passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Living Legacy - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

The Last Living Legacy

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Służba celowo omijała koniec stołu biesiadnego, przy którym siedziała Lady Elowen.

Obserwowała, jak krążyli obok jej pustego kielicha, ich spojrzenia ześlizgiwały się jak woda po kamieniu. Przed nią rozciągał się masywny dębowy stół, zastawiony pieczonym dzikiem i korzeniami glazurowanymi miodem, lecz równie dobrze mogłaby być niewidzialna.

Jej suknia - wyprasowana, ale wytarta, połatana, choć niemodna - piętnowała ją niczym rozżarzone żelazo.

"Podaj wino" - zawołała do przechodzącego sługi.

Chłopak się zawahał. Spojrzał w stronę szczytu stołu, gdzie jej mąż, Lord Alaric z Domu Denvyr, przewodził biesiadzie, po czym z powrotem na nią. "Pani, ja..."

"Wino" - powtórzyła Elowen.

Niechętnie, sługa napełnił jej kielich, ale jego ręce drżały, gdy wino rozlało się na biały obrus, barwiąc go na czerwono.

"Niezdarny głupiec" - głos młodej Lady Tressy niósł się przez stół, pełen drwiny i cichego okrucieństwa. "Spójrz, coś zrobił z... uroczą suknią Lady Elowen."

Śmiech rozszedł się wokół nich, a Lady Isolde, matka Tressy, uniosła wachlarz, by ukryć uśmieszek. "Może plama ją poprawi."

Elowen uniosła kielich i celowo upiła łyk, ale nic nie powiedziała.

W stronę szczytu stołu, gdzie Lord Alaric Denvyr - jej mąż z nazwiska, nigdy z uczucia - siedział z łatwością człowieka, który nigdy nie zaznał głodu ani wstydu.

Śmiech wiał z jego ust jak dym, czarując otaczających go lordów opowieściami o potyczkach granicznych i krwawych zwycięstwach. Jego kielich łapał światło. Jego uśmiech łapał wszystko inne.

Kiedyś ten uśmiech należał do niej.

A przynajmniej tak wierzyła.

Pobrali się wiosną, gdy polne kwiaty zakwitły zbyt wcześnie, a atrament na jej posagu jeszcze nie wysechł. Miała na sobie suknię pożyczoną od wdowy po kupcu.

Nawet nie zdjął rękawic do jazdy konnej przy ołtarzu, a jednak nazwał ją tego dnia piękną. Patrzył na nią, jakby była rozwiązaniem.

"Wystarczysz" - powiedział po przysiędze, tak cicho, że nikt inny nie usłyszał. "Na razie."

Od tamtej pory stała się meblem w jego wielkim planie - obecna, gdy wygodna, niewidzialna, gdy nie. Alaric władał obojętnością jak mistrzowski szermierz, powalając ją każdym unikniętym spojrzeniem.

"Panie, z pewnością znajdziemy przyjemniejsze tematy niż moda." Lord Veymar pochylił się do przodu, wyrywając Elowen z myśli z powrotem do okrutnej rzeczywistości. "Powiedz mi, Lady Elowen, jak znajdujesz życie małżeńskie? Satysfakcjonujące?"

Pytanie zawisło w powietrzu jak dym, a każda rozmowa w zasięgu słuchu zamarła.

Elowen spojrzała mu prosto w oczy. "Małżeństwo uczy wielu lekcji, Lordzie Veymar. Cierpliwości, na przykład. I wartości... niskich oczekiwań."

Zbiorowy wdech przeszedł przez pobliskich gości.

"Ach, ale z pewnością Lord Alaric przewyższa nawet skromne oczekiwania" - naciskał Veymar, jego oczy błyszczały złośliwą radością. "Taki... oddany mąż."

Spojrzała na swojego męża na szczycie sali, jego śmiech stał się głośniejszy, bardziej ożywiony. Alaric zabawiał swoich towarzyszy opowieściami o najazdach granicznych i podbitych terytoriach, gestykulując z rozmachem, gdy wino chlupotało w jego kielichu.

"Oddany wielu rzeczom" - odparła gładko Elowen. "Swoim ziemiom, swoim ambicjom, swoim-"

"...swojej przyszłości!" - głos Alarica zagrzmiał przez salę.

Cała sala zamilkła. Rozmowy urwały się w pół zdania. Tancerze zamarli. Nawet instrumenty muzyków zafałszowały, zanim całkiem ucichły.

Lord Alaric Denvyr stał na szczycie stołu, z kielichem uniesionym wysoko. Przyciągał uwagę tak łatwo jak oddychanie, a tej nocy jego uśmiech miał ostrą krawędź ostrza.

"Moi lordowie i panie" - zaczął, jego głos niósł się do każdego zakątka sali. "Dziś świętujemy więcej niż dobre wino i wyborne towarzystwo. Dziś świętujemy przyszłość Domu Denvyr."

Szemranie przeszło przez tłum, a palce Elowen zacisnęły się na nóżce kielicha.

"Jak wiecie, bezpieczeństwo szlachetnych rodów wymaga... strategicznych sojuszy." Wzrok Alarica przesunął się po sali, zatrzymując się na twarzach zarówno żarliwych, jak i pełnych obaw. "Dlatego jestem zaszczycony, mogąc ogłosić moje zaręczyny z Lady Alisyn z Veymaru."

Słowa uderzyły jak grzmoty.

Westchnienia rozeszły się od każdego stołu. Czyjś kielich roztrzaskał się o kamień. Ktoś wydał zduszony śmiech.

"Za moją drugą żonę" - kontynuował Alaric, jego głos gładki jak jedwab na stali - "i za związek, który wzmocni oba nasze rody i zabezpieczy wschodnie granice królestwa!"

Wszystkie oczy w sali zwróciły się ku Elowen. Siedziała nieruchomo, jej twarz była maską porcelanowego opanowania.

"Ale mój panie" - zawołała jego matka, Lady Isolde, jej głos ociekał fałszywą troską - "już masz żonę."

"Istotnie." Uśmiech Alarica ani drgnął, gdy jego spojrzenie wreszcie odnalazło Elowen pośród morza oszołomionych twarzy. "Lady Elowen rozumie konieczności polityki państwowej. Czyż nie, moja droga?"

Sala wstrzymała oddech. Setka par oczu obserwowała, czekając na jej odpowiedź. Czekając, aż się załamie.

Zamiast tego Elowen wstała.

Jej krzesło zaszurało o kamień z rozmyślną powolnością. Odstawiła kielich z ostrożną precyzją, kryształ zadzwonił jak dzwon w ciszy.

Odstąpiła od stołu, jej kręgosłup prosty jak ostrze miecza. Jej znoszone pantofle szeptały przeciw marmurowi, gdy rozpoczęła długi marsz ku wielkim drzwiom sali.

"Dokąd idziesz?" - zawołał za nią Alaric, jego rozkazujący ton lekko się załamał.

Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca.

Podjęła marsz, mijając szydzących szlachciców i migoczące pochodnie, mijając służbę, która przyciskała się do ścian, by zejść jej z drogi.

Wielkie drzwi otworzyły się przed nią jakby magicznie, i przekroczyła je bez oglądania się za siebie.

Korytarz za nimi był cichy jak grobowiec po chaosie sali. Jej kroki odbijały się echem od sklepionych sufitów, gdy szła głębiej w cienie zamku. Dopiero gdy była pewna, że jest sama, pozwoliła swojemu starannemu opanowaniu pęknąć.

Jej dłoń przycisnęła się do zimnej kamiennej ściany, oddech przyspieszył. Ale wciąż nie przyszły łzy.

"Nie dla niego, Elowen" - szepnęła do ciemności. "Nigdy dla niego."

Śnieg zawładnął światem, podczas gdy znosiła swoją publiczną egzekucję. Przez wysokie okna obserwowała, jak okrywa dziedziniec zwodniczą czystością, przykrywając brzydotę świata nieskazitelnie białymi kłamstwami.

Pchnęła boczne drzwi i wkroczyła w szczere objęcia zimy.

Zimno uderzyło ją jak fizyczny cios, przeszywając cienką suknię i kradnąc oddech. Kryształki lodu tańczyły w świetle pochodni, podczas gdy jej oddech srebrzył się w zmrożonym powietrzu.

Za nią muzyka wznowiła się - z początku niepewnie, potem nabierając odwagi, gdy sala udawała, że nic wstrząsającego się nie wydarzyło. Jakby publiczne unicestwienie było jedynie kolejnym daniem między pieczonym dzikiem a miodowym winem.

Kamień pod jej stopami połyskiwał słabo w świetle księżyca i przez chwilę pozwoliła sobie to poczuć - ciszę, bezruch, ból, który osiadł nie jako cierpienie, ale jako coś cięższego. Coś zasłużonego.

Kroki zaskrzypiały na szronie za nią.

Odwróciła się i zobaczyła zbliżającego się młodego stewarda, jego twarz blada z nerwowego przerażenia. W jego drżących dłoniach trzymał złożony pergamin z pieczęcią Denvyrów niczym wyrok śmierci.

Ukłonił się nisko, jego głos cichy, ale pewny.

"Pani" - powiedział. "To... dotyczy twojego małżeństwa."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Ogień trzaskał w palenisku niczym łamiące się kości, gdy Lady Elowen ściskała pergamin, który mógł ją albo potępić, albo ocalić.

Ochmistrz krążył za jej krzesłem, jego włosy były w nieładzie od ciągłego zamartwiania się, a ręce drżały, gdy wskazywał na dokument rozłożony na jej kolanach.

"Tutaj, czy to widzisz?" Jego palec dźgnął linijkę zagrzebaną w gęstym prawniczym tekście. "Królewska pieczęć świadka. Jej brakuje."

Oczy Elowen podążyły za jego wskazaniem, skanując słowa, które zostały stworzone, by ją uwięzić. "Brakuje?"

"Nigdy nie została przyłożona. A ta klauzula tutaj—" Wskazał na inną sekcję, jego głos spadł do konspiracyjnego szeptu. "Niekompletna. Wiążący dokument wymaga trzech podpisów, a są tylko dwa."

Podniosła dokument bliżej światła ognia, studiując luki w tym, co powinno być żelaznymi prawnymi kajdanami. "Co to oznacza?"

"To oznacza," głos ochmistrza załamał się z nerwowej energii, "że kontrakt małżeński nie jest prawnie wiążący. Nie jeśli zostanie właściwie zakwestionowany. Nie jeśli zostanie podważony przez kogoś z odpowiednią pozycją."

"Kogoś takiego jak żona."

"Tak, moja pani. Ale wyzwanie musi pochodzić od ciebie, nikt inny nie może złożyć wniosku o unieważnienie."

Elowen odłożyła pergamin z celową ostrożnością, jakby był zrobiony z dmuchanego szkła. "Więc tak się stanie."

Oczy mężczyzny rozszerzyły się. "Moja pani, nie możesz mówić poważnie. Lord Alaric—"

"Co? Zignoruje mnie?" Jej śmiech przeciął komnatę niczym ostrze. "Udaje, że nie istnieję? Już opanował te umiejętności."

Ogień trzaskał, ale chłód wciąż wiał po krawędziach pokoju, ona go nie czuła.

* * *

Tego ranka Elowen stała w korytarzu niedaleko placu treningowego, z luźno złożonymi ramionami, wpatrując się w mapę królestwa rozciągniętą na ścianie.

Pergamin był zniszczony, jego rogi zawinięte od lat potu i strategii. Jej oczy śledziły znajome linie—Denvyr, Veymar, Halden, rzekę, która przecinała jak blizna—ale tak naprawdę nie studiowała jej.

Czekała.

"Jesteś tu już jakiś czas," powiedział łagodnie głos obok niej.

Nie odwróciła się od mapy, jej palec śledził granicę między terytoriami Denvyr i Veymar. "Naprawdę?"

Ochmistrz niezręcznie przestąpił z nogi na nogę, przyciskając do piersi plik zwojów. "On już przeszedł, moja pani. Około dziesięć minut temu."

Oczywiście, że nie. Trzy dni od tego niedorzecznego ogłoszenia, a jej mąż jeszcze bardziej udoskonalił sztukę patrzenia przez nią, jakby była zrobiona z dymu.

"Nie sądzę, żeby cię zobaczył."

"Nie," powiedziała. "Nie sądzę, żeby kiedykolwiek widział."

Ochmistrz zamilkł, zanim wykonał płytki ukłon i odszedł.

Kilka uderzeń serca później, za nią rozległ się odgłos butów. Odwróciła się, wstrzymując oddech.

Tam—szerokie ramiona, ciemne włosy, pewny krok, który znała zbyt dobrze.

Wstąpiła bezpośrednio na jego drogę. "Mężu."

Zatrzymał się tak gwałtownie, że drobinki kurzu zatańczyły w przestrzeni między nimi. Przez jedno uderzenie serca jego maska opadła, ukazując coś, co mogło być zaskoczeniem.

Potem obojętność wróciła na miejsce.

"Lady Elowen." Jego głos miał ciepło zimnego kamienia. "Wybacz mi."

Ruszył, by ją ominąć. Przesunęła się, by go zablokować. "Musimy omówić—"

"Nie mam z tobą nic do omówienia." Słowa wyszły płaskie, ostateczne. "Rozumiesz swoją pozycję. To powinno wystarczyć."

"Moją pozycję?" Ogień zapłonął za jej żebrami. "Jako co? Twoja odrzucona zabawka?"

Coś niebezpiecznego błysnęło w jego oczach. "Jako moja żona, która zna swoje miejsce."

"A gdzie dokładnie jest to miejsce, Alaricu? Ukryta w cieniach, podczas gdy ty paradujesz swoją nową oblubienicę przez nasze korytarze?"

"To nie są twoje korytarze." Jego głos spadł do szeptu, który w jakiś sposób niósł więcej groźby niż krzyk. "Nigdy nie były."

Potem ominął ją i kontynuował drogę korytarzem bez słowa.

Teraz, ilekroć jej obcasy odbijały się echem w korytarzach Zamku Denvyr, jego nigdy nie następowały.

Duchy nie zostawiają cieni, a Elowen nauczyła się stać się jednym z nich. Dom nauczył się, jak ją wymazać.

Południe przyniosło świeże upokorzenie dostarczone z jedwabiem i śmiechem.

Elowen znalazła je w swoim dawnym salonie—Lady Alisyn, Tressę i Lady Isolde ułożone jak sępy wokół uczty ze skradzionych rzeczy. Jej rzeczy.

Alisyn owinęła się płaszczem Elowen w kolorze indygo, srebrzysta tkanina spływała wokół jej stóp jak płynny księżyc. Przechwalała się przed lustrem, obracając się, by złapać różne kąty.

"Ten kolor bardziej mi pasuje, nie sądzicie?" zawołała Alisyn do swoich towarzyszek, nie odrywając wzroku od swojego odbicia.

"Nieskończenie lepiej," zgodziła się Tressa ze swojego miejsca na aksamitnej szezlongu. "Biedna Elowen zawsze wyglądała tak blado w indygo."

"Jak trup," dodała Lady Isolde z jadowitą rozkoszą.

Elowen weszła do pokoju, jej kroki ostre na marmurze. "Jak uprzejmie z waszej strony, że modelujecie moją garderobę."

Wszystkie trzy kobiety odwróciły się, a uśmiech Lady Alisyn mógłby ciąć szkło.

"Och, te stare rzeczy?" Dotknęła srebrnego haftu płaszcza. "Alaric powiedział, że powinnam czuć się swobodnie. Wybrać wszystko, co mi się spodoba."

"Naprawdę?" Elowen podeszła bliżej, jej wzrok nigdy nie opuszczał twarzy Alisyn. "A co jeszcze mój mąż dał ci pozwolenie zabrać?"

Alisyn podniosła delikatny naszyjnik—onyks i perła, prezent od zmarłej matki Elowen. "Na przykład tę małą błyskotkę. Taka urocza."

Słowa uderzyły jak fizyczne ciosy, ale głos Elowen pozostał stabilny. "Ta błyskotka należała do mojej matki."

"Należała," powtórzyła Alisyn, pozwalając naszyjnikowi kołysać się hipnotycznie. "Czas przeszły. Jak stosownie."

Tressa zachichotała ze swojego aksamitnego tronu. "Nawiedza te korytarze jak duch. To prawie żałosne."

"Prawie," zgodziła się Lady Isolde. "Gdyby duchy nie były tak strasznie niewygodne."

Elowen wystąpiła do przodu i wyjęła naszyjnik z palców Alisyn z chirurgiczną precyzją. Oczy drugiej kobiety rozszerzyły się w szoku.

"Różnica między nami," powiedziała Elowen równo, "ja nigdy nie potrzebowałam błyskotek, by być damą."

Uśmiech Alisyn wykrzywił się. "Jak szlachetnie z twojej strony."

Zostawiła je w ciszy, naszyjnik dyndał na jej palcach jak łańcuch, który właśnie złamała.

Noc opadła jak kurtyna na zamek, gdy Elowen siedziała przy swoim biurku do pisania, pióro zawieszone nad pergaminem. Ochmistrz unosił się w pobliżu, wosk i pieczęć gotowe, jego twarz blada z terroru i oczekiwania.

"Dokumenty unieważnienia," szepnął, jakby głośniejsze mówienie mogło przywołać demony. "Gdy je podpiszesz, nie ma odwrotu."

"Dobrze." Elowen zanurzyła pióro w atramencie. "Jestem zmęczona cofaniem się."

"Lord Alaric będzie z tym walczył. Ma przychylność korony, sojuszników w całym królestwie—"

"Ma wszystko," przerwała Elowen, "z wyjątkiem legalnej żony."

Pióro skrzypiało na pergaminie, gdy pisała swoje imię śmiałymi, pewnymi pociągnięciami. Każda litera była aktem buntu, każda krzywa deklaracją wojny.

Potem spojrzała na ochmistrza. "Pieczęć."

Zawahał się. "Moja pani..."

"Teraz."

Przycisnął pieczęć rodu Denvyr do ciepłego wosku. Zasyczał cicho, a herb, niegdyś symbol domu, który próbował ją uciszyć, teraz znaczył jej bunt.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Martwi Denvyrowie spoglądali ze ścian biblioteki niczym strażnicy strzegący tajemnic, których nigdy nie zdradzą.

Lady Elowen wodziła płonącym wzrokiem po ich namalowanych twarzach — szkarłatnych płaszczach, ozdobionej klejnotami szyi, rysach wykutych z marmurowej arogancji. Pokolenia lordów i dam Rodu, którzy traktowali ją jak skazę na swojej nieskazitelnej linii krwi.

"Dom, który nigdy mnie nie chciał," wyszeptała, jej głos był cichy, lecz gorzki. "I nigdy nie sądził, że zostanę."

Portret Lorda Cassiusa Denvyra szyderczo spoglądał ze złotej ramy, jego zimne oczy śledziły jej ruchy. Podeszła bliżej, studiując okrutny łuk jego ust — to samo wyrażenie, które nosił Alaric, gdy chciał zniszczyć coś pięknego.

"Twój potomek właśnie się dowie, co się dzieje, gdy zagonisz w kąt kobietę, która nie ma już nic do stracenia."

Kroki zadudniły po marmurze — szybkie, nerwowe, zdesperowane. Służąca, ledwie szesnastoletnia, wpadła przez drzwi biblioteki, jej twarz była zarumieniona ze strachu i wieści.

"Moja pani," powiedziała dziewczyna, nerwowo spuszczając wzrok ku podłodze. "Wybacz wtargnięcie, ale pomyślałam, że powinnaś wiedzieć. Przesłuchanie w sprawie nowych zaręczyn Lorda Alarica... zostało ustalone."

Elowen nie drgnęła, a dziewczyna przełknęła ślinę, zanim otworzyła usta, by mówić.

"Za dwa dni. W głównej sali. Sędzia przyjeżdża ze stolicy."

Elowen odwróciła się od portretów, jej uśmiech był ostry jak zimowy wiatr. "Jak uprzejmie z ich strony, że zaplanowali rozrywkę."

"Ale moja pani—" Głos dziewczyny się załamał. "Nie jesteś zaproszona."

Jej głowa przechyliła się lekko, powolna, rozbawiona krzywizna dotknęła jej ust. "To właśnie w tym się mylą."

Dziewczyna zamrugała. "Ja— nie rozumiem, moja pani."

"Nie musisz," powiedziała po prostu Elowen. "Tylko dopilnuj, by podłogi w głównej sali lśniły jak lustra. Zamierzam zrobić odpowiednie wejście."

Dziewczyna dygnęła tak szybko, że prawie się przewróciła, po czym uciekła, jakby sama śmierć deptała jej po piętach.

Elowen odwróciła się od portretów i wyszła, zostawiając bibliotekę.

W swojej komnacie Elowen odrzuciła każdą suknię noszącą elementy Denvyrów. Nie zamierzała się stroić w barwy ludzi, którzy traktowali ją jak błąd do naprawienia.

Uklękła przed skrzynią u stóp łóżka — prostym dębowym pudłem, którego nie otwierała od dnia ślubu. W środku, pod kruchymi od starości saszetkami z lawendą, leżał szal jej matki.

Materiał szeptał tajemnice, gdy go unosiła — ciemne złoto i głęboki fiolet, postrzępiony na brzegach, ale szlachetny w każdej nici. Nie bogaty. Nie nowy. Ale bezsprzecznie, całkowicie jej.

Burza szalała przez noc, ale jej decyzja osiadła jak kamień. Stawi im wszystkim czoła — w swoim imieniu, nie ich.

Pukanie o północy było ciężkie i niezgrabne — łomotanie człowieka, który zapomniał o uprzejmości w objęciach wina.

Elowen otworzyła drzwi i zobaczyła Alarica kołyszącego się w futrynie, przemoczonego deszczem i cuchnącego rocznikiem, który kosztował więcej niż roczne zarobki większości służby.

"Robisz z siebie głupca," wybełkotał, słowa zlewały się ze sobą jak olej na wodzie.

"Więc przestań patrzeć." Odwróciła się plecami, zostawiając drzwi otwarte — zaproszenie lub wyzwanie, nie dbała które.

Ale poszedł za nią, trzaskając drzwiami z siłą wystarczającą, by zatrząść jej oknami.

"Wszystko co robisz, paradując w tej chłopskiej szmacie, udając, że coś znaczysz—" Jego głos wznosił się z płynną odwagą. "Myślisz, że cokolwiek z tego zmienia to, jak się to skończy?"

Odwróciła się powoli, oczy jak lód. "Nie muszę zmieniać zakończenia. Tylko tę część, gdzie pozwalam ci je napisać."

Alaric zmrużył oczy. "Nie będziesz do mnie tak mówić. Nie w moim domu."

"Twoim domu?" Wydała z siebie cichy śmiech. "A jednak to ja trzymałam ten dom razem, podczas gdy ty przepijałeś swoje dziedzictwo i flirtowałeś z ładniejszym nazwiskiem."

Podszedł bliżej, zaciskając szczękę. "To małżeństwo nigdy nie było o miłości."

"Wiem o tym!" Spojrzała mu w oczy. "Ale czekałam chociaż na życzliwość. Zawsze czekałam, aż mnie zauważysz. Jednak ty nigdy nawet nie próbowałeś!"

Zapadła cisza, głęboka i brzydka.

"Dlaczego?" szepnęła. "Dlaczego nigdy nawet nie próbowałeś mnie pokochać, Alaricu?"

Nie odpowiedział, tylko patrzył na nią, wino sprawiało, że jego oczy były szkliste.

"Byłam zbyt cicha? Zbyt zwyczajna?" Jej głos drżał, ale stała twardo. "Jakiej zbrodni się dopuściłam, że wymagała publicznego upokorzenia?"

"Byłaś wygodna," powiedział płasko. "Posag na nogach. Ale zawsze chciałem więcej niż zapomniana dziewczyna bez wartej wspomnienia linii krwi."

Nagle wystąpił do przodu, chwytając ją za ramię. "Zawsze chciałem mieć więcej żon! Chcesz, żebym to przed tobą ukrywał?!"

Spojrzała na jego dłoń, potem z powrotem w jego oczy. "Puść."

"Bo co?" zadrwił. "Znowu będziesz płakać w ogrodzie? Napiszesz kolejny ze swoich małych zwojów?"

"Nie," powiedziała, głos teraz ostry. "Spalę cały ogród i zasolę ziemię, jeśli to oznacza, że nigdy więcej nie zasadzisz w nim kłamstwa."

Patrzył na nią, naprawdę ją zobaczył, być może po raz pierwszy od ich ślubu. Wino nie mogło ukryć jego nagłej niepewności.

Powoli jego ręka opadła.

"Elowen—" Jej imię wyszło surowe, niemal błagalne.

Ale ona już się odwróciła, odprawiając go jak służącego, którym kazał jej się czuć.

"Wyjdź," rozkazała. "Póki jeszcze możesz iść z godnością."

Alaric zwlekał w drzwiach, kołysząc się między wściekłością a czymś, co mogło być żalem. "Zobaczymy się na przesłuchaniu."

Nie odwróciła się. "Tak. Ale nie jako twoja żona."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Living Legacy

The Last Living Legacy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa