Muzyka rozbrzmiewa z radia samochodowego, a ja rozkoszuję się wiatrem rozwiewającym moje włosy. Spoglądam na nawigację i powstrzymuję ziewnięcie, masując kark.
Nie ma nic bardziej satysfakcjonującego niż uświadomienie sobie, że jest się wolnym - wolnym od wizerunku, w który zostałaś wtłoczona, już nie ukryta za tarczą stworzoną przez rodziców. Wolność zobaczyłam, gdy terytorium mojej watahy zniknęło w lusterku wstecznym.
Nie ma już czujnych spojrzeń, ani przestraszonych szeptów, które trzeba ignorować. W końcu mogę zostawić za sobą to, co się wydarzyło, a przynajmniej mam taką nadzieję. Przeszłość czasem zdaje się przyczepiać do mnie jak pijawka, powracając, by mnie prześladować. Powracając jako przypomnienie. Jeden błąd i mogę nie mieć tyle szczęścia co ostatnim razem. Nienawidzę myśleć, co by się stało, gdyby mama nie zdążyła na czas. Gdyby go nie uratowała... Może by mnie tu teraz nie było.
Została niecała godzina... to była długa podróż z Watahy Nocnych Wędrowców, mojego domu i domu mojej rodziny. Żałuję, że musiałam się do tego uciec, wyjeżdżając na skraj miasta w pobliżu Akademii Północy, do której za tydzień zacznę uczęszczać.
Moja bliźniaczka zamieszka w akademiku, ale po tym, co się stało pod koniec zeszłego roku, nie mogę ryzykować. Od kiedy skończyłam osiemnaście lat, nie wiem dlaczego, ale coraz trudniej mi to kontrolować.
Zwalniam nieco, włączając lewy kierunkowskaz i zmieniając pas. To miasto nie jest wielkie. To tylko dziesięć minut jazdy od Akademii. Miasto leży na terytorium Watahy Luminaria. Wataha nie jest zbyt duża, ale jej Alfa to ktoś, komu tata ufa. Ojciec Alfy był także jednym ze starszyzny w radzie taty, zanim zmarł.
Alfa Prescott jest uczciwym człowiekiem i żyje, by zadowolić mojego ojca. Zaoferował nawet, że mogę zostać w jego domu, a tata był za tym pomysłem, ale ja nie byłam. Chcę przestać polegać na moim ojcu i wszystkich innych. Cały sens wyprowadzki z akademika polega na odizolowaniu się od innych.
To moja szansa, by wyjść z cienia ojca, ale to dość trudne, gdy jest się córką samego Króla Lykanów.
"Co myślisz, Malevolent? Sądzisz, że spodoba nam się to miejsce?" pytam, głaszcząc jedwabiste czarne futro mojej zielonookiej kotki siedzącej na fotelu pasażera.
Malevolent to moja wierna towarzyszka. Ta mała kotka jest ze mną od dzieciństwa. Dostałam ją od taty i od tego czasu jesteśmy nierozłączne. Mogłybyśmy nawet uchodzić za siostry. W końcu ja też mam czarne włosy i zielone oczy.
Mruczy, a ja uśmiecham się do niej. Na pewno pokocha to miejsce. W końcu zwierzęta nie są dozwolone w akademii. Oczywiście, Malevolent zawsze jeździła ze mną, ale musiała pozostawać w ukryciu.
Gwałtownie naciskam hamulec, zdając sobie sprawę, że prawie przegapiłam zjazd, a Malevolent syczy z niezadowoleniem, gdy prawie spada na podłogę.
Uśmiecham się złośliwie, zakręcając szybę, zanim wyłączam silnik. Biorąc Malevolent w ramiona, wysiadam z samochodu i patrzę na mały domek ukryty między drzewami. Niski płot otacza frontową część posesji, wraz z nieco przerośniętym żywopłotem. Uśmiechając się, otwieram skrzypiącą furtkę i idę żwirową ścieżką do drzwi. Nowy początek.
To miejsce również należy do Alfy Watahy Luminaria i to jedyny powód, dla którego tata zgodził się, żebym mieszkała tu sama. Kataleya, moja bliźniaczka, oferowała, że zamieszka ze mną, ale wiem, że kocha akademię i spędza godziny po zajęciach w bibliotece. Nie byłoby fair, gdyby musiała dojeżdżać tutaj, będąc członkinią wielu kółek pozalekcyjnych.
Zatrzymując się przy drzwiach, z których łuszczy się niebieska farba, klękam i podnoszę doniczkę, by wyjąć klucz, który, jak mi powiedziano, tam będzie. "No cóż, Malevolent, zobaczmy, jak wygląda nasz nowy dom na ostatni rok szkoły."
Po otwarciu drzwi wchodzimy do środka i rozglądam się. Jest przytulnie, trochę staromodnie, ale czysto. W powietrzu unosi się zapach cytrusowych środków czystości, przypuszczalnie dzięki Alfie i Lunie. Przechodzę do kuchni i pierwszą rzeczą, którą zauważam, jest kartka oparta o ogromny kosz owoców na stole.
"Miau..." mruczy Malevolent, zanim wskakuje na stół.
Podchodzę do stołu i biorę kartkę, zaczynam czytać na głos przesadnie wytwornym tonem.
"Droga Skylo, Witamy w watasze Luminaria. Mam nadzieję, że spodoba Ci się nowe lokum; zadbałam, by spiżarnia i lodówka były zaopatrzone. Chciałabym skorzystać z okazji i zaprosić Cię na rodzinną kolację jutro wieczorem. PS: Przygotowaliśmy też dla Ciebie pokój w naszym domu, na wypadek gdybyś zmieniła zdanie. Traktuj naszą watahę i nasz dom jak własne. Z poważaniem, Luna April z Watahy Luminaria"
Przewracam oczami i wzdycham.
Wygląda na to, że Prescott nie pozwoli mi tak po prostu zostać tu w spokoju. . Czy to był pomysł taty? Sposób, aby dać mi do zrozumienia, że mnie pilnują? Nie wiem, dlaczego są tak uparci, żebym tam została. Powinni wiedzieć, że nie zamierzam ugiąć się pod ich żądaniami. Nie obchodzi mnie, że chcą się mną opiekować; nie potrzebuję ich. Ten rok jest o mnie i o tym, czego chcę dla siebie. Wpatruję się w notatkę, gdy zrywam winogrono z dużej kiści, która leży w koszu, i rzucam je do góry, zanim złapię je między czerwonymi wargami.
Mój telefon brzęczy, wyciągam go z kieszeni skórzanej kurtki i unoszę brew, wpatrując się w wiadomość. Tata. 'Hej, dotarłaś? Jak ci się podoba to miejsce? Prescott dzwonił, że zaprosił cię jutro wieczorem na kolację. Upewnij się, że pójdziesz.' Westchnę, odkładając telefon i zostawiając tatę na 'przeczytane'. „Tato, ty i Prescott możecie planować, ile chcecie, ale nie zamierzam w tym roku zabawiać starych zrzędów. To będzie o mnie. Prawnie jestem już dorosła. Skończyłam z posłuszeństwem.” Podchodzę do radia, które stoi na ladzie, zastanawiając się, jak stare jest to coś, ale działa. Przestroić na kanał muzyczny, odpalam go tak głośno, że aż mnie bolą uszy i zagłuszam własne myśli. Uśmiechając się, zdejmuję kurtkę, rzucając ją na krzesło i wychodzę znowu na zewnątrz. Czas się rozpakować i zadomowić!
-----
„Wszystko zrobione, Malevolent!” mówię, opadając na łóżko w samym ręczniku, bo właśnie wzięłam prysznic. Udało mi się rozpakować, a teraz biorę telefon. Przeglądam wiadomości od moich dziewczyn, potem jest mnóstwo od taty i kilka od mamy. Nie zajmuję się nimi, nie chcąc słuchać ich zmartwień. Zamiast tego przewracam się na brzuch, logując się na inną aplikację czatu. Serce mi bije mocniej, gdy patrzę na małą czerwoną kropkę z numerem 4 na niej. Cztery wiadomości... Przegryzam wargę i klikam na czat między mną a Reign707.
Reign707: Poczekam na to. Jesteś mi dłużna to zdjęcie. Czy powinienem się martwić, że nie byłaś online przez ostatnie dwadzieścia godzin? Serio, brak odpowiedzi? Wszystko ok? Daj znać, kiedy będziesz miała okazję. Może trochę się martwię.
LuciferessX: Awe, tęskniłeś za mną? Widzisz, wiem, że jestem taka cenna, po prostu nie zdawałam sobie sprawy, że jesteś taki potrzebujący.
Przegryzam wargę i uśmiecham się, widząc, że pisze. Więc czekał na moją wiadomość...
Reign707: Zabawne. Nie. Ale gdzie do diabła byłaś?
Przewracam się na plecy, nie mogąc wyjaśnić, dlaczego czuję się tak rozradowana rozmawiając z nim. Jakoś wirtualnie wpadłam na niego w czatroomie, gdzie wszyscy obstawialiśmy mecz w grach Alpha Gen X, a potem jakoś wdaliśmy się w debatę. W końcu miał rację, ale to jego zarozumiałe 'Mówiłem ci, kochanie' naprawdę coś we mnie poruszyło.
LuciferessX: Dziś się przeprowadzałam, pamiętasz?
Reign707: O kurczę, tak, mówiłaś. Jak nowe miejsce?
To dość urocze, że nie użył słów na 'k' czy 's'.
LuciferessX: Jest miłe, odludne, pośrodku niczego. Mała chatka w lesie.
Reign707: Wiedziałaś, że wielki zły wilk przychodzi po małą dziewczynkę w lesie?
LuciferessX: Och, kochanie, JA JESTEM wielkim złym wilkiem.
Reign707: O tak, z tym twoim małym ciałkiem?
Przewracam oczami. Może nie pokazałam mu swojej twarzy, nie chcąc, by jakoś mnie rozpoznał jako córkę Króla Alfa, ale widział obrazek mnie pozującej na motocyklu z kaskiem na głowie i kilka innych półzdjęć.
LuciferessX: Ta dziewczyna ma pazury i zęby i nie boi się ich użyć.
Gdyby tylko wiedział, jak niebezpieczna mogę być...
Reign707: Kto powiedział, że nie lubię trochę bólu? Może nie miałbym nic przeciwko, gdybyś rozerwała moje ubrania tymi pazurami.
Czy to możliwe, żeby moje serce biło szybciej z powodu kilku zdań? Kiedy się poznaliśmy, wiedziałam, że przechodzi trudny okres w związku. Nie wspominał o niej zbyt wiele, ale mieli problemy.
LuciferessX: Nie wyprzedzajmy faktów...
Reign707: Postaram się, lol. Jesteś mi dłużna zdjęcie, pamiętasz? Twojego nowego tatuażu?
Oh tak!
Patrzę na moje prawe ramię. Mam tatuaż winorośli z małymi cierniami i czerwonymi różami, który rozciąga się od mojego ramienia w dół prawej strony piersi aż do talii, a także pełny rękaw na prawej ręce.
Cóż, jeśli chce zdjęcia...
Otwieram ręcznik i ustawiam moje wytatuowane ramię nad piersiami. Krzyżując nogi, podnoszę telefon, przechylając go, by było widać tylko mój dolny brzuch aż do ramion, obracając się nieco w prawo i lekko wyginając plecy, a potem robię pikantne zdjęcie.
Patrzę na nie. To prawdopodobnie najseksowniejszy obrazek, jaki zrobiłam sobie do wysłania komuś, i tak, zamierzam go wysłać do niego. Jesteśmy przyjaciółmi... ale nie wiem, czasem czuję, że jest coś więcej... No to nic, zobaczymy.
LuciferessX: Proszę bardzo! Co myślisz?
Dołączam zdjęcie i wysyłam. Czuję dreszczyk emocji w środku i przewracam się na brzuch niespokojnie, obserwując małe powiadomienie 'Widziane', które pojawia się pod obrazem. Przegryzam wargę, czekając na jego odpowiedź. Jest przerwa... długa przerwa.
Przesuń w górę, aby kontynuować
SKYLA.
Te kilka sekund wydaje się trwać wieczność, dopóki nie widzę trzech kropek sygnalizujących, że pisze.
Reign707: Wow... Może i mam doktorat z angielskiego, ale teraz naprawdę brakuje mi słów... Tatuaż jest o wiele seksowniejszy niż projekt, który mi wysłałaś w zeszłym miesiącu. Po drugie, może przekraczam granicę, ale nago wyglądasz jeszcze lepiej, choć nie sądziłem, że to możliwe.
Mój żołądek trzepocze, a ja uśmiecham się i odpisuję.
LuciferessX: Dzięki XD. Więc... dostanę zdjęcie w zamian?
Jest dość gorąco, i nawet gdy wsuwam się między prześcieradła świeżo pościelonego łóżka, nadal nie mogę pozbyć się tego uczucia.
Reign707: Chyba to uczciwe, ale ostrzegam, właśnie zjadłem 50-centymetrową pizzę.
LuciferessX: Spoko, wezmę to pod uwagę podziwiając twój brzuszek po jedzeniu.
Reign707: Lol
Ładuje się zdjęcie i wpatruję się w najbardziej apetyczny sześciopak, jaki kiedykolwiek widziałam. O cholera, jest gorący... jest opalony, a każde wgłębienie jego wyrzeźbionego ciała jest idealne... Widzę kawałek czarnych bokserek, a z tego co mogę dostrzec, siedzi na czarnym skórzanym krześle. Jedną ręką podciąga białą koszulkę, pokazując, że właśnie zrobił szybkie zdjęcie.
O kurde...
Reign707: Zabrakło słów? I czujesz się trochę poruszona?
LuciferessX: Cholera, jesteś totalnie do zlizania. Smakujesz tak dobrze jak wyglądasz?
Przygryzam wargę, wiedząc, że wkraczamy na nieznane wody... Nie jestem pewna, na czym stoimy. Czy to go nie odstraszy?
Reign707: Nie wiem, chcesz się przekonać?
LuciferessX: Nie kuś diabła grzechem.
Reign707: Czy to nie diabeł sprawia, że inni grzeszą?
LuciferessX: Pokusie ciężko się oprzeć... powiedz mi, jak sobie radzisz?
Cisza. Może nie powinnam o to pytać. W końcu właśnie zepsułam nastrój, ale po kilku chwilach widzę, że pisze.
Reign707: Całkiem nieźle. Mam kogoś, kto zajmuje mój czas. Plus przepiękne zdjęcie, które kompletnie zwaliło mnie z nóg.
Przygryzam wargę, przeczesując palcami moje krótkie czarne włosy. Ścięłam je w zeszłym tygodniu. Kocham długie włosy, ale ich pielęgnacja to koszmar.
LuciferessX: Jeśli kiedykolwiek chcesz o tym porozmawiać, jestem tu dla ciebie.
Zapada cisza i zastanawiam się, czy powinnam napisać coś jeszcze. Może przekroczyłam granicę, ale jestem dość bezpośrednia. Myślę co odpowiedzieć, gdy widzę, że on pisze, i patrzę na drugą wiadomość, która się pojawia, a moje serce wali, gdy ją czytam.
Reign707: Myślę, że najwyższy czas, żebyśmy się spotkali. Chcę poznać kobietę, która rujnuje moje noce.
To można zrozumieć na dwa sposoby... Piszemy, aż jedno z nas zaśnie... zwykle ja... albo może chodzić o coś więcej...
Moje serce wali, gdy siadam, sprawiając, że Malevolent porusza się ze swojego wygodnego miejsca na brzegu łóżka.
Spotkanie...
Chcę się z nim spotkać, naprawdę chcę, ale jest we mnie część, która boi się, że to po prostu oznaczać będzie nasz koniec. Jeśli stracę kontrolę, jeśli nie zapanuję nad moim Lycanem, mogę go zranić. Dlatego jestem tutaj, a nie w akademiku.
Reign707: Ta cisza nie brzmi dobrze. Boisz się? Spotkamy się w zatłoczonym miejscu. Mówiłaś, że przeprowadziłaś się na południe. Spotkajmy się w Dolce Vita. Nie ugryzę.
Ja mogę...
On nawet nie wie, gdzie dokładnie jestem. W końcu nie wie, że uczęszczam do Akademii Północy. Powiedziałam mu, że przeprowadzam się tu do pracy...
Tak, jedno kłamstwo, żeby nic nie prowadziło do tego, kim jestem. Co powinnam zrobić? On nigdy nie powiedział mi, z jakiej jest watahy, a ja nie powiedziałam mu o swojej... Czy by mnie rozpoznał?
LuciferessX: Jasne. Spotkajmy się jutro o dziesiątej?
Reign707: Świetnie. Do zobaczenia jutro. Jest dość późno. Powinnaś odpocząć.
LuciferessX: Pewnie, ale skąd będę wiedziała, że to ty?
Reign707: Rozpoznam cię. Jestem tego pewien.
LuciferessX: Mmm, to brzmi zabawnie.
Reign707: Zgadzam się. Dobranoc.
Kończymy rozmowę i leżę wpatrując się w sufit. Jestem podekscytowana i trochę zdenerwowana, ale przede wszystkim czuję w sobie ogień. Dreszcz emocji związany ze spotkaniem sprawia, że senność znika.
Powoli siadam i sięgam po moją torebkę przewieszoną przez ramię, która leży na podłodze przy łóżku, i opieram się o zagłówek, wsuwając rękę do środka i wyciągając fiolkę z głęboko fioletowym płynem. Księżyc świeci przez szczeliny w żaluzjach i wzdycham. Dopóki nic mnie nie sprowokuje, powinno być w porządku.
W zeszłym roku, tuż przed przerwą świąteczną, grupa chłopaków miała czelność robić nieprzyzwoite uwagi o mojej bliźniaczce Kataleyi . Problem polega na tym, że mogę się przemieszczać i nie mam problemu z wysyłaniem swoich nagich zdjęć czy czegokolwiek, ale Kataleya jest moim przeciwieństwem: tam gdzie ja jestem mroczna, niebezpieczna i nic mnie nie obchodzi, Kataleya jest jasna, czysta i wrażliwa. Straciłam panowanie nad sobą, a mój Lykan przejął kontrolę... i prawie zabiłam jednego z nich... Mogę się nie zgadzać z Tatą, ale moc, którą posiada Lykan, jest intensywna. Dlatego też nie angażuję się w związek; prędzej czy później pokazują ten strach... strach przede mną. Potrzebuję partnera, który potrafi mnie znieść. Kogoś wystarczająco silnego, by nie przejmować się, gdy tracę panowanie nad sobą. To jest to, czego chcę. Odkładam fiolkę z powrotem do torby i zwijam się pod kołdrą. Jestem córką Króla Alfa. Nauczę się nad sobą panować. Muszę... tak samo, jak on się nauczył.-----Następnego ranka, opuszczam dom zanim słońce jeszcze wzeszło. Wiem, że można by pomyśleć, że nie powinno się zapuszczać do lasu, ale szczerze mówiąc, nie sądzę, że znajdziesz tam coś bardziej niebezpiecznego niż ja. Mam na sobie parę czarnych dresów i sportowy stanik, a moje buty ledwie dotykają ziemi, gdy biegnę przez drzewa. Kuszę się, by się przemienić, ale nie mogę ryzykować, zwłaszcza w ciągu dnia. Właśnie wracam do domu, gdy zatrzymuję się w miejscu, złapana przez bogaty, odurzający zapach. Pachnie świeżym powietrzem, różami i czymś, czego nie mogę określić. Żywa pamięć o mojej rodzinie przy grillu, zapach świeżych kwiatów i świeżo skoszonej trawy wypełnia mój nos. Zapach lata. Ktoś tu jest, i po aurze wiem, że to Alfa. Pędzę ścieżką i przez bramę, gdy widzę mężczyznę w czarnych spodniach i białej koszuli stojącego przed drzwiami, trzymającego Malevolent. Jest krew... blednę, gdy widzę krew, która zdaje się kapać z łapy Malevolent, i na rękę Alfy. „Puść ją!” warknęłam, moje oczy płoną, a ja jestem przed nimi w mgnieniu oka. Czy on ją skrzywdził? „Hej, przepraszam, ale znalazłem ją zaplątaną w ciernistych krzakach,” mówi swoim głębokim, chrapliwym głosem, sprawiając, że zamarłam. Moje serce wali, a moje oczy wracają do normy, gdy powoli na niego spoglądam, zdając sobie sprawę, że przesadziłam. Podnosi rękę w geście poddania, pozwalając mi ją zabrać, a ona miauczy żałośnie. Zbieram myśli, gdy go obserwuję. Jest wysoki, ma około 6'4”, a jego sylwetka jest smukła, ale widzę twarde mięśnie przez białą koszulę. Co do jego włosów... cóż, powiedzmy, że są to przepiękne blond włosy. Sięgają mu do ramion, opadając prostymi falami, otaczając jego ostry, przystojny twarz, który jest osadzony z seksownymi szarymi oczami. Cholera... naprawdę mam słabość do blondynów, ale teraz nie wiem, co myśleć o tym, że po prostu pojawił się na środku niczego. Obserwuję go, przytulając moją kotkę do piersi. „Co tu robisz?” pytam, mierząc go wzrokiem. Nie jest ubrany na bieganie... „Po prostu przechodziłem i usłyszałem jej miauczenie, i cóż, wtedy zobaczyłem ją zaplątaną w ciernistym krzaku. Przypuszczałem, że może należeć do nowych lokatorów tutaj. Właściwie nie spodziewałem się, że to będzie wilkołak.” Uśmiecha się czarująco, pokazując mi swoje ręce, które są pełne zadrapań. Więcej znaków, że uratował ją z krzaków. Unoszę brew. Mogę być porywcza, ale kocham zwierzęta, zwłaszcza moją Malevolent. Ona jest jedyną, która nigdy mnie nie opuści. „Miejsce należy do wilkołaków; nie powinieneś być tak zaskoczony... Przepraszam, że przesadziłam. Kiedy zobaczyłam, że ją trzymasz i krew, byłam zaniepokojona,” wyjaśniam. „Nie przepraszaj. To naturalne, że martwisz się o nią. Cieszę się, że jest bezpieczna. Jestem Aleric, nawiasem mówiąc.” „Cześć... jestem Skyla,” odpowiadam niechętnie, naprawdę nie chcąc podawać swojego imienia nieznajomemu. Dlaczego jego imię wydaje się znajome? Przysięgam, że je słyszałam... Myśl Skyla... on jest krwi Alfy, też silny... Czy znam jakiegoś Alfę o tym imieniu? Nie chcę pytać o jego sforę ani nazwisko, na wypadek gdyby zapytał o moje. „Nie jesteś osobą, która ufa nieznajomym,” zauważa z seksownym uśmiechem. „Tak... lubię być dyskretna, i jestem osobą prywatną,” odpowiadam. Wiem, że Mama pewnie chciałaby, żebym dała mu coś na zatamowanie krwawienia, ale po prostu chcę, żeby zniknął. Ach, kogo to obchodzi? Jest Alfą. Wyleczy się, prawda? Otwieram drzwi i wchodzę do środka. „Ja-„ „Dziękuję! Do widzenia!” wykrzykuję, próbując zamknąć drzwi przed jego twarzą, ale on wstawia nogę w drzwi, uniemożliwiając ich zamknięcie. „Przepraszam za kłopot, ale czy mogę zmyć krew? Nie chcę zniszczyć koszuli.” Nie mogę odmówić otwartej prośbie... Pomógł Malevolent... Ona miauczy, a ja spoglądam na moją biedną kotkę i drapię ją za szyję. Chyba będę musiała pomóc Przystojnemu Greckiemu Bogowi. „Wejdź. Myślę, że gdzieś widziałam apteczkę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować