~ Damon ~"Na pewno się odwdzięczę," powiedział Damon na chwilę, zanim opuścił miejsce zdarzenia. Słyszał w tle policyjne syreny, ale mimo to znalazł czas, by porozmawiać z dziewczyną."Nie martw się o to, po prostu idź," powiedziała. Wyglądała na jeszcze bardziej zmartwioną niż on."Och, nie. Damon Van Zandt nigdy nie zapomina," powiedział w końcu.Damon rzucił jedno spojrzenie na dziewczynę, zanim zniknął w nocy. Jej oczy były najbardziej fascynującą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział. Były niebieskie z odcieniami fioletu. Nigdy nie widział takich tajemniczych, wspaniałych oczu.Kiedy Damon powiedział jej, że nie zapomni, mówił o tym, że jest jej dłużny, ponieważ pomogła im uciec. Tej samej nocy, gdy tylko klan Van Zandt wrócił do posiadłości, Damon wyznaczył dwa zadania. Pierwszym było znalezienie kreta, który zdradził ich policji. Drugim zadaniem było ustalenie tożsamości tej dziewczyny i Damon wysłał jej mały prezent w zamian. Nie zajęło to długo, zanim jego ludzie zakończyli te dwa zadania. Następnego ranka, nie minęło nawet osiem godzin, oba te zadania były już wykonane."Szefie," przywitał się Liam z Damonem w jego biurze. Damon pił poranną kawę z Adrianem i przeglądali wiadomości. Nie było nic o policji, która naloty na Union, co oznaczało, że ich ślady były dobrze przykryte."Znalazłeś kreta?" zapytał Damon, nie odrywając wzroku od gazet."Tak, szefie,""Co z nim zrobiliście?""Nie ma go już, szefie," Liam skinął głową uspokajająco. "Usunęliśmy go. Bez śladu,""Dobrze," powiedział Damon po prostu."Dla kogo pracował?" zapytał Adrian."To tylko drobny przestępca z Jersey City, który chciał zarobić," odpowiedział Liam. "Nie jest powiązany z żadnymi innymi rodzinami,""Jesteś tego pewien?" zapytał Damon."Tak, sprawdziliśmy. Bardzo dokładnie,""A myślałem, że zrobiliście to przed rozpoczęciem spotkania?" Damon spojrzał na Liama, a ten przełknął ślinę instynktownie."Bardzo przepraszam, szefie. To się nigdy więcej nie powtórzy. Podwoję zabezpieczenia," powiedział Liam."Cholera, coś takiego nigdy nie może się powtórzyć," Adrian prychnął. "Gdyby nie ta kelnerka, prawie zostalibyśmy złapani przez policję. Wiesz, jak żenujące by to było?""Tak, doskonale to rozumiem," Liam mógł tylko spuścić głowę, wiedząc doskonale, że nawalił."To jest pieprzona amatorszczyzna," mruknął Damon. "Zaczynam się zastanawiać, czy w ogóle potrafisz wykonywać swoją pracę, Liam,""To się nigdy więcej nie powtórzy, obiecuję ci, szefie," oczy Liama natychmiast wróciły na miejsce. "Na moje życie, obiecuję,"Damon potrzebował tylko jednego spojrzenia w oczy Liama i wiedział, że ten nie żartuje. Umarłby, zanim dopuściłby do tego ponownie."Dobrze, możesz iść," powiedział Damon.Liam skinął głową i odwrócił się. Ale zanim zdążył dojść do drzwi, Damon zawołał ponownie."Zrobiłeś drugą rzecz, o którą cię prosiłem?"Liam szybko się odwrócił. "Tak. Wysłaliśmy jej pieniądze, kwiaty i wiadomość. Tak jak prosiłeś, szefie,""Dobrze," powiedział Damon. "Idź już,"Liam opuścił pokój, a Damon został z swoim zaufanym consigliere. Damon wrócił do czytania gazet, ale czuł, jak wzrok Adriana przeszywa jego przestrzeń."Dałeś jej kwiaty?" zapytał Adrian. "Nigdy nie brałem cię za romantyka,""Uratowała nam tyłki, pomyślałem, że będę trochę przyzwoity," Damon zaśmiał się i zamknął gazetę."Przyzwoity, co?" Adrian zadrwił kpiąco. "Tak, to cały ty,"Damon nie był nawet obrażony tą uszczypliwością. Sądząc po tym, jak traktował dziewczyny wokół siebie, nigdy nie był znany jako 'przyzwoity' typ. Ba, nigdy nawet nie nazywał tych dziewczyn po imieniu. Po prostu przydzielał im numery i zmieniał dziewczyny, jak zmieniał krawaty."Mam trochę czasu przed następnym spotkaniem. Przyślij mi numer jeden i numer dwa, dobrze?" powiedział Damon do Adriana, dokładnie udowadniając swoją tezę."Jeszcze nie ma nawet południa, a ty już masz apetyt," zażartował Adrian, kierując się w stronę drzwi. Damon tylko rzucił mu znudzone spojrzenie. "Zaraz tu będą, szefie,"* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *Tydzień Damona i jego biznes przebiegał bez zakłóceń. Mały incydent w The Union nawet nie trafił do gazet, więc ich reputacja wciąż była złota. Damon kontynuował swoje dni, jak zwykle, zajmował się biznesem, planował rozszerzenie i cieszył się czasem wolnym z starannie wybraną grupą damskich towarzyszek.Ale od tego incydentu, Damonowi trudno było żyć jak dawniej. Dni były w porządku, ale noce były dziwne. Zauważył, że śni o niej i jej oczach, a budził się niespokojny i zirytowany. Sny zawsze zaczynały się tak samo. Szło się długim korytarzem, a Violet szła w jego kierunku. Czuł potrzebę porozmawiania z nią, więc podniósł rękę i zablokował jej drogę."To co, dziewczyna taka jak ty robi w takim miejscu jak to?""Dziewczyna taka jak ja?" zapytała."Piękna, mądra i... wyraźnie niedoświadczona,"Zmrużyła oczy i spojrzała na niego, jakby była obrażona."Dla twojej wiadomości, jestem dobrze wykwalifikowana do tej pracy," stwierdziła rzeczowo. . "Pracuję tu od-" "Nie mówiłem o pracy," Damon jej przerwał. "O czym więc mówisz?" "Widziałem, jak na mnie patrzysz i odwracasz wzrok," jego oczy skierowały się na jej usta, a potem z powrotem na oczy. "Dlaczego? Nie możesz znieść odrobiny ciepła?" Wydała z siebie cichy jęk, nie wiedząc, co powiedzieć. Damon tylko się uśmiechnął i pochylił się bliżej. Obie jego ręce były uniesione na ścianach, unieruchamiając dziewczynę na miejscu. Spojrzała na niego, a Damon dostrzegł strach w jej oczach. Kręciła się, co sprawiało, że krew Damona wrzała. Naprawdę mu się to podobało. Damon oblizał usta, a jego oczy stały się przymrużone i mroczne. Przełknęła ciężko i odwróciła twarz, gdy jego usta dotknęły skóry jej szyi. Wdychał jej zapach i pachniała tak bosko, że prawie się zatracił. "D-Damon..." wydała z siebie. "Krzycz, jeśli musisz," szepnął jej na skórę. "A jeśli chcesz, żebym przestał, po prostu powiedz słowo." Nie marnując ani sekundy, usta Damona połączyły się ze słodkim miejscem na jej szyi. Całował i ssał mocno jej skórę, jakby miał ją zaraz pożreć. Jej dłonie uniosły się, by go odepchnąć, ale Damon je złapał i przycisnął nad jej głową. Damon zbliżył się do niej, a ona wierciła się przeciwko niemu. Szarpała się i rzucała, wyraźnie niedoświadczona w zakresie panowania nad swoim ciałem. Damon obsypywał jej szyję i szczękę pocałunkami, zatrzymując się tuż przed ich ustami. "Powiedz mi, czego chcesz?" szepnął bez tchu. "Nie chcę, żebyś... przestawał," Dokładnie to chciał usłyszeć. Uśmiechnął się i rzucił ją na łóżko. Rozerwał jej ubrania, aż leżała naga przed nim, bezsilna i spragniona. Zanim zanurzył się, by pochwycić jej usta, dostrzegł błysk w jej pięknych oczach, niebieski i fioletowy połysk. Sprawiło to, że się uśmiechnął. I uśmiechał się, kiedy zawłaszczył jej ciało dla własnej przyjemności. Obsypywał pocałunkami od ust do szyi i klatki piersiowej. Przeciągnął językiem po jej sutkach i ssał każdy z nich, aż stwardniały. Kontynuował aż do jej wejścia. Była surowo różowa i mokra, całkowicie nietknięta. Ciało Damona płonęło z pożądania. Był tak twardy na tę dziewczynę, że było to bolesne, żeby to powstrzymać. Damon ustawił się przy jej wejściu i jego czubek dotknął jej ciepłej wilgoci. Czuł się tak dobrze, że Damon poczuł potrzebę zatrzymania się i rozkoszowania chwilą. Przeciągnął się wzdłuż jej fałd, po prostu ją drażniąc. "Damon, proszę..." Damon tylko się uśmiechnął, gdy błagała go bezwstydnie. Próbowała zbliżyć się, ale trzymał ją mocno na miejscu. Jego ręce były na jej udach i rozłożył ją przed sobą. Drżała przed nim i on uwielbiał to widzieć. Zatrzymał się jeszcze chwilę, by na nią popatrzeć, zanim zanurzył się w niej głęboko i mocno. I wtedy właśnie sen się kończył. Zawsze kończył się, zanim dotarł do dobrej części, i doprowadzało go to do szaleństwa. Damon był sfrustrowany i niezależnie od tego, ile innych kobiet zapraszał do swojego pokoju, nigdy nie mógł osiągnąć tego, czego chciał. Co jest do cholery ze mną nie tak? pomyślał sobie. To już trzeci raz, kiedy ten sen się wydarzył. Damon spłacił swój dług wobec Violet. Nie było powodu, dla którego nadal powinna być w jego myślach, ale była. Kiedy powiedział słowa: "Damon Van Zandt nigdy nie zapomina," nie miał tego na myśli. Nie chciał myśleć o jakiejś dziewczynie i budzić się w środku nocy, ale Violet i jej piękne oczy go nawiedzały. I niezależnie od tego, co zrobił, po prostu nie mógł jej zapomnieć. To jest totalna bzdura. Damon obudził się o czwartej rano i nie mógł ponownie zasnąć. Westchnął głęboko i zamiast tego poszedł do swojego biura. Wiedział, że musi coś zrobić, żeby pozbyć się tej dziewczyny z myśli. Zdecydował się na szklankę szkockiej i papierosa, ale nawet to nie wystarczyło. Damon zastanawiał się przez chwilę, zanim nacisnął przycisk na swoim biurku. Po około pięciu minutach Adrian pojawił się w drzwiach. Był jeszcze w ubraniach do spania, dysząc i zaniepokojony. "Wezwałeś mnie?" zapytał. "Tak, usiądź," powiedział Damon. "Jest czwarta nad ranem, zakładam więc, że to poważne," powiedział Adrian, siadając. "Co się dzieje?" "Co wiesz o tym managerze baru w Union?" "Dylan Carvey?" Adrian zmrużył oczy. "To po prostu młody facet zarządzający barem. Ma kontakty z dziewczynami i drobnymi dilerami narkotyków. Jest całkiem w porządku, dlaczego pytasz?" "A kelnerka to jego siostra?" "To prawda," "Czy to znaczy, że jest poza zasięgiem?" Adrian patrzył z niedowierzaniem na Damona, ale Damon stał przy swoim pytaniu. "Dylan nie sprzedaje swojej siostry, jeśli to sugerujesz," powiedział Adrian rzeczowo. "Może załatwić ci inne dziewczyny. Jakiekolwiek inne dziewczyny? Jest znany z tego typu rzeczy," "Jest alfons z kodeksem moralnym, to co mówisz?" Damon prychnął. "Damon, dlaczego pytasz mnie o jakiegoś managera baru? Czego chcesz?" Adrian wyglądał teraz na zirytowanego. "Chcę, żebyś umówił mnie z nim na spotkanie. Chcę porozmawiać z tym facetem," "Spotkanie? Po co?" "Och, nie wiem, dla przyjemności? Nigdy nie zaszkodzi mieć przyjaciół i sojuszników, nie sądzisz?" Adrian przewrócił oczami z dramatyzmem i potrząsnął głową. "Damon, znam cię. Nie jesteś typem faceta, który robi coś bez powodu. Co planujesz zrobić?" "To naprawdę proste," powiedział Damon, wstając na nogi. Wziął szklankę szkockiej ze sobą i wrócił do swojego pokoju. "Złożę mu ofertę, której nie będzie mógł odrzucić,"
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~ "Więc co dziewczyna taka jak ty robi w takim miejscu?" zapytał Damon swoim głębokim, ochrypłym głosem. "Dziewczyna taka jak ja?" zapytała z powrotem. "Piękna, inteligentna i... wyraźnie niedoświadczona," Violet zmrużyła oczy i spojrzała na niego, jakby była urażona. "Dla twojej informacji, jestem dobrze wykwalifikowana do tej pracy. Pracuję tu od-" "Nie mówiłem o pracy," przerwał jej Damon. Jego głębokie brązowe oczy przeszyły jej spojrzenie. "O-o czym więc mówisz?" "Widziałem, jak na mnie patrzysz i odwracasz wzrok," jego oczy przesunęły się na jej usta, a potem z powrotem na oczy. "Dlaczego? Nie możesz znieść trochę gorąca?" Wydała z siebie cichy westchnienie, niepewna, co odpowiedzieć. Damon tylko się uśmiechnął i pochylił bliżej. Obie jego ręce były oparte na ścianach, zamykając jej małe ciało w miejscu. Spojrzała na niego, a Damon mógł zobaczyć strach w jej oczach. Kręciła się, a to sprawiało, że krew Damona wrzała. Naprawdę mu się to podobało. Damon oblizał usta, a jego oczy stały się przymknięte i ciemne. Ona przełknęła ciężko i odwróciła twarz na bok, gdy jego usta wylądowały na skórze jej szyi. Wdychał jej zapach i wydał z siebie pełne uznania westchnienie. To sprawiło, że coś w brzuchu Violet skręciło się w supełki i nie wiedziała, co to było. "D-Damon..." wyszeptała. "Krzycz, jeśli musisz," mruknął do jej skóry. "A jeśli potrzebujesz, żebym przestał, po prostu powiedz słowo," Krzycz, jeśli muszę...? Nie tracąc ani chwili, usta Damona połączyły się z słodkim miejscem na jej szyi. Całował ją i ssał jej skórę tak mocno, jakby miał ją zjeść żywcem. Jej ręce podniosły się, by go odepchnąć, ale Damon złapał je i przycisnął nad jej głową. Damon zbliżył ich ciała, a on mógł poczuć, jak się porusza przeciwko niemu. Szamotała się i szarpała, wyraźnie niedoświadczona w kwestii radzenia sobie ze swoim ciałem. Damon zostawiał pocałunki na całej jej szyi i szczęce, a zatrzymał się tuż przed tym, jak ich usta mogły się zetknąć. "Powiedz mi, czego chcesz?" wyszeptał bez tchu. "Nie chcę, żebyś... przestał," Violet nie wiedziała, jak te słowa mogły wyjść z jej ust, ale tak właśnie się stało. Nigdy nie miała chłopaka ani nie doświadczyła czegoś takiego z chłopakiem wcześniej. To wszystko było dla niej obce i nowe, i poczuła potrzebę, by doświadczyć więcej. "Jesteś tego pewna?" mruknął Damon do jej ust. "T-tak," On wydał z siebie kolejny uśmieszek, ten diabelnie seksowny uśmieszek, a potem zbliżył ich usta. Oddech Violet zamarł, gdy ich usta się złączyły, a jego usta skłaniały jej do poddania się. W końcu zamknęła oczy i pozwoliła, by uczucie ją ogarnęło. Jej ręce były nadal przyciśnięte nad jej głową, a jej skóra płonęła pragnieniem, którego nie znała. "Nigdy wcześniej tego nie robiłaś, prawda?" powiedział Damon przez pocałunek. Violet mogła tylko przełknąć ślinę. Było to zbyt zawstydzające, by przyznać, że jest osiemnastoletnią dziewczyną, która nigdy w życiu nie pocałowała chłopaka. Damon odsunął się nieco i przechylił głowę na bok. "Czekaj, nie mów mi," zatrzymał się na chwilę, zanim powiedział, "Czy jesteś dziewicą?" * DZWONI! * DZWONI! * DZWONI! * Budzik dzwonił nieprzerwanie i obudził Violet natychmiast. Jej oczy otworzyły się szeroko, a sufit jej sypialni był pierwszą rzeczą, którą zobaczyła. Westchnęła głęboko, zanim wyłączyła alarm. To był tylko sen, pomyślała sobie. Zeskakując z łóżka, Violet chwyciła swoje ubrania i miała iść do łazienki, kiedy zauważyła dużą białą skrzynkę stojącą na jej biurku. Minął tydzień odkąd została dostarczona do jej domu, a fioletowe róże, które w niej były, zaczynały schnąć, ale nadal były zbyt piękne, by je wyrzucić. Violet spojrzała na róże jeszcze przez chwilę, zanim potrząsnęła głową i poszła do łazienki. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * Dziś był dzień jak każdy inny dla Violet. Obudziła się o piątej rano, wzięła prysznic, zjadła śniadanie i poszła na swoją zmianę w kawiarni. Jej sen zeszłej nocy był czymś niezwykłym, ale poza tym jej dzień zaczął się normalnie i dobrze. Kawiarnia zawsze była pełna ludzi rano, ale kiedy nadchodziło popołudnie, ruch się zmniejszał. Violet skończyła wszystkie swoje dodatkowe obowiązki i nie było w zasięgu wzroku żadnych klientów, więc Violet zaczęła przeglądać swój telefon. Coś intrygującego przyciągnęło jej uwagę, gdy pojawiło się powiadomienie o wiadomości od Jessego. Jesse Miller: Hej Vi, tu Jesse. Jesse Miller: Czy jesteś wolna dzisiaj wieczorem na kolację? Violet nie mogła powstrzymać uśmiechu, który pojawił się na jej twarzy. Minął tydzień odkąd Jesse odwiózł ją do domu z posterunku policji i zaczynała już zapominać o tej kolacji. Nie sądziła, że Jesse poważnie myśli o zaproszeniu jej na randkę, ale jednak tak było. Violet zastanawiała się przez chwilę, gdy jej palce unosiły się nad klawiaturą, próbując wymyślić coś sprytnego do powiedzenia w odpowiedzi. "Przepraszam, czy mogłabym prosić o cappuccino na wynos, proszę?" W środku swoich marzeń na jawie nie zauważyła, że klient czekał przed nią. Violet szybko schowała telefon i spojrzała w górę Mężczyzna w eleganckim czarnym garniturze wpatrywał się prosto w nią.
"Już przygotowuję cappuccino" - powiedziała, sprawnie obsługując kasę.
Violet nagle poczuła się zdenerwowana, przygotowując kawę. Nigdy wcześniej nie widziała tego mężczyzny, i choć widok facetów w garniturach w centrum New Jersey nie był niczym nowym, to od czasu spotkania z klanem Van Zandtów, nie mogła już patrzeć na nich tak samo.
"Proszę cappuccino, dziękuję za cierpliwość" - Violet uśmiechnęła się i podała nieznajomemu jego napój.
"Dzięki, resztę zatrzymaj" - położył pięciodolarowy banknot i wyszedł z napojem.
Violet westchnęła i zabrała pieniądze z lady. Potem znów pomyślała o swoim telefonie i propozycji kolacji od Jessego. Wciąż zastanawiała się, co odpowiedzieć, gdy nagle jej telefon zadzwonił.
Czyżby Jesse...?
Violet szybko wyciągnęła telefon i skrzywiła się, widząc na ekranie imię Dylana. Rozważała odrzucenie połączenia, ale ponieważ kawiarnia była pusta, postanowiła odebrać.
"Dylan, jestem w pracy. O co chodzi?"
"Vi, mama upadła" - głos Dylana drżał.
"Co?"
"Jest teraz w Św. Judy. Możesz przyjechać?"
Violet przez chwilę myślała, że to żart, ale nawet Dylan nie zrobiłby jej czegoś takiego.
"Proszę, Vi" - powiedział ponownie. "Nie wiem, co robić."
Violet bez namysłu zdjęła fartuch i ruszyła do biura menedżera.
"Już jadę" - powiedziała.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
"Co się, do cholery, stało?" - zażądała Violet, gdy tylko zobaczyła Dylana siedzącego w poczekalni szpitala.
"Nie wiem, byliśmy w domu, ja w salonie, a ona w łazience i po prostu... upadła" - Dylan wyglądał na zdezorientowanego, zmęczonego i przestraszonego.
Violet westchnęła. "A co powiedzieli lekarze?"
"Wciąż robią badania, ale złamała kilka kości i będzie potrzebować operacji."
"Operacji?"
"Tak, a ponieważ mama nie mogła dostać Medicaid z powodu Alzheimera, będziemy musieli zapłacić pełną cenę."
"Nie martw się o pieniądze, mam trochę" - powiedziała Violet, mając na myśli 30 000 dolarów w gotówce, które otrzymała w zeszłym tygodniu. Nie ruszyła żadnych z tych pieniędzy i leżały w banku. "Mogę iść do bankomatu i ci je dać."
Dylan westchnął i pokręcił głową. "Będziemy potrzebować dużo więcej niż to, Vi. Nie wspominając o lekach, wizytach kontrolnych, a mama może potrzebować fizjoterapii."
Dylan położył dłoń na głowie i zaczął przeczesywać włosy ze zdenerwowania. Violet głęboko westchnęła i usiadła obok niego. Położyła dłoń na jego ramieniu i delikatnie je ścisnęła.
"Hej, jakoś to rozwiążemy, obiecuję" - powiedziała uspokajająco, choć sama nie wiedziała, jak mogliby przez to przebrnąć. "Kiedy możemy ją zobaczyć?"
"Jak tylko wyjdzie z operacji. Pielęgniarka mówi, że to potrwa jeszcze około godziny."
Violet kiwnęła głową i oparła się na krześle. Dylan odwrócił głowę, a Violet zauważyła, że jego oczy stają się szkliste.
"Hej, wszystko będzie dobrze" - powiedziała, ale Dylan milczał, wpatrując się w okno.
Violet spojrzała na szpitalne ściany i zaczęła się zastanawiać. W zależności od powagi sytuacji, ta operacja mogła kosztować co najmniej dwadzieścia do trzydziestu tysięcy dolarów. Dodając leki, fizjoterapię i inne wydatki, mogło to wynieść łącznie 100 000 dolarów. Ich rodzina ledwo mogła sobie pozwolić na normalne życie, a co dopiero na to.
Będziemy potrzebować cudu, żeby przez to przejść - pomyślała.
I nagle, jakby w odpowiedzi na jej modlitwy, stanął przed nią mężczyzna w eleganckim czarnym garniturze. Był młody, prawdopodobnie po dwudziestce, a jego długie brązowe włosy były starannie związane. Violet spojrzała na jego twarz i wydawał się jej znajomy. Mężczyzna również się do niej uśmiechnął, ale jego wzrok był skupiony głównie na Dylanie.
"Dylan Carvey?" - zapytał.
Dylan odruchowo odwrócił głowę i zmrużył oczy.
"Kim jesteś?" - zapytał.
"Spotkaliśmy się krótko w The Union tydzień temu" - mężczyzna wyciągnął rękę do Dylana. "Jestem Adrian Luciano, consigliere pana Van Zandta."
Dylan bez wahania uścisnął jego dłoń i szybko wstał. Oczy Violet rozszerzyły się i przełknęła ślinę na dźwięk tego nazwiska. Wymienili z Dylanem zaniepokojone spojrzenia.
"...Dobrze, więc dlaczego mnie szukasz?" - zapytał Dylan, brzmiąc uprzejmie, ale ostrożnie.
"Przepraszam, że przeszkadzam w tak nieodpowiednim momencie, ale pan Van Zandt zażądał spotkania z tobą."
"Ze mną?"
"Tak."
"W-w jakiej sprawie?"
"Po prostu... uprzejmości" - powiedział, jakby to słowo miało inne znaczenie. "Dowiesz się więcej, gdy przybędziesz do posiadłości."
Do posiadłości?
Violet i Dylan wymienili kolejne spojrzenie. Consigliere szefa mafii wyśledził Dylana aż do szpitala, by wezwać go na spotkanie w ich posiadłości. To nie mogło być normalne spotkanie. I chociaż nie wiedzieli, o co chodzi, mogło to oznaczać dla nich tylko jedno.
To oznacza kłopoty.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~
"Dylan, mogę z tobą chwilę porozmawiać?" Violet posłała Adrianowi uprzejmy uśmiech, zanim odciągnęła Dylana na bok. Odeszła wystarczająco daleko, by Adrian nie mógł jej usłyszeć, po czym zapytała: "Co tu się do cholery dzieje?"
"Nie wiem, Vi. Ten facet pojawił się znikąd," wzruszył ramionami Dylan.
"Zrobiłeś coś? Albo powiedziałeś?" zmrużyła oczy.
"Oczywiście, że nie," odpowiedział. "Gdyby chodziło o sprawę z zeszłego tygodnia, nie czekaliby całego tygodnia, żeby mnie znaleźć."
"Więc o co w tym chodzi?" zapytała. "I wiesz, że nie lubię, jak zadajesz się z tymi ludźmi."
"Ja też tego nie lubię, ale ci ludzie dobrze płacą," odparował Dylan. "I nie wiem, czy wiesz, ale naprawdę przydałoby nam się teraz trochę dodatkowej gotówki."
Violet westchnęła. To był dobry argument.
"Co zamierzasz zrobić?" zapytała go.
"Pójdę się z nim spotkać," Dylan zrobił pauzę, zanim dodał, "I może poproszę o pożyczenie pieniędzy."
"Nie możesz tego zrobić," Violet gwałtownie potrząsnęła głową. "Pamiętasz, co się stało ostatnim razem, kiedy tata pożyczył pieniądze od tych ludzi?"
"Tata poszedł do niewłaściwego faceta, zadawał się z Włochami," westchnął Dylan. "Damon Van Zandt jest inny."
"Czym się różni?"
"Cóż, nie jest Włochem."
"Dylan!" Violet spojrzała gniewnie na brata. "On wciąż kieruje cholerną mafią!"
"Ciii, ciszej, Vi. Jesteśmy w szpitalu," Dylan zaśmiał się i rozejrzał, by upewnić się, że nikt nie słucha.
"Dylan, muszę wiedzieć, że nie zrobisz tam nic głupiego," zażądała Violet.
"Dobra, nie zrobię, rany," Dylan podniósł ręce w geście poddania. "Ale i tak pójdę się z nim zobaczyć. Muszę, wezwał mnie, a ci ludzie nie lubią odmowy."
Violet skinęła głową i przygryzła wargę.
"Ale będziesz bezpieczny?" zapytała.
"Myślę, że tak. To znaczy, gdyby chciał mnie martwego, już bym nie żył," wzruszył znowu ramionami.
"Dylan!"
"Będę w porządku, Vi," Dylan uśmiechnął się uspokajająco. "Po prostu pójdę się z nim zobaczyć i może zaoferuję mu niektóre z moich towarów lub usług."
"Twoje towary lub usługi?" zmrużyła oczy.
"No tak. Wiesz, rzeczy, do których mam dojście," Dylan zasłonił usta mówiąc, upewniając się, że nikt ich nie słyszy.
"Masz na myśli...?" Violet nie mogła dokończyć zdania, ale wiedziała, o co mu chodzi. Przydomek Dylana w The Union brzmiał 'magik', bo był znany jako facet, który potrafił wyciągnąć wszystko z powietrza. Tak, to obejmowało narkotyki, broń i dziewczyny.
"Ale wątpię, żeby chciał czegokolwiek ode mnie," powiedział Dylan, mamrocząc pod nosem, "Jestem pewien, że może dostać każdy narkotyk, jakiego chce, albo każdą dziewczynę, po prostu istniejąc."
Czego więc Damon chciałby od Dylana? - pomyślała Violet.
"Hej, Dylan, mogę cię o coś zapytać?"
"Co?"
"Ile są gotowi zapłacić za, um, dziewczyny, które im przyprowadzasz?" Violet nie mogła nawet spojrzeć Dylanowi w oczy, gdy mówiła.
"Uh, to zależy."
"Zależy od czego?"
"Od zamówienia. Czasami chcą różnych rzeczy, wiesz?" powiedział, drapiąc się po głowie. "Na przykład dziewica może być sprzedana za jakieś dwadzieścia tysięcy minimum."
Oczy Violet rozszerzyły się na dźwięk tej liczby. I natychmiast zamilkła, pogrążona w myślach. Dylan to zauważył i zmrużył oczy.
"Dlaczego? Czemu o to pytasz?" zapytał.
"Cóż, nie wiem," wzruszyła ramionami. "Po prostu myślałam, może... mogłabym..."
"O nie, do cholery!" Dylan prawie krzyknął, a przechodzące pielęgniarki odwróciły głowy. Dylan odchrząknął i szybko skorygował głośność. "Nawet o tym nie myśl, Vi!" syknął cicho.
"Czemu nie? Dwadzieścia tysięcy bardzo by nam się teraz przydało," argumentowała.
"Nie, Vi. Przestań być taka niedorzeczna," Dylan spojrzał na nią gniewnie. Wciąż był w szoku, że w ogóle pomyślała o czymś takim. "Słuchaj, muszę iść, człowiek czeka. Zostań tu z mamą. Zaraz wrócę."
"Dobrze," Violet skinęła głową. Dylan wypuścił kolejne głębokie westchnienie, zanim się odwrócił.
"Hej Dylan," Violet zawołała za nim, zanim odszedł za daleko. Dylan odwrócił się i czekał, aż będzie kontynuować.
Violet spojrzała na Adriana, który uśmiechał się do niej, po czym znów zwróciła wzrok na Dylana, szepcząc, "Uważaj na siebie."
Dylan posłał jej lekki uśmiech i odpowiedział, "Będę."
Po czym Dylan zniknął ze szpitala z człowiekiem w czerni. Wsiedli do ciemnego SUV-a zaparkowanego na zewnątrz i samochód odjechał, zostawiając Violet samą ze swoimi myślami.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
~ Damon ~
To był kolejny długi dzień pracy dla Damona Van Zandta. Zawsze było coś do zrobienia i praca nigdy się nie kończyła. Damon wrócił do posiadłości około pory obiadowej, ale nawet nie zatrzymał się na obiad. Elena, główna pokojówka, przygotowała pełny obiad składający się z trzech dań na próżno. Damon minął jadalnię i poszedł prosto do swojego gabinetu, by kontynuować pracę. *Puk* *Puk* Damon nie zdawał sobie sprawy, jak długo pracował, dopóki nie usłyszał pukania do drzwi. Sprawdził zegar - była prawie 21:00, ale nie miał zamiaru kończyć.
"Proszę wejść" - powiedział, nie odrywając wzroku od biurka. Adrian otworzył drzwi i stanął przed nim. "Damon, Dylan Carvey przyszedł się z tobą zobaczyć" - oznajmił.
Damon podniósł wzrok. "Wprowadź go". Najwyższy czas, pomyślał.
Lekki uśmiech pojawił się na twarzy Damona, gdy Adrian odsunął się na bok i chwilę później wszedł Dylan Carvey. "Panie Van Zandt" - przywitał się ostrożnie Dylan. Rozejrzał się po gabinecie, zanim powoli wszedł do środka. Damon wskazał na krzesło przed biurkiem i Dylan usiadł.
"Proszę, mów mi Damon" - Damon uprzątnął biurko i podszedł do barku za sobą. "Coś do picia?" "Um, jasne". Damon wrócił z butelką szkockiej i dwiema szklankami. Zachowywał się miło i przyjaźnie, ale to tylko sprawiało, że Dylan był jeszcze bardziej zaniepokojony. Dylan wiercił się niespokojnie, a Damon nie spieszył się z nalewaniem drinków.
"Dziękuję" - powiedział Dylan, gdy otrzymał swoją szklankę. Damon uważnie go obserwował, a Dylan nerwowo przełknął drink. Damon następnie otworzył pierwszą szufladę biurka i wyciągnął teczkę. Dylan nie widział, co czyta, ale była to w rzeczywistości dokumentacja, którą ludzie Damona zebrali o rodzinie Carveyów. Dokładniej o Dylanie i Violet Carvey.
"Damon, to dość zaskakujące, że chciałeś się ze mną zobaczyć" - Dylan zaśmiał się nerwowo, przerywając ciszę w pokoju. "Czy jest coś, czego ode mnie chcesz?" Oczywiście, że jest. Dojdziemy do tego.
Damon tylko się uśmiechnął. Przewrócił kolejną stronę w aktach i zaczął czytać na głos: "Dylan Anderson Carvery. Dwadzieścia jeden lat. Syn Jamesa i Barbary Carvey. W zeszłym roku przerwałeś naukę na Fordham przed powrotem do rodziny. Dlaczego?"
"Nie było nas na to stać" - odpowiedział po prostu Dylan. Jego oczy zwęziły się na widok teczki w ręku Damona.
"Tak, widziałem, że twój ojciec zmarł, zostawiając rodzinie sporą sumę długów" - kontynuował Damon, nie odrywając wzroku od papieru. "Musi być ci ciężko, jako najstarszemu synowi". "Daję sobie radę" - wzruszył ramionami Dylan.
"Czy Unia dobrze ci płaci?" "Nie tak dobrze jak ty". Damon uśmiechnął się. Przewrócił kolejną stronę w aktach i przeczytał na głos: "Masz młodszą siostrę, Violet Rose Carvey, osiemnaście lat. Właśnie ukończyła McNair High School i otrzymała stypendium na Harvard"
"To prawda" - przytaknął Dylan. "Musi być bardzo mądrą dziewczyną, żeby dostać pełne stypendium na Harvard". "Jest". "Dlaczego go nie przyjęła?"
"Bo jest bardziej dobra niż mądra". Damon znów się uśmiechnął. Wydawało mu się to fascynującą odpowiedzią. Odłożył teczkę i po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał Dylanowi prosto w oczy.
"Jak interesujące" - powiedział. "Opowiedz mi więcej". "Um, cóż, nie wiem, co mam ci powiedzieć" - Dylan wiercił się niespokojnie na krześle. "Violet to dobra dziewczyna. Dużo się uczy, kocha czytać. Kocha swoją rodzinę. Chodzi w niedziele do kościoła-"
"Jest religijna?" - przerwał Damon. "Chyba tak" - odpowiedział Dylan. "A ty nie?" "Dawno temu przestałem wierzyć w istnienie Boga" - wzruszył ramionami Dylan.
"Rozumiem" - Damon wstał z miejsca i podszedł do okna przy biurku. Stał odwrócony plecami do Dylana, gdy zapytał: "Czy twoja siostra jest obecnie związana z jakimś facetem?"
Dylan uznał to pytanie za dość dziwne, ale Damon był dziwnym facetem. To spotkanie w ogóle było bardzo dziwne. Został nagle wezwany do prywatnego gabinetu króla mafii, Damon miał teczkę o nim i jego siostrze i wypytywał Dylana o ich prywatne sprawy. Dylan nie wiedział, do czego to zmierza i nie wiedział, co innego może zrobić, jak tylko dalej odpowiadać.
"O ile wiem, Violet nigdy nie była z żadnym facetem. Zawsze jest zbyt zajęta pracą i innymi sprawami" - odpowiedział Dylan. "Myślę, że nigdy nawet nie miała chłopaka"
Damon instynktownie odwrócił głowę. Jego oczy ponownie spotkały się z oczami Dylana i po chwili zapytał: "Czy mówisz, że jest dziewicą?"
Dylan nie wiedział, co powiedzieć. Znał odpowiedź na to pytanie, ale był zbyt zaniepokojony tym, dlaczego Damon w ogóle pyta o takie rzeczy.
"Odpowiedz na pytanie, Carvey" - powiedział ponownie Damon. Jego ton był głęboki i wymagający, a Dylan przełknął ciężko ślinę. "Tak, tak sądzę"
"Dobrze" - Damon uśmiechnął się, tym razem szeroko. "A dlaczego to dobrze?" - zapytał Dylan. Atmosfera w pokoju stawała się dla niego coraz bardziej niekomfortowa.
Damon po prostu odwrócił się i wrócił do biurka. Usiadł na jego krawędzi, twarzą do Dylana. Następnie przechylił głowę na bok i powiedział: "Bo mam dla ciebie propozycję, która może pomóc w sytuacji twojej rodziny"
Dylan patrzył prosto na Damona i zapytał: "Jaką?"
Uśmiech Damona poszerzył się, i nawet nie mrugnął, gdy powiedział: "Dam ci milion dolarów za dziewictwo twojej siostry".
Przesuń w górę, aby kontynuować