passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan King's Breeder - Rozdział #5 - autor Joy Apens

The Lycan King's Breeder

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Rozdział 4: Perspektywa Avalyn

"Avalyn, sprawdziłaś tort?" Wołała moja macocha z salonu.

Spoglądałem między swoimi rękami a jedzeniem, które wciąż się gotowało. Nie było szans, żebym to wszystko zdążył skończyć i jeszcze zdążył do miasta po tort z piekarni, zanim zamkną.

"Avalyn... wciąż czekam na odpowiedź! Czy potrzebujesz, żebym tam wszedł?!" Hiszem, a ja zaciśnąłem oczy, cicho jękując.

Zmniejszyłem gaz i zdjęłem fartuch z klatki piersiowej, przecierając ręką po mojej zniszczonej niebieskiej sukience. Następnie poszedłem do niej do salonu.

"Idę go odebrać teraz..." Powiedziałem i chciałem się ruszyć, ale ona zatrzymała się z głośnym krzykiem.

"Nie poszłaś po tort! Czy jesteś szalona? Czy postradałaś zmysły?!" Wstała z kanapy, na której siedziała, i zbliżyła się do mnie ogniem w oczach.

Wzdrygnąłem się przed nią, ale zatrzymała się i nakazała mi podejść bliżej.

Łzy pojawiły się w moich oczach, gdy moje nogi zaczęły się trząść. "Mamo, przepraszam, byłem tak zajęty w kuchni... myślałem, że sama go odbierzesz..." Jąkałem się.

Jej twarz rozjaśniła się, a następna rzecz, którą usłyszałem, to gardłowy dźwięk, jakby się zapaliła w wybuch gorzkiego śmiechu.

"Myślałaś, że go odbiorę?! Niewdzięczna maliutka dziwko!"

"Przepraszam, mamusiu, to się już nie powtórzy—" Zacząłem mówić, ale poczułem bolesne uderzenie w moją twarz, a ból zarejestrował się dopiero po kilku sekundach.

Trzymałem się za policzek i ostrożnie oddaliłem się od niej.

"Teraz, zanim zacznę krzyczeć jak opętana, chcę, żebyś tam poszła i upewnij się, że odbierzesz ten tort zanim znów się pokażesz!" Wykrzyczała, rzucając na mnie pilotem od telewizora.

Skrzywiłam się, uciekając na zewnątrz. Wytrzełem łzy z twarzy i starałem się wymusić fałszywy uśmiech, gdy podążałem do sklepu z tortami, który nie był tak daleko od mojego domu.

Mogłaby go sama odebrać, ale moja macocha wolała raczej umrzeć, niż zrobić cokolwiek, co przyniosłoby mi korzyść.

Idąc, słyszałem szepty i pomruki, gdy wskazywali palcami na moją zniszczoną suknię, ale nie zwracałem uwagi na to wszystko. Przyzwyczaiłam się do tego już dawno. Całe miasto mnie nienawidziło. Każdy uważał mnie za złe omen.

Mówili, że uśmierciłam moją matkę i nałożyłam klątwę na mojego ojca.

Kiedy byłem młodsza, płakałam z powodu mojego nieszczęścia, ale kiedy dorastałam, nauczyłam się połykać swój ból i trzymać go w sobie.

W świecie, w którym żyjemy, każdy walczy z jednym rodzajem bólu lub innym. Rządzili nami stworzenia nocy — wilkołaki. Oni dyktowali warunki i rozdzielali wszystko między nas.

Na razie żyliśmy w pokoju, ponieważ nasz obecny wódz regularnie wysyłał prezenty z ludźmi do króla wilkołaków — człowieka, którego wszyscy uważali za potwora.

Był bezlitosnym władcą i nigdy nie przyjmował odmowy. Kiedy czegoś żądał, nasz wódz nie miał innego wyboru, jak tylko spełnić to.

Ludzie żyli w strachu i bólu, a jednak znaleźli rozrywkę w wyśmiewaniu mnie. Czułam się jak ich zabawka w czasach, kiedy znali tylko ból.

Byłam jedyną osobą, z którą mogli się pobawić, nie obawiając się kary.

"Patrzcie, kto wyszedł, by rzucić klątwę na ulice!" Powiedział ktoś, a usłyszałem ich śmiech.

Ale nawet się nie odwróciłem, żeby na nich spojrzeć. To było bezcelowe.

Ruszyłem szybko do sklepu z tortami i wszedłem. Przeszedłem do lad i dałem mężczyźnie małe ukłon.

"Dzień dobry, panie, przyszedłem odebrać tort, którego moja matka zamówiła," powiedziałem nieśmiało.

Mężczyzna podniósł oczy, żeby się na mnie przyjrzeć. Jego oczy przesunęły się od moich stóp i powoli podążyły za kosmykiem włosów, który fruwał mi na twarzy.

"Wyjdź, jesteś zbyt brudny, żeby być tutaj. Czy nikt ci nie nauczył, jak się wziąć prysznic?!" Zawarczał cienkim głosem.

Moje serce ścisnęło się, ale nie pozwoliłem, by ból mnie obezwładnił. Połknąłem go i powoli cofnąłem się do drzwi.

"Dobrze. Teraz mówisz, że twoja matka, ta dziwka, powróciła do życia i zamówiła tort?"

Uniosłem głowę i patrzyłem na chudzielca spod rzęs. Jego żona została porwana przez wodza. Był zgnębiony i smutny. Tak więc nie nienawidziłem go za okrutne słowa, które do mnie powiedział.

Rozumiałem go.

"Przepraszam, moja macocha. Catherine Howard," powiedziałem.

"Oh, Catherine..." Wyszeptał jej imię na języku, przeszukując szafki jakby imię mojej macochy było dla niego wskazówką, której potrzebował, żeby znaleźć tort szybciej. "Aha!" Wykrzyknął.

Wyprostował się z tortem w ręku i podszedł do mnie. Przedłużył go w moją stronę, a ja szybko go wziąłem, obawiając się, że mogą go upuścić.

"Dziękuję," powiedziałem z ukłonem, zanim odwróciłem się, żeby odejść.

Słyszałem, jak coś do mnie mówił, ale nie słyszałem go. Teraz, że odebrałem tort, moje myśli były skupione na tym, żeby dotrzeć do domu przed moim ojcem.

Poza tym, zaczęło się ściemniać, a to był najgorszy czas, żeby być w moim mieście na zewnątrz. Wilkołaki wyznaczyły nam limit czasu, a każdy schwytany po zmroku zostanie ukarany.

Gdy zbliżałem się do ostatniego zakrętu, żeby podejść do mojego domu, poczułem na sobie spojrzenia. Jeszcze nie było ciemno, ale słońce było nisko nad horyzontem. Dreszcze przeszły mi po kręgosłupie, a ja popełniłem błąd, odwracając się, tylko żeby zauważyć czerwone oczy między drzewami.

Moje serce zatrzymało bicie, i od razu przyśpieszyłem kroku. Zacząłem biec, obawiając się, że ktoś w drzewach może się za mną ruszać.

Biegłem tak szybko, że już nie przejmowałem się stanem tortu. Moje życie było ważniejsze niż zwykły tort.

Dotarłem do domu i wpadłem przez drzwi z tak mocą, że dźwięk doprowadził moją macochę do szlochu.

"Avalyn!" Wydudnił mój ojciec, i zatrzymałem się w miejscu.

Jego oczy błyszczały z gniewem, i zastanawiałem się, co go tak zdenerwowało, poza tym jak weszłam do domu.

"Skąd przychodzisz?" Warczał.

Moje ręce zaczęły drżeć, ponieważ dokładnie wiedziałem, co zrobi mi za każdym razem, gdy się tak zachowuje.

"J-ja poszłam odebrać twój urodzinowy tort... Z piekarni," jąkałem się.

Moja macocha wzgardliwie parsknęła i podeszła do miejsca, w którym stałem. Zabrała mi tort z rąk i wróciła na kanapę.

"George, już ci mówiłam, ta twoja córka jest całkowicie bezużyteczna. Popatrz, jak leży i kłamie z taką łatwością!" Szczękneła, i zadrżało moje serce.

Patrzyłem między nią a mojego ojca, próbując zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi.

"Avalyn, nie próbuj mnie jeszcze raz prosić..." Ostrzegł mnie mój ojciec, a w mojej piersi zaczęła kłaść się groza.

Zaczęły mi się lepić oczy, gdy starałam się zrozumieć, o co dokładnie mnie pytał. Powiedziałam mu, skąd wracam, więc dlaczego myślał, że jeszcze nie odpowiedziałam?

"Ojcze, nie kłamie. Poszłam do piekarni—" Zaćmiło mi wzrok, kiedy ciężki cios spadł na moją twarz, łamiąc kącik mojego usta w procesie.

Upadłem na podłogę i trzymałem twarz w dłoniach, gdy łzy swobodnie płynęły po moich policzkach.

"Chcesz spalić mój dom! Zostawiasz swoją matkę śpiącą, a wychodzisz tam, żeby bawić się z mężczyznami?!" Wydudnił mój ojciec.

"Czego?!" Wyjąkałem, mimo bólu. "Matka mnie wysłała, ojcze, nie kłamię..." Płakałem, ale on na mnie napadał jeszcze bardziej.

"Oh, George, proszę, nie zabijaj dziewczyny. Jest sto jeden sposóbów, w jakie możemy z nią postąpić. Proszę, kochanie, zostaw ją w spokoju..." Zadrwiła, i wszystko zaczęło dla mnie mieć sens.

Zastawiła mi pułapkę.

Nienawidziła mnie bez powodu, mimo miłości, którą jej okazywałam. Zawsze szukała sposobów, żeby ojciec mnie bił lub głodził.

Mój ojciec kontynuował bicie, a ja próbowałem jak najlepiej chronić swoją twarz, która była jedyną częścią mojego ciała, która miała niewielkie siniaki. Reszta była w okropnym stanie.

"Wilkołaki będą już za kilka dni na rynku, możesz z nią zarobić trochę pieniędzy... Nie musisz jej zabijać..." Uciągnęła go ze sobą.

Mój ojciec dał mi jeszcze jednego, ostatecznego kopniaka, zanim poszedł dalej z nią. Pozostałem tam na podłodze, spięty w sobie, czekając, aż odejdą. W swoich osiemnastu latach doświadczenia nauczyłam się, że najgorszym sposobem, żeby rozwścieczyć mojego ojca i jego żonę, było wstać zaraz po skończonym mną bicu.

"Nie może jej wydać za mąż, bo oczywiście nie jest dziewicą. Jedyne, co możemy z nią zrobić, to wykorzystać jej inne, bardziej użyteczne części," powiedziała moja macocha, gdy dotarli do schodów prowadzących do sypialni.

Czekałem, aż przestanę słyszeć ich głosy. Kiedy byłam pewna, że odeszli, rozwinąłem ramiona i podniosłem się, żeby ocenić moje rany. Wtedy zauważyłam, że drzwi frontowe były cały czas otwarte. Nigdy ich nie zamknąłem, kiedy wchodziłem.

Na zewnątrz było kompletnie ciemno, a zimne powietrze, które się wkradało, nie było jedyną rzeczą, która wywołała we mnie dreszcz.

Miałem ten sam przerażający uczucie, jak na drodze. Ktoś mnie obserwował. Przysiągłabym, że zobaczyłam te palące się czerwone oczy znowu, ale po mrugnięciu zniknęły.

Szybko wstałem i natychmiast zatrzasnąłem drzwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Rozdział 5: Perspektywa Talona

Patrząc na dziewczynę z daleka, mój wilk ją wybrał. Nie była doskonała, ale się nadała. Wcześniej tego wieczoru wyczułem jej zapach, kiedy biegałem po otwartych polach zamku. Był tak silny, że nie mogłem go zignorować. Doszedłem do ludzkiego miasteczka i patrzyłem zza drzew, jak szła z pudełkiem w ręce. Poczuła mój wzrok skierowany na nią i obserwowałem, jak bezmyślnie uciekała.

"Ludzie..." Majaczyłem. Często byli tak głupi. Gdybym naprawdę chciał ją wziąć w tym samym momencie, nie mogłaby mi przeszkodzić. Nie jej ucieczka i nawet nie jej siła woli. Byli wszyscy tacy sami, lalki i zupełnie bezradni.

Nagle poczułem, jak w moim wnętrzu rośnie wściekłość, a w tym momencie ogarnęła mnie pożądliwość. Nie wiedziałem, skąd się wzięła, ale zdecydowałem, że będzie niesamowite rżnięcie jej żałosnego ciałka. Spokojnie śledziłem jej zapach do domu, do którego weszła. Z mojego miejsca w linii drzew widziałem, jak kuliła się przy ścianie, gdy słaby mężczyzna ją kopał. Skrzywiłem głowę i uznałem to za dziwne. Nie uciekała i nie wzywała pomocy. Po prostu tam siedziała i pozwalała, żeby ją okładał.

