passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Most Beautiful Woman in All of Egypt - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

/

Rozdział 4

Plan Królowej, Gniew Córki

W sali tronowej Laila siedziała obok ojca, milcząca, wsłuchana. Kadzidło paliło się powoli w brązowych kadzielnicach, unosząc się delikatnymi smugami ku malowanemu sufitowi, gdzie sokoły i szakale spoglądały ze swoich miejsc pośród bogów.

Wezyrowie debatowali. Generałowie mamrotali pod nosem. Rozwiązania rozlewały się po posadzce komnaty niczym rozlany atrament.

Umocnić mury. Wezwać więcej wojowników. Modlić się do bogów.

Żaden z nich nie mówił z pewnością. Bo bez względu na to, iloma żołnierzami dowodził Faraon, Memfis kończyło się czas.

Aż pojedynczy głos przeciął szepty.

"Jest sposób, by to powstrzymać."

Nefirah.

Laila przeniosła wzrok na królową, obserwując jak ta wkracza w światło. Złote pierścienie ułożone na jej palcach zalśniły, gdy powoli, z rozmysłem, przesunęła dłonią po brzuchu.

W komnacie zapadła cisza.

Laila zmrużyła oczy.

Nefirah uśmiechnęła się. "Sposób, by uchronić stolicę przed spaleniem."

Laila skrzyżowała ręce na kolanach, niewzruszona. "Proszę, podziel się."

Królowa przechyliła lekko głowę, jakby rozbawiona. "Musisz zostać zaoferowana jako oblubienica."

Komnata wybuchła. Wezyrowie krzyczeli z oburzenia. Generałowie wymieniali niedowierzające spojrzenia. Nawet kapłani poruszyli się, przerywając swoje zwyczajowe milczenie, zaciskając palce na rzeźbionych laskach.

Ale Ammon - on nic nie powiedział.

Tylko patrzył na Lailę, rozbierając ją wzrokiem.

Laila oparła się o swoje siedzenie, zachowując spokojny wyraz twarzy, choć puls zaczął jej dudnić w gardle.

"Myślisz, że będę błagać, by zostać oddaną jak jakaś jedwabna tunika?"

Uśmiech Nefirah nie zniknął.

"Jesteś najpiękniejszą kobietą w królestwie," powiedziała odmierzonym głosem. "Któryś z nich będzie cię chciał."

Oni.

Amunet. Khepri. Seti.

Wojownicy rozdzierający ziemie Faraona, obracający miasta w popiół.

Laila zwróciła się do ojca, człowieka, który nigdy niczego jej nie odmówił. "Powiedz jej, że jest głupia."

W komnacie zapadła cisza.

Faraon nie odezwał się.

Jego dłonie zacisnęły się na poręczach tronu, knykcie pobielały, czoło zmarszczyło się w wyrazie, którego Laila nigdy wcześniej nie widziała.

Wahanie.

I właśnie wtedy zrozumiała.

Jej ojciec - władca Dwóch Ziem, Żywy Bóg, Sokół na Tronie Egiptu - bał się.

W końcu jego głos przerwał ciszę, cichszy niż kiedykolwiek go słyszała.

"Nie prosiłbym cię o to, mój kwiecie," powiedział, z oczami ciężkimi od czegoś, czego nie chciała nazwać.

"Gdybym miał wybór."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Faworyt Faraona

Sala sądowa wybuchła.

Szlachta rzucała na siebie nawzajem obelgi, wezyrowie mamrotali za swoimi koralikowymi kołnierzami, a głosy generałów rozbrzmiewały jak grzmoty odbijające się od ścian świątyni.

Małżeństwo? Z wodzem? Z buntownikiem, który spalił miasta Faraona na popiół? To było nie do pomyślenia.

Laila nie przejmowała się ich oburzeniem. Ponieważ już podjęła swoją decyzję.

„Nie.”

To jedno słowo przecięło hałas niczym ostrze. Wstała z miejsca obok Faraona, wyprostowana, z podniesionym podbródkiem, błyszcząca lniana suknia przetykana złotem migotała w blasku świec.

Królowa nie drgnęła. Laila widziała to w jej chłodnym, świadomym spojrzeniu — Nefirah spodziewała się, że będzie się opierać. Ale nie spodziewała się tego, co nastąpiło później.

„Nie oddam się jak jakaś pomniejsza konkubina”, powiedziała Laila, jej głos był niezachwiany, czysty jak dzwon świątynny. „Nie będę używana jako pionek do targowania się o tron mojego ojca. Nie zostanę sprzedana—”

„Laila.”

Głos jej ojca był cichy, ale wystarczający. Sala ucichła. Zwróciła się do niego, czekając, wyzywając go, aby jej zaprzeczył.

„Kocham cię”, powiedział.

Te słowa — miękkie, niemal desperackie — wstrząsnęły nią bardziej niż jakiekolwiek polecenie mogłoby.

Ponieważ miłość nigdy nie była pytaniem.

Oczywiście, że ją kochał.

Ale nie o miłość tu chodziło.

„To jest prostytucja”, syknęła, zbliżając się. „Chcesz sprzedać moje ciało, aby ocalić swój tron. Chcesz mnie sprzedać i zacząć od nowa — z nią.”

Nefirah nie zareagowała, ale Laila zauważyła zmianę w jej oczach. Małe zwycięstwo.

Jej ojciec drgnął, potrząsając głową. „Zawsze będziesz moją ulubienicą, Laila. Zawsze będziesz moim pierworodnym dzieckiem.”

„Nawet jeśli będziesz miał syna?”

Cisza.

Po raz pierwszy Laila poczuła się niepewnie. Zanim mógł odpowiedzieć — zanim mogła znieść, by to usłyszeć — dźwięk przerwał ciszę.

Niski, narastający ryk zza murów pałacu. Zamieszanie. Zgromadzenie. Faraon zwrócił się w stronę balkonu, jego wyraz twarzy był mroczny i nieodgadniony. I wtedy wszedł najwyższy kapłan. Jego twarz była blada. Oddech krótki.

„Musisz natychmiast przyjść.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bogowie Żądają Ofiary

Laila spodziewała się chaosu.

Tłumu, dzikiego z wściekłości. Zamieszek, podsycanych głodem i strachem. Kolejnego kryzysu, jakiegoś nowego terroru czekającego, by rozlać się po ulicach Memphis.

Nie spodziewała się tego.

Tysiące ludzi zgromadziło się przed pałacem, ciągnąc się jak okiem sięgnąć. Puls miasta bił powoli i ciężko, powietrze było gęste od kadzideł i gorąca.

Niektórzy trzymali złote talizmany, bransolety i amulety ofiarowane drżącymi dłońmi. Inni przynieśli kwiaty lotosu, delikatne płatki więdnące w ich dłoniach.

Ale większość padła na kolana.

Ich czoła przyciśnięte do ziemi.

Ich usta poruszające się w szeptach, nie do bogów – ale do niej.

Dreszcz przebiegł przez kręgosłup Laili, choć noc była ciepła.

Kapłani stali na schodach świątyni, ich szaty powiewały, ramiona wzniesione ku niebu, ich głosy niosły się ponad szeptem ludzi.

"Lailo, Córko Słońca, chroń nas."

"Lailo, Boska Krwi i Ognia, wysłuchaj nas."

"Lailo, nasza bogini, ocal nas."

Była czczona już wcześniej. Poeci pisali o jej wdzięku, rzeźbiarze wykuwali jej piękno w ścianach świątyń, kapłani mówili o niej jako o córce samej Hathor.

Ale to było inne.

To była desperacja.

Ziemia pod jej stopami wydawała się niestabilna, jakby same kamienie pałacu drżały pod ciężarem tej chwili.

I wtedy –

Powietrze się zmieniło.

Świat rozmył się na krawędziach, jakby samo niebo stało się zbyt ciężkie. Jej wzrok się zachwiał. Nagle to zobaczyła. Ciała. Spiętrzane na ulicach, splątane kończyny, martwe oczy. Smród rozkładu, gęsty jak mgła, unoszący się w upale. Nil płynący czernią, już nie dawca życia, lecz rzeka śmierci. Ziemia spękana i sucha, królestwo umierające pod słońcem, które odwróciło się przeciwko nim.

Stolica w płomieniach.

Memphis – miasto popiołów i ruin.

Wizja. Ostrzeżenie.

To było to, co ich czekało.

To było to, co się stanie, jeśli odmówi.

Palce Laili zacisnęły się na balustradzie balkonu, jej oddech był krótki, urywany.

Świat powrócił gwałtownie – śpiewy, pochodnie, tysiące oczu patrzących na nią jak na wybawienie.

Prawda osiadła w jej piersi, ciężka jak kamień.

Bogowie przemówili.

Laila nie ukłoniła się. Nie płakała.

Odwróciła się do ludzi, do ojca, który wysłał ją na ofiarę, do królowej, która obserwowała ją z wężową cierpliwością, czekając, aż uklęknie.

Zamiast tego uniosła podbródek.

I ogłosiła swoje przeznaczenie.

"Pójdę do nich," powiedziała Laila, jej głos przeciął noc jak ostrze.

Tłum znieruchomiał. Jej ojciec wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez całe życie. Nefirah uśmiechnęła się. Ale Laila nie patrzyła na nich.

Jej wzrok pozostał utkwiony w tysiącach ludzi poniżej.

"Ocalę Egipt."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa