passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Mafia's Daughter - Rozdział #2 - autor Aflyingwhale

The Mafia's Daughter

/

Rozdział 2

1. DYNASTIA

* * * * * * * * * * * * * * *TERAZ, NEW JERSEY* * * * * * * * * * * * * * *~ Punkt Widzenia Zoie ~Thump. Thump. Thump.Serce Zoie waliło, gdy nacisnęła klawisz enter na swoim laptopie. Ekran przed nią ładował status jej aplikacji na Uniwersytet Stanford. Za nią stał regał z książkami, na którym były wszelkiego rodzaju flagi, kubki, naklejki i zabawki ze Stanfordu. Jej fiołkowo-niebieskie oczy wgłębiały się w ekran, gdy jej palec nerwowo kręcił i skręcał się wokół ciemnobrązowych włosów, co było nawykiem wynikającym z nerwów. I nagle pojawiła się wiadomość.Gratulacje! Z radością informujemy, że twoja aplikacja została zaakceptowana na Uniwersytet Stanford---"Aaaaahhh!!" Zoie krzyknęła na całe gardło, nie mogąc powstrzymać podekscytowania. Skakała w górę i w dół na swoim siedzeniu. Cały pokój drżał razem z nią. "O mój Boże! Dostałam się! Dostałam się!"Trzej starsi bracia Zoie dopiero się obudzili, bo była dopiero ósma trzydzieści rano. Usłyszeli hałas dobiegający z jej pokoju i ruszyli w jej kierunku."To już czas na przyjęcia na studia?" zapytał Zane, ziewając i drapiąc się po głowie."Gdzie się dostałaś?" Zander, jego bliźniak, podążał tuż za nim."Stanford! Idę na Stanford!" Zoie pobiegła, by przytulić braci, ale ci tylko spojrzeli na nią z niedowierzaniem. Potem pobiegła z powrotem, by chwycić swój laptop, prawie potykając się o torby i ubrania porozrzucane na podłodze.Zane i Zander przyglądali się siostrze z podejrzliwym wyrazem twarzy."Naprawdę jesteś wystarczająco mądra, żeby dostać się na Stanford?" Zane zmrużył oczy, przechylając głowę na bok."Nie wiedziałem, że w ogóle tam aplikowałaś," dodał Zander, krzyżując ramiona."Oczywiście, że tak! Wiecie, że Stanford to moja wymarzona szkoła," Zoie teraz wyciągała bluzę z logo Stanford z szafy i zakładała ją. Laptop była w jej ręku."Tak, ale myślałem, że żartujesz z tym," powiedział Zane."Tata wyraźnie powiedział, że nigdzie dalej niż pięćdziesiąt mil stąd," przypomniał jej Zander.Zoie wywróciła oczami. Jej tata, wszechmocny pan Damon Van Zandt, był burmistrzem Jersey City przez trzy kolejne kadencje. Potem wystartował na gubernatora i wygrał to stanowisko dwa lata temu. Nie trzeba dodawać, że był człowiekiem budzącym strach i potężnym. Nie wspominając o tym, że miał przyjaciół wszędzie, na długo przed rozpoczęciem swojej kariery jako burmistrz.Od małego Zoie nigdy nie brakowało miłości. Jej mama, Violet, była najlepszą matką i najlepszą przyjaciółką, jaką mogła sobie wymarzyć. Jej starsi bracia, Zane, Zander i Zach - mimo że czasami denerwujący - również byli niezwykle kochający i ochronni wobec niej. Jej tata, jednak, czasami przesadzał z uczuciami. Był tak ochronny wobec Zoie, że miał ochroniarzy, którzy podążali za nią wszędzie, nawet przez przedszkole i szkołę podstawową.Damon miał takie trudności z zaufaniem komukolwiek, że Zoie nigdy nie wolno było mieć przyjaciół poza ich bańką. Musiał wiedzieć, gdzie się znajduje, z kim jest i co robi przez cały czas. Przez ostatnie osiemnaście lat tak wyglądało jej życie. Więc kiedy nadarzyła się okazja, by wyjechać na studia, Zoie desperacko pragnęła zmiany. Mimo że mieszkali w zamożnej dzielnicy w New Jersey i było mnóstwo dobrych szkół na wschodnim wybrzeżu, miała oczy tylko na jedną szkołę: Stanford w Kalifornii. Tysiące mil stąd."Chłopaki, przez cztery lata, to było wszystko, nad czym pracowałam," powiedziała Zoie, stojąc w drzwiach, odpychając braci, by się cofnęli. "Nie obchodzi mnie, co mówi tata, jadę na Stanford---""Powinnaś się tym przejmować,"Nagle rozległ się surowy głos. Zoie i jej bracia odwrócili się, by zobaczyć Zacha, ich najstarszego brata, idącego korytarzem. Mimo że była jeszcze wczesna godzina, Zach był już ubrany w garnitur i krawat. Zach był sześć lat starszy od Zoie i właśnie ukończył program MBA na Harvardzie. Wrócił do domu tego lata, by rozpocząć staż w znanej korporacji prawniczej. Spośród wszystkich jej braci, Zach był tym, którego Zoie najbardziej się bała, i nie tylko dlatego, że był najstarszy. To bardziej dotyczące wibracji. Zach emanował energią Damona. Nie tylko wyglądał jak ich ojciec, ale także mówił, ubierał się i zachowywał jak on. Był praktycznie mini wersją ich taty.Zach stanął przed Zoie i spojrzał na nią z góry. Zoie przełknęła ślinę."Nie będzie zadowolony, gdy to usłyszy," powiedział, trzepocząc palcem na jej czole."Ała!" zapiszczała i odepchnęła go."I powie nie," kontynuował Zach, mijając ją i idąc w kierunku schodów."Zobaczymy o tym!" Zoie krzyknęła z własną miną. Nie chciała się tak łatwo poddać. To był moment, nad którym pracowała przez wszystkie te lata. Była absolutnie przygotowana. Dlatego była ubrana w ubrania Stanford od stóp do głów. Chciała złożyć oświadczenie, dając swojemu tacie do zrozumienia, jak bardzo to dla niej znaczy.Dając ostatnie spojrzenie Zane'owi i Zanderowi, powiedziała: "Zobaczycie, tata powie mi tak!"Zoie wybiegała im z drogi i skierowała się ku schodom. Zane i Zander wymienili spojrzenia i wzruszyli ramionami."Boże, to dlatego, że jest dziewczyną, uchodzi jej wszystko na sucho!"* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *Zoie zbiegła po schodach, a jej palce gorączkowo przeczesywały włosy. Jej mama i tata jedli śniadanie w ogrodzie, a to był piękny letni poranek. To byłby idealny moment, by zadać pytanie, pomyślała. A z robieniem tego w obecności mamy byłoby jeszcze lepiej.Dla Zoie, Stanford oznaczał więcej niż tylko uczelnię. Symbolizował jej szansę na wolność. Nowe miejsce. Nowy początek. W Kalifornii nikt nie musi wiedzieć, że jest córką gubernatora. Mogła być kimkolwiek zechce.I być z kimkolwiek zechce.To była kolejna rzecz, z którą musiała radzić sobie dorastając. Absolutnie żadnych chłopców. Żadnych. Jej życie miłosne było bardziej suche niż pustynia Sahara w sierpniu.Wystarczająco trudno było jako nastolatka komunikować się z chłopcami w liceum, wyobraźcie sobie, że wszędzie podąża za tobą dwóch ochroniarzy? Oczywiście, że nie zaproszą cię już na imprezy. Nie zrozumcie jej źle. Zoie kocha swoją rodzinę do szaleństwa, ale polityka zerowego życia towarzyskiego jej taty totalnie zabijała jej nastrój.I tak, Kalifornia była jedyną odpowiedzią."Nie idziesz na Stanford!"Damon powiedział stanowczo, gdy tylko Zoie wspomniała o tym, że dostała się na Stanford. Zoie stała przed okrągłym stołem, przy którym jej mama i tata jedli śniadanie. Damon nawet nie podniósł oczu znad gazety w ręku."Tato! Jesteś nierozsądny!" wykrzyknęła Zoie, krzyżując ramiona w proteście. Podeszła bliżej i błagała tatę łagodnie, ale bycie delikatnym nie wydawało się działać."Rozmawialiśmy o tym. Moja odpowiedź brzmi: nie i to jest ostateczne!" Damon powiedział stanowczo. "Kalifornia jest za daleko!""To tylko 6-godzinny lot samolotem!" Zoie argumentowała, przemieszczając się wokół stołu, przechodząc obok swojej mamy, która po prostu siedziała tam w milczeniu. "Wszyscy wyjeżdżają na studia. To nic szalonego! Dlaczego nie mogę być jak wszyscy inni?""Ponieważ nie jesteś jak wszyscy inni. Jesteś moją córką," powiedział Damon, odchylając się w fotelu.Odłożył gazetę i na pierwszej stronie było zdjęcie jego i Violet na wczorajszej gali charytatywnej. Nagłówek brzmiał: Gubernator uczestniczy w balu z żoną. Poniżej nagłówka było napisane: Wydarzenie zebrało ponad 3 miliony dolarów na cele charytatywne, wszystko przy wsparciu najbliższych przyjaciół gubernatora. . Kim w ogóle są ci ludzie?"Tato!" Zoie błagała, stojąc przed nim. "Stanford to moja wymarzona szkoła!""Ale to ja za to płacę i mówię nie!""Dobra, wy dwoje przestańcie!" Violet w końcu się odezwała, przerywając krzyk męża i córki.Violet była w trudnej sytuacji. Z jednej strony rozumiała, skąd pochodzi Damon. Zoie przez te wszystkie lata żyła w izolacji. Nigdy nie opuścili New Jersey, a ona zawsze miała trzech starszych braci, którzy jej bronili. Planem po ukończeniu szkoły średniej było pójście do Princeton, uniwersytetu zaledwie czterdzieści mil od domu.Ale znając Zoie, nigdy nie chciała podążać za planem rodziców. Za ich plecami aplikowała do Stanford i dostała się.Violet obawiała się, że Zoie nie będzie wiedziała, jak sobie poradzić na zewnątrz. Świat może być wielkim i przerażającym miejscem, Violet dobrze o tym wiedziała. I chociaż ciemne dni Damona były już za nimi, zawsze istniała możliwość, że jego wrogowie wciąż tam są, czekając na okazję do ataku. Zwłaszcza teraz, gdy zajmował tak wysoką pozycję.Ale z drugiej strony... Violet również wiedziała, jak ciężko Zoie pracowała, aby dostać się do swojej wymarzonej szkoły. Przez ostatnie cztery lata poświęcała temu swoje życie. Miała same piątki we wszystkich przedmiotach, startowała na przewodniczącą klasy, brała udział w wielu wolontariatach, a nawet dołączyła do drużyny sportowej. Wszystko dla tego właśnie momentu."Mamo..." Zoie błagała, zwracając swoje szczenięce oczy na mamę. "Wiesz, jak bardzo chcę pojechać do Kalifornii... Wiesz, jak ciężko pracowałam, żeby się tam dostać... To Stanford albo nic..."Violet nie mogła znieść widoku Zoie w ten sposób. Oczy Zoie zaczynały się szklić, jakby miała zaraz zapłakać."Damon..." powiedziała Violet, zwracając się do męża."nie jest bezpieczne, żeby była tam sama," powiedział surowo."Może możemy kogoś z nią wysłać?" zasugerowała Violet."Nie pójdę na studia z ochroniarzem! Będę rzucać się w oczy jak kciuk bolący!" Zoie wtrąciła."Pomyślę o tym," odpowiedział Damon, patrząc na Violet, a nie na Zoie."Serio? Zamierzasz wysłać ze mną niańkę na studia?!" Zoie machnęła dramatycznie ręką przed twarzą taty."Zoie, jeśli chcesz, żebyśmy ci pozwolili iść do Stanford, musisz z nami współpracować," tym razem wtrąciła się mama. Tymczasem Damon zachował kamienną twarz.Zoie znowu skrzyżowała ręce i wybuchła."Ugh! To takie głupie!""Zoie," Violet skarciła ją.Zoie przewróciła oczami i dramatycznie rozprostowała ręce."Dobra!" westchnęła. "Cokolwiek, byle tylko mogła pojechać do Stanford,"Zoie wyciągnęła rękę, a jej matka z radością ją uścisnęła."Umowa," powiedziała Violet.Zoie trzymała rękę wyciągniętą i czekała, aż jej tata dołączy. Damon spojrzał na nią przez chwilę, zanim przewrócił oczami i uścisnął jej dłoń.Tak! Zoie krzyknęła do siebie, ale na zewnątrz zachowała spokój."Więc kogo zamierzasz ze mną wysłać?" zapytała Zoie, patrząc na strażników pilnujących ich domu. Wszyscy byli ubrani w czarne garnitury, czarne koszule i czarne okulary przeciwsłoneczne.Damon przez chwilę się zastanawiał. Violet również zwróciła się do niego, czekając na odpowiedź."Mam kogoś na myśli," powiedział w końcu, brzmiąc bardzo tajemniczo. "Zobaczysz,"* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * * * * * *MIAMI, FLORYDA* * * * * * * * * * * * * * *~ Z perspektywy Ashera ~Thump. Thump. Thump.Muzyka w klubie pulsowała. Serce Ashera biło w rytm basów dudniących w głośnikach. Jak tylko wszedł, wszystkie oczy zwróciły się ku niemu. Chłopcy szeptali, a dziewczyny chichotały. Ale Asher, chłodny jak lód na biegunie północnym, nie przejmował się tym. Nosząc swoją charakterystyczną czarną skórzaną kurtkę, podarte dżinsy i swoje brudno-blond włosy gładko zaczesane na bok, dotarł do sekcji VIP."Tam jesteś, kochanie! Tęskniłam za tobą!" Blondynka w obcisłej czerwonej sukni pojawiła się nagle przed nim. Miała w ręku pół pełny kieliszek martini, a drugą ręką sięgnęła do jego twarzy."Czy nie widziałaś mnie wczoraj wieczorem?" Asher wyśmiał, unikając jej ręki."Tak, ale i tak za tobą tęsknię," dziewczyna uparcie nalegała, kładąc rękę na jego piersi.Przylepne dziewczyny go odpychały. Asher przewrócił oczami i rzucił wzrokiem na tłum. Kiedy znalazł osobę, której szukał, przeszedł obok niej, jakby była wczorajszą wiadomością."Yo, Mikey!" zawołał.Wielki mężczyzna z tatuażami, kucykiem i w hawajskiej koszuli odwrócił się. Jego oczy rozbłysły, kiedy zobaczył Ashera zbliżającego się."Yo! Jesteś gotowy na dzisiaj, Ash?" Mikey wykrzyknął, wymieniając z nim piątkę."Kogo dla mnie masz?" Asher odpowiedział, zdejmując kurtkę.Mikey spojrzał w poprzek pokoju. W środku tego pokoju była scena otoczona szklaną ścianą. To była arena dzisiejszej podziemnej walki."Wielki facet z Nowego Orleanu," Mikey powiedział, skinąwszy głową na czarnego faceta stojącego po drugiej stronie szkła. "Zakłady 3k, że cię pokona w pierwszej rundzie,""Heh, to zabawne," Asher się zaśmiał."Podejmujesz się tego, prawda?" Mikey zapytał."Oczywiście, że wezmę te darmowe pieniądze,"Mikey wybuchnął serdecznym śmiechem, gdy uściskał Ashera dłonią. W tym czasie inni chłopcy podchodzili do Mikey'ego, próbując zwrócić jego uwagę. Mikey prowadził tutaj interes, więc każdy, kto chciał walczyć, musiał przejść przez niego. Chłopcy zazwyczaj przychodzili tutaj, aby zarobić trochę pieniędzy lub przećwiczyć swoją grę, ale dla Asher była to tylko kolejna wtorkowa noc.Asher rzucił wzrokiem w poprzek pokoju i spotkał się wzrokiem z przyszłym przeciwnikiem. Oceniał faceta, był duży. Prawdopodobnie ważył około 250 funtów. Ale potem Asher zauważył, jak się poruszał, jego plecy nie były proste. Prawdopodobnie miał jakieś problemy z plecami, więc nie będzie taki szybki. Asher wydał zwycięski uśmiech.To będzie szybkie.Zanim jednak mógł się zbytnio podekscytować, nagle zadzwonił jego telefon. Wyciągnął go i spojrzał na ekran. Prywatny numer dzwonił.Asher spojrzał podejrzliwie na ekran. Zmieniał numer telefonu co kilka tygodni. Jak ktoś z prywatnym numerem się z nim kontaktował?"Halo?" odpowiedział ostrożnie."Hej, jak się ma mój ulubiony chrześniak?"Uśmiech rozlał się po poważnej twarzy Ashera. Tak jak się spodziewał, to gubernator dzwonił. Tylko jedna osoba na świecie mogła to zrobić."Wujku Damon!" Asher uśmiechnął się do telefonu. Odszedł od sceny i skierował się do drzwi, gdzie muzyka była mniej chaotyczna."Nie zapomniałeś o mnie, prawda?" Damon odpowiedział."Oczywiście, że nie. Jak się masz, wujku D?""Nieźle, nie mogę narzekać. Ale słuchaj, muszę cię o coś poprosić,""Cokolwiek dla ciebie, sir. Wiesz, że jestem ci wiecznie wdzięczny,""Cóż, to jest dość duża prośba. Nie mogę powiedzieć ci wszystkich szczegółów przez telefon. Czy możesz przyjechać do domu?""Teraz?""To coś w rodzaju awarii,"Asher rozejrzał się po pokoju. Mikey przygotowywał wszystkich. Jego przeciwnik nawet wszedł na scenę.Asher zatrzymał się na chwilę, zanim powiedział: "Jasne. Będę tam,""Świetnie. Do zobaczenia wkrótce,"Asher zakończył rozmowę i założył z powrotem kurtkę. Mikey to zauważył i szybko podszedł."Co się dzieje?" Mikey wyglądał na zdezorientowanego."Muszę się zbierać,""Czekaj, nie będziesz walczył?""Nie," Asher potrząsnął głową i ukradł papierosa wiszącego na uchu Mikey'ego. "Daj tym facetom szansę wygrać jedną z tych nocy,"I z tym Asher wyszedł tylnymi drzwiami klubu, gdzie zaparkował swój czarny motocykl. Wskoczył na niego jednym szybkim ruchem, a następną rzeczą, którą wiedział, było to, że pędził po otwartej drodze.***- - - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - - -

Przesuń w górę, aby kontynuować

2. KOLIZJA

~ Z perspektywy Zoie ~

Zoie leżała na łóżku w ciemności swojego pokoju. Jedynym źródłem światła było okno, przez które wpadało jasne światło księżyca. Ostrożnie sprawdziła telefon pod kołdrą - była 23:59. Idealnie.

Zoie szybko wstała z łóżka. Miała na sobie krótką skórzaną spódniczkę, wysokie skórzane kozaki i czarny top na ramiączkach. Zdecydowanie nie był to strój do spania.

Sprawnie chwyciła torebkę spod łóżka i ruszyła w stronę okna. Tuż przed jego otwarciem, ponownie sprawdziła telefon. 00:00. Pora zmiany warty.

Zoie spojrzała w dół i zobaczyła, jak strażnik pod jej oknem odchodzi. Cicho wysunęła się przez okno i zeszła po ścianie, używając doniczek jako podparcia. Gdy znalazła się na ziemi, rozejrzała się, by upewnić się, że teren jest czysty. Następnie przebiegła przez ogród i ukryła się za drzewem, gdy zauważyła kolejnego strażnika. Na szczęście jej nie dostrzegł. Gdy zniknął, znów ruszyła biegiem.

Ponieważ nie mogła wyjść przez główne drzwi bez zwracania uwagi strażników, musiała uciec przez bramę ogrodu. Było tam specjalne miejsce idealne do ucieczki - jeden z prętów można było wyjąć. Zoie odkryła to podczas popołudniowej eksploracji, gdy miała dwanaście lat. Od tamtej pory to właśnie to najbardziej uwielbiała w mieszkaniu w posiadłości - wszystkie jej małe sekrety.

Zoie zręcznie wyjęła stalowy pręt z bramy i wyślizgnęła się na zewnątrz. Następnie włożyła pręt z powrotem, jakby nic się nie stało. Po wydostaniu się na zewnątrz, przebiegła przez podwórko sąsiada, które należało do jej cioci Talii. Po wydostaniu się z podwórka, dotarła na ulicę, gdzie czekał na nią Uber.

Tak, pomyślała. Kolejna noc, kolejna perfekcyjna ucieczka.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *NOWY JORK* * * * * * * * * * * * * * *

Bum. Bum. Bum.

Muzyka była głośna i pulsująca, gdy Zoie weszła do klubu. Czerwone i zielone światła laserowe przecinały pomieszczenie, gdzie ludzie tańczyli, pili i świetnie się bawili. Zoie pokazała fałszywy dowód osobisty ochroniarzowi, który wpuścił ją do strefy VIP.

Oczywiście, że miała fałszywy dowód. Zoie chodziła do prestiżowej prywatnej szkoły z dziećmi senatorów, ambasadorów i prawników. Te dzieciaki dokładnie wiedziały, jak omijać surowe zasady swoich rodziców, a Zoie się uczyła. Szkoda, że zaprzyjaźniła się z nimi dopiero w drugiej połowie ostatniego roku. Gdyby wiedziała wcześniej, miałaby fałszywy dowód od pierwszej klasy i znacznie więcej swobody do imprezowania. Niestety, dostała go dopiero w zeszłym miesiącu, więc używała go dopiero drugi raz.

Serce Zoie biło w rytm muzyki, gdy zbliżała się do parkietu. To była dopiero jej druga wizyta w klubie. Pierwsza była na przyjęciu urodzinowym jej przyjaciółki Emmy w zeszłym miesiącu.

Zoie rozejrzała się i napotkała spojrzenia ludzi na parkiecie. Były tam dziewczyny w krótkich, seksownych sukienkach i faceci wyglądający jak modele. Atrakcyjny tłum w Nowym Jorku był nie do pobicia. To było idealne, bo Manhattan był tylko pół godziny drogi stąd i nikt by jej tu nie rozpoznał.

"Zoie! Tutaj!"

Zoie odwróciła się i zobaczyła swoje przyjaciółki, Emmę i Briannę, machające do niej. Stały przy stoliku VIP z kilkoma innymi osobami, których Zoie nie znała, ale mogłaby przysiąc, że jeden z nich to Jacob Elordi.

"Dziewczyny! Hej!" Zoie podeszła do nich i się przytuliły.

"O mój Boże, wreszcie jesteś!" powiedziała Emma.

"Dziewczyno, co ci tak długo zajęło?" dodała Brianna.

"Nie jest łatwo wymknąć się przed pięcioma ochroniarzami w domu, okej?" prychnęła Zoie i odrzuciła włosy na bok. "I czy mogę dostać drinka? Muszę się trochę rozluźnić."

Dziewczyny zachichotały i Emma podała jej kieliszek martini z brzoskwinią.

"Co jest nie tak?" zapytała Brianna.

"Mój tata wciąż chce się ze mną kłócić o Stanford," westchnęła Zoie, biorąc duży łyk drinka. "W zasadzie nie pozwoli mi tam pojechać, chyba że wezmę ze sobą ochroniarza. Jak mam prowadzić normalne życie w ten sposób?!"

"Ochroniarza na studiach?" Emma się zaśmiała.

"Serio nie rozumiem twojego taty," Brianna pokręciła głową. "Każdy rodzic powinien być szczęśliwy, że jego dziecko dostało się do takiej szkoły jak Stanford. To świetna uczelnia i całkowicie bezpieczna."

"Tak, mój tata padłby na kolana i całował mnie po stopach, gdybym dostała się do Stanford!"

"Nie wiem, jest taki dziwny i nadopiekuńczy jak cholera," wzruszyła ramionami Zoie. "No weźcie. Co najgorszego może się stać?"

"Jego córka zakochuje się w kompletnie obcym facecie?" zażartowała Brianna.

"Co?" Zoie otworzyła szeroko oczy.

"Godzina dwunasta. Totalnie się na ciebie gapi," Brianna wskazała kierunek. "Patrzy na ciebie, odkąd weszłaś."

Zoie spojrzała w stronę baru, gdzie wysoki, przystojny nieznajomy patrzył w jej kierunku. Miał ciemne, brudnoblond włosy, głębokie orzechowe oczy, ostro zarysowaną szczękę, a na sobie nosił fajną skórzaną kurtkę i podarte dżinsy.

Cholera.

Zoie poczuła, jak żołądek zawiązuje jej się w supeł na sam jego widok. On nie był po prostu przystojny. Był oszałamiająco piękny. A gdy złapał jej spojrzenie, posłał jej diabelski uśmieszek. Zoie natychmiast odwróciła wzrok zawstydzona.

"Wcale się na mnie nie gapi," szybko zaprzeczyła.

"O tak, na pewno gapi," odpowiedziała Emma. "I ty też go lubisz, widzę to!"

"Na co czekasz, Zoe? Idź do niego! Jest taki gorący!" Brianna praktycznie pchała ją w jego kierunku.

"Dziewczyno, jeśli ty go nie chcesz, to ja go wezmę," dodała Emma.

Zoie przełknęła ciężko i odwróciła się całkowicie, pokazując mu tylko plecy. Wymykanie się i skakanie przez okno to jedno, ale to? Była zdecydowanie zbyt nieśmiała na coś takiego.

"Nie, dziękuję," pokręciła głową lekceważąco.

Emma i Brianna wymieniły spojrzenia. Potem odwróciły się do niej i pokręciły głowami z dezaprobatą.

"Oh, Zoie," Emma westchnęła.

"Co?"

"Dziewczyno, naprawdę musisz wyjść ze swojej strefy komfortu," zauważyła Brianna.

"Przecież wychodzę!" broniła się Zoie. - Jestem tu, prawda? - Tak, jesteś tu z nami, ale nigdy nie podejmujesz żadnego ryzyka - argumentowała Emma. - Znamy cię od jakichś czterech lat i nigdy nie widziałyśmy, żebyś z kimkolwiek się umówiła - dodała Brianna. - Bo mój tata nie pozwala mi z nikim się spotykać! - odparła Zoie. - Cóż, teraz go tu nie ma, prawda? - powiedziała Emma, przechylając głowę. - Tak. Musisz przestać używać go jako wymówki. Jeśli naprawdę chcesz być wolna, musisz wyjść poza bramy własnego serca - dodała Briana, wskazując na swoją pierś.

Zoie zamilkła. Słowa przyjaciółek uderzyły w czuły punkt. Przez wszystkie te lata, za każdym razem, gdy przyjaciółki nakłaniały ją do spotkania z kimś, zawsze znajdowała wymówkę. Głównie z powodu strachu, że jej tata się dowie. Ale po cichu Zoie zmagała się z jeszcze innym lękiem. Bała się zakochać.

- Zwłaszcza teraz, gdy jedziesz na Stanford, musisz być na to gotowa - dodała Emma, jakby czytała w jej myślach. - Hej, może być straszne na początku, ale musisz zacząć podejmować odważne kroki. Ćwiczyć te mięśnie - powiedziała Brianna, zginając ramię. Zoie spojrzała na swoje przyjaciółki. Miały rację.

- Och, właściwie to powinnaś być gotowa już teraz! - powiedziała nagle Emma. - Co? - Nadchodzi! - zawołała Brianna, obracając Zoie. Gdy tylko się odwróciła, Zoie wstrzymała oddech z szoku. Przystojny nieznajomy stał przed nią!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

~ Perspektywa Ashera ~

Cholera. Wygląda jak z filmu. Asher nie planował zostać w klubie na długo. Chciał tylko szybko się napić przed kontynuowaniem podróży. Ale właśnie gdy miał wyjść, zobaczył tę dziewczynę wchodzącą do klubu.

Gdy tylko ją ujrzał, poczuł magnetyczne przyciąganie. Jakby nie mógł oderwać wzroku. Ta dziewczyna miała może 163 cm wzrostu, kruczoczarne włosy i najbardziej hipnotyzujące oczy, jakie kiedykolwiek widział. Były niebieskofioletowe. Weszła przez drzwi w wysokich skórzanych butach i krótkiej spódniczce. Jej smukłe nogi zauważył jako pierwsze, ale jej oczy były gwoździem do trumny.

Asher przechylił głowę, obserwując ją. Większość mieszkańców Nowego Jorku go nudziła. Czuł, że za bardzo starają się wyróżnić z tłumu. Ale ta dziewczyna była piękna bez wysiłku. A co najlepsze, ignorowała go przez cały wieczór. Nawet po tym, jak go zobaczyła, po prostu się odwróciła i udawała, że go nie widzi.

Asher potraktował to jako wyzwanie. Uśmiechając się, odstawił drinka na bar i ruszył w jej kierunku. Dziewczyna rozmawiała z przyjaciółkami, stojąc do niego plecami. Asher stanął na wyciągnięcie ręki i czekał. Jej przyjaciółka zauważyła go pierwsza, a w końcu ona też się odwróciła.

Asher prawie zapomniał, co miał zrobić. Będąc tak blisko niej, była jeszcze piękniejsza niż sobie wyobrażał. - Cześć - powiedział w końcu, patrząc jej prosto w oczy. Poczuł dreszcz w piersi, rozchodzący się po całym ciele. - Cześć - odpowiedziała, patrząc na niego wyczekująco.

Asher zauważył kształt jej twarzy, mały zadarty nos, pełne soczyste usta i zarumienione policzki. Jej skóra wyglądała tak delikatnie, że zastanawiał się, jak by to było ją pocałować. - Czy my się skądś znamy? - zapytał, przechylając głowę. Było w niej coś tajemniczego, a jednocześnie znajomego. - Nie - potrząsnęła głową.

Asher zmrużył oczy. Dziewczyna przełknęła ślinę, nie spuszczając z niego wzroku. Wyglądała, jakby się go bała. Asher uśmiechnął się. - Hm. Mój błąd - powiedział, powstrzymując śmiech, po czym minął ją.

Nie. Jest zbyt niedoświadczona, pomyślał. Asher zobaczył strach w jej oczach i stwierdził, że to nie ma sensu. Miał lepsze rzeczy do roboty. Przeszedł obok niej z powrotem do baru, dopijając swojego drinka. Gdy skończył, wyciągnął dwudziestodolarowy banknot i położył na blacie.

- Nie postawisz mi drinka? - Tuż przed wyjściem usłyszał głos. Podniósł wzrok i zobaczył dziewczynę o niebieskofioletowych oczach stojącą przed nim. Ah. Wygląda na to, że jednak chce się pobawić.

- Już masz jednego - powiedział Asher, wskazując na kieliszek martini w jej dłoni. - Poza tym nie chcę mieć kłopotów. - Jakich kłopotów? - zapytała. Asher zrobił pauzę, uśmiechając się znacząco. Dziewczyna patrzyła na niego pytająco.

W końcu Asher zrobił krok do przodu, zmniejszając dystans między nimi. Dziewczyna nagle wydała się nieswoja i cofnęła się. Asher wyciągnął ręce i uwięził ją między swoim ciałem a barem. Nie miała dokąd uciec. - Co taka dziewczyna jak ty robi w miejscu jak to? - zapytał, patrząc jej głęboko w oczy. - C-co? - wyjąkała.

Asher nachylił się do jej ucha i szepnął: - Widziałem legitymację studencką w twoim portfelu. Wciąż jesteś w liceum. Dziewczyna wydała z siebie zszokowany jęk i natychmiast się odsunęła. - Nieprawda. Właśnie skończyłam! - zaprotestowała. - P-poza tym, kim ty jesteś, żeby zaglądać do damskiej torebki?

Hm. Bojowa. Asher zaśmiał się i uniósł ręce. - Hej, nie chcę ci robić problemów - zachichotał. - Jesteś dużą dziewczynką. Możesz robić, co chcesz.

Asher uśmiechnął się figlarnie, a dziewczyna patrzyła na niego z niedowierzaniem. Część jej chciała z nim walczyć, a część uciec. Asher widział to wszystko. Jej oczy zdradzały wszystko. - To miejsce nie jest dla ciebie, prawda? - powiedział w końcu, robiąc kolejny krok w jej stronę. - Chcesz stąd wyjść?

Asher wyciągnął rękę, jakby rzucał wyzwanie. Dziewczyna spojrzała na nią, potem na niego, przełykając ślinę. - N-nie, dziękuję - powiedziała w końcu. Choć nie brzmiała zbyt pewnie.

Asher uśmiechnął się z rozczarowaniem. Warto było spróbować, pomyślał. - W porządku - powiedział, zabierając drinka z jej ręki. Wypił go jednym haustem, po czym oddał jej pustą szklankę. - Do zobaczenia.

Dziewczyna otworzyła usta ze zdumienia. Była całkowicie zaskoczona. Asher zaśmiał się, mijając ją z zwycięskim uśmiechem. - H-hej! To był mój drink!

Usłyszał jej krzyk, ale szedł dalej. Gdy był wystarczająco daleko, odwrócił się, by na nią spojrzeć. Wściekle się na niego gapiła, co sprawiło, że jego uśmiech się poszerzył. Puścił jej oko, zanim skręcił za róg.

Oh. To będzie zabawna noc.

***- - - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - - -

Przesuń w górę, aby kontynuować

3. MOTYWACJA

~ Punkt widzenia Zoie ~ Co za bezczelność! Kim niby ten koleś myśli, że jest?! Patrząc, jak facet opuszcza jej przestrzeń, Zoie była oszołomiona. Nie mogła uwierzyć w to, co właśnie się stało. Ten przypadkowy facet w barze, którego myślała, że ją podrywa, ostatecznie wyzwał ją na blef i ukradł jej drinka. Nie mogła się tego spodziewać. „Czy dobrze widziałam? Czy ten facet właśnie odszedł z twoim drinkiem?” zapiszczała Brianna. „To było całkowicie nie na miejscu,” fuknęła Emma. Dwie przyjaciółki Zoie teraz wróciły do jej strefy widzenia, gdy facet zniknął. „Wiem, prawda?” Zoie skrzyżowała ramiona z irytacją. „Co za dziwak,” Zoie wciąż patrzyła, jak ten facet znikał w tłumie ludzi. Jasne, była nowa w klubowej i randkowej scenie, ale z pewnością to nie miało tak wyglądać. Przynajmniej nie tak to widziała w filmach. „O co mu w ogóle chodziło? Co ci powiedział?” zapytała Emma. „Nie wiem,” wzruszyła ramionami. „Jakieś bzdury o moim dowodzie...” „Hej, tutaj jesteście, dziewczyny! Szukałem was wszędzie!” Nagle dało się słyszeć głos, a dziewczyny szybko się odwróciły. Przed nimi stał Lucas James Sterling, jeden z najbardziej, jeśli nie najbardziej popularny chłopak w Vanderbilt High School. Lucas miał piękne blond włosy, krystalicznie niebieskie oczy i uśmiech tak jasny jak słońce. Był w tej samej klasie co Zoie i od zawsze jej się podobał, ale oczywiście Lucas był poza jej zasięgiem. Zawsze umawiał się z modelkami i aktorkami. Ostatnim razem słyszała, że spotykał się z Millie Bobby Brown. „Lucas! Hej!” Brianna wykrzyknęła i otworzyła ramiona, przyciągając go do uścisku. „Zastanawiałam się, czy w ogóle się pojawisz!” dodała Emma, również go przytulając. „To nasza impreza pożegnalna, oczywiście, że się pojawię!” Lucas promieniał. Następnie skupił się na Zoie, która starała się ze wszystkich sił nie rumienić. „Hej, Z,” Zoie mocno przełknęła. Lucas cholerny Sterling zwracał na nią uwagę! „Hej,” odpowiedziała, zachowując spokój i upewniając się, że nie zemdleje. Emma i Brianna obejmowały Lucasa w przyjacielski sposób. Ta trójka była przyjaciółmi od dłuższego czasu, zawsze kręcąc się w tym samym kręgu. Zoie jednak była nowa w tej grupie. Do kilku tygodni temu nawet nie myślała, że ta grupa ludzi chciałaby się z nią zadawać. Czując się nieco niezręcznie, by przytulić Lucasa, Zoie zdecydowała się pozostać na swoim miejscu. Tymczasem Lucas patrzył na nią z góry na dół, znajdując ją raczej intrygującą. „Więc, mogę coś wam przynieść?” zapytał. „Drinków, prosimy!” zapiszczała Brianna. „Jasne. Brzoskwiniowe martini?” „Wiesz o tym!” Emma kiwnęła ochoczo głową. „Zaraz wracam,” Lucas dał im ostatni uśmiech, zanim odwrócił się do baru. Jakby na sygnał, Emma i Brianna szybko pociągnęły Zoie na bok i spojrzały na nią szeroko otwartymi oczami. „Okej, widziałaś to?” zapytała Emma. „Co widziałam?” Zoie spojrzała na dziewczyny zdezorientowana. „Lucas totalnie cię obejrzał!” syknęła Brianna, jakby to było oczywiste. „Nie, nie zrobił,” Zoie prychnęła. „Och, daj spokój, nie bądź taka naiwna!” jęknęła Emma. „Nie miałeś na niego ochoty w pierwszej klasie?” zapytała Brianna. „Pierwsza, druga i trzecia klasa?” poprawiła Emma. „No dobrze, w pewnym sensie, ale-” „Ale co?” przerwała jej Brianna. Następnie pochyliła się bliżej i powiedziała: „To jest to, Zoe! To twoja szansa, żeby być z Lucasem Sterlingiem! Słyszałam, że jest ostatnio singlem, a z tego co widać, jest totalnie zainteresowany tobą,” „...Naprawdę?” Zoie wyglądała na niepewną. „Tak! Myślę, że powinnaś totalnie spróbować!” Emma zapewniła ją. „Ale.. Ja... Nie wiem...” Zoie zachrypniętym głosem. Zerknęła w stronę Lucasa, który teraz uśmiechał się do niej z baru. „Czego nie wiesz?” naciskała Brianna. „Lucas jest obrzydliwie bogaty i zabójczo przystojny. Każda dziewczyna w naszej szkole chciała być z nim w pewnym momencie. W tym Emma,” „To było dawno temu,” Emma przewróciła oczami dramatycznie. „I ty też totalnie chciałaś!” „Cokolwiek, chodzi o to, że Lucas jest łupem!” Brianna powiedziała, odrzucając włosy do tyłu. „A jeśli serio myślisz o zdobyciu doświadczenia przed rozpoczęciem studiów, myślę, że możesz się dużo od niego nauczyć,” Zoie spojrzała na swoich dwóch przyjaciół, zanim ponownie zwróciła wzrok na Lucasa. Może to alkohol w jej systemie, może głośna muzyka dudniąca w jej uszach, ale część niej myślała, że jej przyjaciele mają rację. Jeśli chciała ryzykować i doświadczać nowych rzeczy, teraz był najlepszy czas, aby zacząć. Ale z drugiej strony... Inna część jej była przestraszona. Tak, nie lubiła tego przyznawać, ale była. Zoie słyszała wiele rzeczy o Lucasie, zwłaszcza o tym, że związał się z prawie połową dziewczyn z młodszych klas w ich szkole. Krążyła plotka, że Lucas miał słabość do dziewic. Zoie nie zamierzała trzymać swojego dziewictwa aż do studiów, ale czy była gotowa stracić je w ten sposób? Z tym facetem? „Nie wiem,” westchnęła Zoie po chwili milczenia. „W sensie, ma dość złą reputację, prawda?” Emma i Brianna wymieniły się znaczącym spojrzeniem. „Nie słuchaj plotek ze szkoły, Zoe. Ludzie są po prostu zazdrośni, bo chcą być w naszym kręgu, ale nie mogą,” powiedziała Emma. „Dokładnie,” zgodziła się Brianna. „Po prostu rób to, co cię uszczęśliwia. Stoimy za tobą na sto procent,” Dwie dziewczyny wysyłały Zoie tak pozytywne i wspierające wibracje. Zoie nigdy nie wiedziała, jak dużo zabawy można mieć z takimi przyjaciółmi, zwłaszcza przyjaciółkami. Dorastając, zawsze była otoczona przez swoich starszych braci lub męskich przyjaciół. Wszyscy byli nadopiekuńczy jak szaleni. Miło było raz na jakiś czas być lekkomyślnym. „Aww, dzięki, dziewczyny,” Zoie rozpływała się, przyciągając Emmę i Briannę do uścisku. „Tylko nie zapomnij podzielić się wszystkimi szczegółami,” mrugnęła Brianna. „Och, wraca!” powiedziała Emma, szybko odwracając Zoie. Lucas teraz stał przed nią wysoki, trzymając w ręku cztery drinki. Podał dwa kieliszki martini w lewej ręce Emma i Briannie, a ostatni zostawił dla Zoie. Miał też szklankę whisky dla siebie. „Dzięki, Luke!” powiedziała Emma, biorąc swój kieliszek. „O mój Boże, Em, zatańczmy!” zapiszczała Brianna, pociągając Emmę za sobą, celowo dając Zoie i Lucasowi trochę czasu sam na sam. Lucas wybuchnął śmiechem, ponieważ dziewczyny nie były zbyt subtelne. Tymczasem Zoie nie mogła zrobić nic poza staniem tam. . Tonąc w zakłopotaniu. "Proszę bardzo, jeden martini brzoskwiniowy, ekstra brzoskwiniowy," powiedział w końcu Lucas, podając jej ostatniego drinka. "Dziękuję," powiedziała grzecznie, biorąc drinka z jego ręki. "Gdzie dziś twój ochroniarz?" "Został w domu." "Pozbyłaś się go?" "Tak." "Cóż, najwyższy czas," stłumił śmiech. "W końcu będziesz się dobrze bawić." "Tak," również stłumiła śmiech. "Cztery lata za późno, ale lepiej późno niż wcale, prawda?" Zoie śmiała się nerwowo, starając się ukryć fakt, że jej serce bije jak bęben. Jej ciało robiło się gorące, a żołądek skręcał się w supeł. Czy tak się czuje flirtowanie z kimś? Zoie przełknęła ślinę i stała tam przez chwilę, nie wiedząc, co powiedzieć lub zrobić. Tymczasem Lucas również przestępował z nogi na nogę. Wyglądał dość nerwowo i Zoie uznała to za pochlebne, że ktoś taki jak on był zdenerwowany rozmową z nią. "No cóż, to zdrowie," powiedział w końcu Lucas, unosząc swój kieliszek. "Za noc pełną zabawy i wolności." Zoie uśmiechnęła się. Podobał jej się ten dźwięk. "Noc pełną zabawy i wolności," zgodziła się, stukając swoim kieliszkiem o jego. Dwa kieliszki zadźwięczały, a Zoie podniosła swój drink do ust. Ale zanim zdążyła wziąć łyk swojego martini brzoskwiniowego, ktoś pojawił się w jej polu widzenia i zwalił kieliszek z jej twarzy. Kieliszek spadł na podłogę, rozpryskując się w drobny mak. * CHLUP! * Część martini brzoskwiniowego rozlała się na przód jej sukienki. Tak, jej najseksowniejszej i najpiękniejszej sukienki Oscar De La Renta, którą specjalnie kupiła na tę imprezę. "Co do...!" Zoie spojrzała w górę, aby zobaczyć przed sobą dziwnego faceta. Wypuścił mały uśmieszek, zanim odwrócił się do Lucasa, i zanim ktokolwiek zdążył powiedzieć martini brzoskwiniowe, facet zamachnął się pięścią na twarz Lucasa. * TRZASK!! * Lucas padł jednym ciosem. Był nieprzytomny. Ludzie wokół krzyknęli i wrzasnęli, w tym Zoie. "O mój Boże! Co to ma być?!" krzyknęła Zoie, odpychając dziwnego faceta. "Woah, dzwońcie na 911!" Zoie usłyszała tłum za sobą. Facet nie ruszył się, bez względu na to, jak mocno Zoie go popychała. Po prostu schylił się i sięgnął po coś w kieszeni garnituru Lucasa. Ku jej całkowitemu zaskoczeniu, wyciągnął małą torebkę z białymi pigułkami. "Pigułki gwałtu," wyjaśnił nieznajomy, rzucając torebką w Zoie. Zoie chwyciła torebkę z pigułkami, a jej twarz zalał horror. Spojrzała na stłuczony kieliszek na podłodze, a jej żołądek zaczął opadać. Uświadomiła sobie, że te plotki były prawdziwe. Lucas prawie ją odurzył. A Bóg jeden wie, co by się stało potem. "O mój Boże! Co za dupek!" Zoie odwróciła głowę, słysząc znajomy głos. Jej dwie przyjaciółki, Emma i Brianna, były wśród zszokowanego tłumu. "Zoie, kochanie, wszystko w porządku?" zapytała Emma, wyciągając rękę. Zoie spojrzała podejrzliwie na rękę Emmy i podniosła wzrok. Coś było nie tak z jej aurą. "Wiedziałyście, prawda?" wydedukowała. "Co?" Emma otworzyła usta. "Zoie, nie wiedziałyśmy!" dodała szybko Brianna. "Daruj sobie," przerwała jej Zoie i rzuciła torebkę z pigułkami w jej twarz. Torebka uderzyła Briannę w nos, a ona pisnęła z gniewu. Tłum wokół nich znów szeptał i szeptał, niektórzy nawet wyciągali telefony, aby nagrać dramę. "No dalej! I tak chciałaś się ruchać!" jęknęła Emma, broniąc swojej przyjaciółki. * TRZASK! * Ręka Zoie przeleciała przez powietrze i uderzyła Emmę prosto w twarz. Nie wiedziała, co robi. Po prostu to się stało. "Ał!" Emma skrzywiła się z bólu. "Co za suka!" Emma miała zamiar oszaleć na Zoie, ale Brianna ją powstrzymała. Brianna zauważyła, że ochroniarze się zbliżają i wiedziała, że muszą uciekać. "Zostaw ją, Em, idziemy!" Brianna pokazała Zoie środkowy palec z wściekłością i odwróciła się. "Ty i twoja idealna rodzina możecie się pieprzyć!" Ach. Tam to jest. Motyw. Podobnie jak rodzina Zoie, rodzina Brianny również była w polityce. Ale podczas gdy Damon Van Zandt był demokratycznym gubernatorem, ojciec Brianny był zatwardziałym konserwatystą, który prawdopodobnie widział Damona jako wroga. Teraz Zoie zrozumiała, dlaczego Brianna to zrobiła. Jeśli plotki o tym, że córka Damona była dziką imprezowiczką, wyjdą na jaw, reputacja jej ojca może zostać nadszarpnięta. Powinnam była wiedzieć... Dołek w żołądku Zoie opadał, gdy próbowała uciec przed zbliżającymi się ochroniarzami. Łzy napływały jej do oczu, gdy ludzie wokół szeptali i pokazywali na nią palcami. Zoie trzymała głowę nisko, szukając sposobów na ucieczkę, jednocześnie zdając sobie sprawę z kłopotów, w które się wpakowała. Jak mogła być taka głupia? Oczywiście popularne dzieci nigdy nie były zainteresowane zostawaniem jej przyjaciółmi. To dlatego Emma i Brianna nagle stały się jej bliskie w ostatnich tygodniach. Powinna była wiedzieć, że były miłe, bo chciały czegoś. Cholera! Gdzie jest ochroniarz, kiedy go potrzebujesz? "Hej," W środku chaosu Zoie nagle usłyszała głos i zobaczyła wyciągniętą rękę. Spojrzała w górę, by zobaczyć przystojnego nieznajomego, który uderzył Lucasa w twarz. Stał przed nią, tylko kilka cali dalej. "W porządku?" zapytał. Zoie nie miała dużego wyboru. W jej obecnej sytuacji ten nieznajomy był jej jedynym przyjacielem. "Czy możesz mnie stąd zabrać?" wydusiła. Jedna łza spadła jej z policzka mimowolnie. "Proszę?" Nie tracąc więcej czasu, nieznajomy skinął głową i chwycił ją za rękę. Wyszli z klubu najszybciej, jak to było możliwe, prowadząc ją przez tylnie drzwi. Poruszali się tak szybko, że Zoie nie miała szansy zatrzymać się, pomyśleć czy nawet zaczerpnąć oddechu. Z ochroniarzami goniącymi za nimi, Zoie i nieznajomy wyszli przez tylną uliczkę i dotarli do parkingu. Następne, co wiedziała, to że została zaprowadzona do czarnego motocykla zaparkowanego na poboczu drogi. Nieznajomy szybko wsiadł na motocykl, podczas gdy Zoie stała tam jak posąg. Zabezpieczył kask na głowie, zanim podał jej zapasowy. Zoie wzięła kask, ale nie wiedziała, co zrobić. Nigdy wcześniej nie jeździła motocyklem. Ani nie była ścigana przez ochronę klubu. "Na co czekasz?!" ponaglił nieznajomy. Zoie spojrzała za siebie, aby zobaczyć, jak ochroniarze tłoczą się przy tylnych drzwiach. Zanim mogła zmienić zdanie, pośpiesznie założyła kask na głowę, wskoczyła na tył motocykla i trzymała się kurczowo. ***- - - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - - -

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Mafia's Daughter

The Mafia's Daughter

90 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

90

Treść

Aa