passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan Princess and the Temptation of Sin - Rozdział #3 - autor Moonlight Muse

The Lycan Princess and the Temptation of Sin

/

Rozdział 3

Rozdział 2 Książę 2 A Prince

SKYLA.

Te kilka sekund wydaje się trwać wieczność, dopóki nie widzę trzech kropek sygnalizujących, że pisze.

Reign707: Wow... Może i mam doktorat z angielskiego, ale teraz naprawdę brakuje mi słów... Tatuaż jest o wiele seksowniejszy niż projekt, który mi wysłałaś w zeszłym miesiącu. Po drugie, może przekraczam granicę, ale nago wyglądasz jeszcze lepiej, choć nie sądziłem, że to możliwe.

Mój żołądek trzepocze, a ja uśmiecham się i odpisuję.

LuciferessX: Dzięki XD. Więc... dostanę zdjęcie w zamian?

Jest dość gorąco, i nawet gdy wsuwam się między prześcieradła świeżo pościelonego łóżka, nadal nie mogę pozbyć się tego uczucia.

Reign707: Chyba to uczciwe, ale ostrzegam, właśnie zjadłem 50-centymetrową pizzę.

LuciferessX: Spoko, wezmę to pod uwagę podziwiając twój brzuszek po jedzeniu.

Reign707: Lol

Ładuje się zdjęcie i wpatruję się w najbardziej apetyczny sześciopak, jaki kiedykolwiek widziałam. O cholera, jest gorący... jest opalony, a każde wgłębienie jego wyrzeźbionego ciała jest idealne... Widzę kawałek czarnych bokserek, a z tego co mogę dostrzec, siedzi na czarnym skórzanym krześle. Jedną ręką podciąga białą koszulkę, pokazując, że właśnie zrobił szybkie zdjęcie.

O kurde...

Reign707: Zabrakło słów? I czujesz się trochę poruszona?

LuciferessX: Cholera, jesteś totalnie do zlizania. Smakujesz tak dobrze jak wyglądasz?

Przygryzam wargę, wiedząc, że wkraczamy na nieznane wody... Nie jestem pewna, na czym stoimy. Czy to go nie odstraszy?

Reign707: Nie wiem, chcesz się przekonać?

LuciferessX: Nie kuś diabła grzechem.

Reign707: Czy to nie diabeł sprawia, że inni grzeszą?

LuciferessX: Pokusie ciężko się oprzeć... powiedz mi, jak sobie radzisz?

Cisza. Może nie powinnam o to pytać. W końcu właśnie zepsułam nastrój, ale po kilku chwilach widzę, że pisze.

Reign707: Całkiem nieźle. Mam kogoś, kto zajmuje mój czas. Plus przepiękne zdjęcie, które kompletnie zwaliło mnie z nóg.

Przygryzam wargę, przeczesując palcami moje krótkie czarne włosy. Ścięłam je w zeszłym tygodniu. Kocham długie włosy, ale ich pielęgnacja to koszmar.

LuciferessX: Jeśli kiedykolwiek chcesz o tym porozmawiać, jestem tu dla ciebie.

Zapada cisza i zastanawiam się, czy powinnam napisać coś jeszcze. Może przekroczyłam granicę, ale jestem dość bezpośrednia. Myślę co odpowiedzieć, gdy widzę, że on pisze, i patrzę na drugą wiadomość, która się pojawia, a moje serce wali, gdy ją czytam.

Reign707: Myślę, że najwyższy czas, żebyśmy się spotkali. Chcę poznać kobietę, która rujnuje moje noce.

To można zrozumieć na dwa sposoby... Piszemy, aż jedno z nas zaśnie... zwykle ja... albo może chodzić o coś więcej...

Moje serce wali, gdy siadam, sprawiając, że Malevolent porusza się ze swojego wygodnego miejsca na brzegu łóżka.

Spotkanie...

Chcę się z nim spotkać, naprawdę chcę, ale jest we mnie część, która boi się, że to po prostu oznaczać będzie nasz koniec. Jeśli stracę kontrolę, jeśli nie zapanuję nad moim Lycanem, mogę go zranić. Dlatego jestem tutaj, a nie w akademiku.

Reign707: Ta cisza nie brzmi dobrze. Boisz się? Spotkamy się w zatłoczonym miejscu. Mówiłaś, że przeprowadziłaś się na południe. Spotkajmy się w Dolce Vita. Nie ugryzę.

Ja mogę...

On nawet nie wie, gdzie dokładnie jestem. W końcu nie wie, że uczęszczam do Akademii Północy. Powiedziałam mu, że przeprowadzam się tu do pracy...

Tak, jedno kłamstwo, żeby nic nie prowadziło do tego, kim jestem. Co powinnam zrobić? On nigdy nie powiedział mi, z jakiej jest watahy, a ja nie powiedziałam mu o swojej... Czy by mnie rozpoznał?

LuciferessX: Jasne. Spotkajmy się jutro o dziesiątej?

Reign707: Świetnie. Do zobaczenia jutro. Jest dość późno. Powinnaś odpocząć.

LuciferessX: Pewnie, ale skąd będę wiedziała, że to ty?

Reign707: Rozpoznam cię. Jestem tego pewien.

LuciferessX: Mmm, to brzmi zabawnie.

Reign707: Zgadzam się. Dobranoc.

Kończymy rozmowę i leżę wpatrując się w sufit. Jestem podekscytowana i trochę zdenerwowana, ale przede wszystkim czuję w sobie ogień. Dreszcz emocji związany ze spotkaniem sprawia, że senność znika.

Powoli siadam i sięgam po moją torebkę przewieszoną przez ramię, która leży na podłodze przy łóżku, i opieram się o zagłówek, wsuwając rękę do środka i wyciągając fiolkę z głęboko fioletowym płynem. Księżyc świeci przez szczeliny w żaluzjach i wzdycham. Dopóki nic mnie nie sprowokuje, powinno być w porządku.

W zeszłym roku, tuż przed przerwą świąteczną, grupa chłopaków miała czelność robić nieprzyzwoite uwagi o mojej bliźniaczce Kataleyi . Problem polega na tym, że mogę się przemieszczać i nie mam problemu z wysyłaniem swoich nagich zdjęć czy czegokolwiek, ale Kataleya jest moim przeciwieństwem: tam gdzie ja jestem mroczna, niebezpieczna i nic mnie nie obchodzi, Kataleya jest jasna, czysta i wrażliwa. Straciłam panowanie nad sobą, a mój Lykan przejął kontrolę... i prawie zabiłam jednego z nich... Mogę się nie zgadzać z Tatą, ale moc, którą posiada Lykan, jest intensywna. Dlatego też nie angażuję się w związek; prędzej czy później pokazują ten strach... strach przede mną. Potrzebuję partnera, który potrafi mnie znieść. Kogoś wystarczająco silnego, by nie przejmować się, gdy tracę panowanie nad sobą. To jest to, czego chcę. Odkładam fiolkę z powrotem do torby i zwijam się pod kołdrą. Jestem córką Króla Alfa. Nauczę się nad sobą panować. Muszę... tak samo, jak on się nauczył.-----Następnego ranka, opuszczam dom zanim słońce jeszcze wzeszło. Wiem, że można by pomyśleć, że nie powinno się zapuszczać do lasu, ale szczerze mówiąc, nie sądzę, że znajdziesz tam coś bardziej niebezpiecznego niż ja. Mam na sobie parę czarnych dresów i sportowy stanik, a moje buty ledwie dotykają ziemi, gdy biegnę przez drzewa. Kuszę się, by się przemienić, ale nie mogę ryzykować, zwłaszcza w ciągu dnia. Właśnie wracam do domu, gdy zatrzymuję się w miejscu, złapana przez bogaty, odurzający zapach. Pachnie świeżym powietrzem, różami i czymś, czego nie mogę określić. Żywa pamięć o mojej rodzinie przy grillu, zapach świeżych kwiatów i świeżo skoszonej trawy wypełnia mój nos. Zapach lata. Ktoś tu jest, i po aurze wiem, że to Alfa. Pędzę ścieżką i przez bramę, gdy widzę mężczyznę w czarnych spodniach i białej koszuli stojącego przed drzwiami, trzymającego Malevolent. Jest krew... blednę, gdy widzę krew, która zdaje się kapać z łapy Malevolent, i na rękę Alfy. „Puść ją!” warknęłam, moje oczy płoną, a ja jestem przed nimi w mgnieniu oka. Czy on ją skrzywdził? „Hej, przepraszam, ale znalazłem ją zaplątaną w ciernistych krzakach,” mówi swoim głębokim, chrapliwym głosem, sprawiając, że zamarłam. Moje serce wali, a moje oczy wracają do normy, gdy powoli na niego spoglądam, zdając sobie sprawę, że przesadziłam. Podnosi rękę w geście poddania, pozwalając mi ją zabrać, a ona miauczy żałośnie. Zbieram myśli, gdy go obserwuję. Jest wysoki, ma około 6'4”, a jego sylwetka jest smukła, ale widzę twarde mięśnie przez białą koszulę. Co do jego włosów... cóż, powiedzmy, że są to przepiękne blond włosy. Sięgają mu do ramion, opadając prostymi falami, otaczając jego ostry, przystojny twarz, który jest osadzony z seksownymi szarymi oczami. Cholera... naprawdę mam słabość do blondynów, ale teraz nie wiem, co myśleć o tym, że po prostu pojawił się na środku niczego. Obserwuję go, przytulając moją kotkę do piersi. „Co tu robisz?” pytam, mierząc go wzrokiem. Nie jest ubrany na bieganie... „Po prostu przechodziłem i usłyszałem jej miauczenie, i cóż, wtedy zobaczyłem ją zaplątaną w ciernistym krzaku. Przypuszczałem, że może należeć do nowych lokatorów tutaj. Właściwie nie spodziewałem się, że to będzie wilkołak.” Uśmiecha się czarująco, pokazując mi swoje ręce, które są pełne zadrapań. Więcej znaków, że uratował ją z krzaków. Unoszę brew. Mogę być porywcza, ale kocham zwierzęta, zwłaszcza moją Malevolent. Ona jest jedyną, która nigdy mnie nie opuści. „Miejsce należy do wilkołaków; nie powinieneś być tak zaskoczony... Przepraszam, że przesadziłam. Kiedy zobaczyłam, że ją trzymasz i krew, byłam zaniepokojona,” wyjaśniam. „Nie przepraszaj. To naturalne, że martwisz się o nią. Cieszę się, że jest bezpieczna. Jestem Aleric, nawiasem mówiąc.” „Cześć... jestem Skyla,” odpowiadam niechętnie, naprawdę nie chcąc podawać swojego imienia nieznajomemu. Dlaczego jego imię wydaje się znajome? Przysięgam, że je słyszałam... Myśl Skyla... on jest krwi Alfy, też silny... Czy znam jakiegoś Alfę o tym imieniu? Nie chcę pytać o jego sforę ani nazwisko, na wypadek gdyby zapytał o moje. „Nie jesteś osobą, która ufa nieznajomym,” zauważa z seksownym uśmiechem. „Tak... lubię być dyskretna, i jestem osobą prywatną,” odpowiadam. Wiem, że Mama pewnie chciałaby, żebym dała mu coś na zatamowanie krwawienia, ale po prostu chcę, żeby zniknął. Ach, kogo to obchodzi? Jest Alfą. Wyleczy się, prawda? Otwieram drzwi i wchodzę do środka. „Ja-„ „Dziękuję! Do widzenia!” wykrzykuję, próbując zamknąć drzwi przed jego twarzą, ale on wstawia nogę w drzwi, uniemożliwiając ich zamknięcie. „Przepraszam za kłopot, ale czy mogę zmyć krew? Nie chcę zniszczyć koszuli.” Nie mogę odmówić otwartej prośbie... Pomógł Malevolent... Ona miauczy, a ja spoglądam na moją biedną kotkę i drapię ją za szyję. Chyba będę musiała pomóc Przystojnemu Greckiemu Bogowi. „Wejdź. Myślę, że gdzieś widziałam apteczkę.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3 - Opuszczony 3 Stood Up

SKYLA. Prowadzę go do kuchni. Całuję Malevolent i kładę ją na stole, zanim zacznę grzebać w szufladach. Im szybciej to znajdziemy, tym szybciej się go pozbędę.

Podchodzi do zlewu i myje ręce, a ja na moment rozpraszam się widokiem jego napinających się ramion. Szybko odwracam się i otwieram następną szufladę, z ulgą dostrzegając pudełko. Przynoszę je do stołu i wyjmuję dwie rolki gazy.

Szybko odcinam długi kawałek, a następnie przecinam go na pół dla mojej biednej kotki. Potem delikatnie owijam jej łapkę, a ona miauczy niezadowolona, wyrywając się, gdy próbuję zawiązać bandaż.

"Malevolent, zachowuj się," upominam ją łagodnie.

"Pomogę ci," mówi, a ja mu pozwalam. Jego ręce są już zagojone, pozostało tylko kilka bardzo delikatnych zadrapań. "Co skłoniło cię do przeprowadzki tutaj o tej porze roku?"

"Skąd pomysł, że przeprowadziłam się tu niedawno?" odpowiadam, naśladując jego ton. Nasze spojrzenia się spotykają, a on uśmiecha się, gdy jego blond włosy opadają mu na ramię, podczas gdy delikatnie, ale stanowczo przytrzymuje Malevolent. Przypomina mi księcia z Disneya.

"Wiedziałbym, gdyby tak piękna kobieta mieszkała tu sama."

Jego wzrok opada na moje usta, a ja odwracam spojrzenie.

"Dziwne, że możesz nazwać mnie piękną, gdy jestem cała spocona," odcinam się.

"Nie zauważyłem." Jego spojrzenie jest trochę zbyt intensywne, więc skupiam się na wiązaniu małego bandaża, co jest dość trudne. "Więc co cię tu sprowadziło?"

Strasznie naciska.

"Po prostu potrzebowałam przestrzeni od mojego taty. Jest dość... kontrolujący. Chcę po prostu żyć po swojemu, bez nikogo, kto by mi mówił, co mam robić," wzdycham.

Puszcza Malevolent, a w jego oczach dostrzegam ostry, kalkulujący błysk, który znika równie szybko, jak się pojawił.

Ma zamiar o coś zapytać, gdy mój telefon pika i oboje na niego zerkamy. Jest bliżej niego i widzę, jak jego wzrok zatrzymuje się na wyświetlaczu, zanim sięgam po telefon.

"Dziękuję, że pozwoliłaś mi umyć ręce," mówi, rozglądając się, po czym głaszcze Malevolent po głowie, a ona mruczy w odpowiedzi. "Niezbyt często spotyka się wilczycę z kotem."

"Cóż, nie jestem standardową wilczycą," odpowiadam, biorąc moją kotkę na ręce.

"O tym nie wątpię," mówi, gdy powoli prowadzę go do drzwi wejściowych i otwieram je. Udaję słodki uśmiech.

"Pa."

"Do następnego razu," mówi. Jego wzrok przesuwa się na mój telefon, zanim kiwa głową i wychodzi.

Zamykam drzwi i spoglądam na Malevolent. "Dzięki bogom... Chodź, dam ci trochę przysmaków i obiecuję, że chociaż Mamy tu nie ma, szybko cię wyleczę. Powiedz mi, dlaczego zawsze pakujesz się w kłopoty?"

Miauczy, a ja wydymam wargi.

Rozumiem, jesteś po prostu taka jak ja.

Nakładam jej jedzenie na talerz, po czym spoglądam na telefon. Na ekranie widnieją początki trzech wiadomości.

Reign707: Nie mogę uwierzyć, że zaraz spotkam... Grumpy Bear: Wciąż czekam na twój telefon... Ostatnia jest z kanału streamingowego muzyki.

Ignoruję wiadomość od taty i odpisuję Reignowi.

Muszę ustalić, gdzie jest klub i ile zajmie mi tam dotarcie. Cóż, czas zacząć przygotowania na wieczór...

-

Mam na sobie czarną, dopasowaną sukienkę z długim rękawem i łódkowym dekoltem z przodu, z odkrytymi plecami ozdobionymi kilkoma srebrnymi łańcuszkami. Dobrałam do niej czarne zabójcze szpilki, smokey eyes i czerwoną szminkę. Mam duże srebrne kolczyki i kilka pierścionków.

Kiedy docieram do klubu, bramkarz uśmiecha się z zadowoleniem, lustrując mnie wzrokiem. Unoszę brew, gdy odsuwa linę i pozwala mi wejść.

Hej, jeśli pozwolenie jego błądzącym oczom na swobodne wędrowanie pozwoli mi wejść szybciej, nie będę narzekać.

Po wejściu do środka, migające fluorescencyjne światła i pulsująca głośna muzyka atakują moje zmysły. Wraz z oślepiającymi światłami miesza się pot, alkohol i drogie perfumy. Wypełnia mój nos, powodując lekkie pieczenie, gdy mój zmysł węchu jest przytłoczony tak wieloma ciałami ściśniętymi razem, gdy ludzie tańczą i się mieszają.

Sięgam do małej torebki na ramię i wyjmuję telefon. Próbuję wyłączyć się na muzykę, która zdaje się dudnić w mojej głowie.

Wciąż jest dużo czasu. Wzdycham, odrzucając włosy z twarzy szarpnięciem głowy. Rozglądam się. Jest jeszcze godzina zanim tu będzie... ale nie przeszkadza mi, że jestem wcześnie. Daje mi to czas na wypicie trochę płynnej odwagi i, mam nadzieję, uspokojenie nerwów, chociaż wiem, że to nie zadziała.

Powinnam napisać, żeby sprawdzić gdzie jest?

Nie ma mowy, to sprawiłoby, że wyglądałabym na zdesperowaną... Ignoruję spojrzenia, które otrzymuję, gdy nonszalancko podchodzę do baru i siadam. Mój telefon pika i spoglądam na niego.

To od niego!

Reign707: Przepraszam, ale będę musiał odwołać. Myślę, że to naprawdę zły pomysł.

Żołądek mi się zaciska. Jego wiadomość parzy jak policzek wymierzony w twarz. Tylko że boli znacznie bardziej niż jakikolwiek otrzymany policzek, bo faktycznie pozwoliłam sobie na ekscytację na myśl o spotkaniu z nim.

Przełykając rozczarowanie, które zamienia się w gniew, wpatruję się w telefon. Sprawił, że poczułam się jak głupia. Powinnam była wiedzieć, żeby nie robić sobie nadziei.

LuciferessX: Dlaczego to zły pomysł? To był twój pomysł, pamiętasz?

Reign707: Tak, wiem, po prostu coś mi wypadło. Może innym razem.

Wow. Po prostu kurwa wow. Wystawił mnie.

LuciferessX: W porządku.

Co więcej było do powiedzenia?

LuciferessX: I tak nie chciałam się spotkać.

"Mogę w czymś pomóc?"

Spoglądam na barmana. "Poproszę trzy shoty wódki."

Pierdolić to, nie potrzebuję już płynnej odwagi! Potrzebuję jej, żeby uspokoić wściekłość, która narasta we mnie, sprawiając, że chcę wyciągnąć go z tego wirtualnego czatu i spuścić mu łomot.

Żadna ilość wódki tego nie naprawi, ale na pewno pomoże mi zapomnieć na kilka godzin. Może to i lepiej. Prawdopodobnie to jakiś brudny staruch, który ukradł zdjęcia z internetu i zaspokajał się, patrząc na zdjęcia, które mu wysłałam!

Kurwa!

Wpatrując się w wiadomość, spodziewałam się kolejnej, ale nic nie przychodzi.

Odkładam telefon, zanim go zniszczę, akurat gdy barman podsuwa mi wąską tacę z trzema shotami wódki z limonką. Wypijam wszystkie, ssąc plasterki limonki, próbując kontrolować swoją złość.

"Jeszcze jedną kolejkę," mówię. Potrzeba będzie dużo alkoholu, żeby mnie upić, ale zamierzam spróbować.

Jednak mój wzrok wędruje w górę, gdy wyczuwam imponującą aurę w moim otoczeniu. Odwracając się, szukam źródła tej potężnej aury, która zdołała przyciągnąć moją uwagę, i dostrzegam przepięknego blond Alfę, który siada przy barze.

Jest dokładnym obrazem kobiecej brudnej fantazji. Ma co najmniej 198 cm wzrostu, bujne blond loki i kanciastą szczękę, nie wspominając o tych miękkich różowych ustach, które wyglądają tak cholernie delikatnie, a jednak nie ujmują mu męskości. Ma na sobie białą koszulę pod czarną marynarką i czarne spodnie. Stąd mogę go poczuć... Chłodna, lodowata bryza przepleciona uwodzicielskim zapachem cynamonu i przypraw. Zima... pachnie zimą...

Sprawdza coś w telefonie, zamawiając drinka u barmana.

Dlaczego wydaje się dziwnie znajomy... Zajmuje mi chwilę, zanim moje oczy się rozszerzają, gdy nagle zdaję sobie sprawę, że wygląda bardzo podobnie do faceta sprzed mojego domu! Ale ten jest po prostu masywniejszy i znacznie bardziej męski, bardziej szorstki w porównaniu do książęcego wyglądu tamtego.

Jego oczy unoszą się gwałtownie i spotykają moje. Jego twarz niczego nie zdradza, gdy mnie lustruje, po czym odwraca wzrok.

Może bracia? Bliźniacy? Na pewno mogliby uchodzić za bliźniaków...

Stary, czy to miejsce roi się od seksownych blond Alfów?

Hmm... jaki kolor włosów ma Reign? Marszczę brwi, przypominając sobie, jak mnie wystawił.

Dupek.

Zamawiam kolejną rundę, wypijając shoty, które stoją przede mną.

Dwie godziny później wciąż tu jestem, mając nadzieję, że może się pojawi... Nie wiem, czemu myślałam, że mógłby przyjść... Naprawdę nie wiem...

Nawet Pan Grecki Bóg 2.0 wydaje się na kogoś czekać, ale przestał patrzeć w telefon i widzę, że jest coraz bardziej zły, ale jednocześnie cały czas mnie obserwuje. Chyba oboje zostaliśmy dziś wystawieni.

Nie wiem dlaczego on... Na pewno bym go z łóżka nie wyrzuciła. Może przywiązałabym go do niego, żeby nigdy nie mógł odejść.

Przechylam głowę. Cóż... nie miałabym nic przeciwko rozproszeniu... Przyglądamy się sobie nawzajem od dwóch godzin. Jestem pewna, że Alfa da sobie ze mną radę...

Uśmiecham się złośliwie, a on unosi brew. Nie przerywam kontaktu wzrokowego, pozwalając moim palcom przesunąć się w dół szyi, i nie mogę powstrzymać satysfakcji, gdy wstaje i podchodzi do mnie. Nawet jego chód jest tak cholernie seksowny. Nazwij mnie zmienną, ale to rozproszenie, którego nie zamierzam odrzucić.

"Cześć," mówi, siadając. Jego głos jest ochrypły i głęboki, bardzo głęboki.

Pochyl się i weź mnie teraz.

Cholera, pachnie jeszcze lepiej niż z daleka. Oblizuję czerwone usta i uśmiecham się uwodzicielsko. Rześki i świeży, a jego zapach odpędza woń klubu.

"Cześć..."

"Czekasz na kogoś?"

"Już nie," mówię, odwracając się w jego stronę. Jego spojrzenie opada na moje długie, skrzyżowane nogi.

"Ja też," mówi. Jego oczy błyskają, ale zbyt szybko, żebym była pewna. "To dużo shotów wódki."

"Nic nie sprawia, że czuję się pijana, choć wciąż próbuję," chichoczę, przeczesując palcami włosy.

Moja noga ociera się o jego i jestem tego bardzo świadoma. "A może to zmienimy?" pyta sugestywnie.

"Brzmi dobrze..." mówię, wstając. Biorę torebkę i telefon, i kieruję się w stronę bocznych drzwi. Nie muszę się odwracać, żeby wiedzieć, że idzie za mną. Czuję na sobie jego spojrzenie i jego aurę, gdy wsuwam telefon do torebki.

Czas na trochę zabawy...

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan Princess and the Temptation of Sin

The Lycan Princess and the Temptation of Sin

162 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

162

Treść

Aa