passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Living Legacy - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

The Last Living Legacy

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Grzmot eksplodował nad wzgórzami niczym ogień armatni, wstrząsając pradawnymi drzewami do korzeni, gdy Cillian i Elowen przedzierali się przez smagany burzą las.

Ich konie poddały się wiele mil temu, odmawiając przeprawy przez strumienie, które relentless ulewa zamieniła w rwące potoki.

"Tam!" krzyknął Cillian ponad wyjącym wiatrem, wskazując na rozpadającą się kamienną konstrukcję ledwo widoczną przez drzewa. "Schronienie!"

Stara kaplica stała jak złamany ząb na tle burzy - ściany porośnięte bluszczem, zapadające się drewniane drzwi, dzwonnica przechylona pod kątem urągającym prawom fizyki. Ale było to suche miejsce, a w tej nawałnicy suche miejsce oznaczało przetrwanie.

Wpadli przez wypaczone drzwi jak rozbitkowie wyrzuceni na brzeg.

W środku cisza uderzyła w nich jak fizyczna siła po godzinach grzmotów. Woda kapała z ich przemoczonych płaszczy na zgniłe drewniane ławki i pokryte pajęczynami płytki.

"Na kości Boże," westchnęła Elowen, wykręcając wodę z włosów. "Myślałam, że utoniemy, zanim znajdziemy schronienie."

Cillian zrzucił płaszcz, odsłaniając ciemną plamę rozlewającą się na rękawie. "Lepiej mokry niż martwy."

Podeszła do ołtarza, gdzie mosiężne świeczniki stały jak wartownicy nad kurzem i opuszczeniem. Jej palce znalazły resztki wosku, pozostałości dawno wygasłej wiary.

"Masz jeszcze krzemień?" zapytała, już krzesając iskry.

Trzy świece rozkwitły do życia, odpychając cienie, które rządziły tym miejscem od lat. Złote światło tańczyło na kamiennych ścianach, przemieniając ruinę w coś niemal świętego.

"Moja guwernantka robiła tak," powiedziała cicho. "W zimne noce. Wierzyła, że ogień słucha lepiej niż ludzie."

Cillian nie odpowiedział. Siedział na przewróconej ławce z mieczem położonym na kolanach. Jego płaszcz był przemoczony, krew wciąż sączyła się z rękawa.

Odwróciła się od ołtarza, dostrzegając krew przesiąkającą przez jego rękaw.

"Robi się gorzej." Ruszyła w jego kierunku z drapieżnym zdecydowaniem.

"Miałem gorsze rany-"

"Pokaż mi." Rozkaz przeszył kaplicę jak błyskawica.

Oczy Cilliana spotkały się z jej, dostrzegając coś, co zmusiło go do przewartościowania kobiety przed nim.

"To nie była prośba," kontynuowała Elowen, klękając obok niego. "To był rozkaz."

"Nie wydajesz mi rozkazów."

"Właśnie to zrobiłam." Jej ręce już pracowały przy jego rękawie, rozdzierając przesiąkniętą krwią tkaninę z efektywną brutalnością. "I pozwolisz mi na to."

Rana była głęboka - cięcie mieczem, które rozorało jego ramię od łokcia do nadgarstka. Krew wzbierała świeżo z każdym uderzeniem serca.

"Słodki Jezu," wydyszała. "Krwawisz tak od godzin? Czemu nic nie powiedziałeś?"

"Bo to nie ma znaczenia."

"Ma!" Słowa wybuchły z niej, zanim zdążyła je powstrzymać.

Cisza runęła między nimi jak powalone drzewo, a Cillian patrzył na nią z czymś pomiędzy zaskoczeniem a głodem.

"Dlaczego?" Jego głos opadł do niebezpiecznej miękkości.

Spotkała jego spojrzenie bezpośrednio, odmawiając wzdrygnięcia się przed płonącą w nim intensywnością. "Bo ktoś powinien się przejmować, czy żyjesz, czy umierasz."

"Nawet jeśli jestem tylko twoim tymczasowym obrońcą?"

"Nawet wtedy. Wciąż potrzebujesz sił, by mnie chronić." Zaczęła czyścić ranę z delikatną precyzją. "Opowiedz mi o Domu Veymar."

Jego szczęka się zacisnęła. "Co z nimi?"

"Dlaczego odebrali ci wszystko, co zdobyłeś." Jej palce śledziły krawędzie rozdartego ciała, a on syknął przez zęby. "Jaki 'honor' kosztował cię tak wiele?"

"Odmówiłem rozkazu." Słowa wyszły płaskie, ostateczne. "Chcieli, żebym spalił wioskę. Zabił wszystkich w środku - mężczyzn, kobiety, dzieci. Powiedziałem nie."

"I nazwali to nielojalnością."

"Nazwali to zdradą." Gorycz ostrzyła jego głos jak trucizna. "Pozbawiony tytułu, ziem, nazwiska. Powiedzieli dworowi, że zdradziłem święte przysięgi."

Ręce Elowen znieruchomiały na jego ramieniu. "Ale nie zdradziłeś."

"Zdradziłem ich wersję obowiązku. Ich pojęcie koniecznego poświęcenia." Spojrzał jej w oczy z brutalną szczerością. "Wybrałem służbę czemuś wyższemu niż ich ambicje."

"Królowi." Elowen pozwoliła ciszy się rozciągnąć, testując ją. Testując jego. "A jednak służysz teraz innemu panu. Podążasz za jego rozkazami zamiast za własnym sumieniem."

"Król Aldric krwawi ze swoim ludem." Jego głos stwardniał jak stal. "Jest różnica."

"Jest?" Zawiązała bandaż z ostrożną precyzją. "Czy tylko to sobie wmawiasz, żeby służba czuła się jak honor?"

Wolna ręka Cilliana wystrzeliła, łapiąc jej nadgarstek, zanim zdążyła się odsunąć. "Ostrożnie, Lady Vale. Zaczynasz brzmieć, jakby naprawdę obchodziło cię, co się ze mną stanie."

"Może obchodzi." Przyznanie zawisło między nimi jak ostrze czekające na spadnięcie.

Jego kciuk przesunął się po jej punkcie pulsu, czując jak jej serce przyspiesza. "Niebezpieczne terytorium dla zamężnej kobiety."

"Nie jestem zamężna." Jej głos wyszedł zdyszany, naładowany. "Pamiętasz? Dlatego biegniemy w stronę króla, a nie od niego."

"Czy to właśnie robimy? Biegniemy ku czemuś?" Jego uścisk lekko się wzmocnił. "Czy uciekamy od tego, czego naprawdę pragniesz?"

Pytanie uderzyło jak fizyczny cios. Próbowała się uwolnić, ale jego uchwyt był nienaruszalny. "Puść mnie."

"Zmuś mnie."

Grzmot huknął nad głową, ale żadne z nich nie zauważyło. Przestrzeń między nimi trzaskała czymś bardziej niebezpiecznym niż błyskawica.

"Nie wiesz, czego pragnę," wyszeptała.

"Czyżby?" Jego oczy płonęły jak ogień w kuźni w świetle świec. "Chcesz być widziana. Naprawdę widziana, nie tylko tolerowana czy znoszona. Chcesz, by ktoś cię wybrał zamiast się na ciebie godzić."

Jej oddech się załamał. "Przestań."

"Chcesz kogoś, kto będzie o ciebie walczył zamiast walczyć, by cię posiąść."

"Cillian-"

"I chcesz tego od kogoś, kto nigdy nie będzie bezpieczny. Nigdy nie będzie akceptowalny. Nigdy nie będzie niczym innym jak zagrożeniem dla wszystkiego, czego nauczono cię cenić."

Wpatrywała się w niego, jej pierś unosiła się i opadała szybko. "Myślisz, że tak dobrze mnie znasz?"

"Myślę, że rozpoznajemy się nawzajem." Jego głos opadł do ledwie słyszalnego szeptu. "Pytanie brzmi, co z tym zrobimy."

* * *

Kiedy deszcz w końcu zelżał, wyruszyli znowu, las był wilgotny i ciężki od mgły.

Drzewa lśniły, jakby pociły się sekretami. Strumienie przecinające ich ścieżkę wezbrały, zamieniając płytkie przejścia w potoki sięgające kolan.

Przy jednym Elowen stąpnęła zbyt szybko. Jej but wylądował na śliskim kamieniu i zachwiała się. "Cholera-"

Jedna ręka złapała ją w talii, przyciągając do jego piersi, a druga podparła jej plecy, trzymając ją zawieszoną nad potokiem. Woda szalała wokół ich nóg, gdy stali spleceni ze sobą pośrodku strumienia.

Jej dłonie przycisnęły się płasko do jego piersi, czując młot jego serca przez mokre płótno. Każdy oddech przybliżał ją do niego - deszcz i żelazo, i coś wyjątkowo męskiego, co sprawiało, że kręciło jej się w głowie.

"Mogłeś pozwolić mi upaść," powiedziała, jej głos ledwo słyszalny ponad szumem wody.

"Przeszło mi to przez myśl." Jego uścisk nie zelżał. "Zdecydowałem, że wolę, żebyś była mi coś winna."

"Jaki rodzaj długu?"

Jego oczy opadły na jej usta, potem wróciły do jej oczu. "Ten niebezpieczny."

Powinna się odsunąć. Powinna zażądać, by ją puścił. Powinna pamiętać, że jest damą, a on zhańbionym rycerzem bez niczego do zaoferowania poza ochroną i niebezpieczeństwem.

Zamiast tego przysunęła się bliżej.

"Nie jesteś tym, czego się spodziewałam," wymruczała.

"Ty również." Jego kciuk przesunął się wzdłuż jej żeber przez mokrą suknię. "Znacznie bardziej niebezpieczna niż zapowiadano."

"Czy to skarga?"

"To ostrzeżenie." Jego głos stał się szorstki od czegoś, co nie miało nic wspólnego z zimną wodą. "Nie jestem dobry w opieraniu się pokusie, Lady Vale. A ty stajesz się bardzo kusząca."

Woda szumiała wokół nich, ale żadne nie ruszyło się w stronę brzegu. Jego dłoń zacisnęła się na jej talii, podczas gdy jej palce wplątały się w jego koszulę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Zamek Halden wyłonił się z porannej mgły niczym legendarne monstrum—strzeliste wieże owinięte pradawnym kamieniem, mury ginące w spowitych mgłą wysokościach.

"Imponujące", westchnęła Elowen, wyginając szyję, by ogarnąć niemożliwą architekturę.

"Zbudowany, by onieśmielać", odparł Cillian, profesjonalnie lustrując blanki i pozycje strażników. "I działa".

Królewscy strażnicy spotkali ich przy bramach—mężczyźni w granatowych tabardach ze srebrnymi płomieniami. Ich kapitan, zaprawiony weteran z twarzą pokrytą bliznami, studiował Elowen z niepokojącą intensywnością.

"Lady Vale?"

"To się dopiero okaże", odpowiedziała, zsiadając bez pomocy.

Brwi kapitana uniosły się. "Istotnie. Sir Thorne, będziesz czekał w kwaterach garnizonu".

"Idę tam, gdzie ona", w głosie Cilliana pobrzmiewała stal.

"Nie dzisiaj". Dłoń kapitana spoczęła nonszalancko na rękojeści miecza. "Rozkazy króla".

Cillian wystąpił do przodu, mięśnie napięte gotowe do walki. "Moje rozkazy—"

"Zostaną uszanowane", przerwała Elowen, kładąc powstrzymującą dłoń na jego ramieniu.

Ich spojrzenia spotkały się w nagłym napięciu. Coś przepłynęło między nimi, zrozumienie, zaufanie, niechętna akceptacja.

"Poradzę sobie", powiedziała cicho.

Cillian milczał. Jego szczęka zacisnęła się, burzowe oczy wpatrywały się w nią z intensywnością mówiącą więcej niż jakakolwiek groźba.

Po długiej chwili, która rozciągnęła się między nimi jak wstrzymany oddech, cofnął się z widoczną niechęcią.

Królewscy strażnicy poprowadzili ją przez kręte korytarze z polerowanego czarnego kamienia i szklanych okien wyższych niż człowiek. Światło wpadało przez mgłę, miękkie i zimne.

Wewnątrz Zamek Halden emanował bogactwem i potęgą z każdej wypolerowanej powierzchni. Dwie pokojówki w fioletowym jedwabiu przecięły drogę Elowen—młode kobiety o życzliwych twarzach i wszystkowiedzących oczach.

"Król prosił, by przygotować cię", powiedziała jedna uprzejmie.

Elowen nie stawiała oporu. Jej nogi były ciężkie. Jej umysł wciąż wirował od podróży, od ataku, od cichego napięcia, które przepłynęło między nią a Cillianem dni wcześniej.

Prowadziły ją przez przejścia, które wydawały się znajome mimo że widziała je po raz pierwszy. Zapachy lawendy i starego pergaminu wywoływały wspomnienia, których nie mogła do końca uchwycić.

Komnata kąpielowa była świątynią pary i różanego olejku. Elowen poddała się ich posłudze—zmywaniu kurzu z drogi i zaschniętej krwi, delikatnemu rozplątywaniu włosów splątanych wiatrem.

"Do czego jestem przygotowywana?" zażądała odpowiedzi, gdy pracowały.

Ale młoda pokojówka pozostała milcząca, wcierając pachnący olejek w jej włosy.

Gdy przyniosły suknię, Elowen wstrzymała oddech. Fioletowy aksamit, który zdawał się łapać i zatrzymywać światło, złota nić kreśląca wzory płomieni i słońc na gorsecie.

Herb, którego nigdy nie widziała, ale jakoś rozpoznawała, pradawne słońce płonące nad stylizowanymi płomieniami.

Elowen studiowała swoje odbicie w wypolerowanym srebrze. Kobieta spoglądająca z powrotem nie była odrzuconą żoną ani zdesperowaną uciekinierką. To był ktoś zupełnie inny—ktoś, kto należał do zamkowych sal, kto nosił władzę jak drugą skórę.

"Masz spotkać się z królem dziś wieczorem", szepnęła jedna z pokojówek, poprawiając spinkę we włosach Elowen. "Sama".

* * *

Sala tronowa była pusta, gdy weszła—z wyjątkiem mężczyzny stojącego przy oknie.

Stał do niej plecami, dłonie splecione za sobą. Jego włosy były ciemnoszare, ale ramiona pozostawały wyprostowane. Długa szata, którą nosił, mieniła się głębokim fioletem, podszyta kolorem zmierzchu.

Odwrócił się dopiero, gdy drzwi zamknęły się za nią.

Twarz Króla Ronana nie była okrutna, ale też nie łagodna. Patrzył na nią tak, jak człowiek patrzy na coś, co myślał, że stracił. Jego oczy, okolone wiekiem i ciężarem, utkwiły w jej oczach.

"Na Boga", westchnął. "Wyglądasz dokładnie jak ona".

Elowen nie odpowiedziała, pozwalając ciszy się rozciągnąć. Podszedł do niej, powoli i pewnie, i zatrzymał się kilka stóp dalej.

"Włosy, ostre kości policzkowe i te błękitne oczy". Wypuścił powietrze, prawie westchnienie. "Jezu, nawet stoisz tak samo jak ona kiedyś".

Wciąż nie mówiła. Jej dłonie lekko zacisnęły się na materiale sukni.

"Przypuszczam, że masz pytania", powiedział. "Ale jestem ci winien prawdę, zanim o nią zapytasz".

Przełknęła ślinę. "Prawdy ostatnio były towarem deficytowym".

Król Ronan uśmiechnął się najmniejszym uśmiechem, zanim ten zniknął. "Urodziłaś się w tych murach, dziecko. Twoja matka była szlachetnej krwi, choć dalekiej, kobietą światła i dowcipu. Lady Celestine, córka upadłego Domu Vale, kobieta mojego serca".

Słowa uderzyły jak uderzenia młota. "To niemożliwe".

"Czy aby?" Jego uśmiech zawierał gorzką satysfakcję. "Spójrz na siebie, dziewczyno. Spójrz na tę salę. Powiedz mi, że nic nie wydaje ci się znajome".

Chciała zaprzeczyć, ale nie mogła. Zapachy, sposób w jaki światło wpadało przez okna, nawet echo jej kroków—wszystko to szeptało dom.

"Powiedziano mi, że zmarła rodząc bękarta kowala".

"Zmarła rodząc prawowitą dziedziczkę Domu Halden". Jego głos stał się łagodniejszy, choć oczy pozostały twarde. "Urodziłaś się w tym zamku. W komnatach wieży zarezerwowanych dla szlachetnej krwi".

"Więc dlaczego—" Jej głos się załamał. "Dlaczego zostałam wyrzucona jak śmieć?"

"By ocalić twoje życie!" Słowa wybuchły z niego z królewską furią. "Trucizna w twojej owsiance, gdy miałaś ledwie trzy lata. Skrytobójcy w pokoju dziecięcym. Wrogowie, którzy woleliby cię martwą niż widzieć Dom Halden kontynuowany przez kobietę po śmierci mojego syna".

Elowen zachwiała się, jakby uderzona. "Mylisz się, to nie może być prawda..."

"Chciałbym, żeby tak było". Jego twarz złagodniała z autentycznym bólem. "Wysłałem cię, by cię chronić. Kazałem wychować lojalnym służącym, którzy pokochali cię jak własną. Nigdy nie miałaś być zapomniana, tylko ukryta, aż będziesz dość silna, by upomnieć się o swoje dziedzictwo".

"Moje dziedzictwo?" Zaśmiała się gorzko. "Nie mam nic. Żadnego nazwiska, żadnych ziem, żadnej władzy—"

"Masz wszystko!" Podszedł bliżej, królewska władza biła z każdej linii jego ciała. "Jesteś Lady Elowen z Halden, ostatnią córką pradawnego rodu, ostatnią żyjącą dziedziczką ziem rozciągających się od północnych gór po wschodnie morza".

Drzwi sali tronowej otworzyły się z dramatyczną siłą. Herold w królewskich barwach wystąpił naprzód.

"Wasza Wysokość! Szlachta zebrała się zgodnie z rozkazem!"

Oczy Króla Ronana nie opuściły twarzy Elowen. "Powiedz im, że zaraz przyjdziemy".

"Panie, stają się niespokojni. Wielu kwestionuje, dlaczego zostali wezwani bez wyjaśnienia—"

"Dostaną swoje wyjaśnienie". Głos króla niósł absolutny autorytet. "I je zaakceptują, albo zmierzą się z konsekwencjami zdrady".

Zaoferował Elowen swoje ramię. "Chodź, dziecko. Czas, by królestwo przypomniało sobie o Domu Halden".

"Nie sądzę, że jestem gotowa—"

"Urodziłaś się gotowa". Jego uchwyt był żelazny, niezniszczalny. "Bo teraz dwór musi zobaczyć, kim jesteś. Twój czas jako część Domu Denvyr dobiegł końca".

Ledwo mogła skinąć głową. Sala tronowa była oświetlona złotymi lampionami. Szlachta w klejnotowych szatach wypełniała każdą przestrzeń, szepcząc i obserwując.

Elowen szła za królem, gdy zabrzmiały trąby. Jej nogi były pewne, choć nie czuła stóp.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Trąby rozległy się po Zamku Halden niczym burza rozbijająca się o kamień. Dźwięk odbijał się echem od łuków i wysokich sklepionych sufitów, wzywając szlachetny dwór do uwagi.

Alaric stał przy podwyższeniu, wysoki i elegancki w swoim karmazynowym płaszczu. Jego uśmiech był delikatny, ale zarozumiały - taki, jaki noszą mężczyźni przekonani o zwycięstwie, zanim gra się skończy.

U jego boku stała Lady Alisyn, odziana w czerwony jedwab, jej ciemne oczy spokojne, podbródek uniesiony z wyćwaczoną gracją. Jej dłoń spoczywała lekko na ramieniu Alarica, ciało pochylone do przodu, gotowe wkroczyć ku władzy.

Wyglądali jak dobrana para - ambitni, lśniący, niedotykalny.

"Związek jest praktycznie przypieczętowany", mruknął Lord Veymar do swoich towarzyszy, ośmielony winem. "Alaric zostanie dziś królewskim małżonkiem".

"A my wzniesiemy się wraz z nim", zamruczała Lady Isolde, jej wachlarz trzepotał z anticipacją. "Sojusz Denvyr odmieni całe królestwo".

Wokół nich dworzanie stroili się jak pawie wyczuwające pomyślne wiatry. Cisnęli się bliżej Alarica i Alisyn, chcąc wygrzewać się w odbitej chwale.

Nikt z nich nie zauważył napięcia promieniującego ze sztywnych ramion króla Ronana ani ognia płonącego za jego starannie kontrolowanym wyrazem twarzy.

Król powstał z tronu z teatralną precyzją. Muzyka natychmiast umilkła. Rozmowy zdusiły się w ciszy. Każde oko zwróciło się ku człowiekowi, który trzymał ich losy w swoich rękach.

"Moi lordowie i damy", jego głos zagrzmiał po marmurze i ciele, "zbieracie się dziś, spodziewając się być świadkami jednego związku".

Uśmiech Alarica pojaśniał. Podbródek Alisyn uniósł się triumfalnie.

"Ale wezwałem was tu, byście byli świadkami znacznie większej prawdy".

Coś w tonie króla sprawiło, że wyraz twarzy Alarica zadrżał. Zmarszczka pojawiła się między jego brwiami jak pierwsza rysa w pękającym lodzie.

"Przedstawiam wam moją córkę, moją jedyną dziedziczkę. Księżniczkę Elowen, Panią Domu Halden".

Słowa wybuchły po sali jak ogień grecki. Przez jedną krystaliczną chwilę panowała absolutna cisza, ale potem wybuchł chaos.

Westchnienia odbijały się echem jak grzmoty. Ktoś upuścił kielich. Kobieta z tyłu szepnęła: "Jego córka? Ale przecież nie ma córki".

Szlachcic warknął: "Co to za szaleństwo?"

"Niemożliwe!" ktoś krzyknął. "Król postradał zmysły!"

Sala zawrzała jak potrząśnięty ul. Lordowie i damy przekrzykiwali się nawzajem głosami oburzenia i niedowierzania.

Pośród pandemonium, wielkie drzwi sali otworzyły się z katedralnym dostojeństwem i Lady Elowen wkroczyła jak zemsta owinięta w fioletowy jedwab.

Jej suknia mieniła się srebrną nicią, która łapała światło pochodni i trzymała je w niewoli. Żadna korona nie zdobiła jej głowy, żadne klejnoty nie głosiły jej statusu - tylko zużyty szal jej matki przewieszony pod królewską purpurą i oczy płonące odziedziczonym autorytetem.

Szła bez pośpiechu, bez strachu, nie zwracając uwagi na chaos wybuchający wokół niej. Jej kręgosłup był ze stali, jej kroki odmierzone jak marsz pogrzebowy.

Sala znów ucichła - nie z szacunku, ale z czystego szoku.

Twarz Lady Isolde zbielała jak pergamin, jej wachlarz drżał w nagle bezwładnych palcach. "Nie", szepnęła. "Została wygnana. Odrzucona. Nie ma prawa-"

"Nie powinna istnieć", syknęła Tressa, chwytając ramię matki.

Lady Alisyn nic nie powiedziała, ale jej dłoń zsunęła się z ramienia Alarica, jakby została oparzona. Jej perfekcyjna kompozycja pękła jak maska uderzona młotem.

Alaric stał zamrożony, cała krew odpłynęła z jego twarzy, jakby ktoś otworzył jego żyły. Jego oczy utkwiły w Elowen z fascynacją człowieka obserwującego własną egzekucję.

Elowen zatrzymała się u stóp podwyższenia, jej głos niósł się wyraźnie przez oszołomione zgromadzenie.

"Imię, które odrzuciłeś, mój panie", powiedziała, "teraz rozkazuje twojemu. Musi być to dla ciebie dość nieprzyjemne, jak sądzę".

Szepty przeszywały tłum jak błyskawice. Kilku szlachciców cofnęło się. Inni odwrócili się do siebie, kwestionując wszystko, co myśleli, że rozumieją.

Usta Alarica otwierały się i zamykały jak ryba wyrzucona na brzeg. W końcu odnalazł głos.

"To szaleństwo! Jakiś wymyślny podstęp! Nie należysz tu, jesteś tylko odrzuconą żoną z urojeniami-"

"Należę tu bardziej niż ty kiedykolwiek będziesz", Elowen ucięła z chirurgiczną precyzją. "Poślubiłeś kobietę planując ją odrzucić, zbudować swoją przyszłość na kłamstwach i milczeniu".

Jej głos wzniósł się just na tyle, by dosięgnąć każdego zakątka. "Ale milczenie nie jest nieobecnością, Alaricu. A bycie zapomnianym nie jest tym samym co bycie wymazanym".

Król Ronan wystąpił naprzód, królewska władza promieniowała z każdej linii jego ciała.

"Urodziła się pod tym dachem. Ukryta dla jej ochrony. Powróciła z prawa krwi i korony".

Szlachcice stali zamrożeni w miejscu, ich jedwabie i brokaty nie trzepotały już z nonszalancką gracją, ale były sztywne z niepokoju. Szepty latały jak owady po sali - małe, kąśliwe i szybkie.

Niektórzy spojrzeli w stronę Alarica, jakby czekając, aż temu zaprzeczy, zanim Lady Isolde wystąpiła naprzód, jej obcasy stukały zbyt głośno o marmur. Jej głos roztrzaskał ciszę.

"Kłamstwa!" syknęła. "To kłamstwo i wszyscy o tym wiedzą!"

Westchnienia przetoczyły się, ostre i bez tchu.

"Została wychowana w błocie! W brudzie! Jest niczym więcej jak ulicznym szczeniakiem przebranym w skradzione klejnoty!" Odwróciła się do Elowen, oczy płonące, róż rozmazany na policzkach jak barwy wojenne. "Elowen nie jest bardziej królewska niż szczury w spiżarni!"

Elowen stała nieruchomo obok tronu, jej fioletowo-srebrna suknia lśniła, jakby należała do kogoś innego. Jej dłonie były złożone, spokojne. Zbyt spokojne.

"Powiedz im, Alaricu!" wrzasnęła Isolde. "Powiedz im, że nie zhańbiłbyś dworu tą... tą uzurpatorką!"

Ale Lord Alaric nic nie powiedział, pozostając w oszołomionym milczeniu.

Twarz Lady Isolde wykrzywiła się. "Oczarowała cię, prawda? Jakiś zaułkowy czar albo mikstura-"

"Dość tego". Głos króla Ronana był cichy, ale przeciął hałas jak wyciągnięte ostrze.

Wszyscy zwrócili się ku niemu. Nie podniósł się z miejsca ani nie podniósł głosu. Ale jego spojrzenie utkwiło w Isolde z taką siłą, że czuło się je jak cios.

"Ostrożnie, Lady Denvyr", powiedział, każde słowo ważone z ostatecznością. "Obrażasz swoją przyszłą królową".

Cisza była natychmiastowa. Dusząca. Pełna respektu.

Lady Isolde zachwiała się o krok, usta otwarte. "Wy... Nie możecie mówić poważnie, Wasza Wysokość".

"Kwestionujesz mój osąd?" zapytał król Ronan, wciąż spokojny. "Czy moją linię krwi?"

"Ja- ja-" Jej usta się plątały. Odwróciła się w desperacji, szukając sojuszników na dworze. Nikt nie wystąpił naprzód. Nawet ci, którzy kiedyś wisiełi na jej słowach, teraz odwracali wzrok. "Moja rodzina służyła tej koronie przez trzy pokolenia-"

"A teraz służy hańbie każdym słowem, które wypluwa twoje usta", powiedział zimno król Ronan.

Usta Isolde zacisnęły się, jej ciało drżało z furii, której nie mogła wyrazić. Odwróciła się, drżąca dłoń uniesiona jakby chciała uderzyć samo powietrze, po czym ją opuściła.

Wycofała się w tłum, już nie lwica - tylko kobieta, która postawiła wszystko i przegrała.

Elowen nie odezwała się. Nie musiała. Król przemówił za nią, a dwór usłyszał. Mimo to, w jej wnętrzu serce waliło o żebra. Każdy oddech smakował ogniem i strachem.

Czekała tak długo na moment jak ten, a teraz, gdy nadszedł, cisza wydawała się głośniejsza niż jakiekolwiek oklaski.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Living Legacy

The Last Living Legacy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa