Rozdział 2: Perspektywa Talona
W pewnym momencie Willow wstała i owinięła palce wokół mojej szyi, ciągnąc mnie do góry, bym zwrócił się w jej stronę. Bez ostrzeżenia, zderzyła swoje usta z moimi, zgrzytając zębami w procesie. Nawet nie zdążyłem zareagować, zanim wsunęła swój język między moje wargi, eksplorując moje usta.
To był wszelki zachęta, której potrzebowałem.
Nie przetwarzając tego, co się działo, wsunąłem ręce wokół jej talii, trzymając jej ciało blisko, podczas gdy odpowiadałem na jej pocałunki. Pocałunek był pełen namiętności, rozpalając ogień potrzeby w głębi mojego brzucha, który potrzebowałem zgasić razem z moją partnerką.
Było język i zęby, było tak przytłaczająco, że pozwoliłem jej przejąć kontrolę, co rzadko zdarzało się jako Lycan.
"Potrzebuję cię..." Słowa Willow brzmiały bez tchu w moim uchu, sprawiając, że na chwilę traciłem zmysły.
Podnosząc ją, jęcząc, gdy moja erekcja wbijała się w jej jeszcze zakryty brzuch, zacząłem prowadzić nas w kierunku krawędzi łóżka. Nasze ciała zbliżyły się jeszcze bardziej, gdy zacisnęła mocno nogi wokół mojej talii, a jej usta przemieszczały się na mój kark, gdzie ssała i atakowała skórę, podczas gdy starałem się skoncentrować na naszym celu.
Willow głośno jęczała, gdy odłożyłem ją na łóżko, a następnie zbliżyłem się do drzwi, żeby je zamknąć i zatrzasnąć. Gdy odwróciłem się, spojrzała na mnie, jej oczy zupełnie bezradne. Uśmiechnąłem się, powoli zbliżając się, wspiąłem się na łóżko, siadając na jej talii. Przechyliłem się, by znów ją pocałować, ale zatrzymałem się tuż przed naszymi usty.
"Czy mogę cię pocałować?" zapytałem, tylko żeby ją zadrwić. Oczywiście, wiedziałem, że mogę ją pocałować, przecież była moja.
"Co?" Szepnęła zdezorientowana.
"Powiedziałem... czy mogę cię pocałować?" Powtórzyłem, uśmiechając się z wyższością. Mogłem zobaczyć, jak wiruje w jej głowie, próbując zrozumieć, co robię.
"Przestań się droczyć". Mruknęła desperacko, próbując mnie przyciągnąć do siebie, ale bezskutecznie. "Proszę". Szeptała bez tchu.
Kolejny uśmieszek zagościł na mojej twarzy, gdy w końcu pochyliłem się, by ją pocałować, natychmiast wsunąłem rękę pod przód koszulki Willow i powoli musnąłem jej prawą sutkę. Warknęła do mojej buzi, stając się całkowicie uległą, a ja przyciągnąłem mój członek do jej ud przez spodnie, sprawiając, że się wierci.
Chwyciłem jej twardy sutek między kciuk a palec wskazujący, delikatnie tocząc brodawkę palcami, podczas gdy odsunęła się od moich ust, aby głośno jęknąć.
"Nie dłacz, Talon, proszę!" zażądała, co wywołało moje chichoty.
"Co sprawia, że myślisz, że to ty jesteś przełożona, hmm?" drwiłem, całując jej szyję i zbliżając się niebezpiecznie do zrobienia jej kociego ukąszenia.
Zaściskała moje ramiona, gdy opuściłem biodra i przetarłem się o jej, trzymając twarz w błogości. "Zdejmij koszulę".
"Zejdź mi ją," odparła Willow. Jej oczy były ściśnięte, a głowa odrzucona w rozkoszy. Wydałem odezwę zwierzęcego rogu, ugryzłem w jej kark i ssałem, w międzyczasie miętając jej piersi zaskakującym skowytom.
"O kurwa!" Wyszepnęła, przesuwając ręce przez moje włosy.
"Zdejmij ją, Willow. Niech nie spowodzę, że będę cię ukarać." zawarczałem jej do ucha, przyciskając mocno jej różową, obolałą brodawkę między palcami.
Tym razem nie wahająca się zaczęła zdejmować część garderoby obejmującą jej tors, odsłaniając swoje pulchne piersi, które czekały na moją uwagę.
"Już," zawołała z bólem.
Przejechałem palcami po jej długich, blond włosach. Moje nadal ubrane w spodnie podniecenie przyciskało się do jej gołego brzucha. "Robisz, jak mówię, kiedy to mówię. Albo wstanę i zostawię cię tutaj. Mokrą i zgłodniałą."
To nie powinno mieć takiego efektu, jakie miało, a jednak ciało Willowa trzęsło się przeciwko mojemu i głośno jęczała.
"Rozumiesz mnie, Willow?"
Nie było odpowiedzi, gdy Willow wydawało się, że próbuje zdobyć trochę tarcia, przywierając biodrami do moich.
"Przestań z tym!" rzuciłem rykiem, sprawiając, że załkała desperacko. "Rozumiesz mnie?"
"Tak... bogowie, tak rozumiem. Proszę, weź mnie, mój królu. Zrób ze mną, co chcesz!" Brzmiała tak bez tchu i seksownie, że musiałem zamknąć oczy i głęboko oddychać, żeby powstrzymać się przed wytryskiem. To było tylko lukrem na torcie, a żeby ją nagrodzić, zdjąłem jej jeansy i skierowałem usta na przód jej czarnych koronkowych majtek.
Była podejrzanie cicho, i to mi się nie podobało. Spojrzałem w górę i zobaczyłem ją z wargami wciśniętymi między zęby, trzymającymi usta zamknięte i powstrzymującymi wszystkie dźwięki, które tak desperacko chciałem usłyszeć.
"Przestań gryźć wargi," rozkazałem. "Jeśli coś cię bawi, chcę, żebyś mi o tym powiedziała."
Kolejne beznadziejne westchnienie opuściło wargi mojej partnerki.
"Odpowiedz mi, Willow."
"Tak, Talon," powiedziała szybko, a następnie jęknęła, gdy powoli zsunąłem jej ostatnią część odzieży, zostawiając ją zupełnie nagą. Nie marnowałem czasu, wsunąłem się między jej uda i zagłębiłem język w jej wilgotnych fałdach.
Cholera! przeklęła, gdy z jej różowych, pysznych warg wydobywały się regularne dźwięki przyjemności.
Gdy otworzyłem oczy, aby spoglądać w górę na Willowa, jej oczy były mocno zamknięte.
"Patrz na mnie, moja miłości. Obserwuj mnie" nakazałem, a ona posłusznie patrzyła, gdy lizałem jej fałdy.
"Oh tak," Willow jęknęła, gdy kontynuowałem swoje zabiegi na jej wilgotnym kroczu, krążąc językiem wokół zbyt wrażliwego łechtaczki, powodując, że trąbiła głośno.
"Ruchaj mnie" szybko się wycofałem, a chociaż pojękiwała, nie poddała się. "Bogowie, Talon, potrzebuję, żebyś mnie przeleciał. Proszę."
"Powiedz mi dokładnie, co chcesz, żebym zrobił tobie." To wydawało się być wyzwaniem dla Willowa, ale zrobiła, co mogła.
"Chcę, żebyś... mnie pocałował, a potem zabrał mnie, aż skończę na..."
Nie musiałem pozwolić jej dokończyć. Wzięła nade mną zwierzęcy instynkt. Chwyciłem ją brutalnie za biodra i przyciągnąłem jej dolną część ciała do siebie.
"Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem" zawarczałem jej do ucha. Mój wewnętrzny wilk pragnął ją zdesperowanie oznakować i jeszcze raz ją objąć.
Bez zbędnych ceregieli, zsunąłem spodnie, uwalniając mój członek spod ograniczeń i ustawiłem się przed wejściem do jej wnętrza.
"Jesteś gotowa?" zapytałem, przygryzając jej usta w pocałunku bezpiecznym.
"Tak proszę... tak." Willow jęknęła, nie odrywając od niej kontaktu wzrokowego.
W jednym niezahamowanym ruchu wbiłem się między jej nogi. Jej ciało szarpnęło się z siłą, gdy wydała głośny okrzyk. Nie dałem jej czasu na regenerację. Wycofałem się całkowicie, wbiłem się z powrotem po same opaski, biodra biłyskojarze kolejnym razem.
