passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pharaoh's Favorite - Rozdział #2 - autor itsvlada

The Pharaoh's Favorite

/

Rozdział 2

Rozdział 1

[Z perspektywy Neferet]

Jego ciało przyciska się do mojego, jego dłonie sunące po mojej nagiej skórze z czcią, posiadaniem. Jego oddech jest ciepły przy moim uchu, jego usta szepczą moje imię jak modlitwę, którą tylko on ma prawo wypowiadać.

"Czujesz to, prawda?" szepcze, jego głos przepełniony znaczeniem. "To jak należysz do mnie. Jak ja należę do ciebie."

Nie opieram się. Powinnam. Wiem, że powinnam. Ale jest w nim coś - w jego dotyku, w jego obecności - co wciąga mnie pod powierzchnię, topi mnie z własnej woli.

Jestem zdesperowana, by wreszcie ujrzeć jego twarz, by zrozumieć, dlaczego moje sny należą do niego, a nie do mężczyzny, którego wkrótce mam poślubić.

"Tak, czuję," szepczę i naprawdę tak myślę.

Jego dłonie zaciskają się wokół mnie, jego usta znaczą ścieżkę w dół mojej szyi, przez ramię i piersi, brzuch, niżej i niżej -

Nagły przypływ gorąca zalewa moje ciało, ostry i przytłaczający. Wyginam się pod jego ustami, jęk wymyka się z moich warg.

Ale wtedy - głos przebija się przez mgłę.

"Pani Neferet!"

Moje oczy gwałtownie się otwierają.

Mrugam, próbując się opanować. Znajoma twarz przede mną nabiera ostrości - Pageti, moja przyjaciółka z dzieciństwa, moja najwierniejsza służąca. Klęczy obok mojego łóżka, jej brwi zmarszczone w trosce.

"Drżałaś we śnie," powiedziała, głosem cichym, ale naglącym. "I... oddychałaś, jakbyś właśnie przebiegła boso przez pustynię."

Głęboki rumieniec wpełza na moją szyję.

Ten sen. To jak jęczałam jego imię.

Przyciskam dłonie do mojej płonącej twarzy, upokorzona. "Ja- To nic. Tylko sen."

Pageti nie wygląda na przekonaną. "Ten sam sen z nieznajomym jak zawsze?"

Kręcę głową, wahając się. "Nie... nie do końca. Tym razem było inaczej."

Przechyla głowę, czekając na wyjaśnienie.

Zapach świeżo upieczonego chleba i miodu unosi się w powietrzu, gdy Pageti stawia przede mną tacę ze śniadaniem.

"Cóż, wiesz jak to zwykle bywa," mruczę. "On zawsze tam stoi - w Nilu, czekając na mnie. Piękny i tajemniczy, choć nigdy nie mogę zapamiętać jego twarzy. Całuje mnie, trzymając moją rękę za plecami, żebym nie mogła go dotknąć. A kiedy w końcu próbuję po niego sięgnąć..."

"Znika. Jak mgła na wodzie," kończy za mnie Pageti. Obserwuje mnie uważnie, jej ciemne oczy ostre z ciekawości, gdy kiwam głową.

Wzdycham, wpatrując się w mój talerz owoców i placków, unikając jej spojrzenia. "To wydawało się... bardziej realne tym razem. I bardziej... jednoznaczne."

Pauza. Potem - Pageti wciąga powietrze, jej dłoń leci do ust.

"Pani Neferet!" szepcze głośno, z szeroko otwartymi oczami. "Czy chcesz mi powiedzieć, że ty -" Ścisza głos, pochylając się. "Naprawdę śniłaś o tym, że z nim leżysz?"

Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że czuję się jeszcze bardziej zawstydzona. Jęczę, ponownie chowając twarz w dłoniach. "Tak! I żałuję, że tak było!"

Pageti patrzy na mnie przez długą chwilę. Potem - śmieje się.

"Cóż," przeciąga, "to z pewnością wyjaśnia, jak się wiłaś we śnie."

Jęczę jeszcze głośniej, rzucając w nią poduszką. "Pageti!"

Śmieje się, z łatwością unikając poduszki, zanim przysiada na brzegu mojego łóżka, jej oczy wciąż tańczą figlarnie.

"Po prostu nie rozumiem, dlaczego jesteś taka zmieszana. To tylko sen, to nie było prawdziwe."

"Ale czułam, że jest prawdziwy," nalegam, patrząc na nią błagalnie. "Bardziej realny niż kiedykolwiek wcześniej i niż powinien. I to jest złe!"

Żarty Pageti łagodnieją w coś bardziej delikatnego. "Pani Neferet, kochasz Sahety'ego. Wychodzisz za niego. Jeden sen niczego nie zmienia."

"Więc dlaczego śnię o innym mężczyźnie?" naciskam, sfrustrowana. "O nieznajomym?"

Pageti wzrusza ramionami. "Może twój umysł jest niespokojny. Albo może," uśmiecha się złośliwie, "po prostu tęsknisz za tym, czego nie możesz mieć do nocy poślubnej."

Wciągam powietrze, uderzając ją w ramię. Ona znowu się śmieje, unikając mojej słabej próby skarcenia.

"Ja tylko mówię! Czekałaś tak długo na Sahety'ego, a jego nie było przez wiele księżyców. Może twoje serce jest zmęczone czekaniem."

Te słowa osiadają niewygodnie w mojej piersi.

To prawda, że czekałam. Kochałam Sahety'ego przez lata. Prosiłam o niego. Wybrałam go. Więc dlaczego czuję, że coś jest nie tak?

Kręcę głową, odpychając tę myśl. "To nie ma znaczenia. Zapomnę o tym."

"Dobrze." Pageti kiwa głową, zadowolona. "Bo i tak będziesz zbyt zajęta przygotowaniami do festiwalu Izydy, żeby myśleć o snach."

"Masz rację." Wypuszczam powietrze, w końcu biorąc łyk wody. "A poza tym... Sahety wkrótce wraca do domu."

"Tak." Pageti uśmiecha się. "Wkrótce będziesz jego żoną. I wszystko ułoży się jak należy."

* * *

Sahety wraca następnego ranka. Spieszę się, by go spotkać, moje sandały ledwo muskają kamienną podłogę. Moje serce wali w piersi, radość z ponownego zobaczenia go przytłacza wszystko inne.

"Sahety!" wołam, bez tchu.

Odwraca się na dźwięk mojego głosu, jego wyraz twarzy zmienia się w coś nieczytelnego, zanim się uśmiecha - miękko, uprzejmie, z dystansem.

"Neferet," wita mnie, jego ton opanowany.

"Wróciłeś." Rzucam ramiona wokół jego szyi, wtulając się w jego ciepło. "Wreszcie wróciłeś do domu."

Jego ramiona obejmują mnie, wahająco, jakby nie wiedział, co z nimi zrobić. Kiedy unoszę twarz, oczekując pocałunku, on tylko przyciska usta do mojego czoła.

Marszczę brwi. "Tęskniłam za tobą."

Pauza. "I ja za tobą," mówi. Ale słowa wydają się puste.

Mówię sobie, że to tylko jego zmęczenie. Że jest po prostu wyczerpany długą podróżą, że potrzebuje czasu.

Ale gdy mijają dni, dystans nie znika.

Podczas kolacji Sahety siedzi blisko mnie, ale jego uwaga skupiona jest na moim ojcu.

"Lista gości musi zostać zrewidowana," mówi, bezmyślnie obracając daktyl w palcach. "Nie możemy sobie pozwolić na goszczenie połowy Teb."

Ojciec kiwa głową w zgodzie. "Istotnie. Skromniejsza uroczystość byłaby mądrzejsza."

Spoglądam między nimi. O tym tylko rozmawiają.

Sięgam po rękę Sahety'ego pod stołem, ściskając ją. "Festiwal jest jutro. Moglibyśmy pójść razem, tylko we dwoje, przed ceremonią."

Sahety waha się, ledwo odwzajemniając uścisk, zanim wysuwa dłoń. "Jest jeszcze wiele do zrobienia. Kapłan musi zatwierdzić nasze ofiary, a moi ludzie wymagają mojej obecności."

Przygryzam wargę. "Krótka wizyta? Tylko na wieczór?"

Jego wyraz twarzy tężeje, ale wymusza uśmiech. "Zobaczymy."

Pageti łapie moje spojrzenie z drugiego końca pomieszczenia. Jej brwi się marszczą. Ona też to zauważa.

Coś w nim wydaje się nie tak.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Festiwal Izydy był w pełnym rozkwicie, miasto tętniło żywymi kolorami, muzyką i energią święta. Gdziekolwiek się obróciłam, były widoki, które zachwycały duszę – tancerze przyozdobieni powiewającymi jedwabiami lśniącymi w świetle pochodni, kupcy przekrzykujący się nawzajem, by zwabić kupujących swoimi egzotycznymi towarami, i dzieci śmiejące się, goniące się nawzajem przez tłumy.

Był to dzień radości i oddania, a jednak nie mogłam pozbyć się niepokoju, który towarzyszył mi od rana.

Sahety szedł obok mnie, jego obecność była uspokajająca, choć odległa. Trzymał moją dłoń, gdy przeciskaliśmy się przez tłum ludzi, a Kiya trzepotała przed nami jak motyl.

Jej śmiech był zaraźliwy, wywołując uśmiechy na twarzach nieznajomych, którzy zatrzymywali się, by podziwiać jej piękno. Miała na sobie bladoniebieską suknię, która podkreślała jej figurę, odcień został dobrany tak, by uwydatnić jej uderzające rysy.

Działało.

Głowy odwracały się, gdy przechodziła, a jej pewność siebie zdawała się rosnąć z każdym rzuconym w jej stronę spojrzeniem.

Przez pewien czas pozwoliłam się porwać świątecznej atmosferze. Sahety pobłażał mi, gdy zatrzymałam się przy jednym szczególnym stoisku, przesuwając palcami po naszyjniku z turkusowych koralików.

Przypominał mi Nil w jego najbardziej spokojnych chwilach, i wyobrażałam sobie, jak mógłby wyglądać na mojej skórze i w porównaniu z moimi oczami.

"Chciałabyś go?" zapytał Sahety, jego głos był miękki, gdy pochylił się blisko. Uśmiechnęłam się, kręcąc głową.

"Rubin, który mi dałeś, wystarczy," powiedziałam, unosząc dłoń, by pokazać mu pierścionek błyszczący na moim palcu. "Nie potrzebuję nic więcej."

Odwzajemnił mój uśmiech, ale było coś powściągliwego w jego spojrzeniu, błysk wahania, który sprawił, że moje serce zabolało. Zanim zdążyłam zapytać, co go trapi, Kiya zawołała do nas z dalszej części ulicy.

"Patrzcie!" jej głos przebija się przez tłum. "Ci tancerze – czyż nie są wspaniali?" Ciągnie Sahety'ego za ramię, ciągnąc go w stronę tłumu gromadzącego się wokół ulicznych artystów.

Zaczynam podążać za nimi, ale nagły napływ świętujących nas rozdziela. Ciała napierają na mnie ze wszystkich stron, głosy wznoszą się w kakofonii targowania się i śmiechu.

"Kiya?" zawołałam. "Sahety?" Ale zniknęli w morzu ludzi.

Kręciłam się w kółko, szukając znajomej twarzy, ale na próżno. Panika zaczęła się wkradać, moja klatka piersiowa zaciskała się, gdy zdałam sobie sprawę, jak bardzo jestem sama.

Wtedy na niego wpadłam – solidna klatka piersiowa, pewne dłonie łapiące moje ramiona, by powstrzymać mnie przed upadkiem. Spoglądam w górę i wstrzymuję oddech.

Jest tak... piękny

Nie w oczywisty, wojowniczy sposób Sahety'ego, ale coś bardziej wyrafinowanego, niemal magicznego. Lekki lniany szal okrywa jego głowę, częściowo zasłaniając rysy, ale dostrzegam intensywne oczy, które zdają się patrzeć prosto przez mnie.

Były głębokiego, bogatego brązowego koloru, ciepłe, a jednak przenikliwe. Przez chwilę zapomniałam o swoim celu, złapana w cichym magnetyzmie jego obecności.

"Przepraszam bardzo," jąkam się, cofając. Stoimy przed stoiskiem jubilera, cenne kamienie błyszczą w świetle lamp.

"Nic się nie stało." Jego głos jest bogaty, kulturalny. Jego spojrzenie zatrzymuje się na mojej twarzy. W jego tonie był ślad rozbawienia, gdy dodał: "Choć nie każdego dnia spotyka się kapłankę Izydy. Szczególnie w takim otoczeniu."

Mrugnęłam, zaskoczona jego spostrzeżeniem. "Skąd wiedziałeś?"

Wskazał na mały amulet wiszący na delikatnym złotym łańcuszku wokół mojej szyi.

"Święty symbol," powiedział. "I taki, który bardzo do ciebie pasuje. Powiedz mi, czy wszystkie kapłanki mają tak niezwykłe oczy?"

Ciepło wpełza mi na szyję. Mimo to zaśmiałam się. "Znak błogosławieństwa Izydy, jak mówią."

Uśmiechnął się, przechylając głowę, jakby chciał lepiej mi się przyjrzeć. "Kolor jest bardzo niezwykły. Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Jak głębiny Nilu o zmierzchu. To całkiem... uderzające."

Odwróciłam wzrok, speszona jego komplementem. "Miło z twojej strony, że tak mówisz."

Wpadliśmy w swobodną rozmowę, mówiąc o festiwalu, mieście i pięknie wieczoru. Miał sposób, który sprawiał, że czułam się swobodnie, jego słowa tkały czar, który mnie wciągał.

Podchodzi bliżej, oglądając wystawę biżuterii. "I służysz w świątyni?"

"Tak, szkolę się, by zostać prawdziwą kapłanką."

O, drogie boginie, powinnam odejść.

Znaleźć moją siostrę i narzeczonego, ale coś mnie trzyma

Coś znajomego w jego obecności, choć wiem, że nigdy się nie spotkaliśmy.

"Te kamienie idealnie pasują do twoich oczu." Podnosi delikatną złotą bransoletę, ciemnozielone szmaragdy łapią światło. "Może prezent? By uczcić festiwal, oczywiście."

"Och, nie– nie mogłabym–"

"Proszę." Już wciska monety w ręce kupca. "Uznaj to za ofiarę dla samej Izydy, poprzez jej uroczą"

Zanim mogę zaprotestować dalej, zapina bransoletę wokół mojego nadgarstka. Jego palce muskają moją skórę, wysyłając dreszcz przez moje ciało, który nie ma nic wspólnego z chłodniejącym wieczornym powietrzem.

"Dziękuję," powiedziałam cicho. "Jesteś bardzo hojny."

Uśmiechnął się ponownie, gestem, który zdawał się kryć tajemnice, których nie mogłam nawet zgadnąć.

"Ciesz się festiwalem, młoda damo," powiedział, cofając się w cienie. Zanim zdążyłam powiedzieć kolejne słowo, zniknął, rozpływając się w tłumie, jakby nigdy go tam nie było.

Przez chwilę stałam nieruchomo, moje serce biło z powodów, których nie potrafiłam wyjaśnić. Potem, przypominając sobie swoją sytuację, wznowiłam poszukiwania Sahety'ego i Kiyi. Bransoleta na moim nadgarstku była chłodna na skórze, namacalne przypomnienie dziwnego spotkania.

Tłum nieco się przerzedził, ale wciąż nie było ich śladu. Po tym, co wydawało się wiecznością poszukiwań, znalazłam się w pobliżu brzegów Nilu.

Hałas z targowiska przycichł w oddali, zastąpiony delikatnym pluskaniem wody o brzeg. Usiadłam na skrawku miękkiej trawy, pozwalając sobie na chwilę oddechu. Powietrze było tu chłodniejsze, zapach rzeki uspokajał moje niespokojne myśli.

Gdy siedziałam w ciszy, dotarł do moich uszu słaby dźwięk. Początkowo zignorowałam go jako szelest trzcin na wietrze, ale potem usłyszałam go ponownie – cichy jęk niesiony wieczorną bryzą.

Zamieram, zawstydzona czerwień zalewa moje policzki. Najwyraźniej jakieś pary znalazły prywatność wśród rzecznych trzcin. Powinnam zostawić ich w spokoju i wrócić do przeszukiwania targowiska.

Ale właśnie wtedy słyszę głos mojej siostry: "Och, Sahety... Ach! Proszę, spraw, żebym... Tak, więcej-ej!"

Świat przestaje się kręcić.

Moje nogi poruszają się bez mojego pozwolenia, niosąc mnie bliżej gęstego skupiska trzcin.

Proszę, niech się okaże, że źle usłyszałam.

Proszę, niech to będzie jakiś okrutny żart bogów.

Proszę, drogie boginie, proszę.

Ale oni tam są, spleceni ze sobą w narastającej ciemności. Idealne ciało mojej siostry wygina się pod moim narzeczonym, jej palce wbijają się w jego ramiona. Twarz Sahety'ego jest ukryta w jej szyi, jego wojskowy pas porzucony na piasku obok nich.

Nie mogę oddychać.

Nie mogę się ruszyć.

Nie mogę wydać dźwięku.

Oczy Kiyi otwierają się, spotykając moje ponad ramieniem Sahety'ego. Nie ma w jej wyrazie zaskoczenia, nie ma wstydu. Tylko złowieszczy uśmiech, który wykrzywia jej usta, wygląda jak sama Sechmet spoglądająca na mnie spod Sahety'ego, gdy przyciąga go do głębokiego, zaborczego pocałunku.

Nie mogę oderwać wzroku.

Kiya przerywa pocałunek, jej oczy wciąż utkwione w moich, i szepcze coś do ucha Sahety'ego. On sztywnieje, zaczyna się odwracać–

Uciekłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Moje nogi poruszają się bez mojego przyzwolenia, niosąc mnie bliżej gęstego szpaleru trzcin.

Nie. To niemożliwe. Musiałam się przesłyszeć.

Ale bogowie nie są dziś miłosierni. Bo gdy robię krok do przodu - gdy rozchylam trzciny, just na tyle by zobaczyć - są tam.

Spleceni ze sobą w zapadającym zmroku. Idealne ciało mojej siostry wygina się pod moim narzeczonym, jej palce wbijają się w jego ramiona. Twarz Sahety'ego wtulona jest w jej szyję, jego wojskowy pas porzucony na piasku obok nich.

Nie mogę oddychać. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę wydobyć z siebie głosu.

Kiya otwiera oczy, spotykając moje ponad ramieniem Sahety'ego. W jej wyrazie twarzy nie ma szoku, nie ma wstydu. Tylko złowieszczy uśmiech wykrzywiający jej usta, gdy przyciąga go do głębokiego, zaborczego pocałunku.

Prosto przed moimi oczami. A Sahety - mój Sahety - jej na to pozwala.

Wrócił i nic nie powiedział. Wrócił i wybrał ją zamiast mnie.

Kiedy Kiya przerywa pocałunek, jej oczy wciąż są utkwione w moich, i szepcze coś do ucha Sahety'ego. On sztywnieje, zaczyna się odwracać-

Uciekłam.

Biegnę aż płoną mi płuca i zamazuje się wzrok, nie dbając dokąd niosą mnie stopy.

Kiedy w końcu się zatrzymuję, świątynia Izydy wznosi się przede mną, srebrzysta w świetle księżyca. Upadam na kolana przed ołtarzem, moje szlochy odbijają się echem w ogromnej komnacie.

Łzy płyną teraz gorące i szybkie. Przyciskam twarz do chłodnego kamienia świątyni, pozwalając by szloch i głośny płacz wstrząsały moim ciałem. I wtedy najlżejszy dotyk na moim ramieniu sprawił, że zamarłam.

Serce podskoczyło mi do gardła i odwróciłam się z uniesionymi pięściami, krzyk wyrwał się z moich ust, zanim zdążyłam go powstrzymać.

"Spokojnie, młoda damo," powiedział spokojny, znajomy głos. "To tylko ja."

Panika we mnie opadła, gdy rozpoznałam mężczyznę stojącego przede mną.

Nieznajomy z targu.

Jego twarz, wcześniej częściowo zasłonięta szalem, była teraz w pełni widoczna w świetle księżyca. Jego długie czarne włosy były zaplecione w jeden gładki warkocz, swobodnie opadający, otaczający twarz, która była jednocześnie urzekająca i szlachetna.

"Ty!" powiedziałam drżącym głosem. "Co ty tu robisz?"

"Wybacz," mówi cicho. "Nie chciałem cię przestraszyć."

"Jak..." Policzki płoną jak pochodnie, serce wali o żebra. "Dlaczego tu przyszedłeś?"

"Byłem w pobliżu i usłyszałem czyjś płacz." Podchodzi bliżej, srebrne światło odbija się w jego ciemnych oczach. "Nie mogłem zignorować takiego... smutku."

"Nie powinieneś tu być." Odwróciłam się, zawstydzona moimi łzami i bezbronnością. "To święte miejsce."

"Nie chcę okazać braku szacunku bogini," powiedział łagodnie. "Ale wydaje mi się, że to ty potrzebujesz dziś pocieszenia. Co ci się stało?"

Jego słowa przebiły się przez kruche mury, które zbudowałam wokół mojego bólu, rozbijając je cichą intensywnością. Moje usta zadrżały, gdy zaczęłam mówić, a gdy już słowa zaczęły płynąć, przyszły niepowstrzymanym potokiem.

Przez to wszystko, słucha z intensywnością, która sprawia, że moja skóra mrowi. Bez przerywania, jego wyraz twarzy był zamyślony i życzliwy. Gdy skończyłam, uklęknął obok mnie, jego obecność stabilna i dodająca otuchy.

"Nosisz wielki ciężar," powiedział miękko. "Ale nie możesz pozwolić, by ich zdrada cię definiowała. Jesteś warta o wiele więcej niż ich kłamstwa i egoizm."

Te słowa dotknęły czegoś głęboko we mnie, nawet sprawiły, że przez chwilę poczułam błysk nadziei.

"Dziękuję," powiedziałam głosem ledwie głośniejszym od szeptu. Wycieram oczy, nagle świadoma tego, jak muszę wyglądać. "Nawet nie znam twojego imienia."

"Amen..." Zaczął bez namysłu i nagle urwał.

Siedząc obok mnie na schodach świątyni, tylko słodko się uśmiechnął, ale uśmiech nie dotarł do jego oczu.

"Amen?" Powtórzyłam jego słowa.

"Tak, Amen." Uśmiechnął się ponownie, z nutą tajemnicy w oczach. "Jak masz na imię, młoda damo? A może wolisz sposób, w jaki ja cię nazywam?"

Mały uśmiech pojawił się na mojej twarzy i po prostu odpowiedziałam, "Neferet."

"Ah, 'piękna'." Rozciągnął znaczenie mojego imienia jakby było komplementem, smakując każdy dźwięk z tym samym uśmiechem na ustach.

"Dziękuję, Amen," nie mogłam się powstrzymać, kontynuując jego mały żart, "twoje imię też brzmi bardzo... 'pewnie'."

W odpowiedzi na to, zaśmiał się szczerze, jego głos niski i urzekający, o bogatej barwie, która rezonowała głęboko.

"Opowiedz mi o twojej służbie Izydzie," powiedział spokojnie.

Jest coś kojącego w jego obecności, jak znajomy sen, którego nie mogę do końca pamiętać.

Z wahaniem pozwoliłam mu pokierować rozmową gdzie indziej. Złapałam się na tym, że pochylam się w jego stronę, nie tylko słysząc, ale czując każde jego słowo, jakby wypełniał przestrzenie, o których istnieniu nie wiedziałam.

Rozmawiamy przez całą noc. O wszystkim i o niczym. O marzeniach i przeznaczeniu i ciężarze rodzinnych oczekiwań. Nigdy mnie nie dotyka, ale jego obecność wypełnia wszystkie puste przestrzenie, które wyżłobił mój ból.

Niebo zaczyna jaśnieć, świt zbliża się jak nieunikniona prawda. Odwróciłam się do Amena, niechętna by zobaczyć koniec naszego wspólnego czasu.

"Czy zobaczę cię znowu?" zapytałam niepewnym głosem. "Twoje towarzystwo sprawiło mi... więcej radości niż potrafię wyrazić."

Wyraz twarzy Amena pochmurnieje, zawahał się. "To mało prawdopodobne," powiedział w końcu. "Bogowie tkają nasze losy w sposób, którego nie możemy przewidzieć. Ale będę pielęgnował tę noc, tak jak mam nadzieję, że ty będziesz."

Moje serce opada, ale inne uczucie wzrasta, gdy widzę jak wstaje - lekkomyślne, zdesperowane. Ukłucie smutku ściska moją pierś.

"W takim razie czy mogę prosić o jedną przysługę, zanim odejdziesz?"

"Cokolwiek," powiedział szczerym tonem.

"Pocałunek," powiedziałam, słowa wypadły, zanim zdążyłam je przemyśleć. "Pocałunek na pożegnanie. Może pomoże uleczyć moje serce i posłuży jako... mała zemsta za zdradę, której doznałam."

Coś niebezpiecznego błyska w jego oczach. Studiuje mnie przez długą chwilę, po czym powoli wyciąga rękę, by musnąć palcem mój policzek.

"Jesteś pewna, że to mądre?"

"Nie." Pochylam się w jego dotyk. "Ale nie chcę być teraz mądra."

Pierwsze muśnięcie jego ust jest delikatne, niepewne. Ale potem - boginie, dopomóżcie - rozchylił moje wargi swoim gorącym językiem i świat eksplodował ogniem. Jego dłoń wplata się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej. Moje palce zaciskają się na jego ramionach, czując twarde mięśnie pod rozgrzaną skórą.

Potem Amen pogłębił nasz pocałunek i położył mnie na kamiennej podłodze świątyni, górując nade mną w drapieżny sposób. Mój oddech uwiązł w gardle od nagłego napięcia, które zebrało się w moim brzuchu.

To jak bycie pochłoniętym przez płomień, jak tonięcie w słodkim winie. To jest...

Nagle się odsuwa, trzymając mnie niemal na wyciągnięcie ramienia. Jego oddech jest urywany, oczy ciemne od czegoś, co sprawia, że całe moje ciało drży.

"Jeśli będziesz tak na mnie patrzeć," mówi szorstko, "jeśli pochylisz się w moją stronę jeszcze raz... nie będę miał wyboru, jak tylko znaleźć cię i dokończyć to, co zaczęliśmy."

Oniemiała, nie mogę odpowiedzieć i tylko otwieram usta próbując znaleźć słowa, gdy on wstaje i odsuwa się.

"Niech bogowie ci błogosławią, słodki kwiecie lotosu. Niech znajdziesz szczęście, na które zasługujesz."

Potem znika, zostawiając mnie bez tchu i płonącą na schodach świątyni.

Czekaj, czy on właśnie nazwał mnie 'słodkim kwiatem loto-'

Hałas zza świątyni przywraca mnie do rzeczywistości. Wstaję na drżących nogach by to sprawdzić, choć każda część mnie krzyczy, by pobiec za Amenem.

Moje serce zatrzymuje się. Kiya stoi w cieniu, jej idealna twarz wykrzywiona w złośliwym uśmiechu.

Odwracam się, nie mogąc na nią patrzeć, i zaczynam iść do domu. Ale jej szybkie kroki podążają za mną.

"Moja droga siostro." Jej głos sączy słodką truciznę. "Co by powiedział Ojciec, gdyby wiedział, że jego pobożna córka całuje się z nieznajomym w świątyni?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pharaoh's Favorite

The Pharaoh's Favorite

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa