passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Perfect Corporate Wife - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Perfect Corporate Wife

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Celene…

To, co wydarzyło się na imprezie, oznacza tylko jedno: zostałam wyrzucona jak pieprzone śmieci. Muszę się stąd wydostać, wreszcie uwolnić się po latach spędzonych w piekle. Kiedyś wierzyłam, że mu na mnie zależy. Teraz stoję przed ich domem, domem, który kiedyś wydawał się być twój, i uświadamiam sobie, że zawsze byłaś tylko gościem.

Drzwi wejściowe otworzyły się, zanim zdążyłam zapukać. Vivian Carrington, matka Rhysa, stała tam w satynowym szlafroku i perłach, jakby organizowała brunch dla towarzyskiej elity, a nie patrzyła, jak małżeństwo jej syna płonie. Nawet nie próbowała udawać serdeczności. Po prostu przeskanowała mnie wzrokiem od stóp do głów i westchnęła. „Nie sądziłam, że się pojawisz. Myślałam, że już załapałaś aluzję.”

„Jestem tu tylko po swoje rzeczy,” powiedziałam płasko.

„Oczywiście.” Odsunęła się na bok, jakby robiła mi przysługę.

Arielle, siostra Rhysa, wylegiwała się na szczycie schodów w jednej ze starych bluz Rhysa z czasów studiów, trzymając kubek, na który nie zasługiwała. „Nie zapomnij o sukienkach,” zawołała w dół, uśmiechając się szeroko. „Chociaż wątpię, żebyś ich potrzebowała tam, gdzie skończysz. Baristki w ogóle noszą suknie?”

Zignorowałam ją. Vivian nie. „Przynajmniej teraz Rhys może wybrać kogoś, kto pasuje. Kogoś godnego jego nazwiska.”

Przeszłam obok nich bez mrugnięcia okiem. Moje obcasy odbijały się echem od marmuru jak znaki przestankowe. Nie spieszyłam się. Nie potykałam. Po prostu szłam naprzód. Bo jeśli bym się zatrzymała, mogłabym naprawdę to wszystko poczuć. Wtedy go zobaczyłam. Rhys, oparty o framugę drzwi do salonu, z założonymi rękami. Bez krawata. Bez przeprosin, tylko patrzył.

Zatrzymałam się dwa kroki od niego. „To prawda?” zapytałam cicho. „Że mówiłeś poważnie. Publiczny rozwód. Nowa przyszłość. Dziewczyna w czerwonej sukience.”

Nie drgnął. „Słyszałaś, jak to powiedziałem.”

„Chcę to usłyszeć teraz. Od ciebie. Bez sceny. Bez kamer.”

Szczęka mu zadrżała. „Tak, Celene. To prawda.”

Gardło mi się zacisnęło, ale nie dałam tego po sobie poznać. „Dlaczego ona?”

Wzruszył ramionami. „Ona ma sens.”

„Ona ma sens?” powtórzyłam.

„Pasuje, okej? Pasuje do świata, który buduję. Jej rodzina. Jej koneksje. Sposób, w jaki wchodzi do pokoju i wszyscy od razu ją szanują.”

Przełknęłam ślinę. „A ja nie?”

Rhys nie odwrócił wzroku. „Byłaś… w porządku. Ale zawsze za bardzo się starałaś. Zawsze obserwowałaś, czekałaś, przepraszałaś, że zajmujesz miejsce.”

Zamrugałam. „Więc chciałeś kogoś, kto urodził się dla blasku reflektorów. Nie kogoś, kto musiał walczyć, by być w nich dostrzeżonym.”

Nie zaprzeczył. „Byłaś męcząca do tłumaczenia. I zmęczyło mnie udawanie.” To zabolało.

Kiwnęłam powoli głową. „A myślałam, że miłość powinna być cierpliwa.”

Wzruszył ramionami. „Nie interesuje mnie cierpliwość. Interesuje mnie władza. Postęp.”

„A pokój?” powiedziałam gorzko. „Nie byłam nim kiedyś? 'Dla mojej żony, mojego spokoju.' Pamiętasz?”

Rhys nie odpowiedział. Nie musiał.

Uśmiechnęłam się gorzko. „Jutro dam ci papiery rozwodowe. Jeśli to cię uszczęśliwi, pozwolę ci odejść…”

Minęłam go i weszłam do swojego pokoju. Mój dawny pokój wydawał się mniejszy, niż go zapamiętałam. A może po prostu już się nie kurczyłam. Łóżko było pościelone, ale nie moje. Bez lawendowej pościeli, bez książek na szafce nocnej, bez śladu, że kiedykolwiek tu byłam.

Otworzyłam szafę. Moje sukienki wisiały w pokrowcach z pralni, zbyt nieskazitelne, jakby ktoś już zaczął mnie grzecznie wymazywać. Pakowałam się powoli. Bez łez, tylko kalkulacja. Wtedy to znalazłam. Szuflada. Bransoletka, liściki miłosne, perfumy rocznicowe.

Dla mojej żony, mojego spokoju. Zaniosłam to wszystko do kominka. Po kolei wrzucałam do ognia. Bransoletkę, list, butelkę perfum, o których mówił, że pachną jak ja. Ogień nie zamigotał, on pożerał. Jakby też na to czekał.

Stanęłam w łazience, naga. Bez tuszu do rzęs, bez pierścionka, bez udawania.

„Myślą, że jestem złamana?” Pochyliłam się bliżej do lustra. Moje odbicie nie drgnęło.

„Nie wiedzą nic a nic.” I kiedy wyszłam z tego domu po raz ostatni, nie odwróciłam się. Bo nie opłakuje się miejsca, które nigdy nawet nie otworzyło dla ciebie drzwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Celene…

Obiecałam sobie, że oddam to osobiście. Nie dla zamknięcia, nie dla godności. Po prostu, żeby im pokazać, że nie uciekam — wracam, skończona.

Stałam w holu Carringtonów po raz ostatni, koperta w dłoni. Bez kokardy, bez liściku tym razem, tylko podpisane papiery rozwodowe, starannie zapieczętowane, i ciężar trzech zmarnowanych lat. Położyłam ją delikatnie na stoliku przy wejściu, jakby to nie było miejsce pochówku ich idealnej narracji.

Vivian pojawiła się pierwsza, sunąc po schodach w szlafroku obszytym perłami, który pewnie kosztował więcej niż samochód, na którym uczyłam się jeździć.

— Ona jest nikim — powiedziała wystarczająco głośno, by usłyszano w całym domu. — Niech idzie. Dobrze, że się jej pozbywamy.

Nie drgnęłam. Ale, Boże, jak to piekło. Arielle nawet nie próbowała udawać. Leżała rozciągnięta na kanapie, nogi założone, telefon w jednej dłoni, mrożona kawa w drugiej.

— Wyślij mi pocztówkę z miejsca, gdzie trafiają odrzucone żony — rzuciła z kpiącym uśmieszkiem.

Stałam w holu i patrzyłam wokół. Sztuka, której nie wolno mi było dotykać, rodzinne zdjęcia, na których nigdy mnie nie zaproszono, fortepian, na którym nie byłam wystarczająco dobra, by grać. Przyswajałam to wszystko, jedno po drugim. Zapamiętywałam pokoje, które kiedyś mnie pożerały. Nie z nostalgii, lecz by pamiętać pole bitwy, przez które czołgałam się, gdy oni uśmiechali się do kamer.

Moje spojrzenie znów spoczęło na Vivian. Kobieta, która kiedyś nachyliła się i powiedziała: „Nie uśmiechaj się tak szeroko. Nie jesteś twarzą tej rodziny.” Zawsze ściszała głos, gdy pytano ją, jak się poznałyśmy. Nigdy nie nazwała mnie synową. Po prostu ona.

A Arielle? Śmiała się, gdy rozlałam czerwone wino na jej jedwabnym bieżniku. Poprawiała mnie przy znajomych Rhysa, jakby to była zabawa. Nazwała mnie zdesperowaną, gdy próbowałam zorganizować mu urodzinową kolację.

A Rhys? Teraz był na górze. Stał na podeście, ręce w kieszeniach, zaciśnięta szczęka. Patrzył. Nic nie mówił. Jeszcze mniej się poruszał. Typowe.

Pozwoliłam sobie na jedno spojrzenie na niego. Tego mężczyznę, którego przez lata próbowałam zadowolić. Tego, w którego wierzyłam, że będzie o mnie walczył. Spojrzał na mnie tak, jakby byłam czymś, co trzeba zeskrobać z podeszwy sukcesu. I przez sekundę? To prawie mnie złamało.

Ale zamiast tego… uśmiechnęłam się. Nie łagodnie. Nie tym uśmiechem, który błaga o spokój. Nie. To był uśmiech, który składa obietnicę bez słów. Taki, który mówi: za to, co zrobiłeś, będziesz się czołgać.

Jego spojrzenie drgnęło. Ledwie. Dobrze.

Odwróciłam się w stronę drzwi wejściowych, położyłam kopertę na ich stoliku do kawy i wyszłam. Moje obcasy odbijały się echem od podłogi niczym ostrzegawczy strzał.

Klik. Klik. Klik.

Czarny samochód czekał na okrężnym podjeździe. Nie Uber. Nie wynajęty. Ten należał do kogoś, kto nigdy o mnie nie zapomniał.

Otworzyłam drzwi sama. Bez wahania. Kierowca zerknął przez lusterko wsteczne, gdy wsiadłam.

— Pański ojciec czeka, pani Monroe.

I oto było. Nazwisko, które nauczono mnie ukrywać. Nazwisko, którego nigdy nie poznali. Nazwisko, którego powinni się bać.

Nie odpowiedziałam. Po prostu patrzyłam przez przyciemnione okno, gdy samochód odjeżdżał — i znów się uśmiechnęłam.

Niech szepczą. Niech udają, że wygrali. Bo kiedy wrócę? To nie po swoje rzeczy.

To będzie po tron.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Celene

Kiedyś myślałam, że jestem nikim. Mała. Zwyczajna. Pozwalałam rodzinie Carringtonów traktować się jak osobę gorszą, bo wierzyłam w to, co mówili. Przez długi czas sądziłam, że to wszystko, czym kiedykolwiek będę. Dopóki nie odkryłam, kim naprawdę jestem.

Samochód zatrzymał się na prywatnej posiadłości tuż za miastem. Bez bram. Bez logotypów. Bez rzucających się w oczy ochroniarzy. Tylko cisza, monitoring i dom, którego ściany wyglądały, jakby skrywały tajemnice.

Mężczyzna w skrojonym na miarę garniturze—milczący, bez wyrazu—odprowadził mnie szerokim korytarzem. Garnitur z pewnością miał guziki alarmowe wszyte w podszewkę. Podłoga nie skrzypiała. Powietrze nie drgnęło. Całe miejsce wydawało się czekać, by zdecydować, czy tu pasuję.

Na końcu korytarza stał on. Fernand Monroe. Mój ojciec.

Człowiek, którego prasa nazywała bezwzględnym. Człowiek, którego bała się połowa Wall Street. Człowiek, którego nie widziałam od trzeciego roku życia—poza zdjęciem. I człowiek, który okazał się właścicielem Monroe Industries. Tym, dla którego pracował Rhys. Włosy miał siwe, lecz wszystko inne było ostre.

Jego oczy zatrzymały się na moich, jakby nie musiał pytać, kim jestem.

"Wyglądasz jak twoja matka," powiedział. Nie podziękowałam. Nie powiedziałam nic.

"Nie jesteś zaskoczona," dodał.

"W tym tygodniu już wystarczająco mnie zaskoczono," odparłam. Jego usta lekko drgnęły. Prawie uśmiech. Prawie. Wskazał na krzesło. Nie usiadłam.

"Zakładam, że już się domyśliłaś," powiedział. "Dlaczego cię wezwałem."

"Bo twoje nazwisko wciąż się liczy," powiedziałam. "Ale twoje dziedzictwo już nie."

Skinął głową. "Trafne."

Cisza, która nastąpiła, nie była niezręczna. Była potężna. Taka, przy której zmieniają się imperia.

Wtedy przemówił.

"Lata temu, zanim Monroe Industries stało się tym, czym jest, byłem na wojnie—z akcjonariuszami, regulatorami, prasą. Zakochałem się w kimś, kogo nie mogłem ochronić. W twojej matce. Gdy zrobiło się niebezpiecznie, podjąłem decyzję."

Zawiesił głos. Bez poczucia winy. Tylko fakty.

"Dałem ci nowe nazwisko. Pogrzebałem każdy ślad naszej więzi. Wychowywałaś się poza moim światem—dla własnego bezpieczeństwa."

Przełknęłam ślinę. "Więc stałam się duchem, a ty zachowałeś czyste ręce."

"Byłaś żywa," powiedział, jakby to było to samo.

Spojrzałam mu w oczy. "Porzuciłeś nas."

"Zabezpieczyłem cię."

Parsknęłam krótkim śmiechem. "A teraz chcesz mnie odzyskać?"

"Nie," powiedział. "Teraz cię potrzebuję."

Podszedł bliżej, ręce splecione za plecami.

"Firma krwawi. Zarząd sprzymierza się z konkurencją. Moje nazwisko nie wystarczy za sześć miesięcy. Może nawet nie do następnego kwartału. Potrzebują czegoś nowego. Przyszłości. Linii krwi."

Pozwoliłam temu opaść. Całemu temu ciężarowi.

"Chcesz, żebym grała dziedziczkę."

Pokręcił głową. "Nie proszę cię, byś cokolwiek grała. Oferuję ci władzę. Prawdziwą władzę. Tę, która zmienia pomieszczenie, gdy tylko do niego wchodzisz."

Nie ruszyłam się. Nie mrugnęłam. Po prostu pozwoliłam, by ciężar jego słów osiadł mi na kręgosłupie. Dziedziczka. Twarz. Linia krwi. Dobrze.

"Ale jeśli to zrobię," powiedziałam powoli, "nie zrobię tego, by być twoją marionetką."

Jego brew lekko się uniosła. "Mów dalej."

"Nie tylko odziedziczę twoją firmę. Odbuduję ją. Zwolnię każdego, kto kiedykolwiek szeptał o mnie za zamkniętymi drzwiami. Zatrudnię tych, których ty ignorowałeś. Wejdę na obcasach do sal, o których nawet nie pomyślałeś, że się w nich pojawię. A kiedy zapytają, skąd się wzięłam?"

Uśmiechnęłam się. Zimno. Kontrolowanie.

"Powiem, że zostałam odrzucona. A potem zrobiłam z siebie broń."

Nienawidzę go za to, co zrobił. Za to, czego nie zrobił. Ale ojciec taki jak Fernand Monroe? Mogę go wykorzystać. Pozwolić mu nadrobić te lata, których przy mnie nie było.

Fernand przyjrzał mi się przez chwilę, po czym skinął głową.

"Jesteś moją córką, bez wątpienia."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Perfect Corporate Wife

The Perfect Corporate Wife

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa