił, a jego głos łatwo niósł się przez salę. „Dziś nastaje ważny moment dla korony. Przedstawiam wam Rosalindę, waszą przyszłą królową.”

Szept przeszedł przez służbę, szybko stłumiony do ciszy.

„Jej słowo jest prawem”, kontynuował Cassian płynnie. „Moje przymierze z jej szlachetnym rodem wzmocni nas w walce przeciw wrogom korony. Oni już stoją u naszych drzwi, ale jako wasz król zapewniam was, że nie uda im się nas pokonać.”

Usta Rosalindy wykrzywił zadowolony uśmiech, gdy omiatała salę wzrokiem. Jej spojrzenie przesunęło się po służących tak, jakbyśmy byli tylko meblami, zatrzymując się na chwilę jedynie po to, by sądzić i odrzucać.

Zeszła z podestu, a jej kroki były miarowe i zamierzone; delikatny szelest sukni wydawał się niewiarygodnie głośny w tej ciszy. Zatrzymała się dokładnie przede mną.

Jej obecność poczułam jak ostrze na gardle.

„Więc”, powiedziała lekko, jej głos był gładki i chłodny, „to ty jesteś matką dziedzica?”

Moja klatka piersiowa ścisnęła się boleśnie. Natychmiast spuściłam wzrok, jak przystało służącej.

Rosalinda mruknęła, okrążając mnie powoli, jej wzrok obejmował moją pochyloną głowę, zwykłą suknię, szorstkie dłonie. „Wyobrażałam sobie ciebie inaczej”, stwierdziła. „Może bardziej imponującą. Albo przynajmniej... czystszą.”

Gorąco uderzyło mi do twarzy, ale milczałam. Zatrzymała się znowu naprzeciw mnie i wyciągnęła rękę, zahaczając pojedynczym paznokciem ozdobionym klejnotem pod mój podbródek. Uniosła moją twarz mimo mojego odruchowego odruchu cofnięcia się, zmuszając mnie do spotkania jej wzroku.

Jej oczy były zimne. I ciekawskie zarazem.

„Wasza Wysokość”, powiedziała Rosalinda słodko, nie odwracając ode mnie wzroku, gdy zwracała się do Cassiana, „czy możesz ją odprawić? Jej obecność jest mi nieprzyjemna.”

Te słowa uderzyły jak fizyczny cios. Cassian nie odpowiedział od razu i ta pauza przeciągała się nieznośnie długo.

Rosalinda uśmiechnęła się, jej uchwyt lekko się wzmocnił pod moim podbródkiem. „Sama mogę dać ci dziedzica”, dodała swobodnym i okrutnym tonem. „Bez tej bezwartościowej wilczycy.”

Sala jakby się przechyliła. Moje serce zatrzymało się tak gwałtownie, że myślałam, iż się przewrócę. Krew dudniła mi w uszach, zagłuszając pochodnie, szepty, cały świat.

Jeśli do tego dojdzie... już nigdy nie zobaczę mojego syna, mojego Luki.

Imię przecięło mnie jak ucieleśniona żałoba. Widziałam jego twarz w wyobraźni tak wyraźnie, jakby stał przede mną — ciemne włosy, zbyt miękkie, by były prawdziwe, złote oczy, które otworzyły się tylko raz, zanim mi go odebrano. Pamiętałam jego ciężar w ramionach, sposób, w jaki jego drobne paluszki instynktownie zaciskały się na moich.

Kolana mi zadrżały.

Rosalinda puściła mój podbródek znudzona, odsunęła się z zadowoleniem na twarzy. „Ona już nie ma żadnego znaczenia”, dodała. „Nie potrzebujesz jej.”

Odwróciłam głowę w stronę Cassiana, desperacja dławiła mnie od środka. Nie obchodziła mnie już godność, nie obchodziła mnie duma. Liczyło się tylko moje dziecko.

Łzy zamgliły mi wzrok, spływając mimo prób ich powstrzymania. Moja klatka piersiowa zadrżała, wydobył się ze mnie złamany dźwięk, zanim zdążyłam go powstrzymać.

„Proszę...” wyszeptałam, to słowo wyrwało się ze mnie jak rana.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV: Francesca

­

Król Kasjan podszedł bliżej do Rosalindy, tak blisko, że ich rękawy się zetknęły, ale jego uwaga nie była już skupiona na niej. Jego spojrzenie powoli, celowo przesunęło się z powrotem na mnie, a to, co płonęło w jego oczach, nie miało nic wspólnego z czułością ani dumą. To była obsesja—surowa, zaborcza i obrzydliwa.

„Ona jest moją niewolnicą”, powiedział Kasjan beznamiętnie. „I pozostanie nią aż do dnia swojej śmierci.”

Uśmiech Rosalindy zgasł, po czym wykrzywił się w ostrą pogardę, którą skierowała na mnie. Nienawiść błysnęła teraz otwarcie w jej oczach, nieukryta i jadowita. Skuliłam się odruchowo, ale nie było dokąd uciec.

Kasjan nie spojrzał już więcej na Rosalindę. Wyciągnął rękę w moją stronę.

Jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu z siłą, która zostawiała siniaki, palce wbijały się w ciało, które już było obolałe i słabe. Krzyknęłam, gdy szarpnął mnie do przodu, a moje stopy potykały się, próbując nadążyć, gdy ciągnął mnie przez wielką salę.

Wśród służby rozeszły się westchnienia, szybko zduszone w ciszy. Nie walczyłam. Nauczyłam się, boleśnie, że opór tylko wszystko pogarsza.

Znowu. Znowu ten tyran dręczył mnie każdego dnia. Znowu przypomni mi, że moje ciało nie należy do mnie. Znowu użyje mojego syna jako smyczy.

Ale musiałam to znosić, tylko po to, by być blisko mojego syna.

Ta jedna myśl była nitką, której się trzymałam, gdy mijaliśmy kamienne ściany i łukowate przejścia oświetlone pochodniami, gdy moje ramię płonęło tam, gdzie jego palce je miażdżyły, gdy mój oddech urywał się w krótkich, cichych westchnieniach. Gdzieś za tymi ścianami istniał Luka. Oddychał, czekał na mnie.

I dopóki tak było, przetrwam.

Kasjan gwałtownie otworzył drzwi do swoich komnat i wciągnął mnie do środka. Drzwi zatrzasnęły się za nami z ostatecznym, rozbrzmiewającym hukiem.

Pokój był jednocześnie wystawny i duszny. Ciężkie zasłony blokowały światło dzienne. Świece paliły się nisko, rzucając cienie na jedwabną pościel i rzeźbione meble. To pomieszczenie było miejscem zbyt wielu nocy, które usiłowałam desperacko wyprzeć z pamięci.

Kasjan popchnął mnie do przodu. Zachwiałam się i upadłam na łóżko, a miękki materac nie złagodził upokorzenia, jakie czułam, będąc rzuconą jak przedmiot. Moje dłonie zagłębiły się w haftowaną narzutę, gdy próbowałam się podnieść, lecz jego ciężar spadł obok mnie.

Zabrakło mi tchu, gdy materac ugiął się pod moim ciężarem. Jedwabna pościel była zimna na mojej skórze, obca i duszna, i zanim zdążyłam się cofnąć, jego dłoń opadła na moje ramię, wciskając mnie w materac.

„Zachowuj się”, powiedział Kasjan lodowato, górując nade mną. „A pozwolę ci zobaczyć się z synem.”

Zamarłam, każdy mięsień zesztywniał, gdy nadzieja i strach splatały się w mojej piersi tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. Serce waliło mi tak gwałtownie, że zakręciło mi się w głowie.

Powoli podniosłam twarz ku niemu, rozpaczliwie szukając czegokolwiek— czegokolwiek —co mogłoby znaczyć, że to nie kolejny kłamstwo, kolejna pułapka mająca mnie złamać.

„Obiecujesz?” Pytanie wyślizgnęło się z moich ust, zanim zdołałam je powstrzymać, małe i złamane, głos kogoś, kto nie ma już czym targować.

Kasjan się uśmiechnął. To nie był życzliwy uśmiech. To był uśmiech człowieka, który dokładnie wie, jaką ma władzę i jak całkowicie jestem pod nią uwięziona.

„To zależy wyłącznie od ciebie”, powiedział.

Łzy paliły mnie w oczach, gdy pochylił się bliżej, opierając jedno ramię obok mojej głowy. Jego ciężar przygniatał mnie do materaca. Nie mogłam się ruszyć. Zapach jego—wino, skóra i coś ostrego, zaborczego—wypełnił mi płuca i skręcił żołądek.

Odwróciłam głowę odruchowo, gdy jego usta musnęły mój policzek, po czym przesunęły się wzdłuż żuchwy, zatrzymując się tam celowo. Jego usta szukały moich, roszcząc sobie prawo do przestrzeni, której mu nie dałam.

„Nie”, wyszeptałam, głos mi drżał. „Proszę…”

Jego dłoń pochwyciła moje nadgarstki i szarpnęła je nad głowę, przytrzymując tam z miażdżącą siłą. Przez moje ramiona przeszyła ostra, natychmiastowa fala bólu i krzyknęłam, bezskutecznie szarpiąc się w jego uścisku.

„Proszę”, szlochałam. „Proszę, nie—”

Zignorował mnie. Kasjan pochylił się ponownie, przyciskając usta do mojej szyi, całując skórę już wcześniej naznaczoną przez kogoś innego. Ten dotyk sprawił, że żołądek ścisnął mi się gwałtownie, obrzydzenie zalało mnie, gdy trwał tam, celowo wkroczywszy na to, co nie należało do niego.

Wcisnęłam twarz w poduszkę, dławiąc krzyk, gdy jego dłoń zsunęła się wzdłuż mojego ramienia, potem niżej, a palce wbiły się w moje udo z zaborczą intencją. Drżałam pod nim, każdy nerw krzyczał o niebezpieczeństwie, ciało miałam napięte ze strachu, gdy zaczął zbierać materiał moich spódnic.

„Przestań”, błagałam, słowo łamało się między szlochami. „Proszę… przestań…”

Nie zwolnił.

Moje dłonie bezradnie zaciskały się tam, gdzie je trzymał, ciało było uwięzione, mój głos ignorowany. Wpatrywałam się w ciemny baldachim nade mną, wzrok mi się zamazywał, gdy rozpaczliwie próbowałam opuścić swoje ciało, uciec gdziekolwiek indziej.

Zamknęłam oczy. Myślałam o drobnych palcach Luki oplatających moje.

Myślałam o jego pierwszym krzyku, o tym, jak jego ciepło wypełniło pustkę w mojej piersi przez tę krótką, skradzioną chwilę. Myślałam o jego ciężarze w moich ramionach, o miłości, która została mi wyrwana i użyta przeciwko mnie.

Moja klatka piersiowa unosiła się w niemych szlochach. Znosiłam to. Zawsze znosiłam. Bo nikt nie przyjdzie mnie uratować. I wtedy—

Drzwi rozwarły się z hukiem.

Dźwięk był gwałtowny, eksplodujący, drewno uderzyło o kamień tak mocno, że zatrzęsły się ściany. Do komnaty wdarło się zimne powietrze, niosąc ze sobą coś dzikiego i elektrycznego, co natychmiast sprawiło, że poczułam dreszcz na skórze.

Kasjan zamarł. Zasapana odwróciłam głowę w stronę drzwi.

W progu stał mężczyzna. Ciemne włosy opadały na twarz wyrzeźbioną gniewem i władzą. Jego obecność wypełniła pokój tak całkowicie, że świece zadrżały, jakby mu się kłaniały.

Wilhelm.

Przez jedno osłupiałe uderzenie serca mój umysł nie chciał uwierzyć w to, co widzą oczy. Był prawdziwy. Był tutaj. Nie był wspomnieniem ani snem, którego kurczowo się trzymałam w najciemniejszych godzinach nocy.

Jego złote oczy płonęły jak ogień.

Z jego wyciągniętej dłoni przez pokój ciągnęła się jasnoczerwona nić, napięta i świecąca, wiążąc się prosto z moją piersią, jakby była żywą istotą, która w końcu odnalazła swój dom.

Spojrzenie Wilhelma przemknęło po mnie w okamgnieniu—moje łzy, moja pozycja pod królem—i coś pradawnego i śmiercionośnego pojawiło się w jego wyrazie twarzy.

Jego wargi odsłoniły zęby, nie w uśmiechu, lecz w warknięciu, które przeszyło pokój lodowatym dreszczem.

„Zabierz łapy od mojej wybranki!”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa