passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan's Slave Mate - Rozdział #2 - autor Henry Ojeh

The Lycan's Slave Mate

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Perspektywa Ava

Mam na imię Ava Dark, jedyną córkę Alfy, Seana Darka.

Och, przepraszam..

Źle było mi nazywać siebie jego córką. Nie jestem. Przestałam nim być od samego mojego narodzin. Mój tata odrzucił i wydziedziczył mnie od samego początku.

Dlaczego?

Uważał, że zabiłam jego partnerkę.

Ale czy to prawda?

Nie, ale wszyscy w to uwierzyli, że jestem okropnym potworem, ponieważ moja mama umarła przy porodzie mnie.

Nie tylko ona umarła, ale mój brat bliźniak, który powinien być następnym dziedzicem, nie przeżył, ponieważ skurcz i silne krwawienie po moim narodzinach odebrały życie matce, a ona zamknęła oczy i walczyła o ostatnie tchnienie. Moja matka umarła z moim bratem na pół drogi.

Tak mi powiedziano.

Mój narodziny przyniosły smutek i ból. Rozpowszechniały płacze agonii na całym terenie watahy, sprawiając, że wszyscy stali się przygnębieni i zrozpaczeni. Byłam prawdziwym wcieleniem przekleństwa dla wszystkich, ponieważ moja matka, Luna, była kochana przez wszystkich ze względu na swoją niezwykłą siłę i zdolności.

Urodziłam się poprzez najbardziej bolesne i męczące porody, jakie kiedykolwiek miały miejsce w historii naszej watahy.

Opowiadano mi, jak mój tata osunął się na ziemię obok mojej matki, płacząc i potrząsając nią, błagając, aby otworzyła oczy i porozmawiała z nim. Powiedzieli mi, że opłakiwał ją przez rok i prawie wcale nie jadł. Przez wszystkie te lata i do teraz trwał w żałobie i nie mógł znaleźć innego partnera.

Bardzo kochał moją matkę, a widok mnie był jak nieprzyjemnością i kolcem w jego ciele. Jego nienawiść do mnie rosła przez lata mojego życia, a teraz widzi mnie jako morderczynię i przekleństwo. Mój niekończący się ból z tortur był dla niego ulgą. Sposobem na odwet za śmierć mojej matki było mnie torturowanie.

To tak bardzo boli, gdy jest się obwinianym za coś, czego się nie wie. Moje życie zawsze było piekłem. Było tak okropnie, że jedyną moją nadzieją było śmierć. Strata życia może położyć kres temu wszystkiemu.

Historia mojego porodu rozeszła się jak pożar i zapadła w pamięć wszystkich. Małe dzieci opowiadano tę historię jak opowieści księżycowe, powodując, że wszyscy mnie nienawidzili i trzymali się ode mnie z daleka. Byłam wykorzystywana jako przykład i odniesienie do tego, jak wygląda przeklęte dziecko. Teraz bardzo pragnęłam, aby umarłam wraz z moją matką, albo może mój brat bliźniak przyszedłby na świat żywy, podczas gdy ja stałabym się martwa, ale to tylko głupie życzenia, które nigdy się nie spełnią.

Wstałam z łóżka, odczuwając skurcze w nogach i bolejący ból głowy, a oczy piekły od gorących łez, które zaciemniały mi wzrok. Wszędzie wokół mnie było kręcące się, gdy stałam na drżących nogach, podpierając się krzesłem obok mnie.

Po tym, jak zawroty głowy nieco zelżały, pospiesznie podążyłam do rogu pokoju, schylając się, by podnieść miotłę i szufelkę, ale nagle odczułam ostry ból na czole, tak jakby moja czaszka pękła, co spowodowało, że z ust wydobył się przeszywający wrzask. Będącego w trudnym stanie chciało mi się upaść i położyć na podłodze, ale udało mi się się oprzeć temu.

Chwyciłam miotłę i szufelkę, po czym pośpiesznie wyszłam z pokoju, upewniając się, że uniknę kontaktu z wiszącym na ścianie lustrem. Nie chciałabym już nigdy zobaczyć swojego nieszczęśliwego oblicza. Nie chcę już widzieć, jak wycieńczona i brzydka wyglądam. Moje proste, kasztanowe włosy były teraz rozczochrane i rozrzucone bez żadnego kierunku, tak jak życia kobiety wariującej. Były tak nieprzyzwoicie zaniedbane i brudne.

Moje ubrania same w sobie, chociaż były umyte, były bardzo stare, podarte w niektórych miejscach i nie różniły się od szmaty. Boli mnie, gdy patrzę na swoje odbicie, więc zawsze staram się trzymać z daleka od lustra. Nic nie wydaje się dobre na mojej twarzy poza moimi szafirowymi niebieskimi oczami, które wyglądają tak pięknie i czarująco.

Mój tata i wielu innych zawsze mówili mi, że takie oczy nie zasługuję, że to błąd, że zostałam obdarzona takimi rzadkimi i atrakcyjnymi oczami, o jakie każda samica wilka marzy. Wielu ludzi gardziło mną z powodu moich oczu.

Absolutnie nic w moim życiu nie było warte szczęścia.

Skradałam się przez cichy korytarz, aż dotarłam do spiralnego schodów, gdzie zwolniłam, aby nie upaść. Stało się to już rutyną, że najpierw zamiatam salon, potem kuchnię, a na końcu jadalnię przed przejściem do gotowania. Wszystko to po to, żeby poczekać, aż Alfa się obudzi, aby móc zamiatać jego pokój.

Bez czekania dłużej zaczęłam sprzątać. Moja myśl była bardzo ospiała, walka o pozostanie przytomną trwała, podczas gdy moje oczy biły się, aby pozostać otwarte. Nawet mój brzuch zaczął burczeć z głodu, przypominając mi, że ostatni raz jadłam wczoraj rano. Przeszła już 24 godziny od ostatniego posiłku.

Gmach Królewskiego Gospodarstwa to wielka rezydencja z pięcioma pokojami, z czego trzy są puste. Dwa pozostałe są zajęte przez kilka niewolników żyjących jako pokojówki w domu, a także przez kucharkę. Tak było kiedyś. Teraz niewolnicy i kucharka nie robią niczego.

Ja sprzątam i gotuję, podczas gdy oni stoją w kolejce, aby dręczyć mnie. Nikt nie rozmawia o moim królewskim pochodzeniu. Mam krew alfy, ale już nikt nie potrafi o tym pamiętać.

Kiedy zamiatałam jadalnię, nie wiem, kiedy zaczęłam płakać. Płakałam, bo w moim życiu nic nie było dobrze. Wychowałam się pod opieką starych, zrzędliwych kobiety, kiedy byłam dzieckiem, po tym jak mój tata mnie porzucił. Nie chciał na mnie patrzeć.

Wyrośliłem do wieku 17 lat i zostałem zabrana z powrotem do domu mojego ojca, gdzie stałam się niewolnikiem zamiast księżniczką. Minął rok od kiedy tu przybyłam i wolałabym żyć z tą zrzędliwą starą kobietą niż zostać tutaj, aby być narażoną na tortury i nienawiść od mojego biologicznego ojca. Gdyby nie wyjątkowe podobieństwo między mną a Alfa, nigdy nie uwierzyłabym, że to mój ojciec.

Widziałam inne wilki w moim wieku zaczynających chodzić do szkoły, zawierać przyjaźnie i bawić się wesoło w lesie i nad rzeką, ale nic z tego nie było częścią mojego życia. Nikt nie mówił o zabraniu mnie do szkoły. Nawet kiedy mieszkałem z tą zrzędliwą starą kobietą, która odmawiała mi ujawnienia swojego imienia, nikt w jej okolicy nie zbliżał się ani nie zachowywał się przyjaźnie w mojej obecności. Nikt nie chciał ze mną rozmawiać, nikt nie chciał być moim przyjacielem, zamiast tego wyśmiewano mnie, gdy tylko przechodziłem.

Byłam wtedy zdezorientowana i ciekawa, ale dopiero kiedy ta staruszka w końcu opowiedziała mi wszystko o moich narodzinach i ich skutkach, dowiedziałam się prawdy.

Minęło wiele lat, a mimo to nikt, nawet mój ojciec, nie mógł mi wybaczyć, nawet wiedząc, że to nie ja popełniłam zbrodnię. Wiedziałam, że jako niemowlę nie wiedziałam niczego. Dlaczego miałabym zabić moją matkę?

Wypłakany jęk wydostał się z moich ust, gdy poczułam kolejne fale słabości i głodu, które mocno uderzyły we mnie. Nie miałam ani grama sił, żeby dalej iść, a nogi bolały mnie straszliwie, ale wiedziałam, że nie mam wyboru.

Po prawie godzinie skończyłam i pośpiesznie poszłam do kuchni, żeby przygotować ulubiony kanapkę Alfy: pizzę i kawę, które spożywał każdego ranka. Słońce wschodziło, a wszędzie było coraz jaśniej, a słabe głosy mojego ojca dochodziły z góry, co oznaczało, że już się obudził.

Połknęłam ślinę i ciężko oddychałam, gdy strach mnie ogarnął, myśląc o tym, na co zaraza przyniosła mi dzisiaj.

"Gdzie jest moja królewska bransoletka?"

Groźny warczący głos mojego ojca nagle rozbrzmiewał przez cały budynek i do moich uszu docierał ze schodów, sprawiając, że zlękniona uniosłam brwi w szoku i konsternacji.

"Królewska bransoletka?" Powtórzyłam sama do siebie, zastanawiając się, jak on mógł szukać czegoś tak wyjątkowego. Najgorsze było to, że pytanie wydawało się być skierowane do kuchni, w której mnie było, a już słyszałam jego kroki nadchodzące w moim kierunku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Czy masz na myśli swój ulubiony bransoletkę z pereł, którą nosisz na ważne ceremonie?" Aurora nagle przerwała, a moje brwi zmarszczyły się z gwałtownym dreszczem strachu.

Natychmiast wiedziałam, że coś jest tam na pewno źle, słysząc jej głos. Jeśli byłaby inną osobą poza moim ojcem, którą tak bardzo się obawiałam, to byłaby to Aurora.

Mimo że została przyjęta w stadzie jako Omega, było coś w niej, co sprawiało, że dreszcze przechodzą mi po plecach za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się stykały.

Nienawidzi mnie na tyle, że wszystko, co robiła, to znaleźć sposób, żeby mój ojciec mnie uderzył. Jej pogarda dla mnie wydawała się inna niż dla innych, podobnie jak wszyscy mnie nienawidzili i gardzili mną za to, czego narodziła mnie moja obecność. Wydawało się, że ona nienawidziła mnie z innego powodu, o którym nie mam pojęcia.

Wściekłość, która płonie w jej oczach, gdy na mnie patrzy, wydaje się tak przerażająca, że zawsze odwracałam wzrok lub szukałam sposobu, żeby opuścić jej obecność. Mogła mieć czterdzieści kilka lat, a słyszałam, że została tutaj przywieziona rok przed mną. Zaczęła być już dość blisko mojego ojca, który nagle zaczął słuchać i uważać jej słowa za ważne.

Moim największym lękiem było to, że mój ojciec może uczynić ją swoją drugą Luną, co byłoby dla mnie katastrofą. Miałaby wszelką władzę, żeby moje życie było jeszcze bardziej nieszczęśliwe. Czy to naprawdę jej plan, żeby ukraść serce mojego ojca i zostać Luną?

Ale dlaczego moja obecność budzi w niej wściekłość i intensywną gorycz? Dlaczego jej uraza dla mnie jest wryty w głębię jej serca, że nigdy nie chce, żebym miał powód do szczęścia? Gdzie ja ją obraziłam?

Myśl o tym wszystkim sprawiła, że moje serce zaczęło mocniej bić w mojej klatce piersiowej ze strachu. To wszystko wydaje się podejrzane i przerażające...

"Aurora, czy wiesz, gdzie jest bransoletka z pereł? Nie mogę jej znaleźć w szafce, gdzie ją trzymałem wczoraj wieczorem przed odwiedzeniem grobu mojego partnera. Kto ją zabrał? Ava?" Ojciec rozzłościł się, mówiąc moje imię jako pierwszy podejrzany, co rzeczywiście mocno zraniło moje serce.

Dlaczego ja?

"Ona była ostatnią osobą, która opuściła twoje pomieszczenie wczoraj wieczorem po sprzątaniu. Obserwowałam ją i wyraźnie widziałam, jak zabierała bransoletkę, gdy już skończyła" - odpowiedziała Aurora pewnym tonem. Stwierdziła jasno, że widziała mnie wziąć bransoletkę, której sama nawet nie zauważyłam podczas sprzątania pokoju.

Och, Boże...

Moje ręce stały się spocone, szarpały się gwałtownie, gdy panika rozpływała się we mnie tak szybko, że ceramiczna filiżanka, którą trzymałam w ręku, zsunęła mi się z rąk i rozbila się na podłodze.

Co takiego zrobiłam Aurora? Dlaczego przyszła na ten świat, żeby uczynić moje życie jeszcze bardziej piekielnym niż było?

"Boże, dlaczego akurat mnie?" westchnęłam, próbując powstrzymać zbliżającą się plątaninę ze swoich ust. W tym samym czasie drzwi kuchenne zostały otwarte, powodując, że moje serce stanęło na chwilę, a ja zaczęłam cofać się.

Podniosłam wzrok do drzwi i tam stał.

Mój ojciec stał przy drzwiach, wpatrując się we mnie tymi zielonymi oczami, wypełnionymi intensywną nienawiścią i wstrętem.

Moja krew zamarła, kiedy spoglądałem z powrotem na jego twarz. Ponownie mogłem zobaczyć podobieństwo między nami, co sprawiało, że cierpienie wybuchało we mnie jak bomba. To naprawdę był mój ojciec, człowiek, który powinien traktować mnie jak księżniczkę.

To było przerażające widzieć, jak bardzo mnie nienawidzi. To nie przestawało łamać mojego serca na kawałki za każdym razem, gdy mnie bije. Myślałem, że rodzice mają obowiązek traktować swoje dzieci z wielką troską, nawet gdy inni ich nienawidzą i znęcają się nad nimi.

"Gdzie trzymałaś moją bransoletkę? Idź i ją przynieś! Nie mam siły z tobą rozmawiać!" Rozeźlił się, jego głos był zimny i pełen urazy, którą czułam w każdym słowie, które wypowiadał.

"Proszę... proszę, ja nic... nie zabrałam..." - mój głos drżał, gardło było zablokowane grudką strachu, który się we mnie rozprzestrzeniał.

Na początku nie tylko podejrzewał mnie on, ale Aurora także wspomniała, że widziała mnie wziąć bransoletkę i że byłam ostatnią osobą, która opuściła pokój. Nie uwierzy w moje zapewnienia.

"Wcale nie jesteś tylko mordercą, ale teraz także złodziejem i kłamcą? Idź i przynieś to, zanim stracę cierpliwość i skończę cię siekierą!" Warknął, jego groźny głos wzbudzając we mnie jeszcze większy strach, przez co zastygłam.

Po raz pierwszy życzyłem sobie, abym był złodziejem i faktycznie to ukradł. Byłoby lepiej, więc pójdę teraz i to wezmę.

Ale oskarża mnie o coś, o czym nie mam pojęcia!

"Popatrz na mnie, morderco!" Krzyknął mój ojciec, jego głos podkreślając słowo "morderca", które właśnie mi powiedział, tak bardzo, że raniło mnie w inny sposób.

Uderzył pięścią w blat z frustracją, a to tylko sprawiło, że moje serce wypadło mi z klatki piersiowej, aż zeszłam na ziemię na tyłek.

Szybko podniosłam się i zebrałam odwagę, by spojrzeć mu w oczy, który teraz patrzył na mnie z pogardą, szyderstwem w oczach.

"Myślisz, że kocham cię bić? Myślisz, że to zabawne patrzeć, jak twoje życie się psuje, gdy wszyscy cię dręczą i leją? Nawet ci, o których mało kto wie, wlepiają cię po twarzy za stąpanie na nich?" Wyszeptał, a moje oczy rozszerzyły się na te słowa.

Czy to oznacza, że pomyliłam się, myśląc, że mój ojciec nie czuje do mnie nic? Czyżby tylko żałował tego wszystkiego, przez co przeszłam? No, zobaczmy, jak to jest.

Czyżby po tylu latach cierpienia i męki mój ojciec w końcu trochę mnie współczuł?

Tego właśnie teraz sugerowały jego słowa.

"Tato, przepraszam za wszystko, co ci sprawiłam. Cieszę się, że słyszę, że niczego się nie odważam, przepraszam, że tak myślałam o tobie. Naprawdę masz dobre serce. Ja...".

Pacz!

Uderzenie!

Kopniak!

To wszystko przyszło tak szybko od mojego ojca, uderzając we mnie, aż krzyczałam z bólu, tocząc się po podłodze. Kopnął mnie w żebra tak mocno, że rozbrzmiewało przerażające trzaski.

Wrzasknąłem i trzęsłem się, oddalając się od niego, gdy w wielkich męczarniach kręciłem się na podłodze, trzymając się brzucha i walcząc o oddech.

Ból był tak nie do zniesienia, że czułem, jak życie mnie opuszcza.

Tyle lat tortur, a ja wciąż nie przyzwyczaiłem się do tego. Każdego dnia uderza inaczej, na najbardziej katatoniczny sposób, zostawiając mnie z pytaniem, czy przeżyję.

"Dziecko przeklęte. Jak mogłabyś w ogóle myśleć, że czuję się źle, widząc, jak cierpisz? Uch! Fu! To mnie obrzydza, a mój żołądek buntuje się z irytacją! Do cholery! Czuję się źle tylko dlatego, że żyjesz! Żałuję, że żadne bicie nie przywróci mojego cennego syna i Luni, których zabrałaś! Potworze! Żałuję tak bardzo, że nie mogę cię zabić gołymi rękami!" Zagrzmiał, złapał ceramiczną filiżankę ze stojaka i rzucił w moją stronę.

Na szczęście się schyliłem i trafił w ścianę za mną, roztrzaskując się na kawałki.

"Tato, proszę..." Wykrzykiwałem, gdy całe moje ciało bolało, jakby było w ogniu. Jak mogłem myśleć, że będzie mnie kiedyś żałował? Minęło tyle lat, a zamiast jego nienawiści się zmniejszać, rośnie jeszcze gwałtowniej.

"Stajesz się sprytna! Uciekłaś przed atakiem?" Uśmiechnął się szyderczo i wydał drwiący chichot.

"Nie... ja..." Mój głos utknął w gardle, gdy zobaczyłem, że podnosi nóż.

"Co zamierzasz zrobić?" Sapnąłem, trzęsącymi się i popychającym moje słabe ciało do tyłu, chowając się z przerażeniem. Już szedł w moim kierunku z diabelskim uśmiechem.

"Skoro nie mogę cię zabić, będę cię torturował! Teraz pójdziesz i przyniesiesz bransoletkę, czy będziesz patrzeć jak skóra odłuszcza się kawałek po kawałku?" Zagroził i zbliżył się, jak drapieżnik, który właśnie dostrzegł swoją zdobycz.

Te zielone oczy były teraz jeszcze ciemniejsze, a część jego długich, ciemnych falujących włosów opadła na przód, dając mu diabelski wygląd. Wyglądał dokładnie jak te żądnokrwiste demony, które nawiedzają w nocy w horrorach.

Ale to nie był czas na przerażenie jakimiś losowymi horrorami, które obejrzałam w przeszłości; to działo się naprawdę, tuż przede mną.

Mam zostać dźgnięty i pokrojony nożem przez potwora.

Ciągle się odsuwałem, aż opierałem się o ścianę, modląc się, żeby się otworzyła i pochłonęła mnie.

"Przysięgam, że nic nie zabrałam, Alpha. Możesz przeszukać moją komnatę. Co mam powiedzieć, żebyś mi uwierzył? Aurora kłamie! Jestem niewinna! Wolisz słuchać Omegi, o której nic nie wiesz, niż swojej córki." Gorzko płakałem, czując, jak każda uncja siły opuszcza mnie. Nienawiść w oczach mojego ojca była jak wichura, gwałtownie wyciągająca mnie ku utopieniu.

"Kłamczuch! Jesteś tylko kłamczuchem i mordercą. Wole słuchać i uwierzyć jej słowom niż tobie" – to były ostatnie słowa, które usłyszałem od niego, zanim moje przerażenie stało się rzeczywistością.

Machnął nożem wzdłuż mojego ramienia, rozdzierając rękaw, cięcie wchodząc w moją skórę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Moje ciało rozdarło się, krew tryskała i lała się obficie, zalewając mnie bolesnym bólem, który nie może być wyjaśniony słowami. Lewa ręka była zakrwawiona, gdy ściskałam cięcie, ciężko oddychając bez siły na krzyk. Mogłam tylko łapać powietrze i wpatrywać się w oczy diabła, który był moim ojcem.

Jego oczy były nadal zimne, bez śladu litości.

"Czy nie wiesz, że zasługujesz na więcej niż to?" zawył, wstając, ponieważ cały czas był przygarbiony.

Słyszałem jego pytanie, ale było ledwie słyszalne w moich uszach, gdy zaczynałem tracić przytomność z powodu utraty krwi. Agonia, jaką odczułem, widząc ojca atakującego mnie nożem, była najbardziej przerażającym widokiem, a teraz nawet kiedy krwawiłem obficie, nie było troski. Naprawdę chce, żebym umarł.

Wszystko zanikało z moich oczu; każdy dźwięk był ledwo słyszalny.

"Gdzie jest moja bransoletka? Czy nadal nie zamierzasz mówić, czy powinienem wbić jej nóż w serce?" zagroził, zaciskając zęby, podczas gdy ja w milczeniu przyglądałem mu się. Usta ścisnęły się w linię, a po moich oczach spływały gorące łzy.

Rana od ostrza piekła i piekła jak ogień. Tak bolesne, że moje serce ściśnięte było mocno.

Moje oczy zamykały się, gdy więcej krwi rozsypywało się koło mnie. Jakim cudem może jeszcze pytać o swoją bransoletkę?

Czy to potwór czy demon? On nie może być wilkołakiem, jak ja. On nie może być moim ojcem!

"Gdzie jest moja..." Jego krzyk ucichł, gdy drzwi zostały mocno otworzone, a do środka wbiegła jakaś osoba.

"Alfa, znalazłem bransoletkę w twoim pokoju, pod twoim łóżkiem. Musiała wypaść i przeskoczyć podczas wczorajszej nocy" powiedział inny głos, przeszywając ostrym bólem moje serce.

Ranny byłem przez ojca za nic. Teraz dowiedział się, że niczego nie zabrałem. Dowiedział się, że Aurora kłamała.

Łzy piekły mi oczy i spływały z nich, gdy bolesny ból wokół mojego ramienia rozprzestrzeniał się po moim ciele, tłumiąc mi oddech.

"Zabierz ją stąd i zatrzymaj krwawienie" to ostatnie, co usłyszałem od mojego piekielnego ojca, zanim wszystko się zaciemniło.

Módlę się, aby umrzeć i nigdy się już nie obudzić, aby nie widzieć światła ponownie. To powinien być koniec.

Widok z perspektywy Alfy Seana

"Gdzie to znalazłeś?" zapytałem z przekąsem, obracając się i biorąc bransoletkę od przywódcy wojowników stada, Stana.

Miał napiętą twarz i wydawało się, że zmusza się do powstrzymywania pewnych emocji, gdy Ava była odprowadzana, a za nią zostawała czerwona smuga z jej krwi.

"Tak jak wspomniałem, Alfo, znalazłem to pod twoim łóżkiem" odpowiedział cichym głosem, skierowując na mnie spojrzenie, gdy dokładnie sprawdzałem bransoletkę, aby się upewnić, czy to na pewno ta, której szukałem.

Na pewno była to, i nie mogłem powstrzymać lekkiego rumieńca na moich policzkach, gdy jego oczy spoczęły na mnie.

"Ava nie ukradła tego. Nie kłamała" wzruszył ramionami i zgiął czoło, zanim odszedł. Jego ton i wyraz twarzy pokazywały, jak bardzo był zły i zraniony. Byłem naprawdę zawstydzony tym, jak daleko poszedłem, nie przeszukując jej dokładnie. Moja nienawiść do Avey nie miała żadnego sensu. Dlaczego ja miałbym jej nienawidzić?

Moim największym żalem jest to, że jestem jej ojcem. Gdy patrzę na nią samą, życzę sobie, żeby nie miała królewskiej krwi, abym mógł jej przeciąć gardło. Bardzo chcę, żeby umarła, bo zasługuje na śmierć! Jej życie nie ma absolutnie żadnego sensu. Jest bezużyteczna.

Moja Luna i syn odeszli na zawsze tylko z powodu niej. Dlaczego to ona musiała przeżyć, a jej szafirowe niebieskie oczy nie są normalne? Jest wiele powodów, aby nazwać ją przekleństwem. Nie przestanę jej zadawać bólu, dopóki nie zabierze sobie życia.

Z głębokim burknięciem wróciłem do swojego pokoju, głowa mi pękała, gdy wspomnienia przeszłości przypływały do mnie. Te chwile, gdy Selene była obok mnie jako moja Luna. Nie było kobiety, która mogłaby jej dorównać w konkursie piękności ze względu na jej doskonałą sylwetkę. Te niebieskie oczy, owalna twarz z wargami w kształcie serca zawsze z połyskiem. Jej blond włosy spływały jej na plecy, a ona wdzięcznie kroczyła w swojej złotej sukni.

Wyglądała tak anielsko i była spokojem, którego pragnął każdy mężczyzna. Osobiście się nią opiekowałem przez całe miesiące jej ciąży. Każdej nocy masowałem jej stopy, kąpałem ją i zaspokajałem wszystkie jej zachcianki. Każda rzecz, której potrzebowała, dostarczana była jej natychmiast.

Słowa nie mogą wyjaśnić, jak cierpliwie czekałem, aż urodzi i uwolni się od stresu związanego z ciążą, rodząc dziedzica mojego tronu. Upewniłem się, że obecni są najlepsi lekarze i pielęgniarki, aby zając się jej podczas porodu, tylko po to, aby wydarzyła się tragedia.

Tamtej nocy była przerażająca, gdy jej krzyki bólu rozbrzmiewały przez ściany i filary. Ona płakała w intensywnym bólu, którego nie mogłem znieść, czekając na zewnątrz. Wpadłem do środka, żeby sama sprawdzić, jak się czuje, i to był najbardziej przerażający widok, jaki kiedykolwiek widziałem.

Ta scena będzie się powtarzać, za każdym razem, gdy spojrzę na Avę, i dlatego tak bardzo ją nienawidzę.

Moja żona była w kałuży swojej krwi, jej ciało drżało w gwałtownych konwulsjach, a ona oddychała ciężko.

Widziałem, jak z całej siły napierała, tylko aby dziecko nie zgodziło się wyjść, jakby zostało wysłane, aby ją zabić.

"Zabij to dziecko i uratuj moją żonę!" Nakazałem, ale ona potrząsnęła głową, mocno napierając, w końcu zmuszając dziecko do urodzenia się.

"To dziewczyna."

"To są bliźniaki!" Drugie to chłopiec."

To były dwa słowa, które usłyszałem, zanim najgorsze wydarzyło się tuż przed moimi oczami.

Ciało Selene zaczęło się gwałtownie trząść. Krew zaczęła wypływać z jej ust. Brakowało sił do oddychania. Jak w koszmarze, zemdlała, przestała oddychać i umarła. Moja complice zmarła tuż przede mną, pozostawiając mnie z dzieckiem, które zabrało jej życie. Nawet mój syn nie mógł przetrwać.

Z hukiem zatrzasnąłem drzwi mojego pokoju w gniewie, ciężko upadając na łóżko, gdy gorące łzy wdzierały mi się w oczy i do ust. Byłem naprawdę zraniony i mimo że minęły już tyle lat, wciąż nie mogłem powstrzymać bólu w moim sercu za każdym razem, gdy ją wspominałem.

Usunąłem wszystkie jej portrety i wielokrotnie upiłem się, próbując zapomnieć, ale było to niemal niemożliwe. Moje mózg nadal miał te wspomnienia z nią zapisane.

"Alfo, mam coś do powiedzenia" usłyszałem głos Aurory zza drzwi.

"Skłamałaś mówiąc, że widziałaś, jak Ava zabierała moją bransoletkę. Nawet jeśli mi na niej nie zależy, dlaczego mnie oszukałaś? Zwykła omega!" wybuchnąłem złością, zastanawiając się, co jest nie tak z Aurorą, którą znalazłem na ulicy. Co do cholery dało jej odwagę, żeby mi kłamać? Nawet jeśli ona nienawidzi Avey, ja nienawidzę kłamstw.

"Nie kłamałam. Pozwól mi wejść, proszę... Właśnie odkryłam coś" naciskała, a moja ciekawość sięgnęła zenitu, pociskając mnie z łóżka, gdy pośpieszyłem otworzyć drzwi.

"Co masz do powiedzenia?" zapytałem zaraz po otwarciu drzwi.

Pochylała głowę, nawet po wejściu do środka.

"Alfo, słyszałeś coś o szpiegach demonów?" zapytała delikatnie, jakby bała się własnego głosu. Jej słowa skołowały mnie, gdy na nią spojrzałem pytającym wzrokiem.

Podniosła spojrzenie i podała mi zwinięty pergamin.

"Znalazłam to w bibliotece watahy wczoraj wieczorem" mruknęła, a ja wziąłem to.

"O czym jest napisane?" zapytałem, otwierając pergamin.

"Myślę, że Ava jest jednym z nich" odpowiedziała cicho, skłaniając się niżej, jej słowa sprawiły, że lekko się przestraszyłem.

Moje oczy przewinęły się po tekście na pergaminie i po raz pierwszy w życiu poczułem prawdziwy strach we mnie.

~Szafirowe niebieskie oczy.

~Zabierają życie matki podczas narodzin.

~Działają słabo i wiernie, podczas gdy szpiegują złączone z ich sercami.

To były cechy każdego szpiega demona opisane na tym pergaminie.

"Czy to znaczy, że Ava jest demonem?!" Wykrzyknąłem, spojrzawszy ostry wzrok na Aurorę, która złączyła ręce z tyłu, skromnie się pochylając.

"Bardzo prawdopodobne. Musimy sprawdzić jej prawdziwą tożsamość" jej odpowiedź była szybka, jakby czekała na to pytanie.

"Używanie werbany i srebra to naprawdę okrutne tortury" splątałem się, nie będąc pewnym, czy naprawdę powinienem użyć tego na Ave.

To jest największy ból, przez jaki można przejść, gdy dociera do duszy, łamiąc każdą kość i powodując walkę komórek w ciele przeciwko sobie.

Ale tylko w ten sposób można wykazać, że podejrzana wilkołaczka nie jest demonem ani wampirem przebranym za wilka.

Było to testowane na niewolnikach kupowanych od innych stad i naprawdę ujawniło niektóre, które ukrywały się w przebraniu wilka, podczas gdy były w rzeczywistości wampirami i demonami wysłanymi z zamiarem zniszczenia.

"Jestem pewien, że Ava jest szpiegiem demona i użyła swojej magicznej mocy, aby odzyskać bransoletkę spod łóżka, kiedy zagroziłeś jej nożem, ponieważ tylko to mogłoby wyjaśnić, dlaczego nie zobaczyłeś jej na stole, gdzie zawsze ją trzymasz. Czyż nie tak sądzisz?" Słowa Aurory brzmiały jak dzwonek w mojej głowie, a moje usta szeroko się otworzyły na to, jak szczere brzmiały jej słowa.

Cholera!

Ava może naprawdę być demonem, i jak tylko się tego dowiem, musi zostać natychmiast zabita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan's Slave Mate

The Lycan's Slave Mate

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa