passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan's Slave Mate - Rozdział #4 - autor Henry Ojeh

The Lycan's Slave Mate

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Moje ciało rozdarło się, krew tryskała i lała się obficie, zalewając mnie bolesnym bólem, który nie może być wyjaśniony słowami. Lewa ręka była zakrwawiona, gdy ściskałam cięcie, ciężko oddychając bez siły na krzyk. Mogłam tylko łapać powietrze i wpatrywać się w oczy diabła, który był moim ojcem.

Jego oczy były nadal zimne, bez śladu litości.

"Czy nie wiesz, że zasługujesz na więcej niż to?" zawył, wstając, ponieważ cały czas był przygarbiony.

Słyszałem jego pytanie, ale było ledwie słyszalne w moich uszach, gdy zaczynałem tracić przytomność z powodu utraty krwi. Agonia, jaką odczułem, widząc ojca atakującego mnie nożem, była najbardziej przerażającym widokiem, a teraz nawet kiedy krwawiłem obficie, nie było troski. Naprawdę chce, żebym umarł.

Wszystko zanikało z moich oczu; każdy dźwięk był ledwo słyszalny.

"Gdzie jest moja bransoletka? Czy nadal nie zamierzasz mówić, czy powinienem wbić jej nóż w serce?" zagroził, zaciskając zęby, podczas gdy ja w milczeniu przyglądałem mu się. Usta ścisnęły się w linię, a po moich oczach spływały gorące łzy.

Rana od ostrza piekła i piekła jak ogień. Tak bolesne, że moje serce ściśnięte było mocno.

Moje oczy zamykały się, gdy więcej krwi rozsypywało się koło mnie. Jakim cudem może jeszcze pytać o swoją bransoletkę?

Czy to potwór czy demon? On nie może być wilkołakiem, jak ja. On nie może być moim ojcem!

"Gdzie jest moja..." Jego krzyk ucichł, gdy drzwi zostały mocno otworzone, a do środka wbiegła jakaś osoba.

"Alfa, znalazłem bransoletkę w twoim pokoju, pod twoim łóżkiem. Musiała wypaść i przeskoczyć podczas wczorajszej nocy" powiedział inny głos, przeszywając ostrym bólem moje serce.

Ranny byłem przez ojca za nic. Teraz dowiedział się, że niczego nie zabrałem. Dowiedział się, że Aurora kłamała.

Łzy piekły mi oczy i spływały z nich, gdy bolesny ból wokół mojego ramienia rozprzestrzeniał się po moim ciele, tłumiąc mi oddech.

"Zabierz ją stąd i zatrzymaj krwawienie" to ostatnie, co usłyszałem od mojego piekielnego ojca, zanim wszystko się zaciemniło.

Módlę się, aby umrzeć i nigdy się już nie obudzić, aby nie widzieć światła ponownie. To powinien być koniec.

Widok z perspektywy Alfy Seana

"Gdzie to znalazłeś?" zapytałem z przekąsem, obracając się i biorąc bransoletkę od przywódcy wojowników stada, Stana.

Miał napiętą twarz i wydawało się, że zmusza się do powstrzymywania pewnych emocji, gdy Ava była odprowadzana, a za nią zostawała czerwona smuga z jej krwi.

"Tak jak wspomniałem, Alfo, znalazłem to pod twoim łóżkiem" odpowiedział cichym głosem, skierowując na mnie spojrzenie, gdy dokładnie sprawdzałem bransoletkę, aby się upewnić, czy to na pewno ta, której szukałem.

Na pewno była to, i nie mogłem powstrzymać lekkiego rumieńca na moich policzkach, gdy jego oczy spoczęły na mnie.

"Ava nie ukradła tego. Nie kłamała" wzruszył ramionami i zgiął czoło, zanim odszedł. Jego ton i wyraz twarzy pokazywały, jak bardzo był zły i zraniony. Byłem naprawdę zawstydzony tym, jak daleko poszedłem, nie przeszukując jej dokładnie. Moja nienawiść do Avey nie miała żadnego sensu. Dlaczego ja miałbym jej nienawidzić?

Moim największym żalem jest to, że jestem jej ojcem. Gdy patrzę na nią samą, życzę sobie, żeby nie miała królewskiej krwi, abym mógł jej przeciąć gardło. Bardzo chcę, żeby umarła, bo zasługuje na śmierć! Jej życie nie ma absolutnie żadnego sensu. Jest bezużyteczna.

Moja Luna i syn odeszli na zawsze tylko z powodu niej. Dlaczego to ona musiała przeżyć, a jej szafirowe niebieskie oczy nie są normalne? Jest wiele powodów, aby nazwać ją przekleństwem. Nie przestanę jej zadawać bólu, dopóki nie zabierze sobie życia.

Z głębokim burknięciem wróciłem do swojego pokoju, głowa mi pękała, gdy wspomnienia przeszłości przypływały do mnie. Te chwile, gdy Selene była obok mnie jako moja Luna. Nie było kobiety, która mogłaby jej dorównać w konkursie piękności ze względu na jej doskonałą sylwetkę. Te niebieskie oczy, owalna twarz z wargami w kształcie serca zawsze z połyskiem. Jej blond włosy spływały jej na plecy, a ona wdzięcznie kroczyła w swojej złotej sukni.

Wyglądała tak anielsko i była spokojem, którego pragnął każdy mężczyzna. Osobiście się nią opiekowałem przez całe miesiące jej ciąży. Każdej nocy masowałem jej stopy, kąpałem ją i zaspokajałem wszystkie jej zachcianki. Każda rzecz, której potrzebowała, dostarczana była jej natychmiast.

Słowa nie mogą wyjaśnić, jak cierpliwie czekałem, aż urodzi i uwolni się od stresu związanego z ciążą, rodząc dziedzica mojego tronu. Upewniłem się, że obecni są najlepsi lekarze i pielęgniarki, aby zając się jej podczas porodu, tylko po to, aby wydarzyła się tragedia.

Tamtej nocy była przerażająca, gdy jej krzyki bólu rozbrzmiewały przez ściany i filary. Ona płakała w intensywnym bólu, którego nie mogłem znieść, czekając na zewnątrz. Wpadłem do środka, żeby sama sprawdzić, jak się czuje, i to był najbardziej przerażający widok, jaki kiedykolwiek widziałem.

Ta scena będzie się powtarzać, za każdym razem, gdy spojrzę na Avę, i dlatego tak bardzo ją nienawidzę.

Moja żona była w kałuży swojej krwi, jej ciało drżało w gwałtownych konwulsjach, a ona oddychała ciężko.

Widziałem, jak z całej siły napierała, tylko aby dziecko nie zgodziło się wyjść, jakby zostało wysłane, aby ją zabić.

"Zabij to dziecko i uratuj moją żonę!" Nakazałem, ale ona potrząsnęła głową, mocno napierając, w końcu zmuszając dziecko do urodzenia się.

"To dziewczyna."

"To są bliźniaki!" Drugie to chłopiec."

To były dwa słowa, które usłyszałem, zanim najgorsze wydarzyło się tuż przed moimi oczami.

Ciało Selene zaczęło się gwałtownie trząść. Krew zaczęła wypływać z jej ust. Brakowało sił do oddychania. Jak w koszmarze, zemdlała, przestała oddychać i umarła. Moja complice zmarła tuż przede mną, pozostawiając mnie z dzieckiem, które zabrało jej życie. Nawet mój syn nie mógł przetrwać.

Z hukiem zatrzasnąłem drzwi mojego pokoju w gniewie, ciężko upadając na łóżko, gdy gorące łzy wdzierały mi się w oczy i do ust. Byłem naprawdę zraniony i mimo że minęły już tyle lat, wciąż nie mogłem powstrzymać bólu w moim sercu za każdym razem, gdy ją wspominałem.

Usunąłem wszystkie jej portrety i wielokrotnie upiłem się, próbując zapomnieć, ale było to niemal niemożliwe. Moje mózg nadal miał te wspomnienia z nią zapisane.

"Alfo, mam coś do powiedzenia" usłyszałem głos Aurory zza drzwi.

"Skłamałaś mówiąc, że widziałaś, jak Ava zabierała moją bransoletkę. Nawet jeśli mi na niej nie zależy, dlaczego mnie oszukałaś? Zwykła omega!" wybuchnąłem złością, zastanawiając się, co jest nie tak z Aurorą, którą znalazłem na ulicy. Co do cholery dało jej odwagę, żeby mi kłamać? Nawet jeśli ona nienawidzi Avey, ja nienawidzę kłamstw.

"Nie kłamałam. Pozwól mi wejść, proszę... Właśnie odkryłam coś" naciskała, a moja ciekawość sięgnęła zenitu, pociskając mnie z łóżka, gdy pośpieszyłem otworzyć drzwi.

"Co masz do powiedzenia?" zapytałem zaraz po otwarciu drzwi.

Pochylała głowę, nawet po wejściu do środka.

"Alfo, słyszałeś coś o szpiegach demonów?" zapytała delikatnie, jakby bała się własnego głosu. Jej słowa skołowały mnie, gdy na nią spojrzałem pytającym wzrokiem.

Podniosła spojrzenie i podała mi zwinięty pergamin.

"Znalazłam to w bibliotece watahy wczoraj wieczorem" mruknęła, a ja wziąłem to.

"O czym jest napisane?" zapytałem, otwierając pergamin.

"Myślę, że Ava jest jednym z nich" odpowiedziała cicho, skłaniając się niżej, jej słowa sprawiły, że lekko się przestraszyłem.

Moje oczy przewinęły się po tekście na pergaminie i po raz pierwszy w życiu poczułem prawdziwy strach we mnie.

~Szafirowe niebieskie oczy.

~Zabierają życie matki podczas narodzin.

~Działają słabo i wiernie, podczas gdy szpiegują złączone z ich sercami.

To były cechy każdego szpiega demona opisane na tym pergaminie.

"Czy to znaczy, że Ava jest demonem?!" Wykrzyknąłem, spojrzawszy ostry wzrok na Aurorę, która złączyła ręce z tyłu, skromnie się pochylając.

"Bardzo prawdopodobne. Musimy sprawdzić jej prawdziwą tożsamość" jej odpowiedź była szybka, jakby czekała na to pytanie.

"Używanie werbany i srebra to naprawdę okrutne tortury" splątałem się, nie będąc pewnym, czy naprawdę powinienem użyć tego na Ave.

To jest największy ból, przez jaki można przejść, gdy dociera do duszy, łamiąc każdą kość i powodując walkę komórek w ciele przeciwko sobie.

Ale tylko w ten sposób można wykazać, że podejrzana wilkołaczka nie jest demonem ani wampirem przebranym za wilka.

Było to testowane na niewolnikach kupowanych od innych stad i naprawdę ujawniło niektóre, które ukrywały się w przebraniu wilka, podczas gdy były w rzeczywistości wampirami i demonami wysłanymi z zamiarem zniszczenia.

"Jestem pewien, że Ava jest szpiegiem demona i użyła swojej magicznej mocy, aby odzyskać bransoletkę spod łóżka, kiedy zagroziłeś jej nożem, ponieważ tylko to mogłoby wyjaśnić, dlaczego nie zobaczyłeś jej na stole, gdzie zawsze ją trzymasz. Czyż nie tak sądzisz?" Słowa Aurory brzmiały jak dzwonek w mojej głowie, a moje usta szeroko się otworzyły na to, jak szczere brzmiały jej słowa.

Cholera!

Ava może naprawdę być demonem, i jak tylko się tego dowiem, musi zostać natychmiast zabita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Punkt widzenia Jadena

"Nie mogę się zakochać. Mamo, nawet nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi. W ogóle mnie to nie interesuje, więc możesz przestać do mnie mówić?" Mój głos osiągnął najwyższe tony. Dosłownie wrzeszczałem na moją matkę, gdy siedziała obok mnie na łóżku i mówiła o miłości i jak ważna jest w życiu każdego.

Byłem tak zły i zniesmaczony jednocześnie.

"Synu, musisz znaleźć kobietę dla siebie. Naprawdę musisz im dać szansę. Wywołaj jakąkolwiek dziewczynę w tym królestwie, a nawet poza nim, a ja ją załatwię dla ciebie." Mamrotała, mrugając tymi niebieskimi oczami, które już były mokre od smutku, gdy na mnie patrzyła.

"Nie lubię żadnej dziewczyny na świecie. Wy chcecie, abym znalazł kobietę, która będzie moją królową, abym mógł rządzić tym królestwem, tak? Dobrze, prawda jest taka, że nie jestem na to zdolny. Niech ktoś inny mnie zastąpi, jeśli znalezienie sobie towarzyszki to warunek, zanim będę mógł być następnym królem!" Szczknąłem i wstałem z łóżka.

"Synu, czy w ogóle wiesz, co mówisz? Słyszysz, co wypowiadasz? Chcesz, żeby nasza rodzina straciła pozycję panującej linii?" Wybuchła płaczliwie, ale byłem już prawie poza pokojem, więc jej głos był cichy w moich uszach.

Nie mogę uwierzyć, że jeszcze nie jest zmęczona. Nie zmęczyło jej przychodzenie do mojego pokoju codziennie rano i błagania, abym się zakochał, prosząc, abym zaakceptował dziewczynę w moim życiu.

Udało jej się zepsuć mi dzień. To nie pierwszy raz, gdy mówiłem wszystkim, że nie wiem nic o miłości i to nie moja wina, że nienawidzę każdej jednej dziewczyny, która przekracza moją drogę. Wszystkie, które zbytnio na mnie naciskały, skończyły tracąc życie z powodu mojego srogości i gniewu.

Czy ludziom tak trudno zrozumieć, że nie mam serca do miłości? Nie interesuje mnie to. Irytuje mnie. Kiedy czuję się, jakbym miał wyrzygać.

Cholera!

Zatrzasnąłem drzwi łazienki, rozebrałem się i zanurzyłem w wannie z zimną wodą, czując jak chłodzenie rozprzestrzenia się po mojej skórze, sprawiając, że się nieco trzęsę. Uwielbiam słodkie uczucia, które rozchodzą się po całym moim ciele.

Niestety nie mogę tu zostać cały dzień, szczególnie kiedy mój ojciec będzie na mnie czekał w pałacu, żeby porozmawiać o sprawach królestwa. Chciałbym, żeby wszyscy mnie zostawili. Chciałbym, żeby wszyscy odeszli od mojego życia i zostawili mnie samą.

Nienawidzę być wśród ludzi, szczególnie dziewczyn. Ich przeszywające oczy, mokre od dzikich pragnień i pożądania do mnie, obrzydza mnie. Być może moje przystojne wyglądanie jest torturowaniem ze strony bogini księżyca, ponieważ nie widzę powodu, dlaczego ukazałem się w taki sposób, przykuwając do siebie uwagę.

Nazywam się Jaden Lake. Mam 25 lat i jestem jedynym synem Taylora Lake, króla Lykanów. Tak, jesteśmy Lykanami, ostatnią grupą naszego rodzaju. Nieliczni, ale budzący strach i szacunek u każdego wilka na planecie. Wiele watah przestało istnieć, próbując nas zgładzić przy użyciu większej liczby.

Nie jesteśmy nawet stu, ale tamci wilkołaki, które licznie przekraczają tysiące, nie mogły nas pokonać. Nie można oczekiwać, że nas pokonają, gdy jesteśmy silniejsi i wysoce wykwalifikowani.

Cóż, to wszystko nie ma dla mnie znaczenia lub niepokoju. Mym największym zmartwieniem jest natrętne działanie moich rodziców. Nie widzę żadnego znaczenia w miłości, ale oni traktują ją jakby od niej zależało życie.

"Jaden!" Ojciec wykrzyknął moje imię przez połączenie umysłowe, i z wielkimi trudem powstrzymałem się, żeby na niego syknąć. Nie minęła nawet godzina od mojego przybycia a już mnie wzywa, jakbym to ja rządził tym królestwem. Dlaczego sam kurwa nie zostanie w pałacu?

"Biorę kąpiel!" Jęknąłem, przewracając oczami i patrząc z wyrzutem na jego wizerunek w mojej głowie, nawet gdy wiedziałem, że nie widzi mnie.

