passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Luna Who Defied Pack Law autor Yan Stellar

The Luna Who Defied Pack Law

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[Perspektywa Lyanny]

Trzy wilcze szczenięta krążyły wokół siebie pod rytualnym księżycem, ich identyczne srebrne oczy lśniły niewinnością, która nie przetrwa tego, co nadejdzie.

Ten sam sen, który zawsze kończy się tak samo…

Ich figlarne podgryzania przemieniły się w coś ciemniejszego, bardziej celowego. Krąg się zacieśnił. Małe ciała uczyły się tańca dominacji, który zdefiniuje ich los.

Dwa osunęły się bez ruchu na szkarłatnej ziemi. Jedno pozostało stojąc, samotne, a wycie, które wyrwało się z jego gardła, nie różniło się od mojego głosu—żałoba i zwycięstwo splecione w jeden nieznośny dźwięk.

Obudziłam się, łapiąc oddech w ogromnym łóżku, moja jedwabna koszula nocna przyklejona do spoconej skóry.

Miejsce obok mnie wciąż pozostawało zimne—Rheakar od miesięcy nie dzielił ze mną komnat, woląc towarzystwo swoich wojowników lub samotność w gabinecie, gdzie sprawy watahy pochłaniały go aż do świtu.

Drżąca dłoń odnalazła mój spuchnięty brzuch, szukając pocieszenia w ruchach pod moją dłonią. Ale znów to czułam—burzę aktywności, która wydawała się niewłaściwa.

„Proszę,” wyszeptałam do Bogini Księżyca, choć moje modlitwy pozostawały bez odpowiedzi od tygodni. „Niech się mylę. Niech te sny będą tylko wytworem niespokojnego umysłu.”

Poranne słońce malowało leczniczą jamę w zwodniczo ciepłych odcieniach, gdy przybyłam tam pod pretekstem rutynowego badania.

Zapach rozgniecionych ziół i wosku pszczelego powinien był mnie uspokoić, ale mój puls nie chciał się wyciszyć.

Uzdrowiciel Marcus przyglądał mi się z uwagą kogoś, kto służył w Watasze Grimhowl od czterech dekad, jego spracowane dłonie lśniły miękką, błękitną magią diagnostyczną, gdy unosiły się nad moim brzuchem.

Obserwowałam, jak jego wyraz twarzy zmienia się z rutynowej koncentracji w coś, co sprawiło, że krew zastygła mi w żyłach—rozpoznanie, zaskoczenie, a pod tym wszystkim coś, co mogło być strachem.

„Luno,” zaczął, i już po ciężarze w jego głosie wiedziałam, że moje koszmary były proroctwem, nie paranoją. „To… niezwykłe. Muszę dokładniej zbadać, by mieć pewność.”

Magia rozbłysła jaśniej, czułam, jak szuka, liczy, potwierdza to, co moje ciało próbowało mi przekazać od tygodni. Dłonie Marcusa lekko drżały, gdy je cofał.

„Powiedz mi,” zdołałam wykrztusić, choć gardło zaciskało mi się na słowach. „Cokolwiek to jest, muszę wiedzieć.”

„Nosicie nie jednego dziedzica, lecz trzech. Trzech synów, wszyscy silni, wszyscy zdrowi. Pierwsze trojaczki urodzone w linii Grimhowl od ponad wieku.”

Pokój zawirował. Zacisnęłam palce na krawędzi stołu badawczego, aż zbielały mi kostki.

Przez jedną krystaliczną chwilę zalała mnie czysta radość—trzy serca, trzy dusze, które stworzyłam.

A potem zrozumienie uderzyło mnie jak lodowata woda.

Trzech przyszłych Alf. Tradycja. Pradawne prawo, które nakazuje braciom walczyć na śmierć i życie o supremację, tak by tylko jeden mógł objąć tron.

„Nie,” wyszeptałam, potem mocniej: „Nie wolno ci o tym mówić.”

Ręce mi się trzęsły, gdy wyciągałam ciężką sakiewkę z płaszcza, złote monety rozsypały się po stole między nami.

„Proszę, Marcus. Błagam cię jako matka, nie jako twoja Luna. Pozwól mi znaleźć sposób, by ich ochronić. Nie mów Alfie. Nie skazuj moich synów, zanim jeszcze się narodzą.”

„Proszę mnie prosić o okłamanie naszego Alfy?..”

„Tradycje watahy zamordują dwoje moich dzieci,” powiedziałam, porzucając wszelkie pozory opanowania. „Proszę. Dam ci wszystko. Daj mi tylko czas, żebym mogła znaleźć inne rozwiązanie.”

Ale gdy opuszczałam leczniczą jamę, uchwyciłam w jego spojrzeniu żądną ambicję.

Złoto mogłoby kupić jego milczenie na kilka godzin, może dzień, ale nie dłużej. Nie wtedy, gdy ta informacja może kupić przychylność Alfy, który ponad wszystko cenił władzę.

Droga do sali Rheakara rozciągała się przede mną jak pogrzebowy pochód.

Każdy krok przybliżał mnie do nieuniknionego, moje miękkie pantofle szeptały po kamiennych podłogach, które były świadkami pokoleń dominacji Grimhowlów.

Strażnicy prostowali się, gdy przechodziłam, składając mi pełne szacunku ukłony.

Wielkie drzwi stały otworem. Rheakar czekał w środku i od razu, po wyrazie jego twarzy, tej dzikiej satysfakcji, dumnej iskrze—wiedziałam, że mój sekret jest już jego.

„Moja piękna Lyanno,” powiedział, wstając z tronu z drapieżną gracją. To czułe słowo brzmiało obco w jego ustach; nie nazywał mnie piękną od lat. „Podejdź bliżej. Pozwól mi spojrzeć na matkę mojego dziedzictwa.”

Marcus już mnie zdradził. Złoto nie kupiło nawet godziny.

„Rheakarze,” zaczęłam, ale on pokonał dzielącą nas odległość w trzech krokach, jego dłoń położyła się zaborczo na moim brzuchu.

Poczułam, jak dzieci poruszają się pod jego dotykiem, i chciałam krzyknąć do nich, by były cicho, by schowały się przed ambicją ojca.

„Trzech synów,” wyszeptał.

I wtedy to zobaczyłam—gorączkową dumę człowieka, który widzi swoje nienarodzone dzieci nie jako istoty do kochania, lecz jako broń do wykucia.

„Trzy silne szczenięta, gotowe walczyć o koronę.”

„One jeszcze się nie narodziły,” próbowałam, zmuszając głos do spokoju. „Może moglibyśmy rozważyć zmianę tradycji, znaleźć sposób na to, by wszyscy trzej…”

„Rozważyć co? Odebranie im ich prawa z urodzenia?”

Jego śmiech nie miał w sobie ciepła, tylko ostry ton autorytetu.

„Tradycja ukształtowała każdego wielkiego Alfę naszej linii. Ukształtuje też naszego syna, tego, który okaże się najsilniejszy, na przywódcę godnego imienia Grimhowl.”

Ocalały. W liczbie pojedynczej. Tak łatwo mówił o dwóch śmierciach, jakby planował polowanie, a nie morderstwo własnej krwi.

„Przygotowania muszą się zacząć natychmiast,” ciągnął Rheakar, już pogrążony w swojej wizji. „Osobne komnaty, gdy tylko zostaną odstawieni od piersi, różni trenerzy, by nie mogli tworzyć sojuszy.”

„A po tym wszystkim będziesz mógł nazywać się ojcem?” przemknęło mi przez myśl. Ale patrząc na wyraz twarzy Rheakara, uświadomiłam sobie swój straszliwy błąd—powiedziałam to na głos.

„Przede wszystkim jestem Alfą Watahy Grimhowl. A ty, moja piękna Luno, zaczynasz chyba zapominać o swoim miejscu i obowiązkach.”

Czułam, jak jego rosnące poirytowanie pulsuje w mojej skórze, ale nie mogłam się powstrzymać od odpowiedzi: „Prawdziwy przywódca nie zdobywa szacunku przez przemoc i rozlew krwi. Jako przyszła matka, nie zapominam o tym.”

Jednym ostrym ruchem doświadczonego wojownika Rheakar kopnął stojące obok krzesło. Wzdrygnęłam się, po czym poczułam, jak przyciska mnie do ściany. Nozdrza Alfy rozszerzyły się ze złości, a ja mimowolnie położyłam dłoń na brzuchu.

Nawet teraz, gdy moi chłopcy są jeszcze w łonie, próbuję ich chronić. A ich najgorszym wrogiem okazał się własny ojciec.

„Kwestionujesz moje przywództwo, gówniaro? To ja rządzę watahą! Nikt nie śmie sprzeciwić się mojej woli. Zwłaszcza ty—zwykłe naczynie, które straci wszelką wartość w chwili, gdy moi dziedzice się narodzą.”

Stałam nieruchomo, łzy bezsilności spływały mi po policzkach. Ale nie dlatego, że stałam się uległą Luną, jaką mnie uczynił.

Lecz dlatego, że teraz jestem matką, zatroskaną o bezpieczeństwo swoich szczeniąt.

„Będziesz pod stałą ochroną aż do porodu,” rozkazał. „Zadbajmy, byś nie zrobiła niczego głupiego. Choć wątpię, byś była do tego zdolna.”

„Oczywiście, mój Alfo,” wymruczałam, spuszczając wzrok.

„Dobrze. Jutro przeprowadzisz się do zabezpieżonego skrzydła. Moi najbardziej zaufani strażnicy będą cię pilnować dniem i nocą.”

Jego palce przesunęły się po krzywiźnie mojego brzucha z czymś na kształt czci.

„Nic nie zagrozi moim dziedzicom, zanim nie będą mogli się wykazać.”

Potakująco skinęłam głową, odgrywając rolę, którą opanowałam przez lata małżeństwa. Ale pod moimi żebrami zakiełkowało coś nowego—nie siła partnerki Alfy, związanej obowiązkiem i tradycją, lecz coś o wiele groźniejszego.

Siła matki, która zburzy królestwa, zanim pozwoli dotknąć swych dzieci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

[Perspektywa Korina]

Piąta noc pilnowania więzienia Lyanny wydawała się cięższa niż wszystkie bitwy, które stoczyłem dla Grimhowl.

Stałem na posterunku przed wzmocnionymi drzwiami, wsłuchując się w ciszę wewnątrz, wiedząc, że za tymi ścianami siedzi kobieta powoli łamana ciężarem swojej niewoli.

Alfa zamknął ją w tych komnatach w chwili, gdy wyjawiła mu istnienie trojaczków – a raczej w chwili, gdy uzdrowiciel zdradził jej sekret.

Żadnych spacerów po ogrodzie, żadnych wizyt w sali stada, nawet okna, które można by otworzyć, by wpuścić świeże powietrze.

Tylko dwa razy dziennie dostarczane posiłki, wpychane przez szczelinę w drzwiach, jakby była jakimś niebezpiecznym przestępcą, a nie jego partnerką noszącą jego dziedziców.

„Idealny strażnik dla mojego cennego ładunku” – powiedział Rheakar, przydzielając mi to zadanie, jego uśmiech ostry okrutną uciechą. „Kto lepszy niż mój najlojalniejszy Beta, by upewnić się, że moja Luna pozostaje... chroniona?”

Wiedział. Oczywiście, że wiedział.

Przez piętnaście lat służby ukrywałem przed Alfą wiele rzeczy, ale najwyraźniej nie sposób, w jaki mój wzrok zatrzymywał się na jego partnerce, gdy myślałem, że nikt nie patrzy.

Nie sposób, w jaki mój głos łagodniał podczas zwracania się do niej na oficjalnych spotkaniach stada.

„Więc Rheakar kazał Lunie być zamkniętą przez całe dziewięć miesięcy?” — usłyszałem wyszeptaną rozmowę dwóch strażników w korytarzu. „Okrutność naszego Alfy nie zna granic.”

„A czemu nie?” — zaśmiał się drugi. „Alfa będzie miał więcej czasu dla swoich konkubin. Już teraz ma je wszystkie dla siebie.”

„Zamknijcie się, wy dwoje.” — rzuciłem ostro. Strażnicy natychmiast zamilkli, ze spuszczonymi oczami.

Kara Rheakara była elegancka w swej okrutności — zmusić mnie do stania na straży, podczas gdy kobieta, którą podziwiałem z daleka, cierpiała w samotności, nosząc dzieci skazane na bratobójstwo.

Taca z kolacją pojawiła się, przyniesiona przez młodego omegę, który unikał mojego wzroku. Sprawdziłem zawartość, jak nakazywał protokół, potem zapukałem dwa razy, zanim wsunąłem ją przez otwór.

Procedura była jasna: żadnych rozmów, żadnego zwlekania, żadnego uznania poza tym, co konieczne.

Kilka minut później usłyszałem cichy szmer przesuwanej ceramiki. Schyliłem się po tacę, spodziewając się, że jak zwykle znajdę ją częściowo zjedzoną – apetyt Lyanny malał wraz z wolnością.

Lecz gdy podniosłem miskę, coś przykuło moją uwagę. Mały kawałek pergaminu, złożony niewiarygodnie cienko, ukryty pod talerzem, gdzie mógł go zauważyć tylko ten, kto odbierał tacę.

Serce waliło mi w piersi, gdy zgarnąłem liścik, zachowując pozory rutyny, odkładając tacę do odbioru.

Powinienem był natychmiast zanieść to Rheakarowi. Powinienem był zgłosić to naruszenie ustalonych przez niego zasad izolacji. Tak postąpiłby lojalny Beta.

Zamiast tego poczekałem, aż korytarz opustoszeje, zanim rozłożyłem wiadomość drżącymi palcami.

„Korin... Wiem, jakie ryzyko podejmujesz, czytając to. Ale nie mam nikogo innego. Moi synowie zginą, jeśli się tu narodzą. Tradycja zabije ich równie pewnie jak trucizna. Nie zniosę tego. Proszę, jeśli masz w sobie choć odrobinę litości, jeśli pamiętasz jeszcze cześć Grimhowl, pomóż mi ich ocalić. Nie proszę dla siebie, lecz dla trzech niewinnych, którzy nie zawinili niczym oprócz tego, że przyszli na świat jako bracia. Proszę.”

Papier drżał w moich dłoniach. Każde słowo było starannie dobrane, napisane eleganckim pismem, które Lyanna opanowała przez lata jako Luna, lecz czułem rozpacz przebijającą przez każdą linijkę.

Stałem długo w miejscu, notatka paliła mnie w dłoń. Na końcu korytarza widziałem ciepłe światło sączące się z gabinetu Rheakara, gdzie planował chwalebną, krwawą przyszłość swoich synów.

Droga była jasna — trzydzieści kroków, zapukać do jego drzwi, przekazać dowód na próbę spisku partnerki. Udowodnić lojalność ponad wszelką wątpliwość.

Nogi same poniosły mnie w stronę tych drzwi. Dwadzieścia kroków. Dziesięć. Pięć.

Zatrzymałem się, ręka uniesiona do pukania, i w tej chwili zawahania usłyszałem głos Rheakara dochodzący przez grube drewno:

„Środkowy syn będzie się szkolił z górskimi klanami. Surowe warunki kształtują charakter. Najmłodszy z wilkami pustynnymi — niech uczy się okrucieństwa od małego. Nigdy nie mogą postrzegać się jako bracia, tylko jako rywale.”

Coś we mnie pękło. Nie złamało się – wróciło na swoje miejsce, jak kość, która po latach krzywego chodzenia wreszcie się zrosła.

Odwróciłem się od drzwi i ruszyłem z determinacją do skrzydła administracyjnego, gdzie w ceremonialnej gablocie wisiały klucze główne. Nocny strażnik ledwo na mnie spojrzał – Beta Korin był przecież poza podejrzeniem.

Palce odnalazły żelazny klucz do komnat Lyanny, ciężki od zdrady.

Droga powrotna wydawała się zarówno nieskończona, jak i zbyt szybka. Odprawiłem strażnika spod drzwi Lyanny, czekając, aż jego kroki ucichną, zanim wsunąłem klucz.

Zamek przekręcił się z dźwiękiem, jakby los zmieniał bieg.

Lyanna stała na środku skromnego pokoju, ramiona ochronnie obejmowały zaokrąglony brzuch, łzy płynęły jej po policzkach. Słyszała obracający się klucz, postawiła wszystko na moją sumienie, a mimo to wyglądała na zszokowaną, że naprawdę przyszedłem.

„Mamy może dziesięć minut do zmiany warty,” powiedziałem bez wstępu, wchodząc i zamykając drzwi za sobą. „Słuchaj uważnie, mam czas tylko na jedno wyjaśnienie.”

Jej oczy rozszerzyły się, nadzieja walczyła z przerażeniem.

„Za trzy noce, podczas nowiu, będzie luka w południowych patrolach między północą a świtem.”

Wyciągnąłem z kieszeni zniszczoną mapę, którą nosiłem od dni, czekając na szansę, która w końcu nadeszła.

„Dopilnuję, by strażnicy przy River Post byli tymi, którzy najwięcej wypiją po wieczornym treningu.”

Palcem szybko wyznaczałem trasę, zaznaczając każdy kluczowy punkt.

„Idź starą ścieżką myśliwską przez sosnowy zagajnik – nie była używana od miesięcy. Przejdź przez rzekę w wąskim miejscu, gdzie nurt jest najszybszy; zmyje twój zapach.”

„Korin,” wyszeptała, ale podniosłem rękę, by ją uciszyć.

„Zostawię zapasy przy południowej granicy – jedzenie, ubrania, złoto. Wystarczy, by zacząć nowe życie daleko stąd.” Wcisnąłem jej mapę w dłonie. „Naucz się jej na pamięć dziś w nocy, potem spal. Żadnych śladów.”

„Jak mam przejść obok strażników do tego czasu?” spytała, już analizując przeszkody.

„Nie przejdziesz. Zostaniesz tutaj, grając posłuszną więźniarkę. Trzeciej nocy będę miał zmianę warty. Otworzę ci drzwi o północy i wywołam zamieszanie. Masz piętnaście minut, by dotrzeć do południowej granicy.”

„A ty? Gdy Rheakar odkryje...”

„Zniosę jego gniew,” powiedziałem stanowczo. „Niektóre lojalności są głębsze niż przysięgi składane Alfie. Twoi synowie zasługują na życie, wolni od tradycji, która żąda ich krwi.”

Lyanna podeszła bliżej i przez chwilę myślałem, że mnie obejmie, lecz nawet tutaj, nawet teraz, powściągliwość zwyciężyła. „Ratujesz nie tylko moich synów, Korin. Ratujesz moją duszę przed patrzeniem, jak się nawzajem niszczą.”

„Wtedy jest to warte każdej ceny,” odparłem, kierując się do drzwi. „Trzy noce, Luno. Bądź gotowa.”

Zamykając drzwi za sobą, wracając na posterunek, jakby nic się nie zmieniło, pogodziłem się z wyborem. Za trzy noce popełnię największą zdradę, jaką Beta może sobie wyobrazić.

Ale są rzeczy, które przewyższają prawo stada – sumienie ponad ślepą lojalność, miłość ponad obowiązek, nadzieja ponad tradycję. Jeszcze trzy noce oszustwa, a synowie Lyanny otrzymają szansę na życie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Luna Who Defied Pack Law

The Luna Who Defied Pack Law

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa