Punkt widzenia Jadena
"Nie mogę się zakochać. Mamo, nawet nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi. W ogóle mnie to nie interesuje, więc możesz przestać do mnie mówić?" Mój głos osiągnął najwyższe tony. Dosłownie wrzeszczałem na moją matkę, gdy siedziała obok mnie na łóżku i mówiła o miłości i jak ważna jest w życiu każdego.
Byłem tak zły i zniesmaczony jednocześnie.
"Synu, musisz znaleźć kobietę dla siebie. Naprawdę musisz im dać szansę. Wywołaj jakąkolwiek dziewczynę w tym królestwie, a nawet poza nim, a ja ją załatwię dla ciebie." Mamrotała, mrugając tymi niebieskimi oczami, które już były mokre od smutku, gdy na mnie patrzyła.
"Nie lubię żadnej dziewczyny na świecie. Wy chcecie, abym znalazł kobietę, która będzie moją królową, abym mógł rządzić tym królestwem, tak? Dobrze, prawda jest taka, że nie jestem na to zdolny. Niech ktoś inny mnie zastąpi, jeśli znalezienie sobie towarzyszki to warunek, zanim będę mógł być następnym królem!" Szczknąłem i wstałem z łóżka.
"Synu, czy w ogóle wiesz, co mówisz? Słyszysz, co wypowiadasz? Chcesz, żeby nasza rodzina straciła pozycję panującej linii?" Wybuchła płaczliwie, ale byłem już prawie poza pokojem, więc jej głos był cichy w moich uszach.
Nie mogę uwierzyć, że jeszcze nie jest zmęczona. Nie zmęczyło jej przychodzenie do mojego pokoju codziennie rano i błagania, abym się zakochał, prosząc, abym zaakceptował dziewczynę w moim życiu.
Udało jej się zepsuć mi dzień. To nie pierwszy raz, gdy mówiłem wszystkim, że nie wiem nic o miłości i to nie moja wina, że nienawidzę każdej jednej dziewczyny, która przekracza moją drogę. Wszystkie, które zbytnio na mnie naciskały, skończyły tracąc życie z powodu mojego srogości i gniewu.
Czy ludziom tak trudno zrozumieć, że nie mam serca do miłości? Nie interesuje mnie to. Irytuje mnie. Kiedy czuję się, jakbym miał wyrzygać.
Cholera!
Zatrzasnąłem drzwi łazienki, rozebrałem się i zanurzyłem w wannie z zimną wodą, czując jak chłodzenie rozprzestrzenia się po mojej skórze, sprawiając, że się nieco trzęsę. Uwielbiam słodkie uczucia, które rozchodzą się po całym moim ciele.
Niestety nie mogę tu zostać cały dzień, szczególnie kiedy mój ojciec będzie na mnie czekał w pałacu, żeby porozmawiać o sprawach królestwa. Chciałbym, żeby wszyscy mnie zostawili. Chciałbym, żeby wszyscy odeszli od mojego życia i zostawili mnie samą.
Nienawidzę być wśród ludzi, szczególnie dziewczyn. Ich przeszywające oczy, mokre od dzikich pragnień i pożądania do mnie, obrzydza mnie. Być może moje przystojne wyglądanie jest torturowaniem ze strony bogini księżyca, ponieważ nie widzę powodu, dlaczego ukazałem się w taki sposób, przykuwając do siebie uwagę.
Nazywam się Jaden Lake. Mam 25 lat i jestem jedynym synem Taylora Lake, króla Lykanów. Tak, jesteśmy Lykanami, ostatnią grupą naszego rodzaju. Nieliczni, ale budzący strach i szacunek u każdego wilka na planecie. Wiele watah przestało istnieć, próbując nas zgładzić przy użyciu większej liczby.
Nie jesteśmy nawet stu, ale tamci wilkołaki, które licznie przekraczają tysiące, nie mogły nas pokonać. Nie można oczekiwać, że nas pokonają, gdy jesteśmy silniejsi i wysoce wykwalifikowani.
Cóż, to wszystko nie ma dla mnie znaczenia lub niepokoju. Mym największym zmartwieniem jest natrętne działanie moich rodziców. Nie widzę żadnego znaczenia w miłości, ale oni traktują ją jakby od niej zależało życie.
"Jaden!" Ojciec wykrzyknął moje imię przez połączenie umysłowe, i z wielkimi trudem powstrzymałem się, żeby na niego syknąć. Nie minęła nawet godzina od mojego przybycia a już mnie wzywa, jakbym to ja rządził tym królestwem. Dlaczego sam kurwa nie zostanie w pałacu?
"Biorę kąpiel!" Jęknąłem, przewracając oczami i patrząc z wyrzutem na jego wizerunek w mojej głowie, nawet gdy wiedziałem, że nie widzi mnie.
"Przyjdź tu od razu! Czy rodzi się w toalecie? Dlaczego muszę wykrzykiwać twoje imię każdego ranka, zanim przyjdziesz do pałacu?" Zagrzmiał, a ja słyszałem jego pięść uderzającą o cokolwiek.
Wiedziałem, że jego frustracje nie różniły się od tego, co dzisiaj rano powtórzyłem mojej matce. Na pewno jej powiedziała, i teraz czuje się jakby miała eksplodować. Zauważyłem, że jego głównym powodem dla przyprowadzenia mnie do pałacu było to, żebym mógł zobaczyć córki królewskich gości, którzy przychodzą go odwiedzić.
Nonsens.
"Za chwilę tam będę!" Westchnąłem, całkowicie zanurzając się w wodzie, tak żeby nie dostała się do oczu, i znów, jak zawsze, moja mroczna przeszłość nawiedziła mnie, sprawiając, że oddychanie stało się szybkie, a serce zaczęło walić mi w klatce piersiowej.
Mój największy sekret, o którym nikt nic nie wie, nawet moi rodzice. Nie chcę o tym pamiętać, ale prawie za każdym razem, gdy zamykam oczy w wannie, pojawia się on jak drapieżnik idący do przodu ku mnie jako zdobycz, która wkrótce zostanie pożarta.
Żałuję tego czynu codziennie swojego życia, ale nie mogę cofnąć ręki zegara. Muszę po prostu z tym żyć. Przynajmniej moje pragnienia zostały spełnione.
"Jaden!" Gromienia mój ojciec ponownie, tym razem bardziej frustrująco. Był dosłownie wściekły, i nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu na myśl, że nie ma dla mnie nic do zrobienia, szczególnie że jestem dziesięć razy silniejszy od niego.
Moje moce i zdolności specjalne są rzadkie i jeszcze nie były widziane. Niektórzy czarodzieje twierdzą, że jestem hybrydą, inni twierdzą, że pochodzę od bogiń księżyca; wszystko to w mojej opinii to nonsens.
"Nie musisz spieszyć się tak. Spokojnie. W pałacu jest kolejna dziewczyna, dlatego on nas wzywa." Mój wilk, Zane, fuknął.
"Wiem." Moja odpowiedź była poprzedzona kolejnym głośnym i napiętym sykiem. Czułem niechęć mojego wilka. Oboje nienawidzimy partnerów życiowych czy słowa miłość tak bardzo i pragniemy być sami na zawsze, ale wydaje się, że jesteśmy nieszczęśliwi, bo jesteśmy lycanami księcia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Po niemalże 30 minutach, skończyłem się kąpać i ubrałem. Stałem przed lustrem, czesząc moje złote falowane włosy w dół i nie mogłem zaprzeczyć faktowi, że byłem niezwykle uroczy. Miałem na myśli, że jestem zbyt gorący i przystojny, co było dla mnie frustrujące.
Przez to wszystko dziewczyny zachowywały się wokół mnie jak szalone i śliniły się na mnie. Musiałem chodzić z ochroniarzami, żeby żadna z nich nie zbliżyła się do mnie. Mam te oczy o kształcie migdała w kolorze morskiej niebieskości, brwi jak kolce i wydatne kości policzkowe z twardą szczęką, które nadają mi doskonałą przystojną twarz.
Zsyłemkiem cisnąłem grzebień i odsłoniłem moje muskularne ramiona i szerokie, atletyczne ramiona pod krótkim rękawem koszulki, którą właśnie zakładałem. Ani moja szeroka klatka piersiowa, ani sześciopaków nie można ukryć pod tą czerwoną koszulą.
Wszyscy mówili mi, jak bez skazy wyglądam od stóp do głów, ze swoimi tandetnymi uśmiechami i pełnymi podziwu oczami. Gdyby tylko wiedzieli, jak bardzo pragnę, żeby to przestało.
Cholera! Wcale nie potrzebuję tych wszystkich pochwał od nikogo.
Z bezsilnym wzruszeniem ramion wyszedłem z pokoju, zamykając drzwi z złością, jak gdyby to było źródłem całego mojego problemu.
Obie ręce były w kieszeniach moich czarnych spodni, gdy krok po kroku skierowałem się na zewnątrz, trzymając surową minę na twarzy. Uśmiech był najgłupszą rzeczą do robienia. Dlaczego miałbym kiedykolwiek się uśmiechać, skoro w moim życiu nie ma o czym?
Służący sprzątający korytarze chwilowo zatrzymali się, zwracając na mnie uwagę, gdy obok nich przechodziłem. Musiałem odwrócić wzrok od ich twarzy, żeby nie zobaczyć czegoś, przez co zwolniłbym ich wszystkich.
Wreszcie, po bardzo niechętnym, ślimaczym chodzeniu, dotarłem do pałacu, znajdującego się na ostatnim piętrze królewskiej rezydencji. Drzwi zostały dla mnie otwarte przez jednego z ochroniarzy, a jak się spodziewałem, mój ojciec miał gościa.
Wiedziałem, że rozmawiają o czymś poważnym, czułem, jak napięte jest otoczenie. Jakby czaiło się nadciągające niebezpieczeństwo, które trzeba było niezwłocznie wyeliminować. Ich twarze nie miały śladu uśmiechu, ale moje pojawienie się to wszystko zmieniło.
Zwrócili się wszyscy do mnie i byli z uśmiechami i spojrzeniami pełnymi podziwu, jak zawsze.
„Wow...”
„Czy on jest człowiekiem?”
„Jaki uroczy syn posiadasz.”
„Nie mogę uwierzyć, że ktoś może być tak doskonały.”
To były ich komplementy, które płynęły z każdego rogu, włączając w to moich rodziców, którzy widzieli mnie przez wszystkie dni swojego życia. Nie rozumiem, dlaczego dołączają do gości w takich pochlebstwach.
Ńurzyłem brwi i odwróciłem wzrok. Odwróciłem się i usiadłem w moim miejscu obok mojego ojca, upewniając się, że nie powtórzę tego samego błędu, patrząc na nową dziewczynę, którą moi rodzice zgodzili się przyjąć wraz z gościem, który wyglądał jak alfa ze swoim strojem i aura.
Choć próbował wywołać uśmiech na swojej twarzy, mogłem dostrzec, że jest on całkowicie fałszywy i coś go głęboko dręczy.
Wyglądał na takiego narowistego, cichutko parskając wargami, a jego czerwone oczy bezcelowo przemierzały pokój.
Moje spojrzenie spoczęło na nim na kilka sekund i nie wiem jak, ale od razu go znienawidziłem. Gdy jego oczy spotkały się ze mną, uśmiechnął się, ale ten uśmiech tak mnie irytował, że zamiast odwzajemnić go, prychłem na niego. Sądząc po jego zdziwieniu, możemy przypuszczać, że bardzo się zdziwił.
„Wreszcie, mój uparty, ale niezwykle uroczy syn jest tutaj. Przepraszam was wszystkich, że tak długo czekaliście, ale naprawdę chciałem, żeby był tu, żeby zobaczył, jak się sprawy załatwiają w pałacu, aby przygotować go na przyszłość jako mojego następcę” - zaczął mój ojciec uśmiechając się, przyciągając ich wszystkich z powrotem do mnie.
Nie zwracając na to uwagi, jego dalsze słowa przyćmiło moje zainteresowanie.
„Przed tym, pozwól mi zadać mu pytanie” - wtrąciła się moja matka, przyciągając moje spojrzenie, gdy opuściła swoje krzesło, by przejść na drugą stronę, gdzie ja siedziałem.
Przysunęła usta do mojego ucha, zachowując stały uśmiech. Nie wiem, skąd to całe szczęście na jej twarzy. Z czego tu się cieszyć?
„Dlaczego się uśmiechasz?” - zapytałem pytanie, ale zignorowała je i wyszeptała do mojego ucha najbardziej irytujące zdanie.
„Czy ci się podoba ta dziewczyna, która jest tu razem z gościem? Zauważyłam, jak na nią dłużej patrzyłeś niż zwykle”.
Spiąłem się i odsunąłem ucho od jej ust, gdy fala obrzydzenia przebiegła mi po kręgosłupie.
„Na którą masz patrzeć?” - szeptem odrzekłem, zaciskając zęby i licząc, że nie mówi o dziewczynie, która siedziała obok gościa. Czyżby te wszystkie uśmiechy przez ten czas były spowodowane tym, że dłużej na nią patrzałem?
„Ta dziewczyna to córka Bety. Nazywa się Nana. Ona...”
„Słuchanie twoich słów mam już dość! Nienawidzę dziewczyny” - warknąłem, odzierając ucho od jej ust i sprawiając, że westchnęła, zanim z powrotem usiadła na swoim krześle z rozczarowaniem, czego bardzo chciałem.
Tata wiedział, o co chodzi, i spowodowało to, że spojrzał na mnie gniewnie, na co ja odpowiedziałem mu spojrzeniem.
„Początki pytania są zawsze trudne, kontynuujmy rozmowę. Ale zanim to zrobimy, przedstaw siebie i dziewczynę mojemu synowi, który ledwo wychodzi z tego królestwa, więc nie zna żadnych Alfa ani nazw sąsiednich watah” - mój ojciec westchnął, ponownie zerkając na mnie tymi swoimi oczami, na co odpowiedziałem prychaniem.
„Przedstawianie dziewczyny nie jest konieczne. Nie potrzebuję tego w moim życiu...” - wyraziłem swój niezadowolenie i widziałem, jak policzki dziewczyny rumieniły się z zakłopotania. Jej oczy już zaczęły nabrzmiewać łzami, gdy wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem.
„Nie zwracaj uwagi na mojego syna, zrób to, co mówię” - ojciec rozkazał z takim tonem gniewu, że wszyscy z przerażeniem drgnęli, z wyjątkiem mnie.
„Nazywam się Sean Dark, Alfa Watahy Półksiężyc, a to jest piękna córka Bety, która przyszła ze mną. Pozostali to tylko zwykli ochroniarze” - przedstawił, kierując do mnie swój tandetny uśmiech.
„Możesz usiąść i skończyć to, co cię tu przywiodło. Jesteś Alfą bez Lunny ani córki, który przyszedł tu z córką Bety. Może ona jest najpiękniejsza w twojej wataze, co? Fuj! Nie widzę tu żadnej urody. A co z twoją córką? Czy jest tak brzydka jak ty lub po prostu nie masz córki?” - szydziłem, ale tata nie pozwolił mu odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Rozkazał mu usiąść i zignorować moje pytania.
To mnie nie obchodzi.
„Więc potrzebujesz mieszaniny srebra i wilczej trzciny, żeby poznać jej prawdziwą tożsamość, co najprawdopodobniej okaże się, że jest demonem, prawda?” - zaczęli rozmawiać o czymś, o czym nie miałem pojęcia, a ja rozglądałem się gdzie indziej, wiedząc doskonale, że wspomniana córka Bety patrzy na mnie.
„Żałuję, że to jedyny potomek z tego związku. Mógłbym wiedzieć, że jest zła, gdy zabiła swoją matkę przy porodzie z bardzo bolesnymi porodami” - Alfa żałował gorzko, a moje ucho zaczęło szwendać się. Chcę, żeby to już się skończyło, żeby opuścić to miejsce.
„Jak ma na imię?” - delikatnie zapytał mój ojciec.
„Ava” - odpowiedział, a w moim ciele przebiegły dziwne uczucia. To imię sprawiło, że drgnąłem nieco, a od przerażenia masują mi się gęsia skórka przez skórę z powodów, których nie rozumiem.
„Ava to imię twojej córki?” - nagle go zapytałem, zanim zdążyłem zrozumieć, a to spowodowało, że wszyscy patrzyli na mnie zaskoczeni.
„Nagle zainteresowałaś się rozmową? Zależy ci na imieniu jego córki?” - mój ojciec zapytał, unosząc brwi, wpatrując się we mnie wprost w oczy.
„Nie, nie obchodzi mnie to” - odparłem, odwracając twarz, ale tym razem słuch bardzo uważnie nastawiłem na rozmowę. Nie wiem czemu, ale nagle zainteresowała mnie dziewczyna, Ava.
Przesuń w górę, aby kontynuować