"Przyjdź tu od razu! Czy rodzi się w toalecie? Dlaczego muszę wykrzykiwać twoje imię każdego ranka, zanim przyjdziesz do pałacu?" Zagrzmiał, a ja słyszałem jego pięść uderzającą o cokolwiek.

Wiedziałem, że jego frustracje nie różniły się od tego, co dzisiaj rano powtórzyłem mojej matce. Na pewno jej powiedziała, i teraz czuje się jakby miała eksplodować. Zauważyłem, że jego głównym powodem dla przyprowadzenia mnie do pałacu było to, żebym mógł zobaczyć córki królewskich gości, którzy przychodzą go odwiedzić.

Nonsens.

"Za chwilę tam będę!" Westchnąłem, całkowicie zanurzając się w wodzie, tak żeby nie dostała się do oczu, i znów, jak zawsze, moja mroczna przeszłość nawiedziła mnie, sprawiając, że oddychanie stało się szybkie, a serce zaczęło walić mi w klatce piersiowej.

Mój największy sekret, o którym nikt nic nie wie, nawet moi rodzice. Nie chcę o tym pamiętać, ale prawie za każdym razem, gdy zamykam oczy w wannie, pojawia się on jak drapieżnik idący do przodu ku mnie jako zdobycz, która wkrótce zostanie pożarta.

Żałuję tego czynu codziennie swojego życia, ale nie mogę cofnąć ręki zegara. Muszę po prostu z tym żyć. Przynajmniej moje pragnienia zostały spełnione.

"Jaden!" Gromienia mój ojciec ponownie, tym razem bardziej frustrująco. Był dosłownie wściekły, i nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu na myśl, że nie ma dla mnie nic do zrobienia, szczególnie że jestem dziesięć razy silniejszy od niego.

Moje moce i zdolności specjalne są rzadkie i jeszcze nie były widziane. Niektórzy czarodzieje twierdzą, że jestem hybrydą, inni twierdzą, że pochodzę od bogiń księżyca; wszystko to w mojej opinii to nonsens.

"Nie musisz spieszyć się tak. Spokojnie. W pałacu jest kolejna dziewczyna, dlatego on nas wzywa." Mój wilk, Zane, fuknął.

"Wiem." Moja odpowiedź była poprzedzona kolejnym głośnym i napiętym sykiem. Czułem niechęć mojego wilka. Oboje nienawidzimy partnerów życiowych czy słowa miłość tak bardzo i pragniemy być sami na zawsze, ale wydaje się, że jesteśmy nieszczęśliwi, bo jesteśmy lycanami księcia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Po niemalże 30 minutach, skończyłem się kąpać i ubrałem. Stałem przed lustrem, czesząc moje złote falowane włosy w dół i nie mogłem zaprzeczyć faktowi, że byłem niezwykle uroczy. Miałem na myśli, że jestem zbyt gorący i przystojny, co było dla mnie frustrujące.

Przez to wszystko dziewczyny zachowywały się wokół mnie jak szalone i śliniły się na mnie. Musiałem chodzić z ochroniarzami, żeby żadna z nich nie zbliżyła się do mnie. Mam te oczy o kształcie migdała w kolorze morskiej niebieskości, brwi jak kolce i wydatne kości policzkowe z twardą szczęką, które nadają mi doskonałą przystojną twarz.

Zsyłemkiem cisnąłem grzebień i odsłoniłem moje muskularne ramiona i szerokie, atletyczne ramiona pod krótkim rękawem koszulki, którą właśnie zakładałem. Ani moja szeroka klatka piersiowa, ani sześciopaków nie można ukryć pod tą czerwoną koszulą.

Wszyscy mówili mi, jak bez skazy wyglądam od stóp do głów, ze swoimi tandetnymi uśmiechami i pełnymi podziwu oczami. Gdyby tylko wiedzieli, jak bardzo pragnę, żeby to przestało.

Cholera! Wcale nie potrzebuję tych wszystkich pochwał od nikogo.

Z bezsilnym wzruszeniem ramion wyszedłem z pokoju, zamykając drzwi z złością, jak gdyby to było źródłem całego mojego problemu.

Obie ręce były w kieszeniach moich czarnych spodni, gdy krok po kroku skierowałem się na zewnątrz, trzymając surową minę na twarzy. Uśmiech był najgłupszą rzeczą do robienia. Dlaczego miałbym kiedykolwiek się uśmiechać, skoro w moim życiu nie ma o czym?

Służący sprzątający korytarze chwilowo zatrzymali się, zwracając na mnie uwagę, gdy obok nich przechodziłem. Musiałem odwrócić wzrok od ich twarzy, żeby nie zobaczyć czegoś, przez co zwolniłbym ich wszystkich.

Wreszcie, po bardzo niechętnym, ślimaczym chodzeniu, dotarłem do pałacu, znajdującego się na ostatnim piętrze królewskiej rezydencji. Drzwi zostały dla mnie otwarte przez jednego z ochroniarzy, a jak się spodziewałem, mój ojciec miał gościa.

Wiedziałem, że rozmawiają o czymś poważnym, czułem, jak napięte jest otoczenie. Jakby czaiło się nadciągające niebezpieczeństwo, które trzeba było niezwłocznie wyeliminować. Ich twarze nie miały śladu uśmiechu, ale moje pojawienie się to wszystko zmieniło.

Zwrócili się wszyscy do mnie i byli z uśmiechami i spojrzeniami pełnymi podziwu, jak zawsze.

„Wow...”

„Czy on jest człowiekiem?”

„Jaki uroczy syn posiadasz.”

„Nie mogę uwierzyć, że ktoś może być tak doskonały.”

To były ich komplementy, które płynęły z każdego rogu, włączając w to moich rodziców, którzy widzieli mnie przez wszystkie dni swojego życia. Nie rozumiem, dlaczego dołączają do gości w takich pochlebstwach.

Ńurzyłem brwi i odwróciłem wzrok. Odwróciłem się i usiadłem w moim miejscu obok mojego ojca, upewniając się, że nie powtórzę tego samego błędu, patrząc na nową dziewczynę, którą moi rodzice zgodzili się przyjąć wraz z gościem, który wyglądał jak alfa ze swoim strojem i aura.

Choć próbował wywołać uśmiech na swojej twarzy, mogłem dostrzec, że jest on całkowicie fałszywy i coś go głęboko dręczy.

Wyglądał na takiego narowistego, cichutko parskając wargami, a jego czerwone oczy bezcelowo przemierzały pokój.

Moje spojrzenie spoczęło na nim na kilka sekund i nie wiem jak, ale od razu go znienawidziłem. Gdy jego oczy spotkały się ze mną, uśmiechnął się, ale ten uśmiech tak mnie irytował, że zamiast odwzajemnić go, prychłem na niego. Sądząc po jego zdziwieniu, możemy przypuszczać, że bardzo się zdziwił.

„Wreszcie, mój uparty, ale niezwykle uroczy syn jest tutaj. Przepraszam was wszystkich, że tak długo czekaliście, ale naprawdę chciałem, żeby był tu, żeby zobaczył, jak się sprawy załatwiają w pałacu, aby przygotować go na przyszłość jako mojego następcę” - zaczął mój ojciec uśmiechając się, przyciągając ich wszystkich z powrotem do mnie.

Nie zwracając na to uwagi, jego dalsze słowa przyćmiło moje zainteresowanie.

„Przed tym, pozwól mi zadać mu pytanie” - wtrąciła się moja matka, przyciągając moje spojrzenie, gdy opuściła swoje krzesło, by przejść na drugą stronę, gdzie ja siedziałem.

Przysunęła usta do mojego ucha, zachowując stały uśmiech. Nie wiem, skąd to całe szczęście na jej twarzy. Z czego tu się cieszyć?

„Dlaczego się uśmiechasz?” - zapytałem pytanie, ale zignorowała je i wyszeptała do mojego ucha najbardziej irytujące zdanie.

„Czy ci się podoba ta dziewczyna, która jest tu razem z gościem? Zauważyłam, jak na nią dłużej patrzyłeś niż zwykle”.

Spiąłem się i odsunąłem ucho od jej ust, gdy fala obrzydzenia przebiegła mi po kręgosłupie.

„Na którą masz patrzeć?” - szeptem odrzekłem, zaciskając zęby i licząc, że nie mówi o dziewczynie, która siedziała obok gościa. Czyżby te wszystkie uśmiechy przez ten czas były spowodowane tym, że dłużej na nią patrzałem?

„Ta dziewczyna to córka Bety. Nazywa się Nana. Ona...”

„Słuchanie twoich słów mam już dość! Nienawidzę dziewczyny” - warknąłem, odzierając ucho od jej ust i sprawiając, że westchnęła, zanim z powrotem usiadła na swoim krześle z rozczarowaniem, czego bardzo chciałem.

Tata wiedział, o co chodzi, i spowodowało to, że spojrzał na mnie gniewnie, na co ja odpowiedziałem mu spojrzeniem.

„Początki pytania są zawsze trudne, kontynuujmy rozmowę. Ale zanim to zrobimy, przedstaw siebie i dziewczynę mojemu synowi, który ledwo wychodzi z tego królestwa, więc nie zna żadnych Alfa ani nazw sąsiednich watah” - mój ojciec westchnął, ponownie zerkając na mnie tymi swoimi oczami, na co odpowiedziałem prychaniem.

„Przedstawianie dziewczyny nie jest konieczne. Nie potrzebuję tego w moim życiu...” - wyraziłem swój niezadowolenie i widziałem, jak policzki dziewczyny rumieniły się z zakłopotania. Jej oczy już zaczęły nabrzmiewać łzami, gdy wpatrywała się we mnie ze zdziwieniem.

„Nie zwracaj uwagi na mojego syna, zrób to, co mówię” - ojciec rozkazał z takim tonem gniewu, że wszyscy z przerażeniem drgnęli, z wyjątkiem mnie.

„Nazywam się Sean Dark, Alfa Watahy Półksiężyc, a to jest piękna córka Bety, która przyszła ze mną. Pozostali to tylko zwykli ochroniarze” - przedstawił, kierując do mnie swój tandetny uśmiech.

„Możesz usiąść i skończyć to, co cię tu przywiodło. Jesteś Alfą bez Lunny ani córki, który przyszedł tu z córką Bety. Może ona jest najpiękniejsza w twojej wataze, co? Fuj! Nie widzę tu żadnej urody. A co z twoją córką? Czy jest tak brzydka jak ty lub po prostu nie masz córki?” - szydziłem, ale tata nie pozwolił mu odpowiedzieć na żadne z tych pytań. Rozkazał mu usiąść i zignorować moje pytania.

To mnie nie obchodzi.

„Więc potrzebujesz mieszaniny srebra i wilczej trzciny, żeby poznać jej prawdziwą tożsamość, co najprawdopodobniej okaże się, że jest demonem, prawda?” - zaczęli rozmawiać o czymś, o czym nie miałem pojęcia, a ja rozglądałem się gdzie indziej, wiedząc doskonale, że wspomniana córka Bety patrzy na mnie.

„Żałuję, że to jedyny potomek z tego związku. Mógłbym wiedzieć, że jest zła, gdy zabiła swoją matkę przy porodzie z bardzo bolesnymi porodami” - Alfa żałował gorzko, a moje ucho zaczęło szwendać się. Chcę, żeby to już się skończyło, żeby opuścić to miejsce.

„Jak ma na imię?” - delikatnie zapytał mój ojciec.

„Ava” - odpowiedział, a w moim ciele przebiegły dziwne uczucia. To imię sprawiło, że drgnąłem nieco, a od przerażenia masują mi się gęsia skórka przez skórę z powodów, których nie rozumiem.

„Ava to imię twojej córki?” - nagle go zapytałem, zanim zdążyłem zrozumieć, a to spowodowało, że wszyscy patrzyli na mnie zaskoczeni.

„Nagle zainteresowałaś się rozmową? Zależy ci na imieniu jego córki?” - mój ojciec zapytał, unosząc brwi, wpatrując się we mnie wprost w oczy.

„Nie, nie obchodzi mnie to” - odparłem, odwracając twarz, ale tym razem słuch bardzo uważnie nastawiłem na rozmowę. Nie wiem czemu, ale nagle zainteresowała mnie dziewczyna, Ava.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan's Slave Mate

The Lycan's Slave Mate

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa