passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Night I Bought a Billionaire - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Night I Bought a Billionaire

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Melany

To się nie dzieje.

Jestem tylko zmęczona i teraz mam przewidzenia.

Ale mrugam, a on wciąż tam jest. Dorosła wersja moich chłopców, wpatrująca się prosto we mnie.

"Proszę pana, przepraszam." Ochroniarz chwyta mnie za łokieć i odciąga do tyłu. "Przeszła obok mnie."

"Puść ją." Ten mężczyzna, CEO, nawet na niego nie patrzy. Patrzy tylko na mnie.

I wtedy czuję ten zapach — ostry i czysty, z nutą whisky pod spodem.

Znam tę wodę kolońską. Znam ten niski głos.

Słyszałam go w ciemności sześć lat temu, tuż przy uchu, kiedy mówił mi, jaka jestem idealna.

Nie. Niemożliwe. Tamten nieznajomy był tylko żigolakiem w nocnym klubie! Ten facet przede mną ma trzy czarne SUV-y i ochroniarza, który zwraca się do niego "proszę pana".

On nie może być ojcem moich synów.

Ale te oczy nie kłamią. Patrzyłam w nie każdego ranka przez pięć lat, nad dwoma miskami płatków.

"Mamusiu!"

Kolana się pode mną uginają na dźwięk głosu mojego syna za mną.

Odwracam się i widzę, jak Cameron biegnie przez parking, kurtka rozpięta, kaptur podskakujący nisko nad oczami. Caleb jest tuż za nim, zaciągnięty kaptur chroni go przed mżawką, ciągnie brata za rękaw.

"Mamusiu, mówiłaś, że zaraz wrócisz!"

Wychodzę naprzeciw i łapię ich obydwu, zanim do mnie dobiegną. Jednym ruchem przesuwam ich za siebie i przytrzymuję obiema rękami. Cameron próbuje wyjrzeć, więc przyciskam go mocniej do nóg.

"Stańcie za mną," szepczę. "Obaj."

Inwestor patrzy na to wszystko bez żadnych emocji. Dla niego muszę wyglądać jak każda mama, która boi się nieznajomego.

"Proszę pana, ja…" Mój głos drży, więc zaczynam od nowa. "Chciałam przeprosić za prezentację. Moje szkice dziś rano się zniszczyły, ale mam więcej. Mogę przynieść nowe!"

Robi krok bliżej. Jego oczy powoli przesuwają się po mojej twarzy, jakby sprawdzał każdy centymetr.

"Śledzisz mnie?"

Mrugam. "Co?"

"Słyszałaś mnie." Jego głos jest płaski i zimny. "Kto cię wynajął?"

"Wynajął mnie? P-Pan Hale mnie zatrudnił. Tydzień temu."

"Nie o to pytam."

Kręcę głową. "Nie wiem, o czym mówisz…"

"Oczywiście, że nie wiesz." Sięga do marynarki, wyciąga gruby plik banknotów i rzuca mi pod nogi. Ląduje na mokrym asfalcie z cichym klaśnięciem.

Co do…

"Weź to," mówi. "I nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy."

Patrzę na pieniądze. To więcej, niż zarobiłam przez miesiąc w Denver. To czynsz. To kurtki. To jedzenie w lodówce na kilka miesięcy. Za mną mała dłoń Caleba mocniej ściska tył mojej koszuli. Ale…

Podnoszę podbródek i patrzę mu prosto w oczy. "Nie mam pojęcia, co ci zrobiłam, albo za kogo się uważasz, ale możesz zatrzymać swoje pieniądze."

Jego szczęka się napina — wygląda na to, że trafiłam w czuły punkt. Nic już nie mówi. Odwraca się, wsiada do samochodu, a ochroniarz zamyka za nim drzwi.

Pieniądze zostają na ziemi, gdy biorę chłopców za ręce i odchodzę bez oglądania się za siebie.

Nogi przestają mi się trząść dopiero trzy przecznice dalej.

"Mamusiu, kto to był?" Cameron ciągle odwraca głowę, żeby spojrzeć za nami. "Dlaczego był na ciebie zły?"

"Nikt, kochanie. To tylko mężczyzna, który ma zły dzień."

Caleb nie pyta o nic. Po prostu mocniej ściska moją dłoń.

Skręcamy za róg koło przystanku autobusowego i słyszę kobiecy głos. "Puść mnie! Powiedziałam: puść!"

Wielki facet w skórzanej kurtce przyciska dziewczynę do ściany sklepu. Ściska jej ramię tak mocno, że staje na palcach.

Nie zastanawiam się. Puszczam chłopców i podchodzę prosto do nich. "Hej! Zabierz od niej ręce!"

"Pilnuj swojego nosa, kobieto."

"To właśnie moja sprawa." Wyciągam telefon i podnoszę go do góry. "Dzwonię na policję. Teraz."

Patrzy na telefon, potem na ludzi, którzy zatrzymali się na chodniku, żeby popatrzeć. Klnie pod nosem, puszcza ją i szybko odchodzi. Dziewczyna pociera ramię i patrzy na mnie.

Rude włosy, ostre zielone oczy, piegi na nosie… Rozdziawiam usta. "Alani?"

Marszczy brwi, patrząc na mnie od włosów po stary płaszcz. Potem jej dłoń ląduje na ustach, oczy robią się wielkie.

"Mel?" szepcze. "Melany Refoy? O Boże!"

Przez chwilę żadna z nas się nie rusza. Potem przytula mnie, szybko i niezręcznie, i pierwsza się odsuwa.

"Wow." Zgarnia włosy za ucho. "Wyglądasz… inaczej."

"Ty też." Zaciągam mocniej stary płaszcz. "Wszystko w porządku? Twoje ramię..?"

"Przeżyję." Krótki śmiech. "Sześć lat, Mel. Wszyscy mówili, że po prostu… wyjechałaś z miasta."

"Tak… Wyjechałam." Spuszczam wzrok na chodnik. "Po Joe nie mogłam zostać."

Coś w jej twarzy się napina. "Tak. Po Joe…"

Mówi jego imię tak, jakby miała w ustach coś okropnego, i nie wiem, czy to przez niego, czy przez mnie.

Potem Alani patrzy w dół. "A kto to te dwa słodziaki?"

Cameron macha do niej, a Caleb chowa się za moją nogą.

"To moi synowie." Kładę rękę na głowie każdego z nich. "Cameron i Caleb."

"Twoi synowie?" Uśmiech Alani zamiera. "Zaraz… Ile oni mają lat?"

"Pięć."

"Pięć?" powtarza cicho. Patrzy na chłopców, potem na mnie.

Niemal widzę, jak liczy w głowie.

"Co?" pytam. "Alani, co jest?"

"Nic." Szybko mruga i wyciąga telefon z torebki. "O rany, zobacz, która godzina. Spóźniam się do pracy."

"Poczekaj, daj mi chociaż swój numer…"

Wpisuje go w kilka sekund do mojego telefonu i oddaje mi go do ręki. "Zadzwonię. Obiecuję."

Przytula mnie jeszcze raz, tym razem krótko i sztywno. Potem odchodzi szybko, a jej rude włosy znikają za rogiem.

Czy tylko mi się wydawało, czy wyglądała na przestraszoną? Pięć lat — dlaczego miałoby ją to przestraszyć?

Cameron ciągnie mnie za rękę. "Mamusiu, jestem głodny…"

"Wiem, kochanie. Ja też."

Patrzę na rozkład autobusów i liczę w głowie. Dwieście dolarów. Dziewięć dni do czynszu. Brak pracy.

Dziwna reakcja Alani może poczekać. Teraz mam znacznie większy problem.

Ojciec moich synów to najbogatszy, najbardziej przerażający człowiek, jakiego spotkałam. I z jakiegoś powodu mnie nienawidzi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Melany

"Zwolnił cię na miejscu?" Głos Wayne’a staje się ostry po drugiej stronie słuchawki. "Przez jakąś kredkę?"

"Dokładniej przez rysunek dziecka." Siedzę na podłodze w łazience z zamkniętymi drzwiami, żeby chłopcy mnie nie słyszeli. "I myślę, że nienawidzi mnie też z innego powodu. Po prostu nie wiem jakiego."

"Kim był ten facet?"

"Jakiś inwestor, prezes. Nawet nie poznałam jego nazwiska." Przyciągam kolana do klatki piersiowej. Twarz inwestora miga w mojej głowie, ale szybko ją odganiam. "Ale to już nieważne, mam dziewięć dni do zapłaty czynszu."

Przez chwilę milczy. "Okej. Daj mi godzinę."

"Wayne, nie. Już i tak zrobiłeś tyle..."

"Godzina, Mel."

Rozłącza się, zanim mogę znów odmówić. Wracam do kuchni i robię chłopcom tosty z serem z ostatnich dwóch kromek chleba. Co dwie minuty sprawdzam telefon.

Wayne oddzwania po czterdziestu minutach. Jest miejsce w dziale projektowania biżuterii w wielkim holdingu, gdzie on pracuje jako lekarz, w szpitalu firmowym. Duża pensja, pełne świadczenia, zaczynam jutro.

"Nie wiem, jak ci dziękować..." szepczę, czując jak twarz mi płonie. Już drugi raz w tym tygodniu musi mnie ratować. "Dziękuję. Dziękuję sto razy. Jak mogę ci się odwdzięczyć?"

"Tym, że się nie spóźnisz. Tyle wystarczy." Słyszę, że się uśmiecha. Zawiesza głos. "I Mel? To dobre miejsce. Tam będziesz bezpieczna."

I oczywiście, nie przychodzę na czas.

Żłobek dzwoni o siódmej. Właśnie zwolniło się miejsce i chłopcy mogą zacząć dziś. Świetna wiadomość, prawda? Poza tym, że Cameron owija obie ręce wokół mojej nogi przy wejściu i nie puszcza przez pół godziny.

"Nie odchodź, mamo!" Szlocha w moje dżinsy. "A co jeśli nie wrócisz?"

"Co ty mówisz, kochanie? Zawsze wrócę. Zawsze." Kucam i wycieram mu policzki. "Zobaczymy się wieczorem. Obiecuję na paluszka."

Caleb stoi przy szafkach tyłem do nas. Jego ramiona lekko się trzęsą.

"Caleb?" Dotykam jego ramienia. "Wszystko w porządku?"

"W porządku." Nie odwraca się. "Idź już, mamo. Spóźnisz się."

Wzdycham. Czasem mam ochotę posadzić go i powiedzieć, że nie musi być drugim dorosłym w tym domu. Ale Caleb widzi to inaczej.

Szybko całuję go w czubek głowy, a oderwanie palców Camerona od moich dżinsów zajmuje mi kolejne dwadzieścia minut. Gdy wbiegam do lobby O'Harrow Holdings, jest już dziewiąta piętnaście i mój pierwszy dzień jest totalnym bałaganem.

Lobby to szkło i biały marmur. Wszystko błyszczy. W odbiciu na kolumnie poprawiam włosy drżącymi palcami.

Dobra, Mel. Nowa praca, nowy start. Nikt cię tu nie zna.

"Nazwisko?" Recepcjonistka pyta, nie podnosząc wzroku.

"Melany Refoy. To mój pierwszy..."

Podnosi gwałtownie głowę i... Jezu, znam tę twarz! To Kate. Przyjeżdżała na nasze grille i mówiła, że ja i Joe jesteśmy najsłodszą parą na świecie.

"Kate? O wow, cześć." Uśmiecham się do niej. "Tyle czasu minęło."

Ona się nie uśmiecha. Ocenia mnie wzrokiem, jakbym była plamą na jej białym marmurze.

"Po tym, co zrobiłaś Joe..." syczy przez zaciśnięte zęby, "na twoim miejscu nie pokazałabym się tutaj."

"Co JA zrobiłam Joe?" Patrzę na nią. "Kate, o czym ty mówisz?"

"Pani Refoy?" Podchodzi mężczyzna w szarym garniturze z tabletem w ręce. Jego wzrok sunie po mnie od dołu do góry. "Jestem Trent, pani menedżer. Proszę za mną. Spóźniła się pani."

Kate wraca do komputera, jakby mnie w ogóle tu nie było.

Co ja zrobiłam Joe? To ja przyłapałam go z Tianą!

Ale Trent już idzie, więc muszę podbiec, żeby go dogonić.

"Najpierw spotkanie z prezesem," rzuca przez ramię. "Każdy nowy pracownik działu projektowego musi się z nim zobaczyć. Taka zasada."

"Prezesem? Całej firmy?"

"Całej firmy." Zatrzymuje się przed wysokimi czarnymi drzwiami na końcu korytarza. "Proszę poczekać. Sprawdzę, czy jest wolny."

Puka raz i znika w środku.

Wspaniale. Spotkanie z wielkim szefem w pierwszy dzień, spóźniona, z zaschniętymi łzami Camerona na kolanie.

Stoję przy ścianie, ściskając torebkę w obu dłoniach. Dwie kobiety przy dystrybutorze wody trzymają kubki kawy i są zbyt zajęte rozmową, by mnie zauważyć.

"Ma dzisiaj humor?" szepcze jedna.

"On ZAWSZE ma humor." Druga przewraca oczami. "Jen z księgowości zrobiła jedną literówkę w raporcie w zeszłym miesiącu. Jedną. Do południa już jej nie było."

"Boże... On chociaż kogoś lubi?"

"Randy nie lubi nikogo. Odkąd jego dziewczyna zmarła..."

"Czekaj, zmarła?! Jak?"

"Nikt nie wie. Jedni mówią, że w wypadku. Inni, że zapłacił, żeby coś ukryć. Hannah z działu prawnego uważa, że ona żyje i ukrywa się w Europie."

Cicho się śmieją i znikają za rogiem. Mrugam na pusty korytarz.

Wow. Czy prezes wie, że jego pracownicy prowadzą o nim całą audycję z teoriami spiskowymi?

Drzwi się otwierają i Trent wychyla głowę. "Może pani wejść."

Biorę głęboki wdech, wygładzam bluzkę i wchodzę do środka. To ogromne biuro z oknami od podłogi do sufitu. Za szkłem całe miasto. Przy dużym biurku pośrodku siedzi mężczyzna z pochyloną głową, podpisując dokumenty.

"Szefie, to Melany Refoy," mówi Trent. "Nasza nowa projektantka."

Pióro zatrzymuje się. Podnosi głowę i nasze spojrzenia się spotykają.

Oceaniczne, zimne oczy. Te same, które patrzyły na mnie wczoraj znad sterty pieniędzy na mokrym asfalcie. Ten sam ciemny garnitur, te same gładko zaczesane włosy, ani jeden kosmyk nie wystaje.

Nie. Nie, nie, nie... Tylko nie on. Każdy, tylko nie on!

Trent wychodzi i zamyka za mną drzwi. Kliknięcie wydaje się zbyt głośne.

Prezes odkłada pióro, podnosi się i obchodzi biurko. Nie zatrzymuje się, dopóki nie staje tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, by na niego spojrzeć.

"Albo jesteś najodważniejszą kobietą, jaką spotkałem," mówi cicho, "albo najgłupszą."

Serce mi zamiera, gdy pochyla się w moją stronę. Nawet nie zauważam, że cofam się, dopóki plecami nie dotykam drzwi.

"Kto. Do cholery. Cię. Zatrudnił?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Randy'ego

Ta kobieta… ta cholern a kobieta nie odpowiada mi.

Po prostu stoi tam, oparta plecami o moje drzwi, z wielkimi oczami utkwionymi w mojej twarzy, a torebkę ściska do piersi jak tarczę.

Wygląda dokładnie tak, jak ją zapamiętałem sprzed sześciu lat.

Długie kasztanowe włosy, lekko potargane, jakby biegła tu całą drogę. Błyszczące, brązowe oczy sarny. Tania biała bluzka, która i tak wygląda na niej świetnie, i wąska talia, którą pamiętam znacznie lepiej, niż powinienem.

Nie ma pojęcia, jak wygląda. Już wtedy to rozgryzłem. Dwa razy w dwa dni? To absurd.

Wczoraj na ulicy, przed tym maleńkim sklepem jubilerskim, w który miałem zainwestować pieniądze. A teraz tutaj, w moim budynku, na moim własnym etacie. Nikt nie ma aż takiego pecha.

Ktoś ją przysłał.

"Zadałem pytanie, panno Refoy."

"Słyszałam pana." Jej głos drży, ale nie odwraca wzroku. "Nikt mnie nie zatrudnił... Jeszcze. Przyjaciółka powiedziała mi o tej pracy. To wszystko."

"Przyjaciółka." Prawie się śmieję. "Jaka przyjaciółka?"

"To nie pańska sprawa... z całym szacunkiem. Proszę pana."

Śmiech niemal wyrywa mi się z gardła.

Odważna. Albo wyszkolona. Spotkałem oba typy i wszyscy kłamią w ten sam sposób.

Czy ona mnie pamięta? Z ciemnego korytarza klubu, do którego nigdy nie powinienem był wejść. Była pijana, albo tylko udawała. Ale była piękna i zapytała, czy chcę być powodem, dla którego nie zaśnie tej nocy... Bardzo tego chciałem.

Miałem wtedy kolację biznesową w tym klubie. Kontrakt z Vance'em, największy interes mojego roku. Ale przy niej opuściłem gardę i zostawiłem telefon na szafce nocnej, ze wszystkimi szczegółami w mailach.

Kiedy się obudziłem, już jej nie było. Zostawiła mi w dłoni stuzłotowy banknot, ewidentnie kpiąc ze mnie. A kilka dni później ktoś przekazał całą umowę konkurencji Vance'a.

Straciliśmy dwieście milionów w tydzień.

Nigdy nie dowiedziałem się, kto to zrobił. Ale zawsze wiedziałem, gdzie to się zaczęło.

"Ułatwię ci sprawę." Wkładam ręce do kieszeni, żeby ich nie widziała. "Powiedz mi, kto ci płaci, a wyjdziesz stąd bez problemu."

"Nikt mi nie płaci. Jestem bezrobotna!" Jej policzki czerwienieją. "Nawet nie wiem, kim pan jest. Nie wiedziałam, że to pana firma!"

"I mam w to uwierzyć?"

"Nie obchodzi mnie, w co pan wierzy."

Podchodzę bliżej, aż prawie nie zostaje miejsca między nami. Gdy czuję jej zapach, całe ciało mi sztywnieje.

Wanilia i coś miękkiego. Jak ciepła skóra.

Sześć lat, a ja wciąż dokładnie pamiętam, jak ten zapach smakował na moich ustach. Jak trzymała się moich pleców, jakby tonęła. Jak nie chciałem, żeby nadszedł ranek.

Lubiłem ją. To najgorsze. Przez jedną noc naprawdę ją lubiłem.

I to wykorzystała.

Odsuwam się od niej, zanim zrobię coś głupiego.

"To byłaś ty," mówię. "Sześć lat temu. W klubie."

To nie jest pytanie i ona o tym wie. Coś w jej twarzy pęka na ułamek sekundy, zanim się opanuje. "Nie wiem, o czym pan mówi."

"Nie?"

"Nie." Unosi podbródek. "Musi pan mnie z kimś pomylić."

Oczywiście. Skłamie ci prosto w twarz.

Wracam do biurka i otwieram najwyższą szufladę. Wciąż tam jest, tam gdzie leżała przez sześć lat.

Cienki srebrny łańcuszek z małym wisiorkiem w kształcie łzy. Zostawiła go w moim łóżku.

Wmawiam sobie, że trzymałem go jako dowód. Nigdy w to nie wierzyłem.

"To chyba też nie twoje." Podnoszę ją za łańcuszek, a wisiorek obraca się w świetle.

Jej twarz natychmiast blednie. Mam cię.

"Jeśli nie jesteś tamtą kobietą..." mówię powoli, "to to jest tylko śmieć."

Upuszczam go na podłogę i stawiam na nim but.

"Nie!" Jest przy mnie, zanim zdążę mrugnąć. Pada na kolana i chwyta moją kostkę obiema rękami. "Nie! Proszę, nie! To mojej mamy!"

Zastygam.

"To wszystko, co mi po niej zostało." Szarpie za moją nogę, a jej dłonie drżą tak mocno, że czuję to przez materiał spodni. "Zmarła, gdy byłam mała. Proszę, błagam pana... Po prostu mi to oddaj."

Łzy spływają jej po twarzy. Prawdziwe łzy. Widziałem wielu ludzi, którzy kłamali w tym biurze, ale nikt z nich nigdy nie płakał w ten sposób.

Nie podnoszę stopy.

"Twojej mamy?" Patrzę na nią z góry. "Przed chwilą mówiłaś, że nigdy mnie wcześniej nie widziałaś."

Zaciska powieki. Jej palce wciąż oplatają moją kostkę.

"Dobrze," szepcze. "Dobrze... To byłam ja." Nie mówię nic, czekam na resztę. "To byłam ja tamtej nocy. Byłam pijana, byłam głupia i wyszłam."

Patrzy na mnie zapłakanymi oczami.

"Chodzi o pieniądze? O te sto dolarów? Myślałam, że pan... Boże, sama nie wiem, co myślałam. Albo może coś panu powiedziałam? Byłam tak pijana, że ledwo pamiętałam własne imię..."

"Chcę powiedzieć, że nikt mnie nie wynajął. Przysięgam na moją mamę."

Przez chwilę niemal jej wierzę. Ale nie dam się oszukać drugi raz.

"Wystarczy. Wstań," mówię.

Puszcza moją kostkę i powoli wstaje. Patrzy na mój but, potem z powrotem na moją twarz. "Mogę to już odzyskać? Proszę."

"Kiedy powiesz mi, dla kogo pracujesz, dostaniesz to z powrotem." Mój głos brzmi płasko. "Do tego czasu zostaje tutaj."

"Przecież powiedziałam prawdę!"

"Powiedziałaś to, co chciałem usłyszeć." Kiwnąłem głową w stronę drzwi. "Masz dwie opcje, panno Refoy. Znikasz z mojego budynku albo sprawię, że pożałujesz, że tu weszłaś. Wynoś się."

Otwiera usta. Potem je zamyka, wyciera twarz grzbietem dłoni i wychodzi bez słowa więcej.

Gdy drzwi się zamykają, stoję tam dłuższą chwilę. Potem podnoszę stopę i patrzę w dół.

Mała srebrna łza leży na dywanie, nawet nie zarysowana. Podnoszę ją, a cienki łańcuszek plącze mi się wokół palców.

Wyrzuć to. Po prostu wyrzuć to, Randy.

Chowam ją do kieszeni.

Cholera.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Night I Bought a Billionaire

The Night I Bought a Billionaire

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa