passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Most Beautiful Woman in All of Egypt - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

/

Rozdział 7

Do Jaskini Lwa

Podróż powinna być przerażająca.

Ale Laila nie była przestraszoną dziewczyną w ciemności.

Podróżowała jak królowa, siedząc w powozie przykrytym białym lnem, ze złoconą ramą lśniącą w bezlitosnym słońcu. Powietrze pachniało jaśminem i mirrą, jej perfumy niesione ciepłym pustynnym wiatrem.

Najlepsi wojownicy Faraona jechali u jej boku, mężczyźni, którzy walczyli i krwawili w jego imieniu. Ich miecze lśniły, ich konie poruszały się jak cienie na tle wydm. Mieli ją chronić.

Nie wierzyła, że to zrobią.

Ludzie wypełniali ulice, gdy opuszczała Memphis, ich głosy wznosiły się w śpiewach, ich ręce wyciągały się, rzucając kwiaty lotosu pod jej stopy. Niektórzy płakali. Inni szeptali błogosławieństwa.

Wielbili ją.

Pozwoliła im na to.

Hagar siedziała ze złożonymi pod sobą nogami, wygładzając zagniecenia na lnianym szalu, przyglądając się Laili z cierpliwością kogoś, kto czeka na nadejście burzy.

Hagar zawsze czekała.

"Twoje piękno nie wystarczy", powiedziała w końcu, jej głos był cichy, ostrożny.

Laila zwróciła wzrok ku wydmom, ku nieskończonemu przestworzu pustyni pochłaniającej horyzont. "Czy to jest to, za co mnie uważasz? Tylko za piękność?"

"Wiesz lepiej." Hagar westchnęła, przechylając głowę. "Ale mężczyźni są głupcami. A głupcy chcą wierzyć, że to oni mają kontrolę."

Laila uśmiechnęła się drwiąco. "Więc pozwolę im w to wierzyć."

Hagar studiowała ją przez długą chwilę, zanim skinęła głową. "Nietknięta dziewczyna jest potężna. Ale kobieta, która rozumie pożądanie? Jest nie do powstrzymania."

Rytmiczne kołysanie powozu delikatnie nimi bujało, gdy pustynia ciągnęła się bez końca przed nimi. Zapach piasku i przypraw przylegał do powietrza, ale w chłodnym cieniu baldachimu były tylko one dwie.

"Czy wiesz, czego pragną mężczyźni?" zapytała nagle Hagar.

Laila uniosła brew. "Władzy. Posłuszeństwa. Kobiety, która uklęknie u ich stóp."

Hagar prychnęła. "To jest to, co myślą, że chcą." Przysunęła się bliżej, ściszając głos. "Ale mężczyzna nigdy nie będzie pożądał tego, co już posiada. Jeśli jesteś zbyt łatwa do zdobycia, straci zainteresowanie. Jeśli jesteś zbyt odległa, będzie szukał ciepła gdzie indziej."

Laila oparła się o jedwabne poduszki, uważnie obserwując Hagar. "Więc co sugerujesz?"

Hagar uśmiechnęła się, powoli i znacząco. "Musisz utrzymywać go głodnym."

Laila wydała ostry wydech przez nos. "Wątpię, czy wojownik, który pali miasta, będzie miał cierpliwość, by być drażnionym jak zakochany szlachecki chłopiec."

"Mężczyźni są tacy sami tam, gdzie to się liczy." Hagar wzięła figę ze złotego naczynia, obracając ją między palcami. "Spraw, by cię pragnął, ale nigdy nie pozwól mu być pewnym, że cię ma."

Wbiła paznokcie w miękki owoc, rozdzielając go, miąższ lśnił słodkim sokiem.

Laila obserwowała, jak zlizuje kroplę z kciuka.

"Kontrolujesz przestrzeń między pragnieniem a zaspokojeniem", kontynuowała Hagar. "Przestrzeń, w której mężczyźni są słabi."

Usta Laili lekko się wygięły. "A jak utrzymuje się mężczyznę w tym stanie?"

Hagar odłożyła owoc i spotkała jej spojrzenie. "Dotykasz go nie dotykając. Pozwalasz swoim palcom musnąć jego nadgarstek, gdy go mijasz. Pozwalasz swojemu oddechowi zatrzymać się przy jego uchu, gdy szepczesz. Pozwalasz mu myśleć o twoim ciele przy jego, zanim jeszcze zasłużył na ten przywilej."

Laila przechyliła głowę. "A jeśli spróbuje wziąć to, na co nie zasłużył?"

Hagar zaśmiała się cicho. "Wtedy przypominasz mu, że nawet królowie klękają przed boginiami."

Laila uśmiechnęła się, jej wzrok przemknął ku złotemu horyzontowi. "Wygląda na to, że mam się wiele do nauczenia."

Hagar uśmiechnęła się z przekąsem. "Nie, księżniczko. Ty już to wszystko wiesz. Musisz tylko zdecydować, jak chcesz to wykorzystać."

Nie miała zamiaru zginąć w tej wojnie. Miała zamiar ją wygrać.

Słońce opadało niżej, rzucając długie cienie na piasek. Karawana poruszała się w ciszy, z wyjątkiem okazjonalnego szemrania strażników.

Wtedy, krzyk.

Zwiadowca pędził naprzód, zdyszany, z oczami szerokimi ze strachu.

"Księżniczko! Jesteśmy obserwowani."

Wojownicy natychmiast sięgnęli po miecze.

Laila siedziała nieruchomo, z miarowym pulsem, z dłońmi spoczywającymi lekko na kolanach.

Z wydm wyłonił się cień.

Wojownik.

I czekał na nią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Witaj w Prawdziwym Świecie

Laila spodziewała się eskorty wojowników, formalnego powitania, szeregu mężczyzn stojących w uroczystym szyku, czekających na przyjęcie córki Faraona.

Zamiast tego dostała Setiego. Oszusta.

Opierał się o zwietrzały głaz, jakby czekał na karawanę kupiecką, a nie najcenniejszy klejnot egipskiego tronu. Jego lniana tunika luźno zwisała przy szyi, odsłaniając opaloną skórę lśniącą od potu, ramiona owinięte skórą i brązem, skrzyżowane na piersi w pozie leniwego rozbawienia.

Potem się uśmiechnął.

Uśmiech Setiego należał do człowieka, który ani razu w życiu nie bał się bogów - ani nikogo innego.

Z jego ust wyrwał się cichy gwizd. "Więc wielki Faraon przysyła nam dar. Własną krew, owiniętą w jedwab i złoto. Musi być zdesperowany."

Laila nie zawahała się.

Spuściła wzrok tylko nieznacznie - zachowując idealną równowagę między szacunkiem a lekceważeniem. "Książę Seti."

Jego uśmiech się poszerzył. "Och, używamy tytułów? Jakie urocze."

Powoli przesunął po niej wzrokiem, zatrzymując się na połyskujących lnianych szatach, złotych sandałach, szmaragdach na jej szyi.

Potem westchnął, kręcąc głową z udawanym rozczarowaniem. "Będziemy się z tobą świetnie bawić."

Spotkała jego spojrzenie bez mrugnięcia. "To nie jest gra, Seti."

Zaśmiał się, nisko i mroczno. Następnie, niedbałym gestem dłoni wskazał na bezkresną pustkę pustyni.

"Witaj w prawdziwym świecie, księżniczko."

Nie odezwała się.

Seti również milczał - początkowo.

Cisza rozciągała się między nimi, jedynym dźwiękiem był rytmiczny odgłos kopyt uderzających o piasek, okazjonalny brzęk metalu od wojowników jadących obok nich.

Potem Seti westchnął, długo i teatralnie.

"To nudne."

Laila nie odwróciła głowy, ale czuła jego spojrzenie, gdy siedział leniwie na koniu obok jej lektyki.

"Spodziewałem się, że córka Faraona będzie bardziej zajmująca," kontynuował, głosem przepełnionym rozbawieniem. "Może opowie mi coś skandalicznego. Albo, nie wiem, trochę pobłaga o życie."

Laila wciąż wpatrywała się w wydmy. "Rozczarowany?"

"Bardzo."

Pochylił się lekko, jakby miał się podzielić tajemnicą. "Wiesz, kiedyś spotkałem szlachciankę, która twierdziła, że potrafi zabić człowieka samym pocałunkiem."

Laila spojrzała na niego bez wrażenia. "I zabiła?"

Seti wyszczerzył zęby. "Och, próbowała. Ukryła truciznę między wargami. Myślała, że jest sprytna."

Laila uniosła brew. "A jednak żyjesz."

"Nie doceniła, jak bardzo lubię być całowany." Błysnął wilczym uśmiechem. "I jak bardzo lubię odgryzać się."

Laila wypuściła powietrze przez nos, niewzruszona. "Fascynujące."

"Ach, ale nie powiedziałem ci jeszcze najlepszej części," kontynuował Seti, poruszając się swobodnie w siodle. "Po tym, jak próbowała mnie zabić, poślubiłem jej siostrę."

Laila prychnęła. "Oczekujesz, że w to uwierzę?"

"Oczekuję, że będziesz zaintrygowana."

Obdarzyła go płaskim spojrzeniem. "Na razie nie jestem."

Seti przycisnął dłoń do piersi, jakby zraniony. "Więc pozwól, że spróbuję inaczej. Czy wiedziałaś, że twój ojciec kiedyś rozkazał spalić moją rodzinę żywcem?"

Łatwość w jego głosie była zbyt wyćwiczona, zbyt swobodna. Oddech Laili zatrzymał się na pół uderzenia.

Podstęp. Gra. Nie mogła pokazać, że ją to niepokoi.

Więc po prostu uniosła podbródek. "Nie wiedziałam, że twoja rodzina była tak ważna."

Seti uśmiechnął się krzywo, przechylając głowę. "W tym rzecz, jeśli chodzi o władzę, księżniczko. Ma znaczenie tylko wtedy, gdy ją posiadasz."

Jego oczy błysnęły czymś nieodgadnionym, zanim znów spojrzał przed siebie.

Był niebezpieczny w sposób inny niż pozostali.

Bo lubił bawić się swoją zdobyczą.

I wybrał ją do swojej gry.

Wiatr wył, unosząc piasek w skręcających się kolumnach. Słońce płonęło nad głową, zamieniając horyzont w migoczącą iluzję. Laila pozostawała wyprostowana na swojej pozłacanej lektyce, jej wyraz twarzy nieodgadniony, nawet gdy jej serce biło jak wojenny bęben.

Wtedy pojawił się obóz.

Rozległy ocean namiotów, sztandary rebelii trzepoczące na wietrze.

To nie było jak miasto jej ojca. Nie było tu lśniących świątyń, marmurowych pałaców, uporządkowanych szeregów żołnierzy w wypolerowanej zbroi. Ci mężczyźni byli inni. Twardzi. Szczupli. Głodni.

To byli ci, którzy stracili wszystko.

Ci, którym pozostała tylko zemsta.

Laila czuła ich spojrzenia, pełne głodu, furii, urazy. Gdyby była jakąkolwiek inną więźniarką, mogliby ją wyciągnąć z lektyki i rozszarpać gołymi rękami.

Ale była Lailą z Egiptu.

I czekali, by zobaczyć, co zrobi.

Seti odwrócił się do niej, jego spojrzenie ostre. "Wciąż się nie boisz?"

Uniosła podbródek. "Nie."

Jego uśmieszek był złowieszczy. "Powinnaś."

Potem, jednym ruchem, sięgnął i ściągnął ją z siedzenia.

Nagłość tego ruchu zaskoczyła ją. Laila się potknęła - tylko po to, by Seti złapał ją w ramiona.

Zesztywniała.

Ciepło jego ciała przyciśnięte do jej, jego uchwyt nieustępliwy, solidny, jego oddech ciepły na jej policzku.

Przez chwilę nic nie robił. Potem pochylił się, wdychając powoli, jego oddech drażniący jej skroń.

"Ładnie pachniesz," wymruczał.

Jego palce zacisnęły się krótko na jej talii, zanim ją puścił.

"Ale to może nie wystarczyć, by uratować cię przed Amunetem."

Laila zamarła.

Z tego, co słyszała w plotkach, Amunet nie był człowiekiem, który po prostu zabijał swoich wrogów - najpierw upewniał się, że cierpią. I w przeciwieństwie do Setiego, który bawił się swoją zdobyczą, Amunet w ogóle się nie bawił.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bogini Przybywa

Laila siedziała nieruchomo, gdy Hagar zapinała ostatnią złotą bransoletę wokół jej nadgarstka, chłodny metal przyciskał się do jej pulsu. Jej dłonie poruszały się zręcznie, poprawiając fałdy lnianej tkaniny na ramionach Laili, wygładzając je, aż spływały po jej plecach jak płynąca woda.

W namiocie było ciemno, migoczące światło lamp oliwnych rzucało długie cienie na ściany.

Laila wciągnęła powietrze, powoli i miarowo. "To szaleństwo."

Hagar prychnęła cicho, cofając się, by ocenić swoją pracę. "To strategia."

"Co jeśli mnie przejrzą?" zapytała Laila.

Hagar przechyliła głowę, unosząc złote nakrycie głowy ukształtowane w tarczę słoneczną Ra. "Wtedy pozwolisz im zobaczyć to, co chcesz, żeby zobaczyli."

Umieściła nakrycie głowy na głowie Laili, poprawiając delikatne złote łańcuszki tak, by otaczały jej twarz, łapiąc przytłumione światło jak płynny ogień.

Laila przełknęła ślinę. Była już wcześniej czczona. Ale nigdy tak.

Nie jako coś niedotykalnego. Nie jako coś niebezpiecznego.

Hagar przykucnęła obok niej, kładąc ciepłą dłoń na nagim ramieniu Laili. Jej uścisk był stanowczy. "Potrzebują dziś bogini." Uniosła lekko podbródek. "Więc daj im ją."

Laila powoli wypuściła powietrze. Następnie wstała.

Pustynny wiatr ustał, pozostawiając tylko odległy trzask palącego się drewna i szelest butów na piasku.

Obóz rebeliantów zgromadził się - mężczyźni zahartowani przez wojnę, wychudzeni z głodu, ale nigdy słabi. Stali między namiotami, przy dogasających ogniskach, z bronią wciąż przypiętą do pleców, ale ich dłonie już nie spoczywały na rękojeściach.

A potem - rozpoczęła się muzyka.

Najpierw wyszły tancerki, poruszając się w blasku ognia, ich ciała nagie pod cienkimi lnianymi zasłonami, pomalowane złotem i pachnące olejkiem lotosowym. Ich ramiona unosiły się w powolnych łukach, nadgarstki wiły się jak nurt Nilu, bransolety dźwięczały delikatnymi, kuszącymi nutami.

Potem przyszli muzycy, miarowe uderzenia bębnów przetaczały się przez piasek.

A wreszcie - cisza.

Laila wystąpiła do przodu.

Lniana suknia przylegała do niej, haftowana złotą nicią, skrojona tak, by układać się, ale nigdy nie ukrywać. Szeroki naszyjnik z turkusów i ametystów spoczywał chłodno na jej obojczyku, ciężkie kamienie poruszały się przy każdym kroku. Bransolety w kształcie skrzydeł Izydy lśniły na jej nadgarstkach, błyskając w świetle.

Złote nakrycie głowy, tarcza słoneczna Ra, spoczywało na jej głowie, delikatne łańcuszki kołysały się, łapiąc światło ognia jak pasma samego słońca.

Nie spuściła wzroku.

Nie spieszyła się.

Szła tak, jakby czekali na nią od zawsze.

Przez zgromadzonych wojowników przeszło poruszenie.

Niektórzy przełykali ślinę, ich gardła poruszały się widocznie, choć nie wydawali żadnego dźwięku. Inni powoli wypuszczali powietrze, jakby dopiero teraz zdali sobie sprawę, że wstrzymywali oddech.

Jeden z żołnierzy - mężczyzna z bliznami głęboko wyrytymi w piersi - przeciągnął dłonią po twarzy, jego palce zatrzymały się na ustach, jakby próbował odpędzić rodzące się tam myśli.

Innego palce zacisnęły się na rękojeści sztyletu, knykcie pobielały, chwyt niepewny.

Młodszy wojownik - niewiele więcej niż chłopiec - stał na skraju zgromadzenia, oczy szeroko otwarte, usta lekko rozchylone. Mrugał, jakby próbował przypomnieć sobie o oddychaniu.

Nawet Seti, który drwił z niej przez całą podróż, siedział nieruchomo na skraju drewnianej skrzyni, na wpół pusty puchar wina zwisał z jego palców. Nie uniósł go do ust.

Khepri, stojący przy namiocie wojennym, nic nie powiedział. Jego złote oczy śledziły ją, powoli i kalkulująco. Jego głowa przechyliła się, tylko nieznacznie, jakby rozważał myśl, której nigdy wcześniej nie brał pod uwagę.

A potem - Amunet wyciągnął miecz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa