passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Punkt widzenia Katriny

Delikatne fale rzeki obmywały moje stopy, chłodne i kojące dla mojej skóry. Wieczorny wiatr niósł zapach sosny i wilgotnej ziemi, znajomy i pocieszający aromat. Obok mnie Cassandra westchnęła, jej palce bezwiednie rysując wzory w mokrym piasku.

"Przysięgam, jeśli mój ojciec dowie się, że dziś opuściłam trening, to jestem martwa," mruknęła, jej niebieskie oczy przeszukując wodę.

Uśmiechnęłam się złośliwie. "W takim razie lepiej miej nadzieję, że jest zbyt zajęty, by to zauważyć."

Cassandra prychnęła. "Nie ma mowy. On ma oczy wszędzie."

Roześmiałam się, kręcąc głową. Jako córka Alfy, Cassandra nosiła odpowiedzialności, których nigdy w pełni nie mogłam zrozumieć. Ale w takich momentach jak ten, kiedy byłyśmy tylko we dwie, mogła oddychać.

Byłam Gammą Stada bez wilka w wieku 18 lat. Jeśli wkrótce się nie przemienię, nie tylko stracę tytuł Gammy, ale także szansę na zostanie Betą u boku Cassandry, gdy zostanie Królową Alfą.

Niebo nad nami przybierało coraz głębszy odcień niebieskiego, ale coś nietypowego przykuło moją uwagę — sępy.

Zatrzymałam się, moje oczy zwężone, gdy je liczyłam. Jeden, dwa... nie, było ich zbyt wiele. Krążyły w ciasnej formacji, poruszając się powoli nad gęstymi drzewami za rzeką. Mój żołądek skręcił się z niepokoju.

"Katrina?" Głos Cassandry wyrwał mnie z transu. "Co jest nie tak?"

Wskazałam na niebo. "Te sępy. To nie jest normalne."

Cassandra podążyła za moim spojrzeniem, marszcząc brwi. "Myślisz, że to padlina jakiegoś zwierzęcia?"

Nie byłam pewna, ale coś kazało mi to sprawdzić. Bez słowa pobiegłam w stronę drzew.

"Katrina!" zawołała Cassandra, jęcząc z frustracją, zanim ruszyła za mną.

Im głębiej biegłam, tym silniejszy stawał się zapach krwi. To nie był tylko metaliczny posmak rannego zwierzęcia — to było coś innego. Było gęste, ludzkie. Przyspieszyłam, serce mi waliło.

Wtedy go zobaczyłam.

Ciało.

Zamarłam, z trudem łapiąc oddech. Młody mężczyzna leżał rozciągnięty na leśnej ściółce, jego ubrania nasiąknięte krwią, a ciemne włosy przyklejone do czoła. Obok niego leżał miecz, którego rękojeść lśniła nawet w przyćmionym świetle.

Sępy zniknęły.

To oznaczało jedno.

On wciąż żył.

Przełknęłam ślinę, zbliżając się. Jego klatka piersiowa unosiła się i opadała w płytkich, słabych oddechach. Kimkolwiek był, stracił dużo krwi.

Nie myślałam. Nie wahałam się. Upadłam na kolana i włożyłam ramiona pod niego, próbując podnieść jego ciężar. Był rozpalony, jego skóra gorąca przy mojej. Gorączka. Potrzebował pomocy, i to szybko.

Gdy właśnie podnosiłam go na plecy, Cassandra wyrwała się przez drzewa.

"Katrina—" zatrzymała się nagle, oczy rozszerzyły się. "Co się, do cholery, stało?"

"Nie ma czasu na wyjaśnienia!" sapnęłam, przesuwając jego ciężar. "Pomóż mi!"

Cassandra zawahała się, ale potem ruszyła naprzód, chwytając miecz.

"Musimy zabrać go do lekarza Stada," powiedziałam, dostosowując uchwyt. "Teraz."

Droga powrotna do wioski była wyczerpująca. Moje ramiona bolały, mięśnie się paliły, ale nie zatrzymałam się. Kiedy dotarłyśmy na obrzeża, byłam niemal bez tchu.

Wioska żyła zwykłym wieczornym życiem, ale gdy tylko ludzie nas zobaczyli, zaczęli szeptać.

"Kto to jest?"

"Czy znalazła go na patrolu?"

Klinika była blisko domu Alfy, zaledwie krótki bieg stąd.

Odwróciłam się do Cassandry. "Zostań z nim. Ja sprowadzę lekarza Stada."

