passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Most Beautiful Woman in All of Egypt - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

/

Rozdział 3

Bogowie Odwrócili Się

Żar Memphis naciskał na miasto niczym dłoń, gęsty od zapachu mirry i płonącego oleju. Ulice były niespokojne, zwykły szum życia przytłumiony czymś cięższym. Targowiska tętniły życiem, ale kupcy spoglądali w stronę pałacu częściej niż na swoje monety. Świątynie były pełne, nie cichych modlitw, lecz szeptanych obaw.

Laila przemierzała chłodne korytarze pałacu, a złote bransoletki na jej stopach delikatnie dzwoniły. Słudzy kłaniali się, gdy przechodziła, spuszczając wzrok, z dłońmi przyciśniętymi do serc. Zawsze tak było.

Była Klejnotem Dwóch Krain i wszyscy o tym wiedzieli.

Urodziła się pod najbardziej pomyślnymi gwiazdami, pobłogosławiona przez kapłanów, zanim jeszcze otworzyła oczy. A gdy to zrobiła, dwór zamarł w zachwycie.

Jej skóra była gładka jak polerowany wapień, muśnięta ciepłem Nilu. Jej oczy, grubo obrysowane kohlem, były ciemne jak wejście do grobowca, szerokie i wszystkowiedzące, otoczone rzęsami na tyle długimi, by rzucać cienie. Jej usta – zawsze malowane na czerwono zmiażdżonym hibiskusem – wyginały się jak płatki świętego lotosu.

A jej włosy – długie, gęste, nieustannie zdobione złotymi szpilkami i sznurami lapis lazuli – były rzeką atramentu spływającą po jej plecach. Twarz, która należała na ściany świątyń. Piękno, o którego posiadanie mężczyźni się modlili.

Faraon nigdy niczego jej nie odmówił. Od momentu narodzin była bijącym sercem samego Egiptu. Śpiewali dla niej. Poeci układali ody do jej wdzięku. Nigdy niczego się nie bała.

Ale pałac był od dni niespokojny. Czuła to w szeptach wizyrów swojego ojca, w tym jak żołnierze zaciskali dłonie na włóczniach.

A potem nadeszły wieści.

Południe się buntowało.

Podwójna korona Faraona – święte zjednoczenie Górnego i Dolnego Egiptu – pękała. Rebelia posuwała się szybko, jak wody powodziowe Nilu, niemożliwa do powstrzymania.

A na jej czele stało trzech mężczyzn.

Ich imiona odbijały się echem przez miasto, szeptane przyciszonym głosem, wyryte na murach Memphis, zanim jeszcze przybyli.

Amunet, najstarszy – milczący, nieustępliwy, widmo na polu bitwy.

Khepri, średni – wojownik skąpany w złocie, uśmiechający się, gdy mordował swoich wrogów.

Seti, najmłodszy – lekkomyślny, arogancki, ostry jak ostrze zanurzone w truciźnie.

Byli czymś więcej niż watażkami. Byli burzą, pochłaniającą każde miasto na swojej drodze.

"Nie zostawiają za sobą nic prócz dymu i kości."

"Zabijają wszystkich – nawet dzieci."

"Patrzyli, jak ich rodzina ginie z rąk ludzi Faraona."

Laila stała na swoim balkonie z kości słoniowej i złota, słuchając. Słyszała miasto poniżej, narastający niepokój Memphis, gdy rebelia zbliżała się coraz bardziej.

Po raz pierwszy zastanawiała się – czy przyjdą także po nią?

Krzyk z dołu przerwał jej myśli.

Pałacowy posłaniec wtoczył się przez bramy, zdyszany, z bladą twarzą.

Bracia rebelianci zdobyli następne miasto.

A Memphis było następne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Plan Królowej, Gniew Córki

W sali tronowej Laila siedziała obok ojca, milcząca, wsłuchana. Kadzidło paliło się powoli w brązowych kadzielnicach, unosząc się delikatnymi smugami ku malowanemu sufitowi, gdzie sokoły i szakale spoglądały ze swoich miejsc pośród bogów.

Wezyrowie debatowali. Generałowie mamrotali pod nosem. Rozwiązania rozlewały się po posadzce komnaty niczym rozlany atrament.

Umocnić mury. Wezwać więcej wojowników. Modlić się do bogów.

Żaden z nich nie mówił z pewnością. Bo bez względu na to, iloma żołnierzami dowodził Faraon, Memfis kończyło się czas.

Aż pojedynczy głos przeciął szepty.

"Jest sposób, by to powstrzymać."

Nefirah.

Laila przeniosła wzrok na królową, obserwując jak ta wkracza w światło. Złote pierścienie ułożone na jej palcach zalśniły, gdy powoli, z rozmysłem, przesunęła dłonią po brzuchu.

W komnacie zapadła cisza.

Laila zmrużyła oczy.

Nefirah uśmiechnęła się. "Sposób, by uchronić stolicę przed spaleniem."

Laila skrzyżowała ręce na kolanach, niewzruszona. "Proszę, podziel się."

Królowa przechyliła lekko głowę, jakby rozbawiona. "Musisz zostać zaoferowana jako oblubienica."

Komnata wybuchła. Wezyrowie krzyczeli z oburzenia. Generałowie wymieniali niedowierzające spojrzenia. Nawet kapłani poruszyli się, przerywając swoje zwyczajowe milczenie, zaciskając palce na rzeźbionych laskach.

Ale Ammon - on nic nie powiedział.

Tylko patrzył na Lailę, rozbierając ją wzrokiem.

Laila oparła się o swoje siedzenie, zachowując spokojny wyraz twarzy, choć puls zaczął jej dudnić w gardle.

"Myślisz, że będę błagać, by zostać oddaną jak jakaś jedwabna tunika?"

Uśmiech Nefirah nie zniknął.

"Jesteś najpiękniejszą kobietą w królestwie," powiedziała odmierzonym głosem. "Któryś z nich będzie cię chciał."

Oni.

Amunet. Khepri. Seti.

Wojownicy rozdzierający ziemie Faraona, obracający miasta w popiół.

Laila zwróciła się do ojca, człowieka, który nigdy niczego jej nie odmówił. "Powiedz jej, że jest głupia."

W komnacie zapadła cisza.

Faraon nie odezwał się.

Jego dłonie zacisnęły się na poręczach tronu, knykcie pobielały, czoło zmarszczyło się w wyrazie, którego Laila nigdy wcześniej nie widziała.

Wahanie.

I właśnie wtedy zrozumiała.

Jej ojciec - władca Dwóch Ziem, Żywy Bóg, Sokół na Tronie Egiptu - bał się.

W końcu jego głos przerwał ciszę, cichszy niż kiedykolwiek go słyszała.

"Nie prosiłbym cię o to, mój kwiecie," powiedział, z oczami ciężkimi od czegoś, czego nie chciała nazwać.

"Gdybym miał wybór."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Faworyt Faraona

Sala sądowa wybuchła.

Szlachta rzucała na siebie nawzajem obelgi, wezyrowie mamrotali za swoimi koralikowymi kołnierzami, a głosy generałów rozbrzmiewały jak grzmoty odbijające się od ścian świątyni.

Małżeństwo? Z wodzem? Z buntownikiem, który spalił miasta Faraona na popiół? To było nie do pomyślenia.

Laila nie przejmowała się ich oburzeniem. Ponieważ już podjęła swoją decyzję.

„Nie.”

To jedno słowo przecięło hałas niczym ostrze. Wstała z miejsca obok Faraona, wyprostowana, z podniesionym podbródkiem, błyszcząca lniana suknia przetykana złotem migotała w blasku świec.

Królowa nie drgnęła. Laila widziała to w jej chłodnym, świadomym spojrzeniu — Nefirah spodziewała się, że będzie się opierać. Ale nie spodziewała się tego, co nastąpiło później.

„Nie oddam się jak jakaś pomniejsza konkubina”, powiedziała Laila, jej głos był niezachwiany, czysty jak dzwon świątynny. „Nie będę używana jako pionek do targowania się o tron mojego ojca. Nie zostanę sprzedana—”

„Laila.”

Głos jej ojca był cichy, ale wystarczający. Sala ucichła. Zwróciła się do niego, czekając, wyzywając go, aby jej zaprzeczył.

„Kocham cię”, powiedział.

Te słowa — miękkie, niemal desperackie — wstrząsnęły nią bardziej niż jakiekolwiek polecenie mogłoby.

Ponieważ miłość nigdy nie była pytaniem.

Oczywiście, że ją kochał.

Ale nie o miłość tu chodziło.

„To jest prostytucja”, syknęła, zbliżając się. „Chcesz sprzedać moje ciało, aby ocalić swój tron. Chcesz mnie sprzedać i zacząć od nowa — z nią.”

Nefirah nie zareagowała, ale Laila zauważyła zmianę w jej oczach. Małe zwycięstwo.

Jej ojciec drgnął, potrząsając głową. „Zawsze będziesz moją ulubienicą, Laila. Zawsze będziesz moim pierworodnym dzieckiem.”

„Nawet jeśli będziesz miał syna?”

Cisza.

Po raz pierwszy Laila poczuła się niepewnie. Zanim mógł odpowiedzieć — zanim mogła znieść, by to usłyszeć — dźwięk przerwał ciszę.

Niski, narastający ryk zza murów pałacu. Zamieszanie. Zgromadzenie. Faraon zwrócił się w stronę balkonu, jego wyraz twarzy był mroczny i nieodgadniony. I wtedy wszedł najwyższy kapłan. Jego twarz była blada. Oddech krótki.

„Musisz natychmiast przyjść.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa