passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

PUNKT WIDZENIA KADE'A

Terytorium Watahy Forest Ridge jest piękne. Faliste wzgórza pokryte gęstymi sosnami ciągną się jak okiem sięgnąć. Powietrze pachnie świeżością i czystością, zupełnie inaczej niż napięta atmosfera, którą zostawiłem za sobą w Watasze Silver Moon.

"Witaj w Forest Ridge, Książę Kade," mówi Alfa Leonard, witając mnie na granicy. To wysoki mężczyzna o dobrych oczach i pewnym uścisku dłoni. "Jesteśmy zaszczyceni twoją wizytą."

"Dziękuję za przyjęcie mnie, Alfo Leonard," odpowiadam. "Mam nadzieję, że nie sprawiam kłopotu."

"Ależ skąd. Każdy syn Króla Fenrira jest tu mile widziany." Wskazuje w kierunku wioski watahy. "Chodź, pokażę ci nasze terytorium."

Idąc przez wioskę, zauważam coś innego. Ludzie wciąż się gapią, ale ich twarze nie są przepełnione strachem. Dzieci machają. Dorośli kiwają głowami z szacunkiem. Atmosfera wydaje się... normalna.

"Wasza wataha wydaje się bardzo spokojna," zauważam.

"Staramy się tacy być," mówi Alfa Leonard. "Życie jest wystarczająco trudne bez dodawania niepotrzebnego dramatu."

Dochodzimy do domu watahy, dużego drewnianego budynku, który idealnie komponuje się z otaczającym go lasem. Luna Sarah wita nas w drzwiach.

"Książę Kade," mówi z ciepłym uśmiechem. "Witaj w naszym domu. Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt męcząca."

"Było w porządku, Luno Sarah. Dziękuję za gościnność."

"Proszę, mów nam Leonard i Sarah," mówi Alfa Leonard. "Nie musimy być tu formalni."

Zostałem zaprowadzony do przytulnego pokoju dziennego, gdzie w kominku trzaska ogień. Całe miejsce emanuje ciepłem i gościnnością.

"Więc," mówi Leonard, siadając w swoim fotelu, "co cię sprowadza na nasze terytorium? Twoja wiadomość wspominała, że to ważne."

Biorę głęboki oddech. "Szukam partnerki."

Brwi Sarah unoszą się. "Partnerki? Czy twój ojciec nie organizuje jakiegoś wielkiego konkursu?"

"Owszem," potwierdzam. "Ale postanowiłem podejść do tego bardziej osobiście. Chcę poznać potencjalne partnerki w ich własnych domach, z ich rodzinami."

"To bardzo przemyślane," mówi Sarah. "Większość książąt po prostu czekałaby, aż dziewczyny same przyjdą."

"Nie jestem jak większość książąt," mówię cicho.

Leonard kiwa głową z aprobatą. "Szanuję to. Prawdziwy przywódca dąży do tego, czego chce."

"Czy w waszej watasze są odpowiednie kandydatki?" pytam. "Nie chcę nikogo naciskać, ale doceniłbym szansę poznania ich."

"Oczywiście," mówi Leonard bez wahania. "Mamy kilka niesparowanych wilczyc, które byłyby zaszczycone spotkaniem z tobą."

Moje serce unosi się na brak wahania, bez zmartwionych spojrzeń. Po prostu proste tak.

"To wspaniale," mówię. "Kiedy byłoby dogodnie?"

"Co powiesz na po kolacji?" sugeruje Sarah. "Przygotuję specjalny posiłek, a potem Leonard może ogłosić zebranie dziewcząt."

"To brzmi idealnie."

Kolacja jest wspaniała. Jemy pieczoną dziczyznę z dzikimi warzywami i świeżym chlebem. Rozmowa płynie swobodnie. Leonard opowiada historie o przeszłości swojej watahy. Sarah pyta o moje podróże. Po raz pierwszy od tygodni czuję się zrelaksowany.

"Wiesz," mówi Leonard, gdy kończymy jeść, "jesteś inny niż się spodziewałem."

"W jakim sensie?"

