Perspektywa Melany
"Tak mi przykro, kochanie." Nasza nowa sąsiadka, pani Kowalska, stoi w progu drzwi w płaszczu, z torebką już przewieszoną przez ramię. "Moja siostra przewróciła się wczoraj wieczorem i zraniła biodro. Muszę dziś rano zabrać ją do lekarza. Nie będę mogła dzisiaj przypilnować chłopców."
"Nie, nie, w porządku." Ściskam mocniej dłoń Camerona i zmuszam się do uśmiechu. "Idź, ona cię potrzebuje. Przekaż jej, że życzę szybkiego powrotu do zdrowia."
"Jesteś kochana, droga." Ściska mnie za ramię i pospiesznie schodzi po schodach.
Stoję na korytarzu i wpatruję się w puste miejsce.
Jest siódma czterdzieści. Pierwszy dzień pracy zaczynam o ósmej trzydzieści.
I wciąż nie ma miejsca dla chłopców w żłobku za rogiem.
Jesteśmy w Chicago od tygodnia. Kawalerka przy autostradzie, gdzie okna trzęsą się za każdym razem, gdy przejeżdża ciężarówka. To wszystko, na co było mnie stać.
"Idziemy do twojej pracy?" Cameron podskakuje na palcach. "Idziemy? Idziemy?"
"Wygląda na to, kochanie." Pocieram czoło. "Panu Hale'owi bardzo się to spodoba..."
Panu Hale'owi wcale by się to nie spodobało. Na rozmowie kwalifikacyjnej wyglądał, jakby ledwo mnie tolerował.
Ale próbuję mimo wszystko. Gdy przychodzimy, patrzy na chłopców znad okularów, a potem na mnie.
"Panno Refoy, to firma jubilerska, nie przedszkole."
"Wiem i bardzo przepraszam, proszę pana. To tylko na dziś." Przesuwam chłopców trochę za swoje nogi. "Będą cicho. Przysięgam."
Wzdycha i wskazuje drzwi na tyłach. "Magazyn. Tam zostaną i niczego nie dotykają."
"Oczywiście! Bardzo dziękuję."
"Jeszcze mi nie dziękuj." Łapie mnie za ramię, zanim zdążę odejść. "Dzisiaj przychodzi nasz inwestor. Prezes holdingu. Taki kapitał, który może zbudować tę firmę."
Mocniej zaciskam palce na pasku torby. "Dzisiaj?"
"Około południa. I chce zobaczyć prace naszych projektantów. Jesteś najlepsza, więc ty prezentujesz." Pan Hale puszcza moje ramię. "Nie zepsuj tego, Refoy. Mówię poważnie."
Kiwnęłam głową, jakbym zaraz nie miała zwymiotować.
To moja szansa.
Nie przepracowałam tu nawet jednego dnia, a już uważa, że jestem najlepsza. Jeśli dobrze mi pójdzie, może dostanę podwyżkę.
Może chłopcy dostaną nowe kurtki.
W magazynie sadzam bliźniaków na dwóch pudłach i wręczam im mój szkicownik i paczkę kredek.
"Możecie rysować na pustych stronach z tyłu. Tylko z tyłu, dobrze?"
"Dobrze!" Cameron chwyta czerwoną kredkę.
Caleb patrzy na półki pełne aksamitnych pudełek. "A jeśli coś zepsujemy?"
"Wtedy mama straci pracę." Całuję go w czoło. "Więc nie róbcie tego."
Przez następne dwie godziny biegam w tę i z powrotem między biurkiem a magazynem. Za każdym razem, gdy siadam, by przygotować portfolio, któremuś z nich czegoś potrzeba.
O jedenastej trzydzieści w końcu siadam ze szkicownikiem. Wtedy słyszę samochody.
Wszyscy biegną do okien. Trzy czarne SUV-y podjeżdżają pod budynek, jeden po drugim. Najpierw wysiadają mężczyźni w ciemnych garniturach i rozglądają się po ulicy.
"Jest wcześniej," ktoś szepcze. "Jest pół godziny wcześniej."
Pan Hale prawie się potyka w drodze do drzwi. Całe biuro tłoczy się w holu, żeby go zobaczyć. Prezesa.
Stoję z tyłu na palcach, ale widzę tylko ramiona i ochroniarzy ze słuchawkami w uchu. Gdzieś w środku tego wszystkiego jest wysoki mężczyzna w ciemnym garniturze. Nawet nie widzę jego twarzy.
"Refoy!" Pan Hale macha do mnie ponad głowami. "Twoja kolej! Szybko, masz nie więcej niż pięć minut."
Przepycham się przez tłum, z trzęsącymi się ze stresu dłońmi kładę szkicownik na stole i otwieram go.
Kredka.
Czerwona kredka na moich najlepszych szkicach. Wielki czerwony dinozaur zjada mój projekt naszyjnika. Uśmiechnięte słońce siedzi dokładnie na pierścionku, nad którym pracowałam przez miesiąc.
"Ja..." Przewracam stronę. Teraz niebieska kredka. "Przepraszam, tylko potrzebuję..."
Nikt nic nie mówi. Czuję na sobie spojrzenie inwestora, ale nie mogę zmusić się, by podnieść głowę.
"Na tym kończymy. Nie mam czasu na... to," mówi cicho.
Słychać kroki zmierzające ku drzwiom, a tłum rozstępuje się, by on i ochrona mogli przejść. Stoję przy stole z czerwonym dinozaurem w rękach.
Szczupły mężczyzna w okularach pochyla się do pana Hale'a i cicho coś mówi, po czym twarz mojego szefa blednie. Dwie minuty później jestem w jego gabinecie.
Papier, który przesuwa przez biurko, ma na górze moje imię i nazwisko.
"Przykro mi to mówić, Refoy... Ale to koniec."
To wypowiedzenie. O nie…
"Zwalnia mnie pan? Przez te szkice?" Mój głos staje się wysoki. "Przerysuję je dzisiaj w nocy. Lepiej, zdążę do końca dnia. Przyniosę dziesięć nowych projektów do..."
"To nie moja decyzja." Zdejmuje okulary i przeciera oczy. "Inwestor kazał mi cię zwolnić, a jest zbyt potężny, żebym mógł się sprzeciwić. Jeśli chcesz tę pracę odzyskać, musisz prosić jego, chyba."
Pan Hale patrzy tylko w okno.
Na zewnątrz czarne SUV-y wciąż stoją przy krawężniku. Ochroniarz trzyma drzwi od samochodu otwarte, a wysoki mężczyzna w ciemnym garniturze stoi obok i rozmawia przez telefon.
Czynsz trzeba zapłacić za dziewięć dni. Mam dwieście dolarów na koncie i dwóch chłopców, którzy jedzą, jakby mieli po dwadzieścia lat.
Chłopcy czekają na mnie pod magazynem, już w kurtkach.
"Mamo, podobał ci się dinozaur?" pyta Cameron. "Zrobiłem go dla ciebie!"
Nie mogę na to odpowiedzieć. Przez okna w holu wciąż widzę inwestora przy samochodzie.
"Zostańcie tu," mówię chłopcom. "Nie ruszajcie się. Zaraz wrócę."
Biegnę, przebijam się przez drzwi wejściowe i na zimne powietrze. Ochroniarz staje mi na drodze, a ja prześlizguję się pod jego ramieniem.
"Proszę pani! Proszę się zatrzymać!"
"Proszę pana! Proszę, zaczeka pan!" Zatrzymuję się dwa kroki od wysokiego mężczyzny. "Proszę, potrzebuję tylko chwili. Mogę wszystko wyjaśnić..."
Odkłada telefon i odwraca się. W sekundzie, gdy widzę jego twarz, wszystko we mnie zastyga.
Jasnoniebieskie, morskie oczy, zimne i tak znajome, że aż boli. Ten sam ostry zarys szczęki i prosty nos, który znam tak dobrze. Ciemnoblond włosy, perfekcyjnie ułożone.
Ta sama twarz, którą całuję na dobranoc każdego wieczoru... Twarz moich synów.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Melany
To się nie dzieje.
Jestem tylko zmęczona i teraz mam przewidzenia.
Ale mrugam, a on wciąż tam jest. Dorosła wersja moich chłopców, wpatrująca się prosto we mnie.
"Proszę pana, przepraszam." Ochroniarz chwyta mnie za łokieć i odciąga do tyłu. "Przeszła obok mnie."
"Puść ją." Ten mężczyzna, CEO, nawet na niego nie patrzy. Patrzy tylko na mnie.
I wtedy czuję ten zapach — ostry i czysty, z nutą whisky pod spodem.
Znam tę wodę kolońską. Znam ten niski głos.
Słyszałam go w ciemności sześć lat temu, tuż przy uchu, kiedy mówił mi, jaka jestem idealna.
Nie. Niemożliwe. Tamten nieznajomy był tylko żigolakiem w nocnym klubie! Ten facet przede mną ma trzy czarne SUV-y i ochroniarza, który zwraca się do niego "proszę pana".
On nie może być ojcem moich synów.
Ale te oczy nie kłamią. Patrzyłam w nie każdego ranka przez pięć lat, nad dwoma miskami płatków.
"Mamusiu!"
Kolana się pode mną uginają na dźwięk głosu mojego syna za mną.
Odwracam się i widzę, jak Cameron biegnie przez parking, kurtka rozpięta, kaptur podskakujący nisko nad oczami. Caleb jest tuż za nim, zaciągnięty kaptur chroni go przed mżawką, ciągnie brata za rękaw.
"Mamusiu, mówiłaś, że zaraz wrócisz!"
Wychodzę naprzeciw i łapię ich obydwu, zanim do mnie dobiegną. Jednym ruchem przesuwam ich za siebie i przytrzymuję obiema rękami. Cameron próbuje wyjrzeć, więc przyciskam go mocniej do nóg.
"Stańcie za mną," szepczę. "Obaj."
Inwestor patrzy na to wszystko bez żadnych emocji. Dla niego muszę wyglądać jak każda mama, która boi się nieznajomego.
"Proszę pana, ja…" Mój głos drży, więc zaczynam od nowa. "Chciałam przeprosić za prezentację. Moje szkice dziś rano się zniszczyły, ale mam więcej. Mogę przynieść nowe!"
Robi krok bliżej. Jego oczy powoli przesuwają się po mojej twarzy, jakby sprawdzał każdy centymetr.
"Śledzisz mnie?"
Mrugam. "Co?"
"Słyszałaś mnie." Jego głos jest płaski i zimny. "Kto cię wynajął?"
"Wynajął mnie? P-Pan Hale mnie zatrudnił. Tydzień temu."
"Nie o to pytam."
Kręcę głową. "Nie wiem, o czym mówisz…"
"Oczywiście, że nie wiesz." Sięga do marynarki, wyciąga gruby plik banknotów i rzuca mi pod nogi. Ląduje na mokrym asfalcie z cichym klaśnięciem.
Co do…
"Weź to," mówi. "I nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy."
Patrzę na pieniądze. To więcej, niż zarobiłam przez miesiąc w Denver. To czynsz. To kurtki. To jedzenie w lodówce na kilka miesięcy. Za mną mała dłoń Caleba mocniej ściska tył mojej koszuli. Ale…
Podnoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy. "Nie mam pojęcia, co ci zrobiłam, albo za kogo się uważasz, ale możesz zatrzymać swoje pieniądze."
Jego szczęka się napina — wygląda na to, że trafiłam w czuły punkt. Nic już nie mówi. Odwraca się, wsiada do samochodu, a ochroniarz zamyka za nim drzwi.
Pieniądze zostają na ziemi, gdy biorę chłopców za ręce i odchodzę bez oglądania się za siebie.
Nogi przestają mi się trząść dopiero trzy przecznice dalej.
"Mamusiu, kto to był?" Cameron ciągle odwraca głowę, żeby spojrzeć za nami. "Dlaczego był na ciebie zły?"
"Nikt, kochanie. To tylko mężczyzna, który ma zły dzień."
Caleb nie pyta o nic. Po prostu mocniej ściska moją dłoń.
Skręcamy za róg koło przystanku autobusowego i słyszę kobiecy głos. "Puść mnie! Powiedziałam: puść!"
Wielki facet w skórzanej kurtce przyciska dziewczynę do ściany sklepu. Ściska jej ramię tak mocno, że staje na palcach.
Nie zastanawiam się. Puszczam chłopców i podchodzę prosto do nich. "Hej! Zabierz od niej ręce!"
"Pilnuj swojego nosa, kobieto."
"To właśnie moja sprawa." Wyciągam telefon i podnoszę go do góry. "Dzwonię na policję. Teraz."
Patrzy na telefon, potem na ludzi, którzy zatrzymali się na chodniku, żeby popatrzeć. Klnie pod nosem, puszcza ją i szybko odchodzi. Dziewczyna pociera ramię i patrzy na mnie.
Rude włosy, ostre zielone oczy, piegi na nosie… Rozdziawiam usta. "Alani?"
Marszczy brwi, patrząc na mnie od włosów po stary płaszcz. Potem jej dłoń ląduje na ustach, oczy robią się wielkie.
"Mel?" szepcze. "Melany Refoy? O Boże!"
Przez chwilę żadna z nas się nie rusza. Potem przytula mnie, szybko i niezręcznie, i pierwsza się odsuwa.
"Wow." Zgarnia włosy za ucho. "Wyglądasz… inaczej."
"Ty też." Zaciągam mocniej stary płaszcz. "Wszystko w porządku? Twoje ramię..?"
"Przeżyję." Krótki śmiech. "Sześć lat, Mel. Wszyscy mówili, że po prostu… wyjechałaś z miasta."
"Tak… Wyjechałam." Spuszczam wzrok na chodnik. "Po Joe nie mogłam zostać."
Coś w jej twarzy się napina. "Tak. Po Joe…"
Mówi jego imię tak, jakby miała w ustach coś okropnego, i nie wiem, czy to przez niego, czy przez mnie.
Potem Alani patrzy w dół. "A kto to te dwa słodziaki?"
Cameron macha do niej, a Caleb chowa się za moją nogą.
"To moi synowie." Kładę rękę na głowie każdego z nich. "Cameron i Caleb."
"Twoi synowie?" Uśmiech Alani zamiera. "Zaraz… Ile oni mają lat?"
"Pięć."
"Pięć?" powtarza cicho. Patrzy na chłopców, potem na mnie.
Niemal widzę, jak liczy w głowie.
"Co?" pytam. "Alani, co jest?"
"Nic." Szybko mruga i wyciąga telefon z torebki. "O rany, zobacz, która godzina. Spóźniam się do pracy."
"Poczekaj, daj mi chociaż swój numer…"
Wpisuje go w kilka sekund do mojego telefonu i oddaje mi go do ręki. "Zadzwonię. Obiecuję."
Przytula mnie jeszcze raz, tym razem krótko i sztywno. Potem odchodzi szybko, a jej rude włosy znikają za rogiem.
Czy tylko mi się wydawało, czy wyglądała na przestraszoną? Pięć lat — dlaczego miałoby ją to przestraszyć?
Cameron ciągnie mnie za rękę. "Mamusiu, jestem głodny…"
"Wiem, kochanie. Ja też."
Patrzę na rozkład autobusów i liczę w głowie. Dwieście dolarów. Dziewięć dni do czynszu. Brak pracy.
Dziwna reakcja Alani może poczekać. Teraz mam znacznie większy problem.
Ojciec moich synów to najbogatszy, najbardziej przerażający człowiek, jakiego spotkałam. I z jakiegoś powodu mnie nienawidzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Melany
"Zwolnił cię na miejscu?" Głos Wayne’a staje się ostry po drugiej stronie słuchawki. "Przez jakąś kredkę?"
"Dokładniej przez rysunek dziecka." Siedzę na podłodze w łazience z zamkniętymi drzwiami, żeby chłopcy mnie nie słyszeli. "I myślę, że nienawidzi mnie też z innego powodu. Po prostu nie wiem jakiego."
"Kim był ten facet?"
"Jakiś inwestor, prezes. Nawet nie poznałam jego nazwiska." Przyciągam kolana do klatki piersiowej. Twarz inwestora miga w mojej głowie, ale szybko ją odganiam. "Ale to już nieważne, mam dziewięć dni do zapłaty czynszu."
Przez chwilę milczy. "Okej. Daj mi godzinę."
"Wayne, nie. Już i tak zrobiłeś tyle..."
"Godzina, Mel."
Rozłącza się, zanim mogę znów odmówić. Wracam do kuchni i robię chłopcom tosty z serem z ostatnich dwóch kromek chleba. Co dwie minuty sprawdzam telefon.
Wayne oddzwania po czterdziestu minutach. Jest miejsce w dziale projektowania biżuterii w wielkim holdingu, gdzie on pracuje jako lekarz, w szpitalu firmowym. Duża pensja, pełne świadczenia, zaczynam jutro.
"Nie wiem, jak ci dziękować..." szepczę, czując jak twarz mi płonie. Już drugi raz w tym tygodniu musi mnie ratować. "Dziękuję. Dziękuję sto razy. Jak mogę ci się odwdzięczyć?"
"Tym, że się nie spóźnisz. Tyle wystarczy." Słyszę, że się uśmiecha. Zawiesza głos. "I Mel? To dobre miejsce. Tam będziesz bezpieczna."
I oczywiście, nie przychodzę na czas.
Żłobek dzwoni o siódmej. Właśnie zwolniło się miejsce i chłopcy mogą zacząć dziś. Świetna wiadomość, prawda? Poza tym, że Cameron owija obie ręce wokół mojej nogi przy wejściu i nie puszcza przez pół godziny.
"Nie odchodź, mamo!" Szlocha w moje dżinsy. "A co jeśli nie wrócisz?"
"Co ty mówisz, kochanie? Zawsze wrócę. Zawsze." Kucam i wycieram mu policzki. "Zobaczymy się wieczorem. Obiecuję na paluszka."
Caleb stoi przy szafkach tyłem do nas. Jego ramiona lekko się trzęsą.
"Caleb?" Dotykam jego ramienia. "Wszystko w porządku?"
"W porządku." Nie odwraca się. "Idź już, mamo. Spóźnisz się."
Wzdycham. Czasem mam ochotę posadzić go i powiedzieć, że nie musi być drugim dorosłym w tym domu. Ale Caleb widzi to inaczej.
Szybko całuję go w czubek głowy, a oderwanie palców Camerona od moich dżinsów zajmuje mi kolejne dwadzieścia minut. Gdy wbiegam do lobby O'Harrow Holdings, jest już dziewiąta piętnaście i mój pierwszy dzień jest totalnym bałaganem.
Lobby to szkło i biały marmur. Wszystko błyszczy. W odbiciu na kolumnie poprawiam włosy drżącymi palcami.
Dobra, Mel. Nowa praca, nowy start. Nikt cię tu nie zna.
"Nazwisko?" Recepcjonistka pyta, nie podnosząc wzroku.
"Melany Refoy. To mój pierwszy..."
Podnosi gwałtownie głowę i... Jezu, znam tę twarz! To Kate. Przyjeżdżała na nasze grille i mówiła, że ja i Joe jesteśmy najsłodszą parą na świecie.
"Kate? O wow, cześć." Uśmiecham się do niej. "Tyle czasu minęło."
Ona się nie uśmiecha. Ocenia mnie wzrokiem, jakbym była plamą na jej białym marmurze.
"Po tym, co zrobiłaś Joe..." syczy przez zaciśnięte zęby, "na twoim miejscu nie pokazałabym się tutaj."
"Co JA zrobiłam Joe?" Patrzę na nią. "Kate, o czym ty mówisz?"
"Pani Refoy?" Podchodzi mężczyzna w szarym garniturze z tabletem w ręce. Jego wzrok sunie po mnie od dołu do góry. "Jestem Trent, pani menedżer. Proszę za mną. Spóźniła się pani."
Kate wraca do komputera, jakby mnie w ogóle tu nie było.
Co ja zrobiłam Joe? To ja przyłapałam go z Tianą!
Ale Trent już idzie, więc muszę podbiec, żeby go dogonić.
"Najpierw spotkanie z prezesem," rzuca przez ramię. "Każdy nowy pracownik działu projektowego musi się z nim zobaczyć. Taka zasada."
"Prezesem? Całej firmy?"
"Całej firmy." Zatrzymuje się przed wysokimi czarnymi drzwiami na końcu korytarza. "Proszę poczekać. Sprawdzę, czy jest wolny."
Puka raz i znika w środku.
Wspaniale. Spotkanie z wielkim szefem w pierwszy dzień, spóźniona, z zaschniętymi łzami Camerona na kolanie.
Stoję przy ścianie, ściskając torebkę w obu dłoniach. Dwie kobiety przy dystrybutorze wody trzymają kubki kawy i są zbyt zajęte rozmową, by mnie zauważyć.
"Ma dzisiaj humor?" szepcze jedna.
"On ZAWSZE ma humor." Druga przewraca oczami. "Jen z księgowości zrobiła jedną literówkę w raporcie w zeszłym miesiącu. Jedną. Do południa już jej nie było."
"Boże... On chociaż kogoś lubi?"
"Randy nie lubi nikogo. Odkąd jego dziewczyna zmarła..."
"Czekaj, zmarła?! Jak?"
"Nikt nie wie. Jedni mówią, że w wypadku. Inni, że zapłacił, żeby coś ukryć. Hannah z działu prawnego uważa, że ona żyje i ukrywa się w Europie."
Cicho się śmieją i znikają za rogiem. Mrugam na pusty korytarz.
Wow. Czy prezes wie, że jego pracownicy prowadzą o nim całą audycję z teoriami spiskowymi?
Drzwi się otwierają i Trent wychyla głowę. "Może pani wejść."
Biorę głęboki wdech, wygładzam bluzkę i wchodzę do środka. To ogromne biuro z oknami od podłogi do sufitu. Za szkłem całe miasto. Przy dużym biurku pośrodku siedzi mężczyzna z pochyloną głową, podpisując dokumenty.
"Szefie, to Melany Refoy," mówi Trent. "Nasza nowa projektantka."
Pióro zatrzymuje się. Podnosi głowę i nasze spojrzenia się spotykają.
Oceaniczne, zimne oczy. Te same, które patrzyły na mnie wczoraj znad sterty pieniędzy na mokrym asfalcie. Ten sam ciemny garnitur, te same gładko zaczesane włosy, ani jeden kosmyk nie wystaje.
Nie. Nie, nie, nie... Tylko nie on. Każdy, tylko nie on!
Trent wychodzi i zamyka za mną drzwi. Kliknięcie wydaje się zbyt głośne.
Prezes odkłada pióro, podnosi się i obchodzi biurko. Nie zatrzymuje się, dopóki nie staje tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, by na niego spojrzeć.
"Albo jesteś najodważniejszą kobietą, jaką spotkałem," mówi cicho, "albo najgłupszą."
Serce mi zamiera, gdy pochyla się w moją stronę. Nawet nie zauważam, że cofam się, dopóki plecami nie dotykam drzwi.
"Kto. Do cholery. Cię. Zatrudnił?"
Przesuń w górę, aby kontynuować