Nie miało znaczenia, ile razy to robiliśmy, uczucie bycia w niej było nadal tak oszałamiające, jak za pierwszym razem. Była tak cholernie ciasna i ciepła, i za każdym razem, gdy w nią waliłem, trafiając w miejsce, które tylko ja umiałem znaleźć, krzyczała słowa, które grzesznie były bluźniercze. Uda Willow już zaczęły się czerwienić od tego, jak mocno trzymałem je w dłoniach. Na pewno rano na każdej nodze pojawi się pięć siniaków w kształcie palca.
"Talon... o bogowie, tak" Willow jęknęła, jak skrzywiona modlitwa, która tylko sprawiła, że zacząłem jęczeć, puszczając jej zaczerwienione uda, nachylając się nad nią, zaciskając ręce na swoich włosach, aby przyciągnąć jej usta do moich.
Warknęła do mojego usta, jej własna ręka drapiąc i szarpiąc, rwąc moje włosy i chwytając się wszystkiego, na co tylko mogła. Ciągle wołała moje imię, pozornie niezdolna do sformułowania żadnych innych sensownych myśli.
Jej ściany zaczęły kurczyć się, znak, że jest blisko.
"Czy zbliżasz się, moja miłości?" powiedziałem, między oddechami.
Willow już nie potrafiła mi odpowiedzieć, wciąż trzymała się moich ramion. Jej usta były otwarte, oddech nieregularny i chaotyczny, a jej oczy przewracały się do góry.
"Nie, kochanie, spójrz na mnie" jęknąłem ochryple, wykonując szczególnie mocny pchnięcie w nią, niewątpliwie trafiając w jej słodki punkt, gdy głośno jęknęła, wbijając swoje paznokcie w moje ramiona.
"Niech zobaczę cię, gdy dochodzisz. Chcę cię zobaczyć" jęknąłem, zbliżając się do mojego własnego orgazmu. Odwróciłem jej twarz w moje ręce, żeby spoglądała na mnie.
Bogowie! Była tak cholernie piękna...
"Pieprzę to, pieprzę to, Talon, dochodzę... j-jechzykdoch…" Willow wykrzyknęła, jej plecy wygięły się, gdy osiągnęła orgazm.
Jej soki płynęły jej po fałdach, plamiąc materac, podczas gdy ja dalej mocno w nią uderzałem, goniąc mój własny orgazm.
Widok twarzy Willowa deformującej się z taką ekstazą sprawił, że pękłem. Umysł mi się wyłączył, gdy skończyłem, rozlewając w nią nasienie.
Była miłością mojego życia. I kocham ją całym sobą.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 3: Perspektywa Talona
Willow wypuściła cichy westchnięcie, gdy zawaliłem się na niej. Nasze spocone klatki piersiowe przylegały do siebie. Wybuchła świszczącym śmiechem, brzmiącym niemal oszołomionym, gdy jej ciało zaczęło się uspokajać po ekstazie.
Byłem wyczerpany, ale to był rodzaj wyczerpania, który był pożywny. Zadowolony uśmiech pojawił się na mojej twarzy, gdy pocałowałem ją w obojczyk. Odpowiedziała, przebiegając palcami przez moje włosy. Poczułem, jak jej usta przylegają do mojego czoła, tak delikatnie i delikatnie, że wzdrygnąłem się.
Leżeliśmy tam przez chwilę, tylko upajając się blaskiem pożądania, aż byłem pewien, że Willow ma trudności z oddychaniem z ciężarem mojego ciała na niej. Gdy podniosłem swoje ciało, zaśmiałem się, gdy twarz Willowa skrzywiła się w niezadowolonym grymasie, a jej podbite usta ściśle na siebie przylegały...
"Powinniśmy cię umyć" powiedziałem powoli, zdając sobie sprawę, że nasze dolne części ciała nadal były wciąż połączone. Nie mogłem powstrzymać się od oblizywania ust na widok tego, tak niezwykle seksownego, że poczułem, jak krew zaczęła spływać w dół, ale byłem już wyczerpany. Wycofałem się, co spowodowało małe jęki od mojej partnerki.
Miałem zamiar całkowicie się wycofać z jej wnęki, gdy Willow potrząsnęła głową i coś bełkotała. Przyciągnęła mnie z powrotem i zaśmiałem się, ciesząc się jej przywiązaniem, i pocałowałem kilka razy w jej pierś i skrytą pod siniakami szyję.
"Cóż, dobrze, jeszcze nie teraz".
Leżeliśmy tam w ciszy, dając mi czas na przemyślenie tego, co właśnie się wydarzyło, tuż przed tym, jak uprawialiśmy seks. Nagle, żal całkowicie mnie otrzeźwił.
"Przepraszam, zniszczyłem ścianę. Byłem tylko naprawdę sfrustrowany" powiedziałem, spoglądając na teraz bardzo widoczną dziurę w ścianie obok łóżka o szerokości królewskiej.
Nie powiem, że wszystko jest w porządku, ponieważ nigdy nie chcę, żebyś zraniła się w ten sposób jeszcze raz, ale rozumiem twoje rozczarowanie" powiedziała Willow, patrząc na mnie z łagodnym wyrazem twarzy. Nie było dla mnie słuszne, żeby ją martwić w ten sposób.
"Również nie chciałbym, żebyś się o mnie martwiła. Przepraszam. Wybaczysz mi, moje księżycu?" Uśmiechnąłem się, gdy jej policzki zarumieniły się od tego zwierzęcego imienia.
Moja Willow była doskonała.
"Wprawdzie cię wybaczam... ale musimy o tym jeszcze porozmawiać, Talon. Wiesz, że nie proponowałabym tego, gdyby była inna opcja. Nie oznacza to, że jestem zachwycona pomysłem, że będziesz spłodził dziecko z kimś innym... ale czas ucieka, moja miłości" powiedziała Willow, odwracając się nago do mnie, żeby objąć moją twarz.
"Wiesz, rozumiem to, kochanie" powiedziała, oferując współczujący uśmiech. "Ale musimy to zrobić. Ona musi urodzić nam dziecko i to wszystko".
Głośno jęknąłem, wiedząc, że nie ma innej możliwości. Muszę zerwać więź z moją partnerką. Czy można to jeszcze nazwać zerwaniem, gdy to właśnie moja partnerka proponuje i popiera to? Muszę o tym porozmawiać z kimś.
"Dobra... ale muszę porozmawiać z Gregiem. On jest moim zastępcą przecież. Jego zdanie się liczy" wysapałem, przejeżdżając rękami po nago plecach Willowa.
"W porządku, kochanie" uśmiechnęła się, nagle przesuwając swoje ciało, żeby usiąść na mnie, jej nogi rozwarte. "Więc, mój królu..." drwiła. "Gotów na drugą rundę?"
Oh, byłem. Nie trzeba było mnie prosić dwa razy.
Po skończonych intymnych igraszkach opuściłem nasz pokój w poszukiwaniu Grega, mojego asystenta. Liście skrzypiały pod moimi stopami, gdy szedłem w kierunku domu mojego beta. Dzieci wypełniały przestrzeń, biegnąc i bawiąc się, niektóre nawet biegnąc w moim kierunku, aby spróbować wciągnąć mnie do ich gier. Dobażyłem na ich prośby, goniąc małe dzieci, które szczęśliwie turlały się wokół, a następnie wracały do swoich rodziców.
Moje ludzie byli jedynymi, którzy mieli przywilej widzieć tę stronę mnie. Inni wilki i ludzie uważali mnie tylko za potwora. Dlatego potrzebowali ode mnie potomka, aby zapewnić kontynuację w pokoju, który im dawałem.
"Witajcie, mój Królu!" ktoś wołał pozdrowienie zza drogi. Skinąłem mu ręką w odpowiedzi, człowiek, którego partnerka strofuje kilka dzieci w ubrudzonych błotem ubraniach.
Skręciłem za róg i wpadłem na młodą wilczycę, którą rozpoznałem jako jedną ze strażników patrolu.
"Oh, mój Królu... przepraszam bardzo. Właśnie szłam, żeby się z tobą zobaczyć. Mamy problem" młoda dziewczyna ukłoniła się z szacunkiem.
Kiwnąłem głową i zaprosiłem ją do mówienia.
"Mamy kilka doniesień o dzikich wilkach zbliżających się do naszej granicy. Drużyna patrolowa uważa to za złą wiadomość" powiedziała cicho, ostrożnie obserwając przechodzące obok członków stada.
"To zła wiadomość" wzdychałem, przecierając dłonią po twarzy. "Zwołam spotkanie z liderem twojego zespołu, żeby porozmawiać o tym później. Teraz muszę być gdzieś indziej".
Nie mogliśmy omawiać tej sprawy tutaj, nie z możliwością podsłuchiwania nas przez kogoś innego. Wywołałoby to falę paniki w stadzie. Dzikie wilki nie powinny zbliżać się do naszych granic. Poprzedni atak dzikich wilków nie skończył się dobrze; straciliśmy wielu dobrych ludzi, ale wróg nauczył się, że nie warto zadzierać ze mną.
"Tak, mój Królu" młoda żołnierka ukłoniła się i oddaliła. Poszła w przeciwnym kierunku, a ja zabrałem inny.
Nie minęło dużo czasu, zanim dotarłem do domu Grega. Musiał poczuć moją obecność, ponieważ otworzył drzwi, zanim zdążyłem zapukać.
"Cieszę się, że się spodziewałeś" żartowałem, szeroko się uśmiechając.
"Och, no, do diabła" Greg jęknął, przekręcając oczami.
Oprócz bycia moim członkiem i prawą ręką, Greg był także moim najlepszym przyjacielem. Byliśmy najlepszymi przyjaciółmi od urodzenia, dwoma małymi szczeniakami, którzy rośli razem. Nie było to zaskoczeniem dla królestwa, gdy wybrałem Grzega na swojego współpracownika podczas ceremonii wzniesienia. To był wybór, o którym nasi rodzice wiedzieli, że dokonam już od samego początku.
"Gdzie są Cassie i małe wilczki?" zapytałem, odnosząc się do jego partnerki i dzieci.
"Uczą się" Gulnęła Greg, przewracając oczami.
"Nie są za młode, żeby się uczyć?" Zapytałem z rozbawionym westchnieniem.
"Nie dawaj Cassie usłyszeć, że tak mówisz. Wczoraj wieczorem Nathan ukończył przemianę, i uwierzysz, że szczeniak odziedziczył po matce brązowe futro?" Mój beta przeciągnął, powodując, że zaśmiałem się z jego dziecinnych żartów.
"Na pewno żartujesz, Talonie, jest brązowym wilkiem. A teraz Ethan stresuje nas, bo nie może zrozumieć przemiany tak szybko, jak jego brat to zrobił"
"To są szczenięta, wyrosną z tego" próbowałem pocieszyć mojego zestresowanego przyjaciela.
Każdy w stadzie wiedział, jak wymagające mogą być szczeniaki, zwłaszcza bliźniaki Grega, Ethana i Nathana. Ci chłopcy byli małymi diabłami.
"Mam nadzieję, że tak się stanie. I mam nadzieję, że gdy Ethan przemieni się, będzie miał czerwone futro jak jego wspaniały ojciec" Greg powiedział z wyniosłością.
Z obojętnością kręciłem oczami w jego kierunku.
Przemineła kilkusekundowa cisza, a w końcu oznajmiłem, dlaczego przyszedłem.
"Musimy porozmawiać" powiedziałem, wypuszczając głęboki oddech. Greg zorientował się, że to poważne, ponieważ zaraz po tym, jak to powiedziałem, otworzył drzwi do swojego domu i wprowadził mnie do środka. Gdy usiedliśmy, zakopałem twarz w dłoniach.
"Chodzi o Willow, prawda?" zapytał, troska brzmiała w jego głosie.
"Chce, żebyśmy znaleźli surogatkę; uważa, że to jedyny sposób, abyśmy dostali to, czego chcemy" jęknąłem w swoje dłonie.
"To jest skomplikowane... ale szczerze, Talon, nie sądzę, że się myli" powiedział Greg z westchnieniem. "Jestem pewien, że zauważyłeś, że ludzie zaczynają gadać. Starcy zaczynają się martwić".
"Pieprzone martwienie się, zaś mam 25 lat!" Wykrzyknąłem z frustracją. "Wciąż mam czas. Willow i ja nadal możemy spróbować... Wiem, że sobie poradzimy, wymyślimy coś".
"Talon... czas ucieka. Nie ma innej opcji" powiedział Greg. "Wiem, że to musi być dla ciebie trudne; cholera, jestem pewien, że dla Willowa jest jeszcze gorsze, ale nie widzę opcji zdecydowanie lepszej niż ta".
Słysząc Grega mówiącego to, zdałem sobie sprawę, jak egoistyczny byłem. Nawet nie brałem pod uwagę uczuć swojej partnerki w tym wszystkim, proponowanie tego musiało ją zabijać od środka, wiedząc, że musi żyć z myślą o tym, że mam z inną kobietą dzielić nasze łóżko.
" Nawet o tym nie pomyślałem. Willow musi przechodzić przez piekło" gorzko jęknąłem. "Boże, jestem taki okropny" ukarzałem siebie.
"To żadne nowości" Greg zażartował.
"Ale nie powiem, że rozumiem to, przez co przechodzisz, bo naprawdę nie rozumiem. Ale powiem ci to. Pomyśl o swoim królestwie, pomyśl, co stanie się z twoimi ludźmi, gdy już cię tu nie będzie, żeby ich prowadzić".
Greg miał rację. Musiałem to zrobić. Musiałem wydać potomka, który objedzie moje miejsce i poprowadzi moje stado, kiedy odejdę z tego świata. Ponieważ wszyscy wiedzieli, że stado bez alfy nie różni się od stada owiec czekających na rzeź. Królestwo bez Lycana było znacznie gorsze...
Musiałem to zrobić dla Willow i mojego ludu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział 4: Perspektywa Avalyn
"Avalyn, sprawdziłaś tort?" Wołała moja macocha z salonu.
Spoglądałem między swoimi rękami a jedzeniem, które wciąż się gotowało. Nie było szans, żebym to wszystko zdążył skończyć i jeszcze zdążył do miasta po tort z piekarni, zanim zamkną.
"Avalyn... wciąż czekam na odpowiedź! Czy potrzebujesz, żebym tam wszedł?!" Hiszem, a ja zaciśnąłem oczy, cicho jękując.
Zmniejszyłem gaz i zdjęłem fartuch z klatki piersiowej, przecierając ręką po mojej zniszczonej niebieskiej sukience. Następnie poszedłem do niej do salonu.
"Idę go odebrać teraz..." Powiedziałem i chciałem się ruszyć, ale ona zatrzymała się z głośnym krzykiem.
"Nie poszłaś po tort! Czy jesteś szalona? Czy postradałaś zmysły?!" Wstała z kanapy, na której siedziała, i zbliżyła się do mnie ogniem w oczach.
Wzdrygnąłem się przed nią, ale zatrzymała się i nakazała mi podejść bliżej.
Łzy pojawiły się w moich oczach, gdy moje nogi zaczęły się trząść. "Mamo, przepraszam, byłem tak zajęty w kuchni... myślałem, że sama go odbierzesz..." Jąkałem się.
Jej twarz rozjaśniła się, a następna rzecz, którą usłyszałem, to gardłowy dźwięk, jakby się zapaliła w wybuch gorzkiego śmiechu.
"Myślałaś, że go odbiorę?! Niewdzięczna maliutka dziwko!"
"Przepraszam, mamusiu, to się już nie powtórzy—" Zacząłem mówić, ale poczułem bolesne uderzenie w moją twarz, a ból zarejestrował się dopiero po kilku sekundach.
Trzymałem się za policzek i ostrożnie oddaliłem się od niej.
"Teraz, zanim zacznę krzyczeć jak opętana, chcę, żebyś tam poszła i upewnij się, że odbierzesz ten tort zanim znów się pokażesz!" Wykrzyczała, rzucając na mnie pilotem od telewizora.
Skrzywiłam się, uciekając na zewnątrz. Wytrzełem łzy z twarzy i starałem się wymusić fałszywy uśmiech, gdy podążałem do sklepu z tortami, który nie był tak daleko od mojego domu.
Mogłaby go sama odebrać, ale moja macocha wolała raczej umrzeć, niż zrobić cokolwiek, co przyniosłoby mi korzyść.
Idąc, słyszałem szepty i pomruki, gdy wskazywali palcami na moją zniszczoną suknię, ale nie zwracałem uwagi na to wszystko. Przyzwyczaiłam się do tego już dawno. Całe miasto mnie nienawidziło. Każdy uważał mnie za złe omen.
Mówili, że uśmierciłam moją matkę i nałożyłam klątwę na mojego ojca.
Kiedy byłem młodsza, płakałam z powodu mojego nieszczęścia, ale kiedy dorastałam, nauczyłam się połykać swój ból i trzymać go w sobie.
W świecie, w którym żyjemy, każdy walczy z jednym rodzajem bólu lub innym. Rządzili nami stworzenia nocy — wilkołaki. Oni dyktowali warunki i rozdzielali wszystko między nas.
Na razie żyliśmy w pokoju, ponieważ nasz obecny wódz regularnie wysyłał prezenty z ludźmi do króla wilkołaków — człowieka, którego wszyscy uważali za potwora.
Był bezlitosnym władcą i nigdy nie przyjmował odmowy. Kiedy czegoś żądał, nasz wódz nie miał innego wyboru, jak tylko spełnić to.
Ludzie żyli w strachu i bólu, a jednak znaleźli rozrywkę w wyśmiewaniu mnie. Czułam się jak ich zabawka w czasach, kiedy znali tylko ból.
Byłam jedyną osobą, z którą mogli się pobawić, nie obawiając się kary.
"Patrzcie, kto wyszedł, by rzucić klątwę na ulice!" Powiedział ktoś, a usłyszałem ich śmiech.
Ale nawet się nie odwróciłem, żeby na nich spojrzeć. To było bezcelowe.
Ruszyłem szybko do sklepu z tortami i wszedłem. Przeszedłem do lad i dałem mężczyźnie małe ukłon.
"Dzień dobry, panie, przyszedłem odebrać tort, którego moja matka zamówiła," powiedziałem nieśmiało.
Mężczyzna podniósł oczy, żeby się na mnie przyjrzeć. Jego oczy przesunęły się od moich stóp i powoli podążyły za kosmykiem włosów, który fruwał mi na twarzy.
"Wyjdź, jesteś zbyt brudny, żeby być tutaj. Czy nikt ci nie nauczył, jak się wziąć prysznic?!" Zawarczał cienkim głosem.
Moje serce ścisnęło się, ale nie pozwoliłem, by ból mnie obezwładnił. Połknąłem go i powoli cofnąłem się do drzwi.
"Dobrze. Teraz mówisz, że twoja matka, ta dziwka, powróciła do życia i zamówiła tort?"
Uniosłem głowę i patrzyłem na chudzielca spod rzęs. Jego żona została porwana przez wodza. Był zgnębiony i smutny. Tak więc nie nienawidziłem go za okrutne słowa, które do mnie powiedział.
Rozumiałem go.
"Przepraszam, moja macocha. Catherine Howard," powiedziałem.
"Oh, Catherine..." Wyszeptał jej imię na języku, przeszukując szafki jakby imię mojej macochy było dla niego wskazówką, której potrzebował, żeby znaleźć tort szybciej. "Aha!" Wykrzyknął.
Wyprostował się z tortem w ręku i podszedł do mnie. Przedłużył go w moją stronę, a ja szybko go wziąłem, obawiając się, że mogą go upuścić.
"Dziękuję," powiedziałem z ukłonem, zanim odwróciłem się, żeby odejść.
Słyszałem, jak coś do mnie mówił, ale nie słyszałem go. Teraz, że odebrałem tort, moje myśli były skupione na tym, żeby dotrzeć do domu przed moim ojcem.
Poza tym, zaczęło się ściemniać, a to był najgorszy czas, żeby być w moim mieście na zewnątrz. Wilkołaki wyznaczyły nam limit czasu, a każdy schwytany po zmroku zostanie ukarany.
Gdy zbliżałem się do ostatniego zakrętu, żeby podejść do mojego domu, poczułem na sobie spojrzenia. Jeszcze nie było ciemno, ale słońce było nisko nad horyzontem. Dreszcze przeszły mi po kręgosłupie, a ja popełniłem błąd, odwracając się, tylko żeby zauważyć czerwone oczy między drzewami.
Moje serce zatrzymało bicie, i od razu przyśpieszyłem kroku. Zacząłem biec, obawiając się, że ktoś w drzewach może się za mną ruszać.
Biegłem tak szybko, że już nie przejmowałem się stanem tortu. Moje życie było ważniejsze niż zwykły tort.
Dotarłem do domu i wpadłem przez drzwi z tak mocą, że dźwięk doprowadził moją macochę do szlochu.
"Avalyn!" Wydudnił mój ojciec, i zatrzymałem się w miejscu.
Jego oczy błyszczały z gniewem, i zastanawiałem się, co go tak zdenerwowało, poza tym jak weszłam do domu.
"Skąd przychodzisz?" Warczał.
Moje ręce zaczęły drżeć, ponieważ dokładnie wiedziałem, co zrobi mi za każdym razem, gdy się tak zachowuje.
"J-ja poszłam odebrać twój urodzinowy tort... Z piekarni," jąkałem się.
Moja macocha wzgardliwie parsknęła i podeszła do miejsca, w którym stałem. Zabrała mi tort z rąk i wróciła na kanapę.
"George, już ci mówiłam, ta twoja córka jest całkowicie bezużyteczna. Popatrz, jak leży i kłamie z taką łatwością!" Szczękneła, i zadrżało moje serce.
Patrzyłem między nią a mojego ojca, próbując zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi.
"Avalyn, nie próbuj mnie jeszcze raz prosić..." Ostrzegł mnie mój ojciec, a w mojej piersi zaczęła kłaść się groza.
Zaczęły mi się lepić oczy, gdy starałam się zrozumieć, o co dokładnie mnie pytał. Powiedziałam mu, skąd wracam, więc dlaczego myślał, że jeszcze nie odpowiedziałam?
"Ojcze, nie kłamie. Poszłam do piekarni—" Zaćmiło mi wzrok, kiedy ciężki cios spadł na moją twarz, łamiąc kącik mojego usta w procesie.
Upadłem na podłogę i trzymałem twarz w dłoniach, gdy łzy swobodnie płynęły po moich policzkach.
"Chcesz spalić mój dom! Zostawiasz swoją matkę śpiącą, a wychodzisz tam, żeby bawić się z mężczyznami?!" Wydudnił mój ojciec.
"Czego?!" Wyjąkałem, mimo bólu. "Matka mnie wysłała, ojcze, nie kłamię..." Płakałem, ale on na mnie napadał jeszcze bardziej.
"Oh, George, proszę, nie zabijaj dziewczyny. Jest sto jeden sposóbów, w jakie możemy z nią postąpić. Proszę, kochanie, zostaw ją w spokoju..." Zadrwiła, i wszystko zaczęło dla mnie mieć sens.
Zastawiła mi pułapkę.
Nienawidziła mnie bez powodu, mimo miłości, którą jej okazywałam. Zawsze szukała sposobów, żeby ojciec mnie bił lub głodził.
Mój ojciec kontynuował bicie, a ja próbowałem jak najlepiej chronić swoją twarz, która była jedyną częścią mojego ciała, która miała niewielkie siniaki. Reszta była w okropnym stanie.
"Wilkołaki będą już za kilka dni na rynku, możesz z nią zarobić trochę pieniędzy... Nie musisz jej zabijać..." Uciągnęła go ze sobą.
Mój ojciec dał mi jeszcze jednego, ostatecznego kopniaka, zanim poszedł dalej z nią. Pozostałem tam na podłodze, spięty w sobie, czekając, aż odejdą. W swoich osiemnastu latach doświadczenia nauczyłam się, że najgorszym sposobem, żeby rozwścieczyć mojego ojca i jego żonę, było wstać zaraz po skończonym mną bicu.
"Nie może jej wydać za mąż, bo oczywiście nie jest dziewicą. Jedyne, co możemy z nią zrobić, to wykorzystać jej inne, bardziej użyteczne części," powiedziała moja macocha, gdy dotarli do schodów prowadzących do sypialni.
Czekałem, aż przestanę słyszeć ich głosy. Kiedy byłam pewna, że odeszli, rozwinąłem ramiona i podniosłem się, żeby ocenić moje rany. Wtedy zauważyłam, że drzwi frontowe były cały czas otwarte. Nigdy ich nie zamknąłem, kiedy wchodziłem.
Na zewnątrz było kompletnie ciemno, a zimne powietrze, które się wkradało, nie było jedyną rzeczą, która wywołała we mnie dreszcz.
Miałem ten sam przerażający uczucie, jak na drodze. Ktoś mnie obserwował. Przysiągłabym, że zobaczyłam te palące się czerwone oczy znowu, ale po mrugnięciu zniknęły.
Szybko wstałem i natychmiast zatrzasnąłem drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować