PUNKT WIDZENIA KADE'A
Terytorium Watahy Whitedove wygląda inaczej niż się spodziewałem. Budynki są zadbane, ale jest w tym miejscu coś zimnego. Ludzie obserwują nas z okien i drzwi, ale nikt nie macha ani się nie uśmiecha.
"Witamy w Watasze Whitedove, Wasza Wysokość", mówi kapitan straży, gdy zbliżamy się do głównego kompleksu. "Alfa Darius czeka na ciebie."
Mój wilk niespokojnie krąży pod moją skórą. Coś jest tu nie tak. Powietrze jest gęste od napięcia i ledwo kontrolowanej wrogości.
"Dziękuję", odpowiadam, starając się zachować spokojny głos.
Dom watahy jest imponujący, ale nieprzyjazny. Ciemne kamienne ściany wznoszą się na wysokość trzech pięter, a wąskie okna spoglądają w dół jak obserwujące oczy. Strażnicy stoją przy każdym wejściu.
"Tędy, Wasza Wysokość", mówi kapitan, prowadząc mnie po szerokich kamiennych schodach.
Wewnątrz korytarze są wyłożone bronią i trofeami myśliwskimi. Wszystko jest czyste i zorganizowane, ale bardziej przypomina fortecę niż dom.
"Wasza Wysokość", woła głos z przodu.
Zbliża się do nas wysoki mężczyzna. Jest młodszy niż się spodziewałem, może trzydziestoletni, z ciemnymi włosami i przenikliwymi niebieskimi oczami. Jego ubrania są drogie, ale praktyczne.
"Jestem Alfa Darius", mówi, wyciągając rękę. "Witaj na naszym terytorium."
"Dziękuję za przyjęcie mnie, Alfo Dariusie", mówię, ściskając jego dłoń. Jego uścisk jest mocny, niemal agresywny.
"Nie często przyjmujemy królewskich gości", mówi z uśmiechem, który nie sięga oczu. "Szczególnie z Królestwa Fenrira."
"Doceniam, że zrobiliście wyjątek."
"Oczywiście. Choć muszę przyznać, że jestem ciekaw powodów twojej wizyty."
Przechodzimy przez kolejne korytarze pełne strażników. Mój wilk staje się coraz bardziej niespokojny z każdym krokiem. Każdy instynkt każe mi odejść, ale tłumię to uczucie.
"Szukam partnerki", wyjaśniam. "Odwiedzam watahy w całym regionie."
"Ach tak, wielkie poszukiwania", mówi Darius. "Słyszałem o konkursie twojego ojca. Czemu nie poczekać, aż damy same do ciebie przyjdą?"
"Wolę bardziej osobiste podejście."
"Jak godne podziwu. Choć zastanawiam się, biorąc pod uwagę... uczucia twojego ojca wobec naszej watahy, dlaczego wybrałeś się właśnie tutaj."
Zatrzymuję się. "Co masz na myśli?"
Darius odwraca się do mnie. "Twój ojciec zakazał wszelkich kontaktów z nami dziesięć lat temu. Po nieszczęśliwym incydencie z naszym byłym Betą."
"To były inne czasy", mówię ostrożnie. "Inne przywództwo."
"Prawda. Mój ojciec był... surowy w swoich metodach. Ja preferuję bardziej subtelne podejście."
Coś w jego tonie sprawia, że przechodzą mnie ciarki. Mój wilk warczy w mojej piersi.
"W każdym razie", kontynuuje Darius, "jesteś tu teraz. Pozwól, że pokażę ci twoje kwatery."
Prowadzi mnie do pokoju gościnnego na drugim piętrze. Jest wygodny, ale czuję się jak w celi więziennej. Okna są zbyt wysokie i zbyt wąskie. Jest tylko jedne drzwi.
"Mam nadzieję, że spełnia twoje potrzeby", mówi Darius.
"Jest w porządku, dziękuję."
"Doskonale. A teraz, odnośnie twoich poszukiwań partnerki. Mamy kilka odpowiednich młodych dam w naszej watasze."
Moje serce podskakuje mimo niepokoju. "Naprawdę?"
"O tak. Właściwie już wybrałem najbardziej odpowiednią kandydatkę do spotkania. W momencie, gdy wspomniałeś o potrzebie znalezienia partnerki, pomyślałem o niej. To idealna para."
"Wybrałeś?"
"Ma na imię Serena. Pochodzi z jednej z naszych najstarszych rodzin. Piękna, inteligentna, dobrze wyszkolona we wszystkich właściwych sztukach."
"Byłbym zaszczycony mogąc ją poznać."
"Wspaniale. Zorganizuję waszą wspólną kolację dziś wieczorem. Prywatnie, oczywiście. Młoda miłość wymaga... intymności."
Sposób, w jaki mówi o intymności, sprawia, że mój wilk pokazuje kły.
"To bardzo przemyślane", udaje mi się powiedzieć.
"Wcale nie. Chcemy, żebyś czuł się tu komfortowo, Książę Kade. Bardzo komfortowo."
Po wyjściu Dariusa krążę po pokoju jak uwięzione zwierzę. Mój wilk szaleje, drapiąc od wewnątrz mój umysł.
"Coś jest nie tak", mruczę do siebie. "Ale czy mam wybór?"
Godziny mijają powoli. W końcu służący przybywa, by eskortować mnie na kolację.
"Dama czeka w prywatnej jadalni, Wasza Wysokość", mówi.
Podążam za nią korytarzami, których wcześniej nie widziałem. Jadalnia jest mała i elegancka, oświetlona świecami i kominkiem.
"Książę Kade", odzywa się melodyjny głos.
Odwracam się i widzę piękną kobietę o długich złotych włosach, fioletowych oczach i figurze, która osłabiłaby kolana każdego mężczyzny. Ma na sobie głęboko niebieską suknię, która idealnie podkreśla jej urodę.
"Lady Serena", mówię, lekko się kłaniając. "To przyjemność cię poznać."
"Przyjemność po mojej stronie, Wasza Wysokość", mówi z dygnięciem. "Tak bardzo czekałam na ten wieczór."
Siadamy przy małym stoliku nakrytym dla dwojga. Jedzenie jest wyśmienite, a wino leje się obficie. Serena jest czarująca i inteligentna, zadaje przemyślane pytania o moje podróże i królestwo.
"Musisz być zmęczony po tych wszystkich poszukiwaniach", mówi, pochylając się bliżej. "Tyle rozczarowań."
"To było... wymagające", przyznaję.
"Mogę sobie wyobrazić. Wszystkie te głupie dziewczyny, zbyt przestraszone, by docenić to, co im oferowano."
Coś w jej tonie mi przeszkadza, ale nie potrafię określić co.
"Ty się nie boisz?" pytam.
Śmieje się dźwiękiem podobnym do srebrnych dzwoneczków. "Oczywiście, że nie. Słyszałam historie o twojej klątwie, ale potężni mężczyźni... ekscytują mnie."
Sięga przez stół i dotyka mojej dłoni. Jej skóra jest miękka i ciepła.
"Opowiedz mi o tym", mówi. "O twoim wilku."
"To nie jest coś, o czym zwykle rozmawiam."
"Ale chcę wiedzieć wszystko o moim przyszłym partnerze", mówi, a jej oczy błyszczą. "Chcę zrozumieć, co czyni cię wyjątkowym."
Wbrew zdrowemu rozsądkowi, zaczynam mówić.
"Jak okropnie dla ciebie", mówi, przesuwając swoje krzesło bliżej mojego. "Wszystkie te płytkie dziewczyny, niezdolne dostrzec twojej prawdziwej siły."
Jej dłoń przesuwa się na moje ramię, potem na bark. Dotyk wysyła ciepło przez moje ciało.
"Jesteś bardzo wyrozumiała", mówię.
"Rozumiem potęgę, Książę Kade. Rozumiem, co znaczy być z kimś niezwykłym."
Wstaje i przechodzi za moje krzesło, jej dłonie masują moje ramiona.
"Jesteś taki spięty", mruczy. "Pozwól mi pomóc ci się zrelaksować."
Jej dotyk jest niesamowity. Stres ostatnich tygodni zaczyna się rozpływać.
"Właśnie tak", szepcze. "Po prostu się poddaj. Pozwól mi się tobą zaopiekować."
Podchodzi, by stanąć przede mną, siadając na brzegu stołu. Jej suknia jakimś sposobem stała się luźniejsza, odsłaniając więcej jej krągłości.
"Wypij więcej wina", mówi, napełniając mój kieliszek. "Pomoże ci się rozluźnić."
Opróżniam kieliszek bez zastanowienia. Wino smakuje teraz inaczej, słodziej, ale z gorzkim posmakiem.
"Serena", zaczynam mówić, ale mój język wydaje się gruby.
"Ciii", mówi, przyciskając palec do moich ust. "Nie walcz z tym."
Pokój zaczyna się kręcić. Mój wzrok zamazuje się na brzegach.
"Co ty...", próbuję wstać, ale się potykam.
"Tylko coś małego, żeby pomóc ci zasnąć", mówi, jej głos się zmienia. Ciepły, uwodzicielski ton znika, zastąpiony czymś zimnym i wyrachowanym.
"Ty... odurzyłaś mnie..."
Sięgam ku niej, ale straciłem koordynację. Nogi się pode mną uginają i padam na podłogę.
Ostatnia rzecz, jaką widzę zanim pochłania mnie ciemność, to jej fioletowe oczy, błyszczące złośliwą satysfakcją.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA KADE'A
Budzi mnie wycie mojego wilka. Nie prawdziwe wycie, ale desperackie drapanie i szarpanie w mojej głowie, które oznacza niebezpieczeństwo.
Moje oczy gwałtownie się otwierają. Leżę na zimnej kamiennej podłodze, głowa pulsuje mi tak, jakby ktoś uderzył mnie młotkiem. Smak w ustach jest gorzki i nieprawidłowy.
"Narkotyk," mamroczę, podnosząc się do pozycji siedzącej.
Wszystko wraca falą wspomnień. Serena. Wino. To jak zmieniły się jej oczy, gdy zacząłem się osuwać.
Mój wilk gorączkowo krąży we mnie, warcząc i kłapiąc zębami. Uratował mnie. Jakoś jego połączenie ze mną walczyło z tym, co mi podali, wystarczająco długo, bym się obudził.
Rozglądam się. Wciąż jestem w pokoju gościnnym, ale teraz jest inny. Świece wypaliły się do resztek. Jedzenie jest zimne i zastygłe. Jak długo byłem nieprzytomny?
"Godzinę, może dwie," szepczę do siebie.
Z trudem wstaję na nogi, wciąż chwiejne. Kręci mi się w głowie, ale zmuszam się, by utrzymać pionową pozycję. Cokolwiek Darius planuje, stanie się wkrótce.
Wychodzę przez drzwi, wciąż czując się nieco słabo. Muszę zobaczyć się z Dariusem i zapytać go, dlaczego, do cholery, to zrobił. Muszę też zobaczyć Dereka.
Ma rację co do tej watahy.
Skręcam przypadkowo, potem znowu, próbując zgubić ich w labiryncie korytarzy. Dom watahy jest większy niż myślałem, z przejściami, które zdają się ciągnąć w nieskończoność.
Moja siła powoli wraca, gdy narkotyk opuszcza mój organizm. Mój wilk jest teraz w pełni czujny, pomagając mi nawigować przez ciemność.
Wtedy słyszę dźwięk, który mrozi mi krew w żyłach.
To krzyk, wysoki, zdesperowany, pełen bólu i przerażenia.
"Co to, do cholery, było?" szepczę do siebie.
Podążam za kierunkiem głosu w dół ciemnego korytarza, którego wcześniej nie badałem. Krzyki stają się głośniejsze, gdy się zbliżam. Moje ręce drżą, gdy podchodzę do czegoś, co wygląda jak loch. Maleńki pokój jest ukryty w rogu, prawie niewidoczny.
Zatrzymuję się przed ciężkimi drewnianymi drzwiami. Czy powinienem wejść? Co jeśli wpadam w pułapkę? Mój umysł wiruje od pytań, ale kolejny krzyk z wewnątrz podejmuje decyzję za mnie.
Sięgam do klamki, gdy głos zatrzymuje mnie w miejscu.
"Jeszcze raz nie posłuchasz Alfy i dołączysz do swoich głupich rodziców w śmierci!"
Te słowa uderzają mnie jak cios w brzuch. Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie i szybko się cofam. Moje serce bije tak mocno, że myślę, że może wyskoczyć mi z piersi. Chowam się za spleśniałym ogrodzeniem, gdy drzwi się otwierają.
Wysoki mężczyzna wychodzi, jego twarz wykrzywiona gniewem. W ręce trzyma laskę najeżoną kolcami, z których kapie krew. Wstrzymuję oddech, gdy przechodzi obok mnie, jego ciężkie buty odbijają się echem w korytarzu.
"To powinno nauczyć ją szacunku," mamrocze, znikając za rogiem.
Czekam, aż nie słyszę już jego kroków. Korytarz jest teraz cichy, zbyt cichy. Wychodzę z mojej kryjówki i wracam do drzwi.
"Halo?" wołam cicho. "Jest tam ktoś?"
Brak odpowiedzi.
Pukam delikatnie w drzwi. "Wszystko w porządku?"
Nadal nic.
Jestem rozdarty. Część mnie wie, że nie powinienem tu być. Jestem w tej watasze z pewnego powodu, i nie po to, by zawierać przyjaźnie. Nasze watahy są wrogami od lat. Właśnie dlatego tu jestem - dla sojuszu, ale nie mogę po prostu odejść od kogoś, kto może być ranny.
"Wchodzę," oznajmiam.
Powoli otwieram drzwi. Pokój jest ciemny i pachnie krwią i strachem. Gdy moje oczy przyzwyczajają się, dostrzegam postać skuloną w rogu.
To dziewczyna, na wpół ubrana i drżąca. Gdy mnie widzi, wciąga gwałtownie powietrze i próbuje się zasłonić podartym materiałem.
"Nie skrzywdzę cię," mówię natychmiast, unosząc obie ręce w powolnym, otwartym geście. "Słyszałem krzyki. Jesteś ranna?"
Wpatruje się, łapiąc oddech. Jej oczy przeszukują moje - może szukając kłamstw albo jakiegoś śladu zagrożenia. Ale potem... coś się zmienia. Przechyla głowę, tylko lekko.
Znajomy gest.
Zbyt znajomy.
I przez moment oddech zamiera mi w gardle.
Jej oczy - burzowo-ciemnozielone - uderzają w coś głęboko we mnie, coś pierwotnego. Rozpoznanie przeszywa moją pierś jak ostrze. To niemożliwe, ale... wygląda jak ona. Dziewczyna z wizji. Ta, którą widziałem w świetle księżyca i śniegu.
To nie może być prawda.
A jednak stojąc tu, czuję to znowu. To bolesne przyciąganie. To instynktowne, niemożliwe poznanie.
"Czekaj," mówi, jej głos jest teraz silniejszy, iskra zapala się w jej spojrzeniu. "Jesteś Księciem Fenrira?"
Kiwam głową, powoli, niepewnie. Moje serce bije jak wojenne bębny w mojej piersi.
"Tak."
Jej spojrzenie wyostrza się, skupione na mnie, jakbym wyszedł z jej własnego snu. Chcę zapytać o jej imię. Chcę podejść i zamknąć tę nieznośną odległość między nami.
Ale nie robię tego.
Bo nie wiem już, co jest rzeczywiste.
Czy to dziewczyna z mojej wizji? Czy widzę tylko to, co chcę zobaczyć?
Biorę oddech, walcząc z szaleństwem szarpiącym moje myśli.
"Kim jesteś?" pytam.
Bo muszę wiedzieć.
Bo jeśli powie Ivy, myślę, że nigdy się z tego nie otrząsnę.
Bada uważnie moją twarz. "Znasz mojego ojca, Thomasa?"
To imię uderza mnie jak piorun. Thomas. Gdzie słyszałem to imię wcześniej?
"Thomas?" powtarzam.
"Thomas, były Beta tej watahy," kontynuuje, uważnie obserwując moją reakcję.
Ten sam Thomas, o którym Derek mówił w drodze do Whitedove. Nie miałem pojęcia, kim była ta dziewczyna, więc powoli kręcę głową. "Nie jestem pewien. Powinienem go znać?"
Zanim mogę powiedzieć coś więcej, chwyta moją dłoń. W momencie, gdy nasza skóra się styka, elektryzujące uczucie przeszywa całe moje ciało. To nie przypomina niczego, co kiedykolwiek czułem. Mój wilk porusza się we mnie, rozpoznając coś, czego nie rozumiem i natychmiast słabość ze mnie odpływa.
"Co to było?" wydycham.
Ona też to poczuła. Widzę to w jej oczach, w sposobie, w jaki rozszerzają się z szoku i rozpoznania.
"Musisz natychmiast stąd uciekać," mówi pilnie, wciąż trzymając moją dłoń.
"Co? Dlaczego?"
Rozgląda się po małym pokoju ze strachem, jakby ktoś mógł podsłuchiwać. Jej uścisk na mojej dłoni zacieśnia się.
"Bo planują cię zabić," szepcze. "Uciekaj teraz."
"Zabić mnie? Kto chce mnie zabić?"
"Alfa Darius."
Krew zamarza mi w żyłach. "Skąd to wiesz?"
"Bo słyszałam, jak rozmawiał ze swoimi strażnikami. Chcą zapobiec przepowiedni, wierzą, że jesteś tu, by spełnić przepowiednię."
Patrzę na nią zdezorientowany, nie wiedząc, czy jej wierzyć, czy nie.
"To pułapka," kontynuuje, czytając moje myśli. "Pozwalają ci myśleć, że jesteś bezpieczny, podczas gdy realizują swój plan. Dziś w nocy planują cię zabić."
"Dziś w nocy?"
Kiwa głową, a ja wpatruję się w nią, próbując przetworzyć wszystko, co mi mówi. Ta dziewczyna, której nigdy wcześniej nie spotkałem, ryzykuje własne życie, by mnie ostrzec.
"Dlaczego mi to mówisz?" pytam. "Dlaczego mi pomagasz?"
Spogląda na nasze złączone dłonie, wciąż czując elektryczne połączenie między nami.
"Ponieważ," mówi cicho, "myślę, że możesz być tym jedynym."
"Tym jedynym czym?"
Zanim może odpowiedzieć, słyszymy ciężkie kroki w korytarzu na zewnątrz. Natychmiast puszcza moją dłoń i pcha mnie w stronę drzwi.
"Idź," szepcze pilnie. "Idź teraz, zanim będzie za późno."
"A co z tobą? Co oni ci zrobią?"
"Nie martw się o mnie. Po prostu idź. Proszę."
Kroki zbliżają się. Słyszę teraz głosy, wiele osób zmierza w naszą stronę.
Patrzę na dziewczynę jeszcze raz. "Jak masz na imię?"
"Ivy," szepcze. "Teraz idź!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