W tamtym momencie zacząłem wątpić w mojego wilka. Jak mógł wybrać taką słabą i bezradną osobę? Nawet nie mogła sobie pomóc w swojej żałosnej sytuacji. Jak mogłaby donosić moje dzieci?! To był ryzykowny zakład, a jeśli coś pójdzie nie tak, tylko wilk będzie winny.

Dziewczyna znowu poczuła moją obecność i złapała moje spojrzenie, ale widziałem już dosyć. Ponieważ mój wilk ją chciał, lepiej było zabrać ją, zanim jej rodzice złamią ją. Obróciłem się tak szybko jak błyskawica i wróciłem do mojego zamku. Bramy były mocno strzeżone, ale każdy wojownik i nie tylko doskonale znał mojego wilka; nie ośmieliłby się mnie zatrzymać. Minąłem ich i zignorowałem, jak się chylili ze strachu - niekoniecznie z szacunku.

Zamiast udawać się do swoich komnat, odwróciłem się, by znaleźć kogoś innego, Grega. Przemieniłem się w postać człowieka i poszedłem wzdłuż wybrukowanej ścieżki, aż dotarłem do jego biura. Wiedząc, jak Greg pracuje do późna, uderzyłem pięścią w drzwi raz, a one od razu się otworzyły.

"Talon?!" zapytał zaskoczony Greg. "Widzieć cię dwa razy w jeden dzień, kiedy nie ma krajowego zagrożenia, nie jest dobrym znakiem. Co się dzieje?"

Przeszedłem obok niego i wszedłem do biura. Przyciągnąłem krzesło dla gości i usiadłem w nim.

"Kiedy jest dzień wymiany z ludźmi?" zapytałem, ignorując jego uwagę.

Greg był zszokowany moim pytaniem, bo przede wszystkim wiedział, jak bardzo odrzuca mnie ten dzień. Gdyby ode mnie zależało, wszyscy ludzie byliby już teraz martwi. Nie są sobie do niczego potrzebni!

"Talon, czy jest problem?"

"Znalazłem rozrodcę i chcę, żebyś go jak najszybciej dla mnie przejął. Jej rodzice nie wydają się jej za bardzo lubić, więc transakcja nie powinna stanowić problemu. Chcę mieć ją w tym zamku do jutra" - zarządziłem.

Greg powoli podszedł do swojego miejsca i podniósł kartkę. "Jeśli jesteś pewien, że rodzice nie będą problemem, nie sądzę, że musimy naciskać na dzień wymiany. Mogę wybrać się do nich zaraz po obudzeniu i zaproponować umowę" - zaproponował.

Napisał coś na kartce przed sobą i podał mi ją.

"Jak ma na imię? Opis i wszystko tamto..." - powiedział, wskazując na kartkę.

Przewróciłem oczami i odpuściłem mu kartkę. "Nie znam jej imienia. Ale dom jest piąty w rzędzie, gdy wjeżdżasz do miasta od pól. To jedyny dom z brązowym dachem w okolicy" - powiedziałem i wstałem.

Byłem nadal całkowicie nagi, a mój członek nadal potrzebował uwagi. Musiałem iść spotkać się z Willow.

"Dobrze, uważaj, żeby się zająć" - odpowiedział Greg, szybko zapisując adres sam.

Kiedy doszedłem do drzwi, przyszedł mi do głowy pewien pomysł i odwróciłem się do Grega. "Ma uderzające zielone oczy i długie, ciemne włosy... Nie pomylisz jej, kiedy ją znajdziesz" - podkreśliłem, zanim wyszedłem z jego biura.

Idąc w kierunku ogrodu, poruszałem się powoli, rozkoszując się zapachem świeżo rozkwitłych kwiatów. Nadchodziło zebranie rady, i dla dobra wszystkich modliłem się, że nikt nie odważy się poruszyć delikatnego tematu niemożności Willow, by mi dać dzieci, bo byłem gotów stawić czoła wszelkim takim wypowiedziom z najbardziej skrajnymi środkami.

Wszedłem po schodach, poruszając się szybko w stronę moich komnat. Po wejściu na korytarz od razu uderzył mnie czarujący zapach Willow w naszym pokoju, wzmocniając pragnienie, które zostało rozbudzone spotkaniem z tą dziewczyną wcześniej.

Zastanawiając się, czy powinienem podzielić się z nią moim odkryciem, zdecydowałem, że może byłoby mądrzejsze zatrzymać tę informację do czasu, aż Greg przybędzie z dziewczyną. Otwierając drzwi, ujrzałem czarujący widok zielonych oczu Willow.

"Gdzie byłeś, Talonie?" Wzorowo wstała z łóżka i podszedł do mnie, jej elegancja była widoczna w każdym kroku.

Zamykając za sobą drzwi, stałem tam czekając na jej podejście. Jej płynąca suknia zostawiała na podłodze ślad, rzucając na nią nadprzyrodzony blask, gdy wsuwała się w miły objęcia księżycowym światłem, które przebijało się przez okna w jej przestronnym pokoju.

"Pachniesz ludźmi, mój miłości" - jej urocza twarz skrzywiła się zmartwieniem, gdy przesunęła dłoń po moim nagim torsie. "Co się stało?"

Chwyciłem jej dłoń i przyciągnąłem do ust, delikatnie całując jej knykcie, po czym pokazałem jej mały, uspokajający uśmiech.

"Nic się nie stało, kochanie. Właśnie poszedłem pobiegać..." - szeptałem.

Jej brwi nadal były zmarszczone, gdy zbadała mój ciało, jakby szukała jakichś ukrytych tajemnic. "Jutro jest spotkanie rady. Martwisz się tym?" Spojrzała na mnie swoimi ujmującymi oczami, a w jednej chwili moja złość wyparowała.

Przenieść góry dla Willow, jeśli oznaczało to ochronę jej. "Jestem Królem Lycanów. Nie muszę się martwić o opinie innych" - stwierdziłem, całując ją więcej razy w knykieć. "Jak wcześniej już mówiłem, każdy, kto ośmieli się o ciebie nawet tylko wydusić słowo, spotka swój koniec, nim dokończy swój nikczemny plan". Moje oczy błyszczały z determinacją, gdy mój wewnętrzny wilk przyjął moje stanowisko. Nie miałem zamiaru siedzieć w tej sali tronowej i tolerować braku szacunku dla mojej partnerki ze strony tchórzliwych mężczyzn.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Rozdział 6: Punk widzenia Avalyn

Następnego ranka obudziłam się przed rodzicami. Chciałam wynagrodzić im kłopot, jaki sprawiłam im poprzedniego dnia. Był to dzień urodzin mojego ojca i naprawdę nie chciałam ich martwić w taki dzień. Ale to się stało i nie było już nic, co mogłabym zrobić, poza przyjęciem kary i uprzątnięciem po sobie.

Tego ranka zamierzałam naprawić błędy, które popełniłam wczoraj. Poszłam do kuchni i włączyłam ekspres do kawy. Mój ojciec zawsze lubił swoją kawę czarną jako pierwszą rzecz rano, podczas gdy moja macocha wolę ją z karmelem.

Kiedy woda zaczęła się gotować, szorowałam i czyściłam wszystkie garnki i patelnie, których użyłam poprzedniego dnia. Nie pamiętałam, kiedy jedli, ale znalazłam wystarczająco dużo brudnych naczyń w zlewie, żeby wnioskować, że zjedli jakiś obfity posiłek bez mnie.

Gdy skończyłam, wzięłam tacy i umieściłam na niej dwie kubki do kawy. Nalałam do nich kawy i wymieszałam według ich preferencji. Zadowolona z tego, jak wyglądają, niósłam tacę na górę do pokoju moich rodziców.

Kiedy miałam zapukać do drzwi, usłyszałam głos mojej macochy.

"Ona jest nam do niczego niepotrzebna, żywa czy martwa, George. Zabierzmy ją do wodza. Jestem pewna, że wampiry miałyby dla niej jakieś zastosowanie" - powiedziała i zastygłam.

Chciała, żeby mój ojciec zabrał mnie do wampirów. Nie, to nie mogło być możliwe. Pomyślałam, potrząsając głową. Robiła to zagrożenie zbyt wiele razy wcześniej; byłam pewna, że to tylko kolejny moment, kiedy się na mnie pozmęczała.

Głęboko odetchnęłam i delikatnie zapukałam do drzwi.

"Kto tam!?" Jej ostry głos rozbrzmiał, powodując, że zadrżałam.

"Erm... Przyniosłam śniadanie..." głos mnie zagłuszył dźwiękiem dzwonka na dole.

Drzwi do pokoju moich rodziców nagle się otworzyły, a mój ojciec wybiegł na zewnątrz.

"Kto mógłby przyjść tak wcześnie rano?" wyszeptał cicho, gdy schodził na dół.

Moja macocha podążyła za nim. "Mam nadzieję, że twoja córka znów nie zrobiła czegoś głupiego!" syknęła.

Stałam tam z tacą w rękach, niepewnie, czy powinnam wejść do ich pokoju, czy pójść za nimi na dół. Po chwili namysłu przesunęłam się do balustrady i obserwowałam z góry.

Mój ojciec otworzył drzwi dokładnie wtedy, gdy dzwonek znów zadzwonił.

Tam stał wysoki mężczyzna o oczach tak szarych, że nie sądziłam, że człowiek może mieć takie oczy; prawie wyglądały jak białe. Towarzyszyły mu dwie kobiety ubrane jak wojowniczki. Nie mogły być jego ochroniarzami, bo sam wyglądał na to, że potrafiłby się doskonale obronić. Tylko głupiec natrafiłby na nie na drodze i zdecydował się zaatakować; były tak groźne, że pojedynczy cios od każdej z nich prawdopodobnie byłby śmiertelny.

"Przypuszczam, że jesteś George'em?" powiedział wysoki mężczyzna.

Mój ojciec zbladł i patrzył na niego jakby widział ducha. Moja macocha szybko go popchnęła, żeby obudzić go z transu.

"Tak, to jest George Howard, proszę pana" - odezwała się moja macocha zza mojego ojca, jej uśmiech tak sztuczny, że nawet kot by wyczuł, że jest fałszywy.

Wysoki mężczyzna zwrócił na nią uwagę, a ja patrzyłam, jak ona skuliła się przy moim ojcu.

"Nie prosiłem o twoją opinię, kobieta. Trzymaj język za zębami, bo mi go utną!" zagrzmiał. To nie był głęboki pomruk, ale czułam go w głębi żołądka. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że podjęłam właściwą decyzję, pozostając na górze.

"A teraz George, mam propozycję dla twojej córki. Król ją chce. Ile potrzebujesz?".

Najpierw moje mózg przetworzył to tak, jakby nie mówił o mnie. Potem to mnie trafiło - mówił o mnie.

Oczy mi się rozszerzyły, a czułam, że znikają mi siły. Zaczęły mi drżeć ręce i wiedziałam, że jeśli nie postawię tacy z kawą, to się potłuką.

Powoli opuściłam ją na ziemię i usiadłam tam, obserwując ich. Ich król chciał mnie? Dlaczego? Zrobiłam coś złego? Czy mój ojciec może to odrzucić? Pomagałam im w domu przy każdym zadaniu, moja macocha nie robiła nic. Byłam dla nich użyteczna. Jeśli sprzedadzą mnie temu królowi, kto będzie robił wszystkie rzeczy, które robiłam ja?

Mój ojciec coś szepnął do mojej macochy, a ta potrząsnęła głową, co przyniosło ulgę mojemu sercu. Zamierzają odrzucić to.

Do mojego przerażenia usłyszałam, jak mój ojciec, ten, który mnie podobno wychował, podaje cenę mężczyźnie.

"Dwadzieścia torby srebrnych monet i dziesięć torb złotych..." powiedział. Wszelkie obawy, które przed chwilą miał, zniknęły, zastąpione chciwością i arogancją.

Nie! To nie mogło się dziać. Czułam, jak krew całkowicie odpływa z mojego ciała i zaczęłam dusić się powietrzem. To nie mogło być prawdziwe.

"Dobra, dam ci trzydzieści toreb srebra i dwadzieścia toreb złota, zgoda?" - rozległ się znowu głos wysokiego mężczyzny.

Twarz mojej macochy rozkwitła radością; prawie piszczała za moim ojcem, dopóki wysoki mężczyzna spiorunował ją wzrokiem. Nawet nie zapytali go o imię. A co, jeśli kłamie? Co by ze mną zrobili? Czy moi rodzice mieliby z tego jakiś zysk?

Wysoki mężczyzna wydał ciche polecenia strażniczce po swojej prawej stronie, a ta przytaknęła szorstko, zanim zniknęła z mojego pola widzenia.

Moim rodzicom nawet nie zaoferowano miejsc do siedzenia! Jak oczekiwali, że mnie potraktują, kiedy dotrę na ich miejsce?

Serce biło mi gwałtownie, a ja powoli zaczynałam tracić zmysły. Wszystko, co się działo, nie mogło być prawdziwe; musiało to być żartem.

"Gdzie jest dziewczyna?" usłyszałam i moje serce zamarło. Mężczyzna pytał o mnie!

Nie! Nie pozwolę im mnie zabrać.

Spojrzałam na nich z góry i zauważyłam, że strażniczka wróciła z trzema innymi strażnikami niosącymi torby z monetami.

"Idę ją zabrać!" śpiewała moja macocha, gdy zaczęła wchodzić po schodach.

Panika ogarnęła mnie, gdy patrzyłam, jak zaczyna się wspinać. Nie mogłam siedzieć tutaj na ziemi i patrzeć, jak mnie sprzedają obcemu człowiekowi. Nie.

Pełznęłam z miejsca, w którym stałam, i jak najszybciej odnalazłam drogę do swojego pokoju. Gdy tam dotarłam, zamknęłam drzwi na klucz i zaczęłam chodzić tam i z powrotem. Musiałam uciekać. Nie mogłam czekać tutaj, aż mnie zabiorą.

Spojrzałam przez okno i zauważyłam pięć SUV-ów ustawionych na ulicy. Przed każdym pojazdem stał muskularny strażnik. Nawet jeśli udało mi się wyjść, ci mężczyźni by mnie dostali, niezależnie od tego, jak daleko bym uciekła.

"Avalyn!" zawołała moja macocha, pukając do moich drzwi. "Wiemy, że jesteś tam, głupie dziecko! Otwórz!"

Łzy napłynęły mi do oczu, a ja czułam się bezradna. Nie mogłam się ruszyć. Do tej pory nigdy nie nienawidziłam mojej macochy, pomimo wszystkich rzeczy, które zrobiła. Wciąż ją szanowałam i traktowałam jak prawdziwą matkę.

Ale moje serce zostało złamane. Ona nie była moją matką. Moja prawdziwa matka nigdy by mnie tak nie sprzedała. Moje serce pękało, gdy przeskanowałam wzrokiem pokój. Nie było ucieczki; im dłużej tu zostałam, tym gorzej się stało.

Głęboko odetchnęłam, wytrzeźwiłam łzy i otworzyłam drzwi.

Jej oczy stały się wąskie, gdy spojrzała na mnie.

"Jaką głupią grę myślałaś, że grasz?" syczela, chwytając moją rękę.

"Pierwszy raz twoje istnienie przynosi nam coś dobrego tak wcześnie rano, a ty chcesz to zepsuć? Wolałabym sama cię piec żywcem!"

Już nie mogłam tego znieść. Myślałam, że mogę pozostać obojętna, aż wszystko się skończy, ale nie mogłam. Przestałam chodzić i fala łez ponownie spłynęła po mojej twarzy.

"Matko, proszę... Nie rób tego... Zrobię cokolwiek chcesz. Ale proszę, nie oddawaj mnie tym ludziom..." Mój głos pękł, a łzy zapchały mi gardło.

Nie mogłam oddychać prawidłowo, nawet nos mi zaczopowało.

"Oh, zamknij się!" syknęła, pociągając mnie na schody. "Zrzucę cię z nich, jeśli trzeba! No chodź, ruszaj!"

To był prawdziwy koniec dla mnie. Skończone. Byłem skazana na zawsze. Przełknęłam łzy i posłusznie podążyłam za nią jak posłuszny piesek. Pchnęła mnie w kierunku mojego ojca, który wytrzebił nieistniejący odłamek kurzu z nadwornego ubrania, które miałam na sobie, i trzymał moją głowę, bym mogła się na niego popatrzyć.

"Nie rób nic głupiego, bo od momentu, w którym stąd wyjdziesz, zabierzemy całe to pieniądze i pójdziemy gdzieś znacznie lepiej. Czy rozumiesz?".

Następna fala łez spłynęła mi po twarzy, gdy na niego patrzyłam. Nie miało sensu się z nim błagać, bo odmówiłby po prostu po zobaczeniu tych pieniędzy.

"Potwierdź swoją zapłatę i przekaż mi dziewczynę!" zagrzmiał wysoki mężczyzna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan King's Breeder

The Lycan King's Breeder

72 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

72

Treść

Aa