~ Violet ~
"Dylan, mogę z tobą chwilę porozmawiać?" Violet posłała Adrianowi uprzejmy uśmiech, zanim odciągnęła Dylana na bok. Odeszła wystarczająco daleko, by Adrian nie mógł jej usłyszeć, po czym zapytała: "Co tu się do cholery dzieje?"
"Nie wiem, Vi. Ten facet pojawił się znikąd," wzruszył ramionami Dylan.
"Zrobiłeś coś? Albo powiedziałeś?" zmrużyła oczy.
"Oczywiście, że nie," odpowiedział. "Gdyby chodziło o sprawę z zeszłego tygodnia, nie czekaliby całego tygodnia, żeby mnie znaleźć."
"Więc o co w tym chodzi?" zapytała. "I wiesz, że nie lubię, jak zadajesz się z tymi ludźmi."
"Ja też tego nie lubię, ale ci ludzie dobrze płacą," odparował Dylan. "I nie wiem, czy wiesz, ale naprawdę przydałoby nam się teraz trochę dodatkowej gotówki."
Violet westchnęła. To był dobry argument.
"Co zamierzasz zrobić?" zapytała go.
"Pójdę się z nim spotkać," Dylan zrobił pauzę, zanim dodał, "I może poproszę o pożyczenie pieniędzy."
"Nie możesz tego zrobić," Violet gwałtownie potrząsnęła głową. "Pamiętasz, co się stało ostatnim razem, kiedy tata pożyczył pieniądze od tych ludzi?"
"Tata poszedł do niewłaściwego faceta, zadawał się z Włochami," westchnął Dylan. "Damon Van Zandt jest inny."
"Czym się różni?"
"Cóż, nie jest Włochem."
"Dylan!" Violet spojrzała gniewnie na brata. "On wciąż kieruje cholerną mafią!"
"Ciii, ciszej, Vi. Jesteśmy w szpitalu," Dylan zaśmiał się i rozejrzał, by upewnić się, że nikt nie słucha.
"Dylan, muszę wiedzieć, że nie zrobisz tam nic głupiego," zażądała Violet.
"Dobra, nie zrobię, rany," Dylan podniósł ręce w geście poddania. "Ale i tak pójdę się z nim zobaczyć. Muszę, wezwał mnie, a ci ludzie nie lubią odmowy."
Violet skinęła głową i przygryzła wargę.
"Ale będziesz bezpieczny?" zapytała.
"Myślę, że tak. To znaczy, gdyby chciał mnie martwego, już bym nie żył," wzruszył znowu ramionami.
"Dylan!"
"Będę w porządku, Vi," Dylan uśmiechnął się uspokajająco. "Po prostu pójdę się z nim zobaczyć i może zaoferuję mu niektóre z moich towarów lub usług."
"Twoje towary lub usługi?" zmrużyła oczy.
"No tak. Wiesz, rzeczy, do których mam dojście," Dylan zasłonił usta mówiąc, upewniając się, że nikt ich nie słyszy.
"Masz na myśli...?" Violet nie mogła dokończyć zdania, ale wiedziała, o co mu chodzi. Przydomek Dylana w The Union brzmiał 'magik', bo był znany jako facet, który potrafił wyciągnąć wszystko z powietrza. Tak, to obejmowało narkotyki, broń i dziewczyny.
"Ale wątpię, żeby chciał czegokolwiek ode mnie," powiedział Dylan, mamrocząc pod nosem, "Jestem pewien, że może dostać każdy narkotyk, jakiego chce, albo każdą dziewczynę, po prostu istniejąc."
Czego więc Damon chciałby od Dylana? - pomyślała Violet.
"Hej, Dylan, mogę cię o coś zapytać?"
"Co?"
"Ile są gotowi zapłacić za, um, dziewczyny, które im przyprowadzasz?" Violet nie mogła nawet spojrzeć Dylanowi w oczy, gdy mówiła.
"Uh, to zależy."
"Zależy od czego?"
"Od zamówienia. Czasami chcą różnych rzeczy, wiesz?" powiedział, drapiąc się po głowie. "Na przykład dziewica może być sprzedana za jakieś dwadzieścia tysięcy minimum."
Oczy Violet rozszerzyły się na dźwięk tej liczby. I natychmiast zamilkła, pogrążona w myślach. Dylan to zauważył i zmrużył oczy.
"Dlaczego? Czemu o to pytasz?" zapytał.
"Cóż, nie wiem," wzruszyła ramionami. "Po prostu myślałam, może... mogłabym..."
"O nie, do cholery!" Dylan prawie krzyknął, a przechodzące pielęgniarki odwróciły głowy. Dylan odchrząknął i szybko skorygował głośność. "Nawet o tym nie myśl, Vi!" syknął cicho.
"Czemu nie? Dwadzieścia tysięcy bardzo by nam się teraz przydało," argumentowała.
"Nie, Vi. Przestań być taka niedorzeczna," Dylan spojrzał na nią gniewnie. Wciąż był w szoku, że w ogóle pomyślała o czymś takim. "Słuchaj, muszę iść, człowiek czeka. Zostań tu z mamą. Zaraz wrócę."
"Dobrze," Violet skinęła głową. Dylan wypuścił kolejne głębokie westchnienie, zanim się odwrócił.
"Hej Dylan," Violet zawołała za nim, zanim odszedł za daleko. Dylan odwrócił się i czekał, aż będzie kontynuować.
Violet spojrzała na Adriana, który uśmiechał się do niej, po czym znów zwróciła wzrok na Dylana, szepcząc, "Uważaj na siebie."
Dylan posłał jej lekki uśmiech i odpowiedział, "Będę."
Po czym Dylan zniknął ze szpitala z człowiekiem w czerni. Wsiedli do ciemnego SUV-a zaparkowanego na zewnątrz i samochód odjechał, zostawiając Violet samą ze swoimi myślami.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
~ Damon ~
To był kolejny długi dzień pracy dla Damona Van Zandta. Zawsze było coś do zrobienia i praca nigdy się nie kończyła. Damon wrócił do posiadłości około pory obiadowej, ale nawet nie zatrzymał się na obiad. Elena, główna pokojówka, przygotowała pełny obiad składający się z trzech dań na próżno. Damon minął jadalnię i poszedł prosto do swojego gabinetu, by kontynuować pracę. *Puk* *Puk* Damon nie zdawał sobie sprawy, jak długo pracował, dopóki nie usłyszał pukania do drzwi. Sprawdził zegar - była prawie 21:00, ale nie miał zamiaru kończyć.
"Proszę wejść" - powiedział, nie odrywając wzroku od biurka. Adrian otworzył drzwi i stanął przed nim. "Damon, Dylan Carvey przyszedł się z tobą zobaczyć" - oznajmił.
Damon podniósł wzrok. "Wprowadź go". Najwyższy czas, pomyślał.
Lekki uśmiech pojawił się na twarzy Damona, gdy Adrian odsunął się na bok i chwilę później wszedł Dylan Carvey. "Panie Van Zandt" - przywitał się ostrożnie Dylan. Rozejrzał się po gabinecie, zanim powoli wszedł do środka. Damon wskazał na krzesło przed biurkiem i Dylan usiadł.
"Proszę, mów mi Damon" - Damon uprzątnął biurko i podszedł do barku za sobą. "Coś do picia?" "Um, jasne". Damon wrócił z butelką szkockiej i dwiema szklankami. Zachowywał się miło i przyjaźnie, ale to tylko sprawiało, że Dylan był jeszcze bardziej zaniepokojony. Dylan wiercił się niespokojnie, a Damon nie spieszył się z nalewaniem drinków.
"Dziękuję" - powiedział Dylan, gdy otrzymał swoją szklankę. Damon uważnie go obserwował, a Dylan nerwowo przełknął drink. Damon następnie otworzył pierwszą szufladę biurka i wyciągnął teczkę. Dylan nie widział, co czyta, ale była to w rzeczywistości dokumentacja, którą ludzie Damona zebrali o rodzinie Carveyów. Dokładniej o Dylanie i Violet Carvey.
"Damon, to dość zaskakujące, że chciałeś się ze mną zobaczyć" - Dylan zaśmiał się nerwowo, przerywając ciszę w pokoju. "Czy jest coś, czego ode mnie chcesz?" Oczywiście, że jest. Dojdziemy do tego.
Damon tylko się uśmiechnął. Przewrócił kolejną stronę w aktach i zaczął czytać na głos: "Dylan Anderson Carvery. Dwadzieścia jeden lat. Syn Jamesa i Barbary Carvey. W zeszłym roku przerwałeś naukę na Fordham przed powrotem do rodziny. Dlaczego?"
"Nie było nas na to stać" - odpowiedział po prostu Dylan. Jego oczy zwęziły się na widok teczki w ręku Damona.
"Tak, widziałem, że twój ojciec zmarł, zostawiając rodzinie sporą sumę długów" - kontynuował Damon, nie odrywając wzroku od papieru. "Musi być ci ciężko, jako najstarszemu synowi". "Daję sobie radę" - wzruszył ramionami Dylan.
"Czy Unia dobrze ci płaci?" "Nie tak dobrze jak ty". Damon uśmiechnął się. Przewrócił kolejną stronę w aktach i przeczytał na głos: "Masz młodszą siostrę, Violet Rose Carvey, osiemnaście lat. Właśnie ukończyła McNair High School i otrzymała stypendium na Harvard"
"To prawda" - przytaknął Dylan. "Musi być bardzo mądrą dziewczyną, żeby dostać pełne stypendium na Harvard". "Jest". "Dlaczego go nie przyjęła?"
"Bo jest bardziej dobra niż mądra". Damon znów się uśmiechnął. Wydawało mu się to fascynującą odpowiedzią. Odłożył teczkę i po raz pierwszy tego wieczoru spojrzał Dylanowi prosto w oczy.
"Jak interesujące" - powiedział. "Opowiedz mi więcej". "Um, cóż, nie wiem, co mam ci powiedzieć" - Dylan wiercił się niespokojnie na krześle. "Violet to dobra dziewczyna. Dużo się uczy, kocha czytać. Kocha swoją rodzinę. Chodzi w niedziele do kościoła-"
"Jest religijna?" - przerwał Damon. "Chyba tak" - odpowiedział Dylan. "A ty nie?" "Dawno temu przestałem wierzyć w istnienie Boga" - wzruszył ramionami Dylan.
"Rozumiem" - Damon wstał z miejsca i podszedł do okna przy biurku. Stał odwrócony plecami do Dylana, gdy zapytał: "Czy twoja siostra jest obecnie związana z jakimś facetem?"
Dylan uznał to pytanie za dość dziwne, ale Damon był dziwnym facetem. To spotkanie w ogóle było bardzo dziwne. Został nagle wezwany do prywatnego gabinetu króla mafii, Damon miał teczkę o nim i jego siostrze i wypytywał Dylana o ich prywatne sprawy. Dylan nie wiedział, do czego to zmierza i nie wiedział, co innego może zrobić, jak tylko dalej odpowiadać.
"O ile wiem, Violet nigdy nie była z żadnym facetem. Zawsze jest zbyt zajęta pracą i innymi sprawami" - odpowiedział Dylan. "Myślę, że nigdy nawet nie miała chłopaka"
Damon instynktownie odwrócił głowę. Jego oczy ponownie spotkały się z oczami Dylana i po chwili zapytał: "Czy mówisz, że jest dziewicą?"
Dylan nie wiedział, co powiedzieć. Znał odpowiedź na to pytanie, ale był zbyt zaniepokojony tym, dlaczego Damon w ogóle pyta o takie rzeczy.
"Odpowiedz na pytanie, Carvey" - powiedział ponownie Damon. Jego ton był głęboki i wymagający, a Dylan przełknął ciężko ślinę. "Tak, tak sądzę"
"Dobrze" - Damon uśmiechnął się, tym razem szeroko. "A dlaczego to dobrze?" - zapytał Dylan. Atmosfera w pokoju stawała się dla niego coraz bardziej niekomfortowa.
Damon po prostu odwrócił się i wrócił do biurka. Usiadł na jego krawędzi, twarzą do Dylana. Następnie przechylił głowę na bok i powiedział: "Bo mam dla ciebie propozycję, która może pomóc w sytuacji twojej rodziny"
Dylan patrzył prosto na Damona i zapytał: "Jaką?"
Uśmiech Damona poszerzył się, i nawet nie mrugnął, gdy powiedział: "Dam ci milion dolarów za dziewictwo twojej siostry".
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Damon ~
"Dam ci milion dolarów za dziewictwo twojej siostry."
Usta Dylana natychmiast się otworzyły. Nie mógł uwierzyć w to, co słyszy.
"Żartujesz sobie, prawda?" Dylan próbował obrócić to w żart, myśląc, że Damon nie mówi poważnie, ale wyraz twarzy Damona pozostał niewzruszony.
"Jestem człowiekiem wielu rzeczy, ale żarty to nie jedna z nich," powiedział po prostu Damon.
"Więc mówisz, że chcesz dać nam milion dolarów...?"
"Tak, za noc z nią."
"T-to jest..." Dylan zaczął się jąkać, szukając odpowiednich słów. "Szalone. To absurdalne."
"I to jej decyzja, jak sądzę," powiedział Damon, wracając na swoje krzesło. "Chyba po prostu daję ci znać z wyprzedzeniem, żebyś mógł przekazać jej wiadomość?"
Dylan patrzył na Damona z niedowierzaniem. Więc dlatego został tak nagle wezwany - bo Damon chciał kupić dziewictwo Violet. Nie mógł uwierzyć w zuchwałość i pewność siebie tego człowieka, ani w to, co im oferował. Milion dolarów to nie była żartobliwa propozycja.
Pierwszym odruchem Dylana było złapać Damona za kołnierz i wykrzyczeć, że jego siostra nie jest na sprzedaż, ale wiedział, że zostałby zastrzelony, zanim zdążyłby to zrobić, więc się uspokoił. Dylan pomyślał przez chwilę i przypomniał sobie, co Violet powiedziała mu wcześniej.
"Cóż, nie wiem," wzruszyła ramionami. "Po prostu myślałam, że może... mogłabym..."
"O nie, nie ma mowy!" Dylan prawie krzyknął. "Nawet o tym nie myśl, Vi!" syknął pod nosem.
"Dlaczego nie? Dwadzieścia tysięcy bardzo by się teraz przydało," argumentowała.
Dylan spojrzał w bok i westchnął. Rozważał ofertę, a Damon wyglądał na zadowolonego.
"...A co jeśli ona odmówi?" zapytał Dylan po chwili ciszy.
"To jej wybór, bez urazy," odpowiedział Damon, robiąc pauzę przed dodaniem, "Ale mam przeczucie, że jest mądrzejsza niż to."
Damon uśmiechnął się, ale Dylan nie był rozbawiony. Wiercił się na swoim miejscu, chcąc jak najszybciej stamtąd wyjść.
"Dobrze, przekażę jej twoją ofertę i się odezwiemy. To wszystko?" zapytał.
"To wszystko," odpowiedział Damon.
Dylan wstał. Nie mógł się doczekać, żeby wrócić do szpitala i porozmawiać z Violet o szaleństwie tej całej sytuacji.
"Ach, i Carvey," powiedział nagle Damon, powodując, że Dylan zatrzymał się w miejscu. "Oferta wygasa o północy."
* * *
~ Violet ~
"Milion dolarów?" Violet wytrzeszczyła oczy, gdy usłyszała, co Dylan miał do powiedzenia.
Duże czarne SUV odwiozło go z powrotem do szpitala po spotkaniu z Damonem. Ich matka wyszła z operacji i odpoczywała. Violet i Dylan wyszli na chwilę z pokoju i Dylan opowiedział Violet wszystko, co wydarzyło się w ciągu ostatniej godziny.
"Oferuje nam milion dolarów za... moje dziewictwo?" Violet zapytała ponownie, szepcząc ostatnią część.
"Tak powiedział," westchnął Dylan.
"On nie żartuje, prawda?"
"Czy on wygląda ci na kogoś, kto żartuje?" Dylan odpowiedział pytaniem. "Samochód nadal czeka na zewnątrz. Mówi, że oferta wygasa o północy."
Violet zamilkła, przetrawiając to wszystko. Nie codziennie ktoś oferuje ci milion dolarów. Nawet jeśli oferta wiąże się z odrażającą prośbą.
"Vi, nie rozważasz tego poważnie, prawda?" Dylan zmrużył oczy, patrząc na siostrę.
"A ty nie?" odpowiedziała Violet. "To milion dolarów, Dyl."
"Wiem, ale to twoje..."
"To tylko rzecz," przerwała mu Violet. "Każdy w końcu to straci."
"Ale nie w taki sposób," Dylan potrząsnął głową.
"Dlaczego nie?" argumentowała Violet. "Czy to nie lepsze niż stracenie tego na tylnym siedzeniu limuzyny na jakimś balu?"
"Hej," Dylan jęknął w proteście. Violet mówiła właściwie o nim.
"Dostaniemy milion dolarów, Dyl. To może opłacić terapię mamy i spłacić długi taty. A kto wie? Może oboje będziemy mogli wrócić do szkoły?"
Violet miała rację. Dylan skłamałby, gdyby powiedział, że sam o tym nie myślał, ale nie mógł się zmusić do pozwolenia swojej młodszej siostrze na zrobienie czegoś tak podłego ze swoim ciałem. Dylan wcześniej dostarczał dziewczyny facetom i starszym mężczyznom, wiedział, co mogą im zrobić. Violet była zbyt czysta i niewinna. Nie miałaby szans, szczególnie z królem mafii jak Damon Van Zandt.
"Ale jestem twoim starszym bratem, Vi. Powinienem cię chronić. Nie mogę ci na to pozwolić," powiedział w końcu Dylan.
"Nie zmuszasz mnie do niczego, czego nie chcę zrobić, Dyl," westchnęła Violet. "Posłuchaj, tak jak ja to widzę, dostajemy tutaj szansę wyjścia. Uważam, że powinniśmy ją wykorzystać."
Dylan nadal wyglądał na niepewnego, ale Violet miała ten ogień w oczach. Była zdeterminowana. Już podjęła decyzję.
"W każdym razie, to tylko jedna noc, prawda?" wzruszyła ramionami.
"Vi, myślę, że powinnaś poświęcić trochę czasu na przemyślenie tego," westchnął Dylan.
"Słyszałeś, co powiedział. Oferta wygasa o północy," odpowiedziała Violet.
"Vi..."
"Nie martw się, Dylan. Będę bezpieczna i wszystko będzie w porządku," powiedziała Violet uspokajająco. "To tylko jedna noc. Zobaczę cię jutro rano."
Violet spojrzała na zegar - była już 23:00. Miała tylko godzinę, zanim ta życiowa szansa przepadnie. Nie było czasu na zatrzymanie się i przemyślenie. Violet już wiedziała, co musi zrobić.
Dylan wiedział, że nie może nic zrobić, żeby powstrzymać Violet. Opuścił głowę i westchnął sfrustrowany. Violet położyła rękę na jego ramieniu i delikatnie je ścisnęła.
"Zaopiekuj się mamą, dobrze?"
I z tymi słowami Violet zostawiła Dylana samego w szpitalnym korytarzu. Patrzył, jak jego młodsza siostra wychodzi przez szklane drzwi i wsiada do czarnego SUV-a zaparkowanego na zewnątrz. Część niego chciała pobiec za nią, żeby ją powstrzymać, ale nie mógł. Dylan stał jak zamrożony, zastanawiając się, czy podjął właściwą decyzję, pozwalając jej odejść.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Po około trzydziestu minutach jazdy, czarny SUV zajechał na ogromną posiadłość otoczoną wysokimi bramami. Violet nigdy wcześniej nie była w tej części New Jersey. To była okolica, gdzie mieszkali wszyscy bogaci i sławni ludzie, i Violet nigdy nie miała powodu, by się tam udać, aż do dziś.
Posiadłość Van Zandtów była rozległą rezydencją przypominającą zamek, prawdopodobnie wielkości jej szkoły średniej. Samochód zatrzymał się przed schodami prowadzącymi do głównych drzwi, a kierowca nie powiedział do niej ani słowa. Prawdopodobnie założył, że będzie wiedziała, co robić.
"Dziękuję," powiedziała uprzejmie Violet przed wyjściem z samochodu.
Kierowca nie odpowiedział. Violet podeszła do wysokich drzwi. Przełknęła ślinę, zanim zapukała. Violet oglądała wiele filmów mafijnych jak Ojciec Chrzestny, Chłopcy z ferajny czy Irlandczyk. Spodziewała się, że drzwi otworzą się i zobaczy grupę uzbrojonych mężczyzn, ale nie. Kilka sekund później, drzwi otworzyła kobieta w średnim wieku z szerokim uśmiechem na twarzy.
"Dobry wieczór, musisz być Violet," powiedziała. "Wejdź proszę."
Violet rozejrzała się po rezydencji. Wszystko było wykończone marmurem, szkłem i mosiądzem. Kanapy były skórzane, a na środku głównego salonu wisiał ogromny żyrandol i znajdował się kominek.
"Tędy proszę, pan Van Zandt czeka na ciebie," powiedziała ponownie kobieta, prowadząc Violet w kierunku głównych schodów.
"Przepraszam, ale kim pani jest?" zapytała Violet.
"Jestem Elena, główna pokojówka. Proszę za mną, pan Van Zandt nie lubi czekać."
Violet przyspieszyła kroku i podążyła za Eleną na górę. Zastanawiała się, skąd Elena wiedziała, kim jest i jak to możliwe, że Damon na nią czekał. Skąd wiedział, że przyjdzie?
Elena zatrzymała się przed ciemnymi, drewnianymi podwójnymi drzwiami na końcu korytarza. Zapukała dwukrotnie i czekała na odpowiedź.
"Tak?" odpowiedział głos z wewnątrz. Violet doskonale pamiętała ten głos. To był ten sam głos, który nawiedzał jej sny. To był Damon.
"Panie Van Zandt, przyprowadziłam Violet Carvey," powiedziała Elena.
"Wpuść ją," odpowiedział.
Elena odsunęła się i gestem wskazała Violet, by weszła do środka. W tym momencie Violet zaczęła wątpić w swoją decyzję. Spojrzała błagalnie na Elenę, ale ta tylko wskazała na drzwi.
"Proszę wejść," powiedziała.
Violet wzięła głęboki oddech i chwyciła za klamkę. Drzwi były ciężkie i musiała użyć całej swojej siły, by je otworzyć. Nie pomagał fakt, że zaczęła się wahać. Teraz myślała, że popełniła błąd.
Nie wiem, czy jestem na to gotowa... Może mogłabym jeszcze się wycofać?
Drzwi otworzyły się, ukazując duży pokój przypominający starą bibliotekę. Na środku pomieszczenia stało wielkie biurko i krzesło. Ktoś na nim siedział, ale był odwrócony plecami do Violet. Widziała tylko ciemne włosy wystające znad oparcia.
Violet zrobiła kolejny krok do przodu, a drzwi za nią głośno się zamknęły. Obejrzała się, by zobaczyć jak się zamknęły i wydawało się, że opcja odwrotu jest niemożliwa.
"Więc zdecydowałaś się przyjść," głos Damona przyciągnął uwagę Violet z powrotem. Wciąż siedział odwrócony plecami, więc nie mogła zobaczyć jego twarzy.
"N-nie wydajesz się zaskoczony," odpowiedziała Violet. Próbowała zachowywać się spokojnie i opanowanie, ale w środku się trzęsła.
"Nie, miałem przeczucie, że podejmiesz właściwą decyzję," powiedział Damon. I z tymi słowami, obrócił krzesło jednym płynnym ruchem.
Violet zatrzymała się, gdy jej oczy spotkały się z oczami Damona. Przechylił głowę na bok, a na jego ustach pojawił się ironiczny uśmieszek. Violet nagle znalazła się w transie. Wyglądał dokładnie tak jak w jej śnie.
"No nie stój tak, usiądź," wskazał na krzesło przed biurkiem. Na drżących nogach, Violet podeszła i usiadła.
"D-Damon, posłuchaj, odnośnie" Violet chciała zacząć rozmowę o możliwości wycofania się, ale Damon szybko jej przerwał.
"Dostałaś kwiaty?" zapytał.
"Tak."
"Podobały ci się?"
"Tak."
"Świetnie," powiedział.
Violet chciała znów coś powiedzieć, ale straciła impet. Tymczasem Damon po prostu się w nią wpatrywał. Jego ciemnobrązowe oczy przenikały ją na wylot, jakby mógł czytać w jej myślach. Violet zaczęła się wiercić na krześle.
"Zanim przejdziemy do interesów, jest trochę papierków do podpisania," powiedział nagle Damon. Wyjął kartkę papieru i przesunął ją w stronę Violet.
"Co to jest?" zapytała.
"Pisemna umowa dotycząca ceny naszej transakcji," odpowiedział Damon. Powiedział to tak spokojnie i nonszalancko, jakby nie kupował właśnie dziewiczości dziewczyny za milion dolarów.
Violet przełknęła ślinę i jej oczy zaczęły przeglądać słowa na papierze. Umowa była dość jasna. W zasadzie stwierdzała, że zgadza się na tę transakcję za wspomnianą cenę, a ich podpisy przypieczętują umowę. Damon już podpisał swoją część, a jej miejsce pozostało puste.
Violet spojrzała w górę i zobaczyła, że Damon podaje jej długopis. Weszła do tego pokoju z myślą o wycofaniu się, ale po przeczytaniu tego dokumentu, Violet znowu zmieniła zdanie. To był milion dolarów. To było więcej pieniędzy niż mogłaby zobaczyć w całym swoim życiu. Jedna noc w porównaniu z tym byłaby niczym. Można by nawet powiedzieć, że to okazja. Więc zanim znowu zmieniła zdanie, Violet wzięła długopis z ręki Damona i podpisała swoje nazwisko na linii kropkowanej. Dokładnie gdy zegar wybił północ tej nocy, Violet Rose Carvey właśnie podpisała umowę z Damonem Van Zandtem, wcielonym diabłem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