Zanim mogła odpowiedzieć, obróciłam się na pięcie i pobiegłam do chaty uzdrowiciela.

Lekarz stada, starsza kobieta o imieniu Miren, była w trakcie przygotowywania ziół, gdy wpadłam do środka.

"Katrina?" zmarszczyła brwi. "Co—"

"Na zewnątrz jest ciężko ranny mężczyzna. Głębokie rany, gorączka. Cassandra jest z nim koło domu Alfy. Potrzebuje pomocy, natychmiast!"

Miren nie traciła czasu. Sięgnęła po torbę, pakując ją zaopatrzeniem. "Zaprowadź mnie do niego."

Poprowadziłam ją z powrotem najszybciej, jak mogły mnie ponieść nogi. Kiedy dotarłyśmy, zebrał się mały tłum.

Cassandra klęczała obok mężczyzny, jej twarz była nieodczytywalna. Szepty wokół nas stały się głośniejsze, niektórzy ludzie wskazywali, inni szeptali.

"Z drogi!" warknęła Miren, przepychając się. "Wszyscy, dajcie mi przestrzeń!"

Wieśniacy usłuchali, cofając się, gdy Miren klęknęła obok nieprzytomnego mężczyzny. Natychmiast przycisnęła palce do jego pulsu, jej bystre oczy skanując jego rany. Obserwowałam ją uważnie, moje serce wciąż biło szybko.

Jej brwi zmarszczyły się, gdy badała jego klatkę piersiową, gdzie głęboka, poszarpana rana ciągnęła się od ramienia do żeber. Mruknęła coś pod nosem, zanim zwróciła się do nas.

"Zrobiłyście dobrze, przyprowadzając go tutaj," powiedziała.

"Czy wyjdzie z tego?" zapytała Cassandra, spoglądając na bladą twarz mężczyzny.

Miren zawahała się, a potem pokiwała głową. "Mogę go utrzymać przy życiu. Ale to nie jest byle jaki człowiek."

Napięłam się. "Co masz na myśli?"

Miren westchnęła, przyciskając rękę do czoła mężczyzny.

"Tyle mocy..." mruknęła. "To nie jest po prostu jakiś rabuś czy ranny podróżnik. To ktoś ważny. Ktoś niebezpieczny."

Cassandra zesztywniała obok mnie.

Przełknęłam ślinę, puls mi przyspieszył. "Kim on jest?"

Miren spojrzała w górę, jej wyraz twarzy był ponury.

"Jeszcze nie wiem," przyznała. "Ale jedno jest pewne... ktokolwiek zostawił go w tym lesie, chciał go martwego."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Punkt widzenia Cassandry

Nie mogłam zasnąć.

Za każdym razem, kiedy zamykałam oczy, jego twarz pojawiała się w mojej głowie. Ostre kąty jego szczęki, sposób, w jaki jego ciemne rzęsy opadały na skórę, sposób, w jaki jego szeroka klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym powolnym, ciężkim oddechem. Był przystojny. Nie dało się temu zaprzeczyć. Ale to nie to mnie niepokoiło.

To były słowa lekarza. On jest potężny.

Kim on był? Dlaczego został porzucony na śmierć? I dlaczego czułam to dziwne przyciąganie do niego, jakbym musiała być blisko niego, żeby upewnić się, że jest w porządku?

Westchnęłam, rzuciłam koc na bok i wstałam z łóżka. Mój pokój był słabo oświetlony przez światło księżyca wpadające przez okno, rzucając cienie na ściany.

Przez kilka sekund chodziłam tam i z powrotem, debatując ze sobą. Czy to byłoby głupie iść do kliniki w środku nocy? Czy wyglądałoby to na obsesję?

Jęknęłam i przeczesałam dłonią włosy. Do diabła z tym. I tak nie zamierzałam zasnąć.

Chwytając płaszcz, wymknęłam się z pokoju na chłodne nocne powietrze. Stado było ciche, z wyjątkiem odległych wilczych wyć w lesie. Klinika nie była daleko, była blisko domu mojego ojca, ale kiedy szłam tam, nagle usłyszałam zbliżające się kroki.

Zamarłam.

Wtedy zobaczyłam go. Mojego ojca. Alfę Nathaniela.

„Cassandra”, powiedział, jego głos był stanowczy, ale delikatny. „Gdzie idziesz tak późno?”

Wyprostowałam ramiona. „Do kliniki.”

Obserwował mnie przez chwilę, jego ciemne oczy były ostre. „Martwisz się o mężczyznę, którego uratowałaś?”

Zawahałam się. W gardle uformowała się gula, ale skinęłam głową. Uratowała. To słowo. Nie poprawiłam nikogo wcześniej, kiedy zakładano, że to ja go uratowałam. A teraz, mój ojciec też w to uwierzył.

Widziałam, jak wieśniacy szeptali między sobą, wskazując na mnie jako zbawicielkę i patrząc na mnie, jakbym była jakimś bohaterem.

Byłam córką Alfy, i wierzyli, że to ja go uratowałam.

Ale to nie byłam ja.

To Katrina go znalazła i uratowała. A jednak, z jakiegoś powodu, nie potrafiłam ich poprawić.

Katrina zawsze kochała w ten sposób. Pamiętam, kiedy byłyśmy dziećmi, a ja opuściłam Stado, nie informując nikogo. Kiedy dotarłam, całe Stado było w chaosie, szukając mnie.

Katrina wkroczyła, by powiedzieć Alfie, że wyszłam z nią.

Zawsze taka była. Broniła mnie. Kara była zamiast mnie i to zwiększyło więź między nami.

Teraz, jesteśmy nierozłączne.

Wyraz twarzy Alfy złagodniał. „Słyszałem, co zrobiłaś. Masz dobre serce, Cassandro. To cecha prawdziwego lidera.”

Moja klatka piersiowa się zacisnęła. Część mnie chciała powiedzieć mu prawdę, że to nie ja znalazłam nieznajomego, że to Katrina niosła go przez las, biegła po pomoc, podczas gdy ja stałam tam, trzymając jego miecz.

Ale słowa nigdy nie nadeszły.

Zamiast tego wymusiłam mały uśmiech. „Dziękuję, Ojcze.”

Skinął z aprobatą. „Lekarz powiadomił mnie wcześniej, że stan nieznajomego się poprawia. Może obudzić się w każdej chwili.”

To sprawiło, że mój żołądek skręcił się z niecierpliwości. Co powie, gdy się obudzi?

Czy będzie pamiętał, co się stało? Czy będzie wdzięczny? Czy może będzie niebezpieczny?

„Sprawdzę go”, powiedziałam szybko, kłaniając głowę, zanim kontynuowałam drogę do kliniki.

***

Gdy tylko weszłam do środka, zapach ziół i środków antyseptycznych wypełnił mi nos. Pokój był ciemny, zaledwie kilka świec migotało na drewnianych półkach. A tam był on, wciąż nieprzytomny, jego klatka piersiowa powoli unosiła się i opadała.

Podeszłam bliżej, przesuwając krzesło obok jego łóżka.

Jego twarz wyglądała tak spokojnie, ale było w nim coś, coś dzikiego, nawet w jego bezruchu. Jego silne ręce spoczywały po bokach, jego palce drgały lekko, jakby złapane w sen. Jego ciało było zbudowane do wojny, do walki.

Poruszył się.

Wciągnęłam gwałtownie oddech, moje serce biło mocno, gdy pochyliłam się do przodu. Jego powieki zadrżały i przez moment, myślałam, że się obudzi.

Ale potem jego oddech znów się wyrównał.

Wypuściłam powoli powietrze, zarówno zawiedziona, jak i z ulgą.

Właśnie wtedy, drzwi skrzypnęły, odwróciłam się powoli, by zobaczyć, jak Katrina wchodzi.

Zatrzymała się, kiedy mnie zobaczyła, unosząc brew. „Też nie mogłaś zasnąć?”

Pokręciłam głową. „Nie. A ty?”

Westchnęła, podchodząc bliżej. „Ciągle o nim myślałam.”

Skinęłam głową na znak zgody, moje palce przesuwały się po brzegu płaszcza. „Ciekawi mnie, kim on jest.”

Katrina wzruszyła ramionami, jej wyraz twarzy był nieodgadniony. „Dowiesz się, gdy się obudzi.”

Obserwowałam jej twarz, zastanawiając się, czy czuje tę samą ciekawość, co ja. Ale nie zatrzymała się. Po chwili milczenia, odwróciła się w stronę drzwi.

„Wracam”, powiedziała. „Spróbuj odpocząć.”

Skinęłam głową, patrząc, jak wychodzi.

Ale nie poszłam za nią.

Zamiast tego, pozostałam na swoim krześle, wpatrując się w twarz nieznajomego, czekając na znak, że się obudzi.

Nie wiedziałam, kiedy zaczęły mi opadać powieki ani kiedy zmęczenie w końcu mnie dopadło.

Wiedziałam tylko, że w pewnym momencie, gdy świece się wypalały, zasnęłam obok niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa