Uwięziona w Jego Spojrzeniu
Amber siedziała sztywno w komnacie Alfy Donalda, zaciskając palce na notatniku, gdy czekała. Powietrze tutaj wydawało się cięższe, naładowane energią, której nie potrafiła opisać. Nie była zdenerwowana—nie, przyszła tu po prostu wykonać swoją pracę.
Ale to nie tłumaczyło, czemu jej serce biło trochę nieregularnie.
Drzwi otworzyły się szeroko, a do środka wszedł Alfa Damon z pewnością siebie, na jaką stać tylko Alfę. Jego obecność dominowała w pomieszczeniu, sprawiając, że wszystko inne wydawało się nieistotne.
Amber szybko wstała i ukłoniła się grzecznościowo.
Alfa parsknął śmiechem. „Dlaczego zawsze jesteś wobec mnie taka oficjalna, Amber? Wyglądam, jakbym lubił te wszystkie uprzejmości?”
Nie odpowiedziała, tylko wyprostowała się i mocniej ścisnęła długopis.
Uniósł brew. „Wciąż nie odpowiadasz, co? Jesteś intrygująca.”
Amber odchrząknęła. „Przyszłam omówić sprawę swatki.”
Rozbawienie Damona nieco przygasło, gdy usiadł, wyciągając nogi, jakby miał cały czas świata. „No to mów.”
Amber otworzyła notatnik. „Sytuacja stała się... skomplikowana.”
Damon przechylił głowę. „W jaki sposób?”
Amber wypuściła powoli powietrze. „Plotki rozeszły się po całej wataże. Każda niepołączona wilczyca wydaje się myśleć, że ma u ciebie szansę. Mój dom zamienił się w targ—dziewczyny przychodzą codziennie z podarunkami, praktycznie błagając, byś je rozważył.”
Na twarzy Alfy pojawił się powolny uśmiech. „Nie mogę powiedzieć, że mnie to dziwi.”
Amber zwęziła oczy. „Tak myślałam. Ale to utrudnia mi pracę. Nie mogę właściwie dobrać ci partnerki, jeśli połowa watahy rzuca się na tę okazję.”
Damon pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach. „W takim razie możesz je wszystkie skreślić z listy.”
Amber mrugnęła. „Co?”
„Nie chcę partnerki, która chce być moją Luną,” powiedział po prostu.
Amber patrzyła na niego, jakby właśnie przemówił w obcym języku. „To nie ma żadnego sensu.”
Damon się roześmiał. „Dla ciebie może nie.”
Wypuściła z irytacją powietrze. „Osoba, którą ci dobiorę, musi wiedzieć, kim jesteś. Musi być przygotowana na odpowiedzialność, jaka wiąże się z byciem Luną.”
„Mam swoje powody,” powiedział wymijająco.
Amber zmarszczyła brwi. „Zechesz się nimi podzielić?”
Tylko się uśmiechnął, nie zamierzając wyjaśniać.
Amber cicho westchnęła i zanotowała coś w notatniku. Musiała być cierpliwa, ale Alfa jej tego nie ułatwiał.
Stuknęła długopisem o stronę. „Dobrze. Przejdźmy więc jeszcze raz przez twoje preferencje.”
Wskazał niedbale. „Proszę bardzo.”
Amber zerknęła do notatek. „Wspominałeś wcześniej, że chcesz kogoś silnego, dobrego i urodzonego przywódcę.”
Kiwnął głową.
Zanotowała coś. „A uroda?”
Donald odchylił się, krzyżując ramiona. „Przecież znasz moją odpowiedź.”
Amber spojrzała na niego. „Powiedziałeś, że chcesz kogoś tak pięknego jak ja.”
Alfa się uśmiechnął. „Miło, że pamiętasz.”
Amber odchrząknęła i zignorowała przyspieszone bicie serca. „Przejdźmy dalej.”
Zawahała się przez chwilę, zanim zapytała: „Czy masz kogoś konkretnego na myśli?”
Uśmiech Damona nawet nie drgnął, ale też nie odpowiedział.
Amber przechyliła głowę. „A co z Cecilią?”
Wyraz twarzy Alfy pozostał nieczytelny.
Amber naciskała dalej. „Czy jest coś między tobą a Cecilią?”
Na ustach Damona pojawił się wymowny uśmieszek. „A co ty myślisz?”
Amber mocniej ścisnęła długopis. „Nie wiem. Nie jesteś zbyt otwarty.”
Alfa wstał.
Amber zesztywniała.
Zrobił powolny krok w jej stronę.
Odruchowo się cofnęła.
Zrobił kolejny krok.
Znowu się cofnęła.
Amber nagle uświadomiła sobie, że on nie zamierza się zatrzymać. Jej serce biło mocniej z powodów, których nie chciała przyznać. „Co robisz?”
Damon nie odpowiedział.
Kolejny krok.
Plecy Amber dotknęły ściany.
Była uwięziona.
Jej oddech przyspieszył, gdy Alfa zawisł nad nią, jego obecność była przytłaczająca.
Umysł Amber krzyczał, by się ruszyła—uciekła, zanim sytuacja wymknie się spod kontroli—ale zanim zdążyła zareagować, źle oceniła odległość.
Straciła równowagę.
Świat się przechylił.
Ale zanim upadła, silne ramiona objęły ją.
Amber cicho westchnęła, czując jak pewnie ją trzyma, jej twarz była zaledwie kilka centymetrów od jego.
Jej serce waliło w piersi, gdy spotkała jego spojrzenie—ciemne, nieprzeniknione i zbyt intensywne.
Przez krótką, pełną napięcia chwilę, wszystko zamarło.
I nagle odwrócił się do niej plecami i wyszedł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Nieoczekiwane imię
Pióro Amber zaskrzypiało na pergaminie, gdy tak bardzo starała się skupić wyłącznie na liście imion, którą przygotowywała dla Alfy.
Jej myśli wciąż powracały do tego, co wydarzyło się wczoraj między nią a Alfą. Nie chciała nadawać temu żadnego znaczenia, ale nie mogła przestać zastanawiać się, dlaczego on to zrobił.
Nie mogła zaprzeczyć, że był czarujący, ale musiała się skoncentrować. Przyjęła wyzwanie, by znaleźć mu partnerkę, i musiała się na tym skupić.
Alfa Damon siedział naprzeciwko niej, a jego przenikliwe spojrzenie spoczywało na jej twarzy. Czuła je, ale odmówiła poddania się jego wpływowi.
— Więc? — Jego głęboki głos przerwał ciszę. — Zakładam, że jesteś tu, bo w końcu znalazłaś odpowiednią kandydatkę?
Amber podniosła wzrok, kręcąc głową. — Jeszcze nie.
Za każdym razem, gdy wydawało jej się, że znalazła idealne dopasowanie, on bez większego zainteresowania odrzucał kandydatkę.
Jego brew lekko się uniosła. — To po co tu jesteśmy?
Wypuściła powietrze, przewracając stronę. — Muszę potwierdzić kilka rzeczy zanim ostatecznie wybiorę.
Damon skrzyżował ramiona. — Mów.
Amber odchrząknęła. — Już wykluczyłeś Cecilię, pierwszą córkę Uzdrowicielki, i Lilian, siostrę twojego Bety.
— Oczywiście — odparł chłodno. — Nie chcę tyrana na Lunę.
Amber skinęła głową. — Zrozumiałam. — Skreśliła ich imiona mocnym ruchem pióra. — A co z pozostałymi? Wciąż jest kilku mocnych kandydatów.
Damon wzruszył ramionami. — Wymień.
Wymieniła kilka imion, obserwując jego twarz w poszukiwaniu śladu zainteresowania. Jedno po drugim, odrzucał je.
Amber zmarszczyła brwi. — Jesteś zbyt wybredny.
— A może to ty proponujesz niewłaściwe kobiety — odparł płynnie.
Zacisnęła szczękę, tłumiąc frustrację. „Nie chcesz żadnej z kobiet, które aktywnie chcą zostać Luną. Nie chcesz żadnej z kobiet, których rodziny naciskają na dopasowanie. To nie pozostawia wielu opcji.”
Damon odchylił się, przyglądając się jej uważnie. „Rozważałaś te, które w ogóle nie są zainteresowane?”
Amber zamrugała, lekko zaskoczona. „Co?”
„Słyszałaś mnie.” Jego oczy ściemniały z zaciekawienia. „Skupiałaś się na tych, które mnie chcą. A co z tymi, które nie chcą?”
Amber zawahała się. „Ja—”
„Masz ich imiona?” naciskał.
Pokręciła głową. „Jest ich tylko kilka. Nie widziałam potrzeby, by je zapisywać, bo dobrze je znam.”
„Od teraz chcę zajmować się tylko tymi, które nie mają żadnego zainteresowania byciem Luną, dobrze?”
Amber nie mogła ukryć zaskoczenia. Dlaczego miałby chcieć kogoś, kto nie chce być Luną?
„Alfo, nie sądzę, że to dobry pomysł. Chcemy dla ciebie kogoś kompatybilnego i dobrego. Kogoś, kto chociaż jest tobą zainteresowany…”
„Dlaczego?” Przerwał jej.
„Nie potrzebuję nikogo, kto jest mną zainteresowany. Chcę kogoś, kto nie jest. Więc je wymień,” rozkazał.
Amber westchnęła, zamykając notatnik. „Dobrze. Jest Rachel, córka piekarza. Jest zaręczona.”
Damon machnął lekceważąco ręką. „Następna.”
„Serafina, uczennica uzdrowicielki. Poświęca się szkoleniu i nie interesuje się małżeństwem.”
„Następna.”
„Dahlia, siostra wojownika. Woli podróżować niż się ustatkować.”
Westchnął niecierpliwie. „Następna.”
Amber zawahała się, zanim wymieniła ostatnie imię. „A potem jest... cóż, Ciara i Becky.”
Cisza wypełniła komnatę.
„Kim one są?”
„Becky ma słabego wilka, a Ciara wydaje się mieć kilka cech, których szukasz u kobiety. Zamierzam się z nią spotkać jako następną.”
Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach. „Dlaczego twoje imię nie znalazło się na liście?”
Oddech Amber lekko przyspieszył, gdy uniosła wzrok i spojrzała Alfie w oczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