"Bardziej skromny. Bardziej autentyczny. Historie przedstawiają cię... cóż, inaczej."

Mój żołądek się zaciska. "Jakie historie?"

Sarah rzuca mężowi ostrzegawcze spojrzenie. "Leonard..."

"W porządku," mówię. "Wiem, co ludzie mówią o klątwie i o moich transformacjach."

Leonard wygląda na zakłopotanego. "Książę Kade, nie przywiązuję wagi do plotek—"

"To nie są plotki," przerywam. "Klątwa jest prawdziwa. Moja wilcza forma jest... niezwykła."

"Niezwykła w jaki sposób?" pyta delikatnie Sarah.

"Większa, silniejsza i bardziej agresywna niż normalnie." Patrzę im w oczy. "Jeśli to coś zmienia, rozumiem."

Leonard i Sarah wymieniają spojrzenia. Potem Leonard przemawia.

"Synu, każdy wilk ma swoje brzemię. Każda wataha ma swoje wyzwania. Jeśli nasze dziewczęta radzą sobie z życiem w watasze, poradzą sobie z tym, co wiąże się z byciem twoją partnerką."

Ulga przepływa przeze mnie. "Dziękuję. To znaczy więcej niż możecie wiedzieć."

"A teraz," mówi Sarah, wstając, "pójdę przygotować dziewczęta, podczas gdy Leonard złoży ogłoszenie."

Zostałem zaprowadzony do pokoju gościnnego, żeby się odświeżyć. Jest prosty, ale wygodny, z oknem wychodzącym na las. Pełnia księżyca wschodzi, rzucając srebrne światło przez drzewa.

Mój wilk niespokojnie się porusza. Księżyc zawsze na niego wpływa, ale ostatnio jest gorzej. Samotność wszystko utrudnia.

Przebieram się w świeże ubrania i kieruję się do głównej sali, gdzie zostanie złożone ogłoszenie. W korytarzu panuje cisza, słychać tylko moje kroki.

Potem skręcam za róg i wpadam na kogoś.

"Och!" wykrzykuje kobiecy głos, gdy oboje się potykamy.

"Przepraszam," mówię szybko, wyciągając rękę, żeby ją podtrzymać. "Nie patrzyłem, dokąd idę."

Spogląda na mnie i uderzają mnie jej piękne zielone oczy. Jest wysoka i wysportowana, z długimi brązowymi włosami i pewną postawą.

"Nic się nie stało," mówi z uśmiechem. "Musisz być Księciem Kade."

"Tak. A ty jesteś?"

"Liora. Jestem córką Bety Fredericka."

"Miło cię poznać, Lioro. Idziesz do sali na ogłoszenie?"

Śmieje się. "Właściwie to szukałam ciebie."

"Mnie?"

"Tak." Prostuje ramiona. "Chcę zgłosić się na twoją partnerkę."

Mrugam ze zdziwienia. "Ty... co?"

"Chcę być twoją partnerką," powtarza. "Myślałam o tym, odkąd usłyszałam, że przyjeżdżasz. To ma sens."

"Ma sens?" Wciąż próbuję to przetworzyć.

"Tak. Potrzebujesz partnerki. Ja nie mam partnera. Ty jesteś przyszłym królem. Ja jestem córką Bety. To dobre połączenie."

Jej bezpośredniość jest odświeżająca. "Lioro, nawet mnie nie znasz."

"Wiem wystarczająco," mówi stanowczo. "Wiem, że jesteś wystarczająco odważny, by podróżować samotnie w poszukiwaniu partnerki, zamiast czekać, aż jedna zostanie ci dostarczona. Wiem, że jesteś na tyle pełen szacunku, by spotykać się z rodzinami zamiast po prostu rozkazywać dziewczętom się pojawić. To wiele mówi o twoim charakterze."

Jej pewność siebie jest niesamowita. Po raz pierwszy od miesięcy czuję nadzieję.

"Naprawdę chcesz to zrobić?" pytam.

"Naprawdę chcę."

"W takim razie tak," mówię. "Przyjmuję twoją propozycję."

Jej uśmiech rozjaśnia całą jej twarz. "Wspaniale. Kiedy wyjeżdżamy?"

"Jutro rano, jeśli ci pasuje."

"Idealnie. Spakuję się dziś wieczorem."

Obiecuje, że przyjdzie po mnie wieczorem, by przedstawić mnie swojemu ojcu, Becie Frederickowi i swojej matce.

Wracam do pokoju i leżę na łóżku, wpatrując się w sufit. Wszystko wydaje się teraz inne. Może w końcu ją znalazłem. Może uścisk klątwy słabnie.

Jasne światło wypełnia pokój i odwracam się do okna, by zobaczyć, że pełnia księżyca osiągnęła szczyt.

Panika mnie ogarnia i transformacja nagle uderza mnie jak piorun. Moje kości pękają i rozciągają się, a mięśnie powiększają. Moja skóra pali, gdy gęste futro wyrasta na całym ciele.

Staję się większy niż kiedykolwiek wcześniej. Moje pazury wydłużają się jak miecze. Moje zęby stają się kłami, a oczy płoną wewnętrznym ogniem.

Próbuję zachować ciszę, ale zmiana jest zbyt gwałtowna. Wpadam na meble. Rozrywam łóżko na strzępy. Wyję z bólu i wściekłości.

Potem słyszę krzyk.

"O mój Boże! Co to za stworzenie?"

To był głos Liory. Drzwi otwierają się z hukiem. Liora patrzy na mnie z absolutnym przerażeniem.

"Zostań z daleka!" próbuję powiedzieć, ale wychodzi z tego warknięcie.

"Jesteś... jesteś potworem," szepcze, cofając się z przerażeniem.

Próbuję wrócić do ludzkiej postaci, ale księżyc mi nie pozwala. Jestem uwięziony w tej formie do świtu.

"Lioro, proszę," udaje mi się powiedzieć. "To wciąż ja."

Ale ona już ucieka. Słyszę jej kroki echem odbijające się w korytarzu. Potem słyszę jej głos, odległy, ale wyraźny.

"Nie mogę tego zrobić! Nie mogę poślubić tej bestii!"

I tak oto moja nadzieja znowu umiera.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PUNKT WIDZENIA KADE'A

Za każdym razem, gdy zamykam oczy, widzę twarz Liory. Terror w jej oczach. To jak uciekała ode mnie, jakbym był samą śmiercią.

"Potwór" - nazwała mnie. Tak jak wszyscy inni.

Pakuję się i idę do stajni bez pożegnania z Leonardem i jego żoną. Derek znajduje mnie w stajni o świcie, gdy siodłam konia.

"Chcesz już wyjeżdżać?" pyta.

"Nic mnie tu już nie trzyma" mówię, nie patrząc na niego.

"Kade, może powinieneś wrócić do domu. Porozmawiać z ojcem. Ta misja nie idzie najlepiej."

Zaciskam popręg mocniej niż to konieczne. "Jest jeszcze jedna wataha w okolicy. Chcę spróbować tam, zanim całkowicie się poddam."

"Jeszcze jedna? Która?"

"Wataha Białej Gołębicy."

Derek milknie. Kiedy w końcu na niego patrzę, jego twarz jest blada.

"Kade, nie. Nie możesz tam iść."

"Czemu nie? To ostatnia opcja, jaką mam."

"Z powodu tego, co zrobili" Derek mówi gorączkowo. "Z powodu rodziny Bety. Twój ojciec wyraźnie powiedział, żeby nigdy więcej nie mieć z nimi do czynienia."

Wspomnienie uderza mnie jak cios w brzuch. Beta Thomas i jego żona Elena. Ich brutalna egzekucja sprzed dziesięciu lat.

"Nie pamiętam dokładnie, co takiego złego zrobił" mówię cicho.

"W takim razie powinieneś wiedzieć, dlaczego to zły pomysł."

Opieram się o konia i zamykam oczy. "Opowiedz mi jeszcze raz. Muszę dokładnie pamiętać, co się stało."

Derek wzdycha. "Jesteś pewien?"

"Tak."

"Beta Thomas zbliżył się do naszych granic pięć lat temu" zaczyna Derek. "Przybył z małą eskortą, niosąc białą flagę. Chciał omówić potencjalny sojusz między Watahą Białej Gołębicy a naszym królestwem."

"Ojciec był zainteresowany" kontynuuję historię, przypominając sobie fragmenty. "Wataha Białej Gołębicy kontrolowała ważne szlaki handlowe. Sojusz byłby korzystny dla obu stron."

"Zgadza się. Ale Alfa Białej Gołębicy, Alfa Crane, dowiedział się o tajnych spotkaniach."

Reszta wspomnień wraca jak fala. Proces, który nie był prawdziwym procesem. Oskarżenia o zdradę. Publiczna egzekucja.

"Kazał ich zabić" mówię z goryczą. "Thomasa i Elenę. Na oczach całej watahy."

"I ich córki" dodaje Derek łagodnie. "Ta mała dziewczynka musiała patrzeć, jak jej rodzice umierają za próbę zawarcia pokoju."

Kiwnąłem głową, czując żal dla niej.

"Miała tylko dwanaście lat. Możesz to sobie wyobrazić?"

Mogę. To właśnie jest problem. Mogę to sobie doskonale wyobrazić. Młoda dziewczyna patrząca, jak jej rodzice zostają zamordowani za próbę budowania mostów zamiast murów.

"Ojciec był zdruzgotany" kontynuuję. "Obwiniał się za zachęcanie do rozmów o sojuszu."

"Zakazał wszelkich kontaktów z Watahą Białej Gołębicy po tym" przypomina Derek. "Powiedział, że każda wataha, która wykonuje egzekucję na własnych członkach za dążenie do pokoju, jest zbyt niebezpieczna, by mieć z nią do czynienia."

"Ale to było dziesięć lat temu" argumentuję. "Alfa Crane jest teraz stary, słyszałem, że jego syn, Darius, jest teraz przywódcą, więc jestem pewien, że rzeczy się zmieniły."

"Kade, nawet jeśli Crane odszedł, jego następca nie będzie lepszy. Ta wataha ma reputację okrucieństwa."

Wsiadam na konia. "To moja ostatnia opcja, Derek. Każda inna wataha mnie odrzuciła. Jeśli nie spróbuję u Białej Gołębicy, będę musiał wrócić do domu z pustymi rękami."

"Może tak będzie najlepiej."

"Nie." Mój głos brzmi ostrzej niż zamierzałem. "Nie poddam się. Jeszcze nie."

Derek chwyta uzdę mojego konia. "Cały świat był przerażony tym, co zrobili tej rodzinie. Inne watahy przestały z nimi handlować. Niektóre nawet groziły wojną. Są teraz odizolowani, wściekli i niebezpieczni."

"Więc może będą wystarczająco zdesperowani, by rozważyć sojusz" mówię.

"Albo może uznają cię za wroga i zabiją na miejscu."

Wyrywam wodze z jego uścisku. "Jest tylko jeden sposób, żeby się przekonać. Zbierz innych żołnierzy i spotkaj się ze mną na granicy."

Podróż na terytorium Białej Gołębicy zajmuje dwa dni. Derek kończy przyprowadzając eskortę pięćdziesięciu żołnierzy. Uważam to za dość groźne i żałuję, że nie posłuchał mnie i nie przyprowadził tylko sześciu z nich, co byłoby wystarczające, by okazać szacunek i nie wydawać się groźnym.

Chociaż prywatnie zastanawiam się, czy to nie jest błąd? Co jeśli wjeżdżam w pułapkę?

Jesteśmy jeszcze pół mili od granicy Białej Gołębicy, gdy na horyzoncie pojawiają się jeźdźcy. Poruszają się szybko, jadąc prosto na nas.

"Stać!" wołam do moich ludzi. "Pozwólcie im przyjechać do nas."

Zbliżający się jeźdźcy zwalniają, gdy są bliżej. Jest ich ośmiu, wszyscy uzbrojeni i noszący srebrno-czarne barwy Watahy Białej Gołębicy.

Przywódca zatrzymuje się przed nami. To duży mężczyzna z bliznami na twarzy i zimnymi oczami.

"Określ cel swojej obecności na terytorium Białej Gołębicy" żąda.

"Jestem Książę Kade Fenrir" oznajmiam. "Proszę o audiencję u waszego Alfy."

Oczy strażnika lekko się rozszerzają. "Książę Kade? Co sprowadza dziedzica Fenrirów na nasze ziemie?"

"Jestem na osobistej misji" wyjaśniam. "Szukam partnerki wśród szlachetnych rodzin regionu."

Strażnicy wymieniają spojrzenia. Jeden z nich szepcze coś, czego nie mogę usłyszeć.

"Przyprowadziłeś żołnierzy" zauważa przywódca.

"Małą eskortę" poprawiam. "Dla ochrony podczas podróży, nic więcej."

"Ochrony przed czym?"

"Bandytami. Dzikimi zwierzętami. Zwykłymi niebezpieczeństwami drogi."

Strażnik przygląda mi się przez dłuższą chwilę. "Książę Kade, królestwo twojego ojca zakazało wszelkich kontaktów z naszą watahą dziesięć lat temu. Dlaczego mielibyśmy cię teraz przyjąć?"

"Ponieważ nie jestem moim ojcem" mówię po prostu. "I ponieważ czasy się zmieniają."

"Niektóre rzeczy się nie zmieniają" mruczy inny strażnik.

Przywódca rzuca mu ostrzegawcze spojrzenie. "Stary Alfa Crane jest... niedysponowany. Alfa Darius rządzi teraz watahą."

"W takim razie proszę o audiencję u Alfy Dariusa."

"A jeśli Alfa Darius odmówi spotkania z tobą?"

"Wtedy odejdę w pokoju."

Strażnicy prowadzą cichą dyskusję między sobą. Nie mogę usłyszeć większości, ale wyłapuję kilka słów.

"...niebezpieczne..."

"...rozkazy..."

"...Darius będzie chciał wiedzieć..."

W końcu przywódca zwraca się do mnie. "Dobrze, Książę Kade. Alfa Darius zgodził się cię przyjąć. Ale twoi żołnierze będą eskortowani osobno."

"To do przyjęcia."

Strażnicy formują się wokół nas. Gdy jedziemy w kierunku terytorium Białej Gołębicy, zastanawiam się, w co się pakuję.

Ostrzeżenia Dereka odbijają się echem w mojej głowie i rzucam mu spojrzenie. On daje mi spojrzenie mówiące "a nie mówiłem" i odwracam wzrok.

To moja ostatnia szansa. Cokolwiek się stanie, muszę spróbować.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PUNKT WIDZENIA KADE'A

Terytorium Watahy Whitedove wygląda inaczej niż się spodziewałem. Budynki są zadbane, ale jest w tym miejscu coś zimnego. Ludzie obserwują nas z okien i drzwi, ale nikt nie macha ani się nie uśmiecha.

"Witamy w Watasze Whitedove, Wasza Wysokość", mówi kapitan straży, gdy zbliżamy się do głównego kompleksu. "Alfa Darius czeka na ciebie."

Mój wilk niespokojnie krąży pod moją skórą. Coś jest tu nie tak. Powietrze jest gęste od napięcia i ledwo kontrolowanej wrogości.

"Dziękuję", odpowiadam, starając się zachować spokojny głos.

Dom watahy jest imponujący, ale nieprzyjazny. Ciemne kamienne ściany wznoszą się na wysokość trzech pięter, a wąskie okna spoglądają w dół jak obserwujące oczy. Strażnicy stoją przy każdym wejściu.

"Tędy, Wasza Wysokość", mówi kapitan, prowadząc mnie po szerokich kamiennych schodach.

Wewnątrz korytarze są wyłożone bronią i trofeami myśliwskimi. Wszystko jest czyste i zorganizowane, ale bardziej przypomina fortecę niż dom.

"Wasza Wysokość", woła głos z przodu.

Zbliża się do nas wysoki mężczyzna. Jest młodszy niż się spodziewałem, może trzydziestoletni, z ciemnymi włosami i przenikliwymi niebieskimi oczami. Jego ubrania są drogie, ale praktyczne.

"Jestem Alfa Darius", mówi, wyciągając rękę. "Witaj na naszym terytorium."

"Dziękuję za przyjęcie mnie, Alfo Dariusie", mówię, ściskając jego dłoń. Jego uścisk jest mocny, niemal agresywny.

"Nie często przyjmujemy królewskich gości", mówi z uśmiechem, który nie sięga oczu. "Szczególnie z Królestwa Fenrira."

"Doceniam, że zrobiliście wyjątek."

"Oczywiście. Choć muszę przyznać, że jestem ciekaw powodów twojej wizyty."

Przechodzimy przez kolejne korytarze pełne strażników. Mój wilk staje się coraz bardziej niespokojny z każdym krokiem. Każdy instynkt każe mi odejść, ale tłumię to uczucie.

"Szukam partnerki", wyjaśniam. "Odwiedzam watahy w całym regionie."

"Ach tak, wielkie poszukiwania", mówi Darius. "Słyszałem o konkursie twojego ojca. Czemu nie poczekać, aż damy same do ciebie przyjdą?"

"Wolę bardziej osobiste podejście."

"Jak godne podziwu. Choć zastanawiam się, biorąc pod uwagę... uczucia twojego ojca wobec naszej watahy, dlaczego wybrałeś się właśnie tutaj."

Zatrzymuję się. "Co masz na myśli?"

Darius odwraca się do mnie. "Twój ojciec zakazał wszelkich kontaktów z nami dziesięć lat temu. Po nieszczęśliwym incydencie z naszym byłym Betą."

"To były inne czasy", mówię ostrożnie. "Inne przywództwo."

"Prawda. Mój ojciec był... surowy w swoich metodach. Ja preferuję bardziej subtelne podejście."

Coś w jego tonie sprawia, że przechodzą mnie ciarki. Mój wilk warczy w mojej piersi.

"W każdym razie", kontynuuje Darius, "jesteś tu teraz. Pozwól, że pokażę ci twoje kwatery."

Prowadzi mnie do pokoju gościnnego na drugim piętrze. Jest wygodny, ale czuję się jak w celi więziennej. Okna są zbyt wysokie i zbyt wąskie. Jest tylko jedne drzwi.

"Mam nadzieję, że spełnia twoje potrzeby", mówi Darius.

"Jest w porządku, dziękuję."

"Doskonale. A teraz, odnośnie twoich poszukiwań partnerki. Mamy kilka odpowiednich młodych dam w naszej watasze."

Moje serce podskakuje mimo niepokoju. "Naprawdę?"

"O tak. Właściwie już wybrałem najbardziej odpowiednią kandydatkę do spotkania. W momencie, gdy wspomniałeś o potrzebie znalezienia partnerki, pomyślałem o niej. To idealna para."

"Wybrałeś?"

"Ma na imię Serena. Pochodzi z jednej z naszych najstarszych rodzin. Piękna, inteligentna, dobrze wyszkolona we wszystkich właściwych sztukach."

"Byłbym zaszczycony mogąc ją poznać."

"Wspaniale. Zorganizuję waszą wspólną kolację dziś wieczorem. Prywatnie, oczywiście. Młoda miłość wymaga... intymności."

Sposób, w jaki mówi o intymności, sprawia, że mój wilk pokazuje kły.

"To bardzo przemyślane", udaje mi się powiedzieć.

"Wcale nie. Chcemy, żebyś czuł się tu komfortowo, Książę Kade. Bardzo komfortowo."

Po wyjściu Dariusa krążę po pokoju jak uwięzione zwierzę. Mój wilk szaleje, drapiąc od wewnątrz mój umysł.

"Coś jest nie tak", mruczę do siebie. "Ale czy mam wybór?"

Godziny mijają powoli. W końcu służący przybywa, by eskortować mnie na kolację.

"Dama czeka w prywatnej jadalni, Wasza Wysokość", mówi.

Podążam za nią korytarzami, których wcześniej nie widziałem. Jadalnia jest mała i elegancka, oświetlona świecami i kominkiem.

"Książę Kade", odzywa się melodyjny głos.

Odwracam się i widzę piękną kobietę o długich złotych włosach, fioletowych oczach i figurze, która osłabiłaby kolana każdego mężczyzny. Ma na sobie głęboko niebieską suknię, która idealnie podkreśla jej urodę.

"Lady Serena", mówię, lekko się kłaniając. "To przyjemność cię poznać."

"Przyjemność po mojej stronie, Wasza Wysokość", mówi z dygnięciem. "Tak bardzo czekałam na ten wieczór."

Siadamy przy małym stoliku nakrytym dla dwojga. Jedzenie jest wyśmienite, a wino leje się obficie. Serena jest czarująca i inteligentna, zadaje przemyślane pytania o moje podróże i królestwo.

"Musisz być zmęczony po tych wszystkich poszukiwaniach", mówi, pochylając się bliżej. "Tyle rozczarowań."

"To było... wymagające", przyznaję.

"Mogę sobie wyobrazić. Wszystkie te głupie dziewczyny, zbyt przestraszone, by docenić to, co im oferowano."

Coś w jej tonie mi przeszkadza, ale nie potrafię określić co.

"Ty się nie boisz?" pytam.

Śmieje się dźwiękiem podobnym do srebrnych dzwoneczków. "Oczywiście, że nie. Słyszałam historie o twojej klątwie, ale potężni mężczyźni... ekscytują mnie."

Sięga przez stół i dotyka mojej dłoni. Jej skóra jest miękka i ciepła.

"Opowiedz mi o tym", mówi. "O twoim wilku."

"To nie jest coś, o czym zwykle rozmawiam."

"Ale chcę wiedzieć wszystko o moim przyszłym partnerze", mówi, a jej oczy błyszczą. "Chcę zrozumieć, co czyni cię wyjątkowym."

Wbrew zdrowemu rozsądkowi, zaczynam mówić.

"Jak okropnie dla ciebie", mówi, przesuwając swoje krzesło bliżej mojego. "Wszystkie te płytkie dziewczyny, niezdolne dostrzec twojej prawdziwej siły."

Jej dłoń przesuwa się na moje ramię, potem na bark. Dotyk wysyła ciepło przez moje ciało.

"Jesteś bardzo wyrozumiała", mówię.

"Rozumiem potęgę, Książę Kade. Rozumiem, co znaczy być z kimś niezwykłym."

Wstaje i przechodzi za moje krzesło, jej dłonie masują moje ramiona.

"Jesteś taki spięty", mruczy. "Pozwól mi pomóc ci się zrelaksować."

Jej dotyk jest niesamowity. Stres ostatnich tygodni zaczyna się rozpływać.

"Właśnie tak", szepcze. "Po prostu się poddaj. Pozwól mi się tobą zaopiekować."

Podchodzi, by stanąć przede mną, siadając na brzegu stołu. Jej suknia jakimś sposobem stała się luźniejsza, odsłaniając więcej jej krągłości.

"Wypij więcej wina", mówi, napełniając mój kieliszek. "Pomoże ci się rozluźnić."

Opróżniam kieliszek bez zastanowienia. Wino smakuje teraz inaczej, słodziej, ale z gorzkim posmakiem.

"Serena", zaczynam mówić, ale mój język wydaje się gruby.

"Ciii", mówi, przyciskając palec do moich ust. "Nie walcz z tym."

Pokój zaczyna się kręcić. Mój wzrok zamazuje się na brzegach.

"Co ty...", próbuję wstać, ale się potykam.

"Tylko coś małego, żeby pomóc ci zasnąć", mówi, jej głos się zmienia. Ciepły, uwodzicielski ton znika, zastąpiony czymś zimnym i wyrachowanym.

"Ty... odurzyłaś mnie..."

Sięgam ku niej, ale straciłem koordynację. Nogi się pode mną uginają i padam na podłogę.

Ostatnia rzecz, jaką widzę zanim pochłania mnie ciemność, to jej fioletowe oczy, błyszczące złośliwą satysfakcją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa