Laila spodziewała się chaosu.
Tłumu, dzikiego z wściekłości. Zamieszek, podsycanych głodem i strachem. Kolejnego kryzysu, jakiegoś nowego terroru czekającego, by rozlać się po ulicach Memphis.
Nie spodziewała się tego.
Tysiące ludzi zgromadziło się przed pałacem, ciągnąc się jak okiem sięgnąć. Puls miasta bił powoli i ciężko, powietrze było gęste od kadzideł i gorąca.
Niektórzy trzymali złote talizmany, bransolety i amulety ofiarowane drżącymi dłońmi. Inni przynieśli kwiaty lotosu, delikatne płatki więdnące w ich dłoniach.
Ale większość padła na kolana.
Ich czoła przyciśnięte do ziemi.
Ich usta poruszające się w szeptach, nie do bogów – ale do niej.
Dreszcz przebiegł przez kręgosłup Laili, choć noc była ciepła.
Kapłani stali na schodach świątyni, ich szaty powiewały, ramiona wzniesione ku niebu, ich głosy niosły się ponad szeptem ludzi.
"Lailo, Córko Słońca, chroń nas."
"Lailo, Boska Krwi i Ognia, wysłuchaj nas."
"Lailo, nasza bogini, ocal nas."
Była czczona już wcześniej. Poeci pisali o jej wdzięku, rzeźbiarze wykuwali jej piękno w ścianach świątyń, kapłani mówili o niej jako o córce samej Hathor.
Ale to było inne.
To była desperacja.
Ziemia pod jej stopami wydawała się niestabilna, jakby same kamienie pałacu drżały pod ciężarem tej chwili.
I wtedy –
Powietrze się zmieniło.
Świat rozmył się na krawędziach, jakby samo niebo stało się zbyt ciężkie. Jej wzrok się zachwiał. Nagle to zobaczyła. Ciała. Spiętrzane na ulicach, splątane kończyny, martwe oczy. Smród rozkładu, gęsty jak mgła, unoszący się w upale. Nil płynący czernią, już nie dawca życia, lecz rzeka śmierci. Ziemia spękana i sucha, królestwo umierające pod słońcem, które odwróciło się przeciwko nim.
Stolica w płomieniach.
Memphis – miasto popiołów i ruin.
Wizja. Ostrzeżenie.
To było to, co ich czekało.
To było to, co się stanie, jeśli odmówi.
Palce Laili zacisnęły się na balustradzie balkonu, jej oddech był krótki, urywany.
Świat powrócił gwałtownie – śpiewy, pochodnie, tysiące oczu patrzących na nią jak na wybawienie.
Prawda osiadła w jej piersi, ciężka jak kamień.
Bogowie przemówili.
Laila nie ukłoniła się. Nie płakała.
Odwróciła się do ludzi, do ojca, który wysłał ją na ofiarę, do królowej, która obserwowała ją z wężową cierpliwością, czekając, aż uklęknie.
Zamiast tego uniosła podbródek.
I ogłosiła swoje przeznaczenie.
"Pójdę do nich," powiedziała Laila, jej głos przeciął noc jak ostrze.
Tłum znieruchomiał. Jej ojciec wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez całe życie. Nefirah uśmiechnęła się. Ale Laila nie patrzyła na nich.
Jej wzrok pozostał utkwiony w tysiącach ludzi poniżej.
"Ocalę Egipt."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Podróż powinna być przerażająca.
Ale Laila nie była przestraszoną dziewczyną w ciemności.
Podróżowała jak królowa, siedząc w powozie przykrytym białym lnem, ze złoconą ramą lśniącą w bezlitosnym słońcu. Powietrze pachniało jaśminem i mirrą, jej perfumy niesione ciepłym pustynnym wiatrem.
Najlepsi wojownicy Faraona jechali u jej boku, mężczyźni, którzy walczyli i krwawili w jego imieniu. Ich miecze lśniły, ich konie poruszały się jak cienie na tle wydm. Mieli ją chronić.
Nie wierzyła, że to zrobią.
Ludzie wypełniali ulice, gdy opuszczała Memphis, ich głosy wznosiły się w śpiewach, ich ręce wyciągały się, rzucając kwiaty lotosu pod jej stopy. Niektórzy płakali. Inni szeptali błogosławieństwa.
Wielbili ją.
Pozwoliła im na to.
Hagar siedziała ze złożonymi pod sobą nogami, wygładzając zagniecenia na lnianym szalu, przyglądając się Laili z cierpliwością kogoś, kto czeka na nadejście burzy.
Hagar zawsze czekała.
"Twoje piękno nie wystarczy", powiedziała w końcu, jej głos był cichy, ostrożny.
Laila zwróciła wzrok ku wydmom, ku nieskończonemu przestworzu pustyni pochłaniającej horyzont. "Czy to jest to, za co mnie uważasz? Tylko za piękność?"
"Wiesz lepiej." Hagar westchnęła, przechylając głowę. "Ale mężczyźni są głupcami. A głupcy chcą wierzyć, że to oni mają kontrolę."
Laila uśmiechnęła się drwiąco. "Więc pozwolę im w to wierzyć."
Hagar studiowała ją przez długą chwilę, zanim skinęła głową. "Nietknięta dziewczyna jest potężna. Ale kobieta, która rozumie pożądanie? Jest nie do powstrzymania."
Rytmiczne kołysanie powozu delikatnie nimi bujało, gdy pustynia ciągnęła się bez końca przed nimi. Zapach piasku i przypraw przylegał do powietrza, ale w chłodnym cieniu baldachimu były tylko one dwie.
"Czy wiesz, czego pragną mężczyźni?" zapytała nagle Hagar.
Laila uniosła brew. "Władzy. Posłuszeństwa. Kobiety, która uklęknie u ich stóp."
Hagar prychnęła. "To jest to, co myślą, że chcą." Przysunęła się bliżej, ściszając głos. "Ale mężczyzna nigdy nie będzie pożądał tego, co już posiada. Jeśli jesteś zbyt łatwa do zdobycia, straci zainteresowanie. Jeśli jesteś zbyt odległa, będzie szukał ciepła gdzie indziej."
Laila oparła się o jedwabne poduszki, uważnie obserwując Hagar. "Więc co sugerujesz?"
Hagar uśmiechnęła się, powoli i znacząco. "Musisz utrzymywać go głodnym."
Laila wydała ostry wydech przez nos. "Wątpię, czy wojownik, który pali miasta, będzie miał cierpliwość, by być drażnionym jak zakochany szlachecki chłopiec."
"Mężczyźni są tacy sami tam, gdzie to się liczy." Hagar wzięła figę ze złotego naczynia, obracając ją między palcami. "Spraw, by cię pragnął, ale nigdy nie pozwól mu być pewnym, że cię ma."
Wbiła paznokcie w miękki owoc, rozdzielając go, miąższ lśnił słodkim sokiem.
Laila obserwowała, jak zlizuje kroplę z kciuka.
"Kontrolujesz przestrzeń między pragnieniem a zaspokojeniem", kontynuowała Hagar. "Przestrzeń, w której mężczyźni są słabi."
Usta Laili lekko się wygięły. "A jak utrzymuje się mężczyznę w tym stanie?"
Hagar odłożyła owoc i spotkała jej spojrzenie. "Dotykasz go nie dotykając. Pozwalasz swoim palcom musnąć jego nadgarstek, gdy go mijasz. Pozwalasz swojemu oddechowi zatrzymać się przy jego uchu, gdy szepczesz. Pozwalasz mu myśleć o twoim ciele przy jego, zanim jeszcze zasłużył na ten przywilej."
Laila przechyliła głowę. "A jeśli spróbuje wziąć to, na co nie zasłużył?"
Hagar zaśmiała się cicho. "Wtedy przypominasz mu, że nawet królowie klękają przed boginiami."
Laila uśmiechnęła się, jej wzrok przemknął ku złotemu horyzontowi. "Wygląda na to, że mam się wiele do nauczenia."
Hagar uśmiechnęła się z przekąsem. "Nie, księżniczko. Ty już to wszystko wiesz. Musisz tylko zdecydować, jak chcesz to wykorzystać."
Nie miała zamiaru zginąć w tej wojnie. Miała zamiar ją wygrać.
Słońce opadało niżej, rzucając długie cienie na piasek. Karawana poruszała się w ciszy, z wyjątkiem okazjonalnego szemrania strażników.
Wtedy, krzyk.
Zwiadowca pędził naprzód, zdyszany, z oczami szerokimi ze strachu.
"Księżniczko! Jesteśmy obserwowani."
Wojownicy natychmiast sięgnęli po miecze.
Laila siedziała nieruchomo, z miarowym pulsem, z dłońmi spoczywającymi lekko na kolanach.
Z wydm wyłonił się cień.
Wojownik.
I czekał na nią.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Laila spodziewała się eskorty wojowników, formalnego powitania, szeregu mężczyzn stojących w uroczystym szyku, czekających na przyjęcie córki Faraona.
Zamiast tego dostała Setiego. Oszusta.
Opierał się o zwietrzały głaz, jakby czekał na karawanę kupiecką, a nie najcenniejszy klejnot egipskiego tronu. Jego lniana tunika luźno zwisała przy szyi, odsłaniając opaloną skórę lśniącą od potu, ramiona owinięte skórą i brązem, skrzyżowane na piersi w pozie leniwego rozbawienia.
Potem się uśmiechnął.
Uśmiech Setiego należał do człowieka, który ani razu w życiu nie bał się bogów - ani nikogo innego.
Z jego ust wyrwał się cichy gwizd. "Więc wielki Faraon przysyła nam dar. Własną krew, owiniętą w jedwab i złoto. Musi być zdesperowany."
Laila nie zawahała się.
Spuściła wzrok tylko nieznacznie - zachowując idealną równowagę między szacunkiem a lekceważeniem. "Książę Seti."
Jego uśmiech się poszerzył. "Och, używamy tytułów? Jakie urocze."
Powoli przesunął po niej wzrokiem, zatrzymując się na połyskujących lnianych szatach, złotych sandałach, szmaragdach na jej szyi.
Potem westchnął, kręcąc głową z udawanym rozczarowaniem. "Będziemy się z tobą świetnie bawić."
Spotkała jego spojrzenie bez mrugnięcia. "To nie jest gra, Seti."
Zaśmiał się, nisko i mroczno. Następnie, niedbałym gestem dłoni wskazał na bezkresną pustkę pustyni.
"Witaj w prawdziwym świecie, księżniczko."
Nie odezwała się.
Seti również milczał - początkowo.
Cisza rozciągała się między nimi, jedynym dźwiękiem był rytmiczny odgłos kopyt uderzających o piasek, okazjonalny brzęk metalu od wojowników jadących obok nich.
Potem Seti westchnął, długo i teatralnie.
"To nudne."
Laila nie odwróciła głowy, ale czuła jego spojrzenie, gdy siedział leniwie na koniu obok jej lektyki.
"Spodziewałem się, że córka Faraona będzie bardziej zajmująca," kontynuował, głosem przepełnionym rozbawieniem. "Może opowie mi coś skandalicznego. Albo, nie wiem, trochę pobłaga o życie."
Laila wciąż wpatrywała się w wydmy. "Rozczarowany?"
"Bardzo."
Pochylił się lekko, jakby miał się podzielić tajemnicą. "Wiesz, kiedyś spotkałem szlachciankę, która twierdziła, że potrafi zabić człowieka samym pocałunkiem."
Laila spojrzała na niego bez wrażenia. "I zabiła?"
Seti wyszczerzył zęby. "Och, próbowała. Ukryła truciznę między wargami. Myślała, że jest sprytna."
Laila uniosła brew. "A jednak żyjesz."
"Nie doceniła, jak bardzo lubię być całowany." Błysnął wilczym uśmiechem. "I jak bardzo lubię odgryzać się."
Laila wypuściła powietrze przez nos, niewzruszona. "Fascynujące."
"Ach, ale nie powiedziałem ci jeszcze najlepszej części," kontynuował Seti, poruszając się swobodnie w siodle. "Po tym, jak próbowała mnie zabić, poślubiłem jej siostrę."
Laila prychnęła. "Oczekujesz, że w to uwierzę?"
"Oczekuję, że będziesz zaintrygowana."
Obdarzyła go płaskim spojrzeniem. "Na razie nie jestem."
Seti przycisnął dłoń do piersi, jakby zraniony. "Więc pozwól, że spróbuję inaczej. Czy wiedziałaś, że twój ojciec kiedyś rozkazał spalić moją rodzinę żywcem?"
Łatwość w jego głosie była zbyt wyćwiczona, zbyt swobodna. Oddech Laili zatrzymał się na pół uderzenia.
Podstęp. Gra. Nie mogła pokazać, że ją to niepokoi.
Więc po prostu uniosła podbródek. "Nie wiedziałam, że twoja rodzina była tak ważna."
Seti uśmiechnął się krzywo, przechylając głowę. "W tym rzecz, jeśli chodzi o władzę, księżniczko. Ma znaczenie tylko wtedy, gdy ją posiadasz."
Jego oczy błysnęły czymś nieodgadnionym, zanim znów spojrzał przed siebie.
Był niebezpieczny w sposób inny niż pozostali.
Bo lubił bawić się swoją zdobyczą.
I wybrał ją do swojej gry.
Wiatr wył, unosząc piasek w skręcających się kolumnach. Słońce płonęło nad głową, zamieniając horyzont w migoczącą iluzję. Laila pozostawała wyprostowana na swojej pozłacanej lektyce, jej wyraz twarzy nieodgadniony, nawet gdy jej serce biło jak wojenny bęben.
Wtedy pojawił się obóz.
Rozległy ocean namiotów, sztandary rebelii trzepoczące na wietrze.
To nie było jak miasto jej ojca. Nie było tu lśniących świątyń, marmurowych pałaców, uporządkowanych szeregów żołnierzy w wypolerowanej zbroi. Ci mężczyźni byli inni. Twardzi. Szczupli. Głodni.
To byli ci, którzy stracili wszystko.
Ci, którym pozostała tylko zemsta.
Laila czuła ich spojrzenia, pełne głodu, furii, urazy. Gdyby była jakąkolwiek inną więźniarką, mogliby ją wyciągnąć z lektyki i rozszarpać gołymi rękami.
Ale była Lailą z Egiptu.
I czekali, by zobaczyć, co zrobi.
Seti odwrócił się do niej, jego spojrzenie ostre. "Wciąż się nie boisz?"
Uniosła podbródek. "Nie."
Jego uśmieszek był złowieszczy. "Powinnaś."
Potem, jednym ruchem, sięgnął i ściągnął ją z siedzenia.
Nagłość tego ruchu zaskoczyła ją. Laila się potknęła - tylko po to, by Seti złapał ją w ramiona.
Zesztywniała.
Ciepło jego ciała przyciśnięte do jej, jego uchwyt nieustępliwy, solidny, jego oddech ciepły na jej policzku.
Przez chwilę nic nie robił. Potem pochylił się, wdychając powoli, jego oddech drażniący jej skroń.
"Ładnie pachniesz," wymruczał.
Jego palce zacisnęły się krótko na jej talii, zanim ją puścił.
"Ale to może nie wystarczyć, by uratować cię przed Amunetem."
Laila zamarła.
Z tego, co słyszała w plotkach, Amunet nie był człowiekiem, który po prostu zabijał swoich wrogów - najpierw upewniał się, że cierpią. I w przeciwieństwie do Setiego, który bawił się swoją zdobyczą, Amunet w ogóle się nie bawił.
Przesuń w górę, aby kontynuować