"Czy masz na myśli swój ulubiony bransoletkę z pereł, którą nosisz na ważne ceremonie?" Aurora nagle przerwała, a moje brwi zmarszczyły się z gwałtownym dreszczem strachu.
Natychmiast wiedziałam, że coś jest tam na pewno źle, słysząc jej głos. Jeśli byłaby inną osobą poza moim ojcem, którą tak bardzo się obawiałam, to byłaby to Aurora.
Mimo że została przyjęta w stadzie jako Omega, było coś w niej, co sprawiało, że dreszcze przechodzą mi po plecach za każdym razem, gdy nasze spojrzenia się stykały.
Nienawidzi mnie na tyle, że wszystko, co robiła, to znaleźć sposób, żeby mój ojciec mnie uderzył. Jej pogarda dla mnie wydawała się inna niż dla innych, podobnie jak wszyscy mnie nienawidzili i gardzili mną za to, czego narodziła mnie moja obecność. Wydawało się, że ona nienawidziła mnie z innego powodu, o którym nie mam pojęcia.
Wściekłość, która płonie w jej oczach, gdy na mnie patrzy, wydaje się tak przerażająca, że zawsze odwracałam wzrok lub szukałam sposobu, żeby opuścić jej obecność. Mogła mieć czterdzieści kilka lat, a słyszałam, że została tutaj przywieziona rok przed mną. Zaczęła być już dość blisko mojego ojca, który nagle zaczął słuchać i uważać jej słowa za ważne.
Moim największym lękiem było to, że mój ojciec może uczynić ją swoją drugą Luną, co byłoby dla mnie katastrofą. Miałaby wszelką władzę, żeby moje życie było jeszcze bardziej nieszczęśliwe. Czy to naprawdę jej plan, żeby ukraść serce mojego ojca i zostać Luną?
Ale dlaczego moja obecność budzi w niej wściekłość i intensywną gorycz? Dlaczego jej uraza dla mnie jest wryty w głębię jej serca, że nigdy nie chce, żebym miał powód do szczęścia? Gdzie ja ją obraziłam?
Myśl o tym wszystkim sprawiła, że moje serce zaczęło mocniej bić w mojej klatce piersiowej ze strachu. To wszystko wydaje się podejrzane i przerażające...
"Aurora, czy wiesz, gdzie jest bransoletka z pereł? Nie mogę jej znaleźć w szafce, gdzie ją trzymałem wczoraj wieczorem przed odwiedzeniem grobu mojego partnera. Kto ją zabrał? Ava?" Ojciec rozzłościł się, mówiąc moje imię jako pierwszy podejrzany, co rzeczywiście mocno zraniło moje serce.
Dlaczego ja?
"Ona była ostatnią osobą, która opuściła twoje pomieszczenie wczoraj wieczorem po sprzątaniu. Obserwowałam ją i wyraźnie widziałam, jak zabierała bransoletkę, gdy już skończyła" - odpowiedziała Aurora pewnym tonem. Stwierdziła jasno, że widziała mnie wziąć bransoletkę, której sama nawet nie zauważyłam podczas sprzątania pokoju.
Och, Boże...
Moje ręce stały się spocone, szarpały się gwałtownie, gdy panika rozpływała się we mnie tak szybko, że ceramiczna filiżanka, którą trzymałam w ręku, zsunęła mi się z rąk i rozbila się na podłodze.
Co takiego zrobiłam Aurora? Dlaczego przyszła na ten świat, żeby uczynić moje życie jeszcze bardziej piekielnym niż było?
"Boże, dlaczego akurat mnie?" westchnęłam, próbując powstrzymać zbliżającą się plątaninę ze swoich ust. W tym samym czasie drzwi kuchenne zostały otwarte, powodując, że moje serce stanęło na chwilę, a ja zaczęłam cofać się.
Podniosłam wzrok do drzwi i tam stał.
Mój ojciec stał przy drzwiach, wpatrując się we mnie tymi zielonymi oczami, wypełnionymi intensywną nienawiścią i wstrętem.
Moja krew zamarła, kiedy spoglądałem z powrotem na jego twarz. Ponownie mogłem zobaczyć podobieństwo między nami, co sprawiało, że cierpienie wybuchało we mnie jak bomba. To naprawdę był mój ojciec, człowiek, który powinien traktować mnie jak księżniczkę.
To było przerażające widzieć, jak bardzo mnie nienawidzi. To nie przestawało łamać mojego serca na kawałki za każdym razem, gdy mnie bije. Myślałem, że rodzice mają obowiązek traktować swoje dzieci z wielką troską, nawet gdy inni ich nienawidzą i znęcają się nad nimi.
"Gdzie trzymałaś moją bransoletkę? Idź i ją przynieś! Nie mam siły z tobą rozmawiać!" Rozeźlił się, jego głos był zimny i pełen urazy, którą czułam w każdym słowie, które wypowiadał.
"Proszę... proszę, ja nic... nie zabrałam..." - mój głos drżał, gardło było zablokowane grudką strachu, który się we mnie rozprzestrzeniał.
Na początku nie tylko podejrzewał mnie on, ale Aurora także wspomniała, że widziała mnie wziąć bransoletkę i że byłam ostatnią osobą, która opuściła pokój. Nie uwierzy w moje zapewnienia.
"Wcale nie jesteś tylko mordercą, ale teraz także złodziejem i kłamcą? Idź i przynieś to, zanim stracę cierpliwość i skończę cię siekierą!" Warknął, jego groźny głos wzbudzając we mnie jeszcze większy strach, przez co zastygłam.
Po raz pierwszy życzyłem sobie, abym był złodziejem i faktycznie to ukradł. Byłoby lepiej, więc pójdę teraz i to wezmę.
Ale oskarża mnie o coś, o czym nie mam pojęcia!
"Popatrz na mnie, morderco!" Krzyknął mój ojciec, jego głos podkreślając słowo "morderca", które właśnie mi powiedział, tak bardzo, że raniło mnie w inny sposób.
Uderzył pięścią w blat z frustracją, a to tylko sprawiło, że moje serce wypadło mi z klatki piersiowej, aż zeszłam na ziemię na tyłek.
Szybko podniosłam się i zebrałam odwagę, by spojrzeć mu w oczy, który teraz patrzył na mnie z pogardą, szyderstwem w oczach.
"Myślisz, że kocham cię bić? Myślisz, że to zabawne patrzeć, jak twoje życie się psuje, gdy wszyscy cię dręczą i leją? Nawet ci, o których mało kto wie, wlepiają cię po twarzy za stąpanie na nich?" Wyszeptał, a moje oczy rozszerzyły się na te słowa.
Czy to oznacza, że pomyliłam się, myśląc, że mój ojciec nie czuje do mnie nic? Czyżby tylko żałował tego wszystkiego, przez co przeszłam? No, zobaczmy, jak to jest.
Czyżby po tylu latach cierpienia i męki mój ojciec w końcu trochę mnie współczuł?
Tego właśnie teraz sugerowały jego słowa.
"Tato, przepraszam za wszystko, co ci sprawiłam. Cieszę się, że słyszę, że niczego się nie odważam, przepraszam, że tak myślałam o tobie. Naprawdę masz dobre serce. Ja...".
Pacz!
Uderzenie!
Kopniak!
To wszystko przyszło tak szybko od mojego ojca, uderzając we mnie, aż krzyczałam z bólu, tocząc się po podłodze. Kopnął mnie w żebra tak mocno, że rozbrzmiewało przerażające trzaski.
Wrzasknąłem i trzęsłem się, oddalając się od niego, gdy w wielkich męczarniach kręciłem się na podłodze, trzymając się brzucha i walcząc o oddech.
Ból był tak nie do zniesienia, że czułem, jak życie mnie opuszcza.
Tyle lat tortur, a ja wciąż nie przyzwyczaiłem się do tego. Każdego dnia uderza inaczej, na najbardziej katatoniczny sposób, zostawiając mnie z pytaniem, czy przeżyję.
"Dziecko przeklęte. Jak mogłabyś w ogóle myśleć, że czuję się źle, widząc, jak cierpisz? Uch! Fu! To mnie obrzydza, a mój żołądek buntuje się z irytacją! Do cholery! Czuję się źle tylko dlatego, że żyjesz! Żałuję, że żadne bicie nie przywróci mojego cennego syna i Luni, których zabrałaś! Potworze! Żałuję tak bardzo, że nie mogę cię zabić gołymi rękami!" Zagrzmiał, złapał ceramiczną filiżankę ze stojaka i rzucił w moją stronę.
Na szczęście się schyliłem i trafił w ścianę za mną, roztrzaskując się na kawałki.
"Tato, proszę..." Wykrzykiwałem, gdy całe moje ciało bolało, jakby było w ogniu. Jak mogłem myśleć, że będzie mnie kiedyś żałował? Minęło tyle lat, a zamiast jego nienawiści się zmniejszać, rośnie jeszcze gwałtowniej.
"Stajesz się sprytna! Uciekłaś przed atakiem?" Uśmiechnął się szyderczo i wydał drwiący chichot.
"Nie... ja..." Mój głos utknął w gardle, gdy zobaczyłem, że podnosi nóż.
"Co zamierzasz zrobić?" Sapnąłem, trzęsącymi się i popychającym moje słabe ciało do tyłu, chowając się z przerażeniem. Już szedł w moim kierunku z diabelskim uśmiechem.
"Skoro nie mogę cię zabić, będę cię torturował! Teraz pójdziesz i przyniesiesz bransoletkę, czy będziesz patrzeć jak skóra odłuszcza się kawałek po kawałku?" Zagroził i zbliżył się, jak drapieżnik, który właśnie dostrzegł swoją zdobycz.
Te zielone oczy były teraz jeszcze ciemniejsze, a część jego długich, ciemnych falujących włosów opadła na przód, dając mu diabelski wygląd. Wyglądał dokładnie jak te żądnokrwiste demony, które nawiedzają w nocy w horrorach.
Ale to nie był czas na przerażenie jakimiś losowymi horrorami, które obejrzałam w przeszłości; to działo się naprawdę, tuż przede mną.
Mam zostać dźgnięty i pokrojony nożem przez potwora.
Ciągle się odsuwałem, aż opierałem się o ścianę, modląc się, żeby się otworzyła i pochłonęła mnie.
"Przysięgam, że nic nie zabrałam, Alpha. Możesz przeszukać moją komnatę. Co mam powiedzieć, żebyś mi uwierzył? Aurora kłamie! Jestem niewinna! Wolisz słuchać Omegi, o której nic nie wiesz, niż swojej córki." Gorzko płakałem, czując, jak każda uncja siły opuszcza mnie. Nienawiść w oczach mojego ojca była jak wichura, gwałtownie wyciągająca mnie ku utopieniu.
"Kłamczuch! Jesteś tylko kłamczuchem i mordercą. Wole słuchać i uwierzyć jej słowom niż tobie" – to były ostatnie słowa, które usłyszałem od niego, zanim moje przerażenie stało się rzeczywistością.
Machnął nożem wzdłuż mojego ramienia, rozdzierając rękaw, cięcie wchodząc w moją skórę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje ciało rozdarło się, krew tryskała i lała się obficie, zalewając mnie bolesnym bólem, który nie może być wyjaśniony słowami. Lewa ręka była zakrwawiona, gdy ściskałam cięcie, ciężko oddychając bez siły na krzyk. Mogłam tylko łapać powietrze i wpatrywać się w oczy diabła, który był moim ojcem.
Jego oczy były nadal zimne, bez śladu litości.
"Czy nie wiesz, że zasługujesz na więcej niż to?" zawył, wstając, ponieważ cały czas był przygarbiony.
Słyszałem jego pytanie, ale było ledwie słyszalne w moich uszach, gdy zaczynałem tracić przytomność z powodu utraty krwi. Agonia, jaką odczułem, widząc ojca atakującego mnie nożem, była najbardziej przerażającym widokiem, a teraz nawet kiedy krwawiłem obficie, nie było troski. Naprawdę chce, żebym umarł.
Wszystko zanikało z moich oczu; każdy dźwięk był ledwo słyszalny.
"Gdzie jest moja bransoletka? Czy nadal nie zamierzasz mówić, czy powinienem wbić jej nóż w serce?" zagroził, zaciskając zęby, podczas gdy ja w milczeniu przyglądałem mu się. Usta ścisnęły się w linię, a po moich oczach spływały gorące łzy.
Rana od ostrza piekła i piekła jak ogień. Tak bolesne, że moje serce ściśnięte było mocno.
Moje oczy zamykały się, gdy więcej krwi rozsypywało się koło mnie. Jakim cudem może jeszcze pytać o swoją bransoletkę?
Czy to potwór czy demon? On nie może być wilkołakiem, jak ja. On nie może być moim ojcem!
"Gdzie jest moja..." Jego krzyk ucichł, gdy drzwi zostały mocno otworzone, a do środka wbiegła jakaś osoba.
"Alfa, znalazłem bransoletkę w twoim pokoju, pod twoim łóżkiem. Musiała wypaść i przeskoczyć podczas wczorajszej nocy" powiedział inny głos, przeszywając ostrym bólem moje serce.
Ranny byłem przez ojca za nic. Teraz dowiedział się, że niczego nie zabrałem. Dowiedział się, że Aurora kłamała.
Łzy piekły mi oczy i spływały z nich, gdy bolesny ból wokół mojego ramienia rozprzestrzeniał się po moim ciele, tłumiąc mi oddech.
"Zabierz ją stąd i zatrzymaj krwawienie" to ostatnie, co usłyszałem od mojego piekielnego ojca, zanim wszystko się zaciemniło.
Módlę się, aby umrzeć i nigdy się już nie obudzić, aby nie widzieć światła ponownie. To powinien być koniec.
Widok z perspektywy Alfy Seana
"Gdzie to znalazłeś?" zapytałem z przekąsem, obracając się i biorąc bransoletkę od przywódcy wojowników stada, Stana.
Miał napiętą twarz i wydawało się, że zmusza się do powstrzymywania pewnych emocji, gdy Ava była odprowadzana, a za nią zostawała czerwona smuga z jej krwi.
"Tak jak wspomniałem, Alfo, znalazłem to pod twoim łóżkiem" odpowiedział cichym głosem, skierowując na mnie spojrzenie, gdy dokładnie sprawdzałem bransoletkę, aby się upewnić, czy to na pewno ta, której szukałem.
Na pewno była to, i nie mogłem powstrzymać lekkiego rumieńca na moich policzkach, gdy jego oczy spoczęły na mnie.
"Ava nie ukradła tego. Nie kłamała" wzruszył ramionami i zgiął czoło, zanim odszedł. Jego ton i wyraz twarzy pokazywały, jak bardzo był zły i zraniony. Byłem naprawdę zawstydzony tym, jak daleko poszedłem, nie przeszukując jej dokładnie. Moja nienawiść do Avey nie miała żadnego sensu. Dlaczego ja miałbym jej nienawidzić?
Moim największym żalem jest to, że jestem jej ojcem. Gdy patrzę na nią samą, życzę sobie, żeby nie miała królewskiej krwi, abym mógł jej przeciąć gardło. Bardzo chcę, żeby umarła, bo zasługuje na śmierć! Jej życie nie ma absolutnie żadnego sensu. Jest bezużyteczna.
Moja Luna i syn odeszli na zawsze tylko z powodu niej. Dlaczego to ona musiała przeżyć, a jej szafirowe niebieskie oczy nie są normalne? Jest wiele powodów, aby nazwać ją przekleństwem. Nie przestanę jej zadawać bólu, dopóki nie zabierze sobie życia.
Z głębokim burknięciem wróciłem do swojego pokoju, głowa mi pękała, gdy wspomnienia przeszłości przypływały do mnie. Te chwile, gdy Selene była obok mnie jako moja Luna. Nie było kobiety, która mogłaby jej dorównać w konkursie piękności ze względu na jej doskonałą sylwetkę. Te niebieskie oczy, owalna twarz z wargami w kształcie serca zawsze z połyskiem. Jej blond włosy spływały jej na plecy, a ona wdzięcznie kroczyła w swojej złotej sukni.
Wyglądała tak anielsko i była spokojem, którego pragnął każdy mężczyzna. Osobiście się nią opiekowałem przez całe miesiące jej ciąży. Każdej nocy masowałem jej stopy, kąpałem ją i zaspokajałem wszystkie jej zachcianki. Każda rzecz, której potrzebowała, dostarczana była jej natychmiast.
Słowa nie mogą wyjaśnić, jak cierpliwie czekałem, aż urodzi i uwolni się od stresu związanego z ciążą, rodząc dziedzica mojego tronu. Upewniłem się, że obecni są najlepsi lekarze i pielęgniarki, aby zając się jej podczas porodu, tylko po to, aby wydarzyła się tragedia.
Tamtej nocy była przerażająca, gdy jej krzyki bólu rozbrzmiewały przez ściany i filary. Ona płakała w intensywnym bólu, którego nie mogłem znieść, czekając na zewnątrz. Wpadłem do środka, żeby sama sprawdzić, jak się czuje, i to był najbardziej przerażający widok, jaki kiedykolwiek widziałem.
Ta scena będzie się powtarzać, za każdym razem, gdy spojrzę na Avę, i dlatego tak bardzo ją nienawidzę.
Moja żona była w kałuży swojej krwi, jej ciało drżało w gwałtownych konwulsjach, a ona oddychała ciężko.
Widziałem, jak z całej siły napierała, tylko aby dziecko nie zgodziło się wyjść, jakby zostało wysłane, aby ją zabić.
"Zabij to dziecko i uratuj moją żonę!" Nakazałem, ale ona potrząsnęła głową, mocno napierając, w końcu zmuszając dziecko do urodzenia się.
"To dziewczyna."
"To są bliźniaki!" Drugie to chłopiec."
To były dwa słowa, które usłyszałem, zanim najgorsze wydarzyło się tuż przed moimi oczami.
Ciało Selene zaczęło się gwałtownie trząść. Krew zaczęła wypływać z jej ust. Brakowało sił do oddychania. Jak w koszmarze, zemdlała, przestała oddychać i umarła. Moja complice zmarła tuż przede mną, pozostawiając mnie z dzieckiem, które zabrało jej życie. Nawet mój syn nie mógł przetrwać.
Z hukiem zatrzasnąłem drzwi mojego pokoju w gniewie, ciężko upadając na łóżko, gdy gorące łzy wdzierały mi się w oczy i do ust. Byłem naprawdę zraniony i mimo że minęły już tyle lat, wciąż nie mogłem powstrzymać bólu w moim sercu za każdym razem, gdy ją wspominałem.
Usunąłem wszystkie jej portrety i wielokrotnie upiłem się, próbując zapomnieć, ale było to niemal niemożliwe. Moje mózg nadal miał te wspomnienia z nią zapisane.
"Alfo, mam coś do powiedzenia" usłyszałem głos Aurory zza drzwi.
"Skłamałaś mówiąc, że widziałaś, jak Ava zabierała moją bransoletkę. Nawet jeśli mi na niej nie zależy, dlaczego mnie oszukałaś? Zwykła omega!" wybuchnąłem złością, zastanawiając się, co jest nie tak z Aurorą, którą znalazłem na ulicy. Co do cholery dało jej odwagę, żeby mi kłamać? Nawet jeśli ona nienawidzi Avey, ja nienawidzę kłamstw.
"Nie kłamałam. Pozwól mi wejść, proszę... Właśnie odkryłam coś" naciskała, a moja ciekawość sięgnęła zenitu, pociskając mnie z łóżka, gdy pośpieszyłem otworzyć drzwi.
"Co masz do powiedzenia?" zapytałem zaraz po otwarciu drzwi.
Pochylała głowę, nawet po wejściu do środka.
"Alfo, słyszałeś coś o szpiegach demonów?" zapytała delikatnie, jakby bała się własnego głosu. Jej słowa skołowały mnie, gdy na nią spojrzałem pytającym wzrokiem.
Podniosła spojrzenie i podała mi zwinięty pergamin.
"Znalazłam to w bibliotece watahy wczoraj wieczorem" mruknęła, a ja wziąłem to.
"O czym jest napisane?" zapytałem, otwierając pergamin.
"Myślę, że Ava jest jednym z nich" odpowiedziała cicho, skłaniając się niżej, jej słowa sprawiły, że lekko się przestraszyłem.
Moje oczy przewinęły się po tekście na pergaminie i po raz pierwszy w życiu poczułem prawdziwy strach we mnie.
~Szafirowe niebieskie oczy.
~Zabierają życie matki podczas narodzin.
~Działają słabo i wiernie, podczas gdy szpiegują złączone z ich sercami.
To były cechy każdego szpiega demona opisane na tym pergaminie.
"Czy to znaczy, że Ava jest demonem?!" Wykrzyknąłem, spojrzawszy ostry wzrok na Aurorę, która złączyła ręce z tyłu, skromnie się pochylając.
"Bardzo prawdopodobne. Musimy sprawdzić jej prawdziwą tożsamość" jej odpowiedź była szybka, jakby czekała na to pytanie.
"Używanie werbany i srebra to naprawdę okrutne tortury" splątałem się, nie będąc pewnym, czy naprawdę powinienem użyć tego na Ave.
To jest największy ból, przez jaki można przejść, gdy dociera do duszy, łamiąc każdą kość i powodując walkę komórek w ciele przeciwko sobie.
Ale tylko w ten sposób można wykazać, że podejrzana wilkołaczka nie jest demonem ani wampirem przebranym za wilka.
Było to testowane na niewolnikach kupowanych od innych stad i naprawdę ujawniło niektóre, które ukrywały się w przebraniu wilka, podczas gdy były w rzeczywistości wampirami i demonami wysłanymi z zamiarem zniszczenia.
"Jestem pewien, że Ava jest szpiegiem demona i użyła swojej magicznej mocy, aby odzyskać bransoletkę spod łóżka, kiedy zagroziłeś jej nożem, ponieważ tylko to mogłoby wyjaśnić, dlaczego nie zobaczyłeś jej na stole, gdzie zawsze ją trzymasz. Czyż nie tak sądzisz?" Słowa Aurory brzmiały jak dzwonek w mojej głowie, a moje usta szeroko się otworzyły na to, jak szczere brzmiały jej słowa.
Cholera!
Ava może naprawdę być demonem, i jak tylko się tego dowiem, musi zostać natychmiast zabita.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Jadena
"Nie mogę się zakochać. Mamo, nawet nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi. W ogóle mnie to nie interesuje, więc możesz przestać do mnie mówić?" Mój głos osiągnął najwyższe tony. Dosłownie wrzeszczałem na moją matkę, gdy siedziała obok mnie na łóżku i mówiła o miłości i jak ważna jest w życiu każdego.
Byłem tak zły i zniesmaczony jednocześnie.
"Synu, musisz znaleźć kobietę dla siebie. Naprawdę musisz im dać szansę. Wywołaj jakąkolwiek dziewczynę w tym królestwie, a nawet poza nim, a ja ją załatwię dla ciebie." Mamrotała, mrugając tymi niebieskimi oczami, które już były mokre od smutku, gdy na mnie patrzyła.
"Nie lubię żadnej dziewczyny na świecie. Wy chcecie, abym znalazł kobietę, która będzie moją królową, abym mógł rządzić tym królestwem, tak? Dobrze, prawda jest taka, że nie jestem na to zdolny. Niech ktoś inny mnie zastąpi, jeśli znalezienie sobie towarzyszki to warunek, zanim będę mógł być następnym królem!" Szczknąłem i wstałem z łóżka.
"Synu, czy w ogóle wiesz, co mówisz? Słyszysz, co wypowiadasz? Chcesz, żeby nasza rodzina straciła pozycję panującej linii?" Wybuchła płaczliwie, ale byłem już prawie poza pokojem, więc jej głos był cichy w moich uszach.
Nie mogę uwierzyć, że jeszcze nie jest zmęczona. Nie zmęczyło jej przychodzenie do mojego pokoju codziennie rano i błagania, abym się zakochał, prosząc, abym zaakceptował dziewczynę w moim życiu.
Udało jej się zepsuć mi dzień. To nie pierwszy raz, gdy mówiłem wszystkim, że nie wiem nic o miłości i to nie moja wina, że nienawidzę każdej jednej dziewczyny, która przekracza moją drogę. Wszystkie, które zbytnio na mnie naciskały, skończyły tracąc życie z powodu mojego srogości i gniewu.
Czy ludziom tak trudno zrozumieć, że nie mam serca do miłości? Nie interesuje mnie to. Irytuje mnie. Kiedy czuję się, jakbym miał wyrzygać.
Cholera!
Zatrzasnąłem drzwi łazienki, rozebrałem się i zanurzyłem w wannie z zimną wodą, czując jak chłodzenie rozprzestrzenia się po mojej skórze, sprawiając, że się nieco trzęsę. Uwielbiam słodkie uczucia, które rozchodzą się po całym moim ciele.
Niestety nie mogę tu zostać cały dzień, szczególnie kiedy mój ojciec będzie na mnie czekał w pałacu, żeby porozmawiać o sprawach królestwa. Chciałbym, żeby wszyscy mnie zostawili. Chciałbym, żeby wszyscy odeszli od mojego życia i zostawili mnie samą.
Nienawidzę być wśród ludzi, szczególnie dziewczyn. Ich przeszywające oczy, mokre od dzikich pragnień i pożądania do mnie, obrzydza mnie. Być może moje przystojne wyglądanie jest torturowaniem ze strony bogini księżyca, ponieważ nie widzę powodu, dlaczego ukazałem się w taki sposób, przykuwając do siebie uwagę.
Nazywam się Jaden Lake. Mam 25 lat i jestem jedynym synem Taylora Lake, króla Lykanów. Tak, jesteśmy Lykanami, ostatnią grupą naszego rodzaju. Nieliczni, ale budzący strach i szacunek u każdego wilka na planecie. Wiele watah przestało istnieć, próbując nas zgładzić przy użyciu większej liczby.
Nie jesteśmy nawet stu, ale tamci wilkołaki, które licznie przekraczają tysiące, nie mogły nas pokonać. Nie można oczekiwać, że nas pokonają, gdy jesteśmy silniejsi i wysoce wykwalifikowani.
Cóż, to wszystko nie ma dla mnie znaczenia lub niepokoju. Mym największym zmartwieniem jest natrętne działanie moich rodziców. Nie widzę żadnego znaczenia w miłości, ale oni traktują ją jakby od niej zależało życie.
"Jaden!" Ojciec wykrzyknął moje imię przez połączenie umysłowe, i z wielkimi trudem powstrzymałem się, żeby na niego syknąć. Nie minęła nawet godzina od mojego przybycia a już mnie wzywa, jakbym to ja rządził tym królestwem. Dlaczego sam kurwa nie zostanie w pałacu?
"Biorę kąpiel!" Jęknąłem, przewracając oczami i patrząc z wyrzutem na jego wizerunek w mojej głowie, nawet gdy wiedziałem, że nie widzi mnie.
"Przyjdź tu od razu! Czy rodzi się w toalecie? Dlaczego muszę wykrzykiwać twoje imię każdego ranka, zanim przyjdziesz do pałacu?" Zagrzmiał, a ja słyszałem jego pięść uderzającą o cokolwiek.
Wiedziałem, że jego frustracje nie różniły się od tego, co dzisiaj rano powtórzyłem mojej matce. Na pewno jej powiedziała, i teraz czuje się jakby miała eksplodować. Zauważyłem, że jego głównym powodem dla przyprowadzenia mnie do pałacu było to, żebym mógł zobaczyć córki królewskich gości, którzy przychodzą go odwiedzić.
Nonsens.
"Za chwilę tam będę!" Westchnąłem, całkowicie zanurzając się w wodzie, tak żeby nie dostała się do oczu, i znów, jak zawsze, moja mroczna przeszłość nawiedziła mnie, sprawiając, że oddychanie stało się szybkie, a serce zaczęło walić mi w klatce piersiowej.
Mój największy sekret, o którym nikt nic nie wie, nawet moi rodzice. Nie chcę o tym pamiętać, ale prawie za każdym razem, gdy zamykam oczy w wannie, pojawia się on jak drapieżnik idący do przodu ku mnie jako zdobycz, która wkrótce zostanie pożarta.
Żałuję tego czynu codziennie swojego życia, ale nie mogę cofnąć ręki zegara. Muszę po prostu z tym żyć. Przynajmniej moje pragnienia zostały spełnione.
"Jaden!" Gromienia mój ojciec ponownie, tym razem bardziej frustrująco. Był dosłownie wściekły, i nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu na myśl, że nie ma dla mnie nic do zrobienia, szczególnie że jestem dziesięć razy silniejszy od niego.
Moje moce i zdolności specjalne są rzadkie i jeszcze nie były widziane. Niektórzy czarodzieje twierdzą, że jestem hybrydą, inni twierdzą, że pochodzę od bogiń księżyca; wszystko to w mojej opinii to nonsens.
"Nie musisz spieszyć się tak. Spokojnie. W pałacu jest kolejna dziewczyna, dlatego on nas wzywa." Mój wilk, Zane, fuknął.
"Wiem." Moja odpowiedź była poprzedzona kolejnym głośnym i napiętym sykiem. Czułem niechęć mojego wilka. Oboje nienawidzimy partnerów życiowych czy słowa miłość tak bardzo i pragniemy być sami na zawsze, ale wydaje się, że jesteśmy nieszczęśliwi, bo jesteśmy lycanami księcia.
Przesuń w górę, aby kontynuować