passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pharaoh's Favorite - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Pharaoh's Favorite

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Festiwal Izydy był w pełnym rozkwicie, miasto tętniło żywymi kolorami, muzyką i energią święta. Gdziekolwiek się obróciłam, były widoki, które zachwycały duszę – tancerze przyozdobieni powiewającymi jedwabiami lśniącymi w świetle pochodni, kupcy przekrzykujący się nawzajem, by zwabić kupujących swoimi egzotycznymi towarami, i dzieci śmiejące się, goniące się nawzajem przez tłumy.

Był to dzień radości i oddania, a jednak nie mogłam pozbyć się niepokoju, który towarzyszył mi od rana.

Sahety szedł obok mnie, jego obecność była uspokajająca, choć odległa. Trzymał moją dłoń, gdy przeciskaliśmy się przez tłum ludzi, a Kiya trzepotała przed nami jak motyl.

Jej śmiech był zaraźliwy, wywołując uśmiechy na twarzach nieznajomych, którzy zatrzymywali się, by podziwiać jej piękno. Miała na sobie bladoniebieską suknię, która podkreślała jej figurę, odcień został dobrany tak, by uwydatnić jej uderzające rysy.

Działało.

Głowy odwracały się, gdy przechodziła, a jej pewność siebie zdawała się rosnąć z każdym rzuconym w jej stronę spojrzeniem.

Przez pewien czas pozwoliłam się porwać świątecznej atmosferze. Sahety pobłażał mi, gdy zatrzymałam się przy jednym szczególnym stoisku, przesuwając palcami po naszyjniku z turkusowych koralików.

Przypominał mi Nil w jego najbardziej spokojnych chwilach, i wyobrażałam sobie, jak mógłby wyglądać na mojej skórze i w porównaniu z moimi oczami.

"Chciałabyś go?" zapytał Sahety, jego głos był miękki, gdy pochylił się blisko. Uśmiechnęłam się, kręcąc głową.

"Rubin, który mi dałeś, wystarczy," powiedziałam, unosząc dłoń, by pokazać mu pierścionek błyszczący na moim palcu. "Nie potrzebuję nic więcej."

Odwzajemnił mój uśmiech, ale było coś powściągliwego w jego spojrzeniu, błysk wahania, który sprawił, że moje serce zabolało. Zanim zdążyłam zapytać, co go trapi, Kiya zawołała do nas z dalszej części ulicy.

"Patrzcie!" jej głos przebija się przez tłum. "Ci tancerze – czyż nie są wspaniali?" Ciągnie Sahety'ego za ramię, ciągnąc go w stronę tłumu gromadzącego się wokół ulicznych artystów.

Zaczynam podążać za nimi, ale nagły napływ świętujących nas rozdziela. Ciała napierają na mnie ze wszystkich stron, głosy wznoszą się w kakofonii targowania się i śmiechu.

"Kiya?" zawołałam. "Sahety?" Ale zniknęli w morzu ludzi.

Kręciłam się w kółko, szukając znajomej twarzy, ale na próżno. Panika zaczęła się wkradać, moja klatka piersiowa zaciskała się, gdy zdałam sobie sprawę, jak bardzo jestem sama.

Wtedy na niego wpadłam – solidna klatka piersiowa, pewne dłonie łapiące moje ramiona, by powstrzymać mnie przed upadkiem. Spoglądam w górę i wstrzymuję oddech.

Jest tak... piękny

Nie w oczywisty, wojowniczy sposób Sahety'ego, ale coś bardziej wyrafinowanego, niemal magicznego. Lekki lniany szal okrywa jego głowę, częściowo zasłaniając rysy, ale dostrzegam intensywne oczy, które zdają się patrzeć prosto przez mnie.

Były głębokiego, bogatego brązowego koloru, ciepłe, a jednak przenikliwe. Przez chwilę zapomniałam o swoim celu, złapana w cichym magnetyzmie jego obecności.

"Przepraszam bardzo," jąkam się, cofając. Stoimy przed stoiskiem jubilera, cenne kamienie błyszczą w świetle lamp.

"Nic się nie stało." Jego głos jest bogaty, kulturalny. Jego spojrzenie zatrzymuje się na mojej twarzy. W jego tonie był ślad rozbawienia, gdy dodał: "Choć nie każdego dnia spotyka się kapłankę Izydy. Szczególnie w takim otoczeniu."

Mrugnęłam, zaskoczona jego spostrzeżeniem. "Skąd wiedziałeś?"

Wskazał na mały amulet wiszący na delikatnym złotym łańcuszku wokół mojej szyi.

"Święty symbol," powiedział. "I taki, który bardzo do ciebie pasuje. Powiedz mi, czy wszystkie kapłanki mają tak niezwykłe oczy?"

Ciepło wpełza mi na szyję. Mimo to zaśmiałam się. "Znak błogosławieństwa Izydy, jak mówią."

Uśmiechnął się, przechylając głowę, jakby chciał lepiej mi się przyjrzeć. "Kolor jest bardzo niezwykły. Nigdy nie widziałem czegoś takiego. Jak głębiny Nilu o zmierzchu. To całkiem... uderzające."

Odwróciłam wzrok, speszona jego komplementem. "Miło z twojej strony, że tak mówisz."

Wpadliśmy w swobodną rozmowę, mówiąc o festiwalu, mieście i pięknie wieczoru. Miał sposób, który sprawiał, że czułam się swobodnie, jego słowa tkały czar, który mnie wciągał.

Podchodzi bliżej, oglądając wystawę biżuterii. "I służysz w świątyni?"

"Tak, szkolę się, by zostać prawdziwą kapłanką."

O, drogie boginie, powinnam odejść.

Znaleźć moją siostrę i narzeczonego, ale coś mnie trzyma

Coś znajomego w jego obecności, choć wiem, że nigdy się nie spotkaliśmy.

"Te kamienie idealnie pasują do twoich oczu." Podnosi delikatną złotą bransoletę, ciemnozielone szmaragdy łapią światło. "Może prezent? By uczcić festiwal, oczywiście."

"Och, nie– nie mogłabym–"

"Proszę." Już wciska monety w ręce kupca. "Uznaj to za ofiarę dla samej Izydy, poprzez jej uroczą"

Zanim mogę zaprotestować dalej, zapina bransoletę wokół mojego nadgarstka. Jego palce muskają moją skórę, wysyłając dreszcz przez moje ciało, który nie ma nic wspólnego z chłodniejącym wieczornym powietrzem.

"Dziękuję," powiedziałam cicho. "Jesteś bardzo hojny."

Uśmiechnął się ponownie, gestem, który zdawał się kryć tajemnice, których nie mogłam nawet zgadnąć.

"Ciesz się festiwalem, młoda damo," powiedział, cofając się w cienie. Zanim zdążyłam powiedzieć kolejne słowo, zniknął, rozpływając się w tłumie, jakby nigdy go tam nie było.

Przez chwilę stałam nieruchomo, moje serce biło z powodów, których nie potrafiłam wyjaśnić. Potem, przypominając sobie swoją sytuację, wznowiłam poszukiwania Sahety'ego i Kiyi. Bransoleta na moim nadgarstku była chłodna na skórze, namacalne przypomnienie dziwnego spotkania.

Tłum nieco się przerzedził, ale wciąż nie było ich śladu. Po tym, co wydawało się wiecznością poszukiwań, znalazłam się w pobliżu brzegów Nilu.

Hałas z targowiska przycichł w oddali, zastąpiony delikatnym pluskaniem wody o brzeg. Usiadłam na skrawku miękkiej trawy, pozwalając sobie na chwilę oddechu. Powietrze było tu chłodniejsze, zapach rzeki uspokajał moje niespokojne myśli.

Gdy siedziałam w ciszy, dotarł do moich uszu słaby dźwięk. Początkowo zignorowałam go jako szelest trzcin na wietrze, ale potem usłyszałam go ponownie – cichy jęk niesiony wieczorną bryzą.

Zamieram, zawstydzona czerwień zalewa moje policzki. Najwyraźniej jakieś pary znalazły prywatność wśród rzecznych trzcin. Powinnam zostawić ich w spokoju i wrócić do przeszukiwania targowiska.

Ale właśnie wtedy słyszę głos mojej siostry: "Och, Sahety... Ach! Proszę, spraw, żebym... Tak, więcej-ej!"

Świat przestaje się kręcić.

Moje nogi poruszają się bez mojego pozwolenia, niosąc mnie bliżej gęstego skupiska trzcin.

Proszę, niech się okaże, że źle usłyszałam.

Proszę, niech to będzie jakiś okrutny żart bogów.

Proszę, drogie boginie, proszę.

Ale oni tam są, spleceni ze sobą w narastającej ciemności. Idealne ciało mojej siostry wygina się pod moim narzeczonym, jej palce wbijają się w jego ramiona. Twarz Sahety'ego jest ukryta w jej szyi, jego wojskowy pas porzucony na piasku obok nich.

Nie mogę oddychać.

Nie mogę się ruszyć.

Nie mogę wydać dźwięku.

Oczy Kiyi otwierają się, spotykając moje ponad ramieniem Sahety'ego. Nie ma w jej wyrazie zaskoczenia, nie ma wstydu. Tylko złowieszczy uśmiech, który wykrzywia jej usta, wygląda jak sama Sechmet spoglądająca na mnie spod Sahety'ego, gdy przyciąga go do głębokiego, zaborczego pocałunku.

Nie mogę oderwać wzroku.

Kiya przerywa pocałunek, jej oczy wciąż utkwione w moich, i szepcze coś do ucha Sahety'ego. On sztywnieje, zaczyna się odwracać–

Uciekłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Moje nogi poruszają się bez mojego przyzwolenia, niosąc mnie bliżej gęstego szpaleru trzcin.

Nie. To niemożliwe. Musiałam się przesłyszeć.

Ale bogowie nie są dziś miłosierni. Bo gdy robię krok do przodu - gdy rozchylam trzciny, just na tyle by zobaczyć - są tam.

Spleceni ze sobą w zapadającym zmroku. Idealne ciało mojej siostry wygina się pod moim narzeczonym, jej palce wbijają się w jego ramiona. Twarz Sahety'ego wtulona jest w jej szyję, jego wojskowy pas porzucony na piasku obok nich.

Nie mogę oddychać. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę wydobyć z siebie głosu.

Kiya otwiera oczy, spotykając moje ponad ramieniem Sahety'ego. W jej wyrazie twarzy nie ma szoku, nie ma wstydu. Tylko złowieszczy uśmiech wykrzywiający jej usta, gdy przyciąga go do głębokiego, zaborczego pocałunku.

Prosto przed moimi oczami. A Sahety - mój Sahety - jej na to pozwala.

Wrócił i nic nie powiedział. Wrócił i wybrał ją zamiast mnie.

Kiedy Kiya przerywa pocałunek, jej oczy wciąż są utkwione w moich, i szepcze coś do ucha Sahety'ego. On sztywnieje, zaczyna się odwracać-

Uciekłam.

Biegnę aż płoną mi płuca i zamazuje się wzrok, nie dbając dokąd niosą mnie stopy.

Kiedy w końcu się zatrzymuję, świątynia Izydy wznosi się przede mną, srebrzysta w świetle księżyca. Upadam na kolana przed ołtarzem, moje szlochy odbijają się echem w ogromnej komnacie.

Łzy płyną teraz gorące i szybkie. Przyciskam twarz do chłodnego kamienia świątyni, pozwalając by szloch i głośny płacz wstrząsały moim ciałem. I wtedy najlżejszy dotyk na moim ramieniu sprawił, że zamarłam.

Serce podskoczyło mi do gardła i odwróciłam się z uniesionymi pięściami, krzyk wyrwał się z moich ust, zanim zdążyłam go powstrzymać.

"Spokojnie, młoda damo," powiedział spokojny, znajomy głos. "To tylko ja."

Panika we mnie opadła, gdy rozpoznałam mężczyznę stojącego przede mną.

Nieznajomy z targu.

Jego twarz, wcześniej częściowo zasłonięta szalem, była teraz w pełni widoczna w świetle księżyca. Jego długie czarne włosy były zaplecione w jeden gładki warkocz, swobodnie opadający, otaczający twarz, która była jednocześnie urzekająca i szlachetna.

"Ty!" powiedziałam drżącym głosem. "Co ty tu robisz?"

"Wybacz," mówi cicho. "Nie chciałem cię przestraszyć."

"Jak..." Policzki płoną jak pochodnie, serce wali o żebra. "Dlaczego tu przyszedłeś?"

"Byłem w pobliżu i usłyszałem czyjś płacz." Podchodzi bliżej, srebrne światło odbija się w jego ciemnych oczach. "Nie mogłem zignorować takiego... smutku."

"Nie powinieneś tu być." Odwróciłam się, zawstydzona moimi łzami i bezbronnością. "To święte miejsce."

"Nie chcę okazać braku szacunku bogini," powiedział łagodnie. "Ale wydaje mi się, że to ty potrzebujesz dziś pocieszenia. Co ci się stało?"

Jego słowa przebiły się przez kruche mury, które zbudowałam wokół mojego bólu, rozbijając je cichą intensywnością. Moje usta zadrżały, gdy zaczęłam mówić, a gdy już słowa zaczęły płynąć, przyszły niepowstrzymanym potokiem.

Przez to wszystko, słucha z intensywnością, która sprawia, że moja skóra mrowi. Bez przerywania, jego wyraz twarzy był zamyślony i życzliwy. Gdy skończyłam, uklęknął obok mnie, jego obecność stabilna i dodająca otuchy.

"Nosisz wielki ciężar," powiedział miękko. "Ale nie możesz pozwolić, by ich zdrada cię definiowała. Jesteś warta o wiele więcej niż ich kłamstwa i egoizm."

Te słowa dotknęły czegoś głęboko we mnie, nawet sprawiły, że przez chwilę poczułam błysk nadziei.

"Dziękuję," powiedziałam głosem ledwie głośniejszym od szeptu. Wycieram oczy, nagle świadoma tego, jak muszę wyglądać. "Nawet nie znam twojego imienia."

"Amen..." Zaczął bez namysłu i nagle urwał.

Siedząc obok mnie na schodach świątyni, tylko słodko się uśmiechnął, ale uśmiech nie dotarł do jego oczu.

"Amen?" Powtórzyłam jego słowa.

"Tak, Amen." Uśmiechnął się ponownie, z nutą tajemnicy w oczach. "Jak masz na imię, młoda damo? A może wolisz sposób, w jaki ja cię nazywam?"

Mały uśmiech pojawił się na mojej twarzy i po prostu odpowiedziałam, "Neferet."

"Ah, 'piękna'." Rozciągnął znaczenie mojego imienia jakby było komplementem, smakując każdy dźwięk z tym samym uśmiechem na ustach.

"Dziękuję, Amen," nie mogłam się powstrzymać, kontynuując jego mały żart, "twoje imię też brzmi bardzo... 'pewnie'."

W odpowiedzi na to, zaśmiał się szczerze, jego głos niski i urzekający, o bogatej barwie, która rezonowała głęboko.

"Opowiedz mi o twojej służbie Izydzie," powiedział spokojnie.

Jest coś kojącego w jego obecności, jak znajomy sen, którego nie mogę do końca pamiętać.

Z wahaniem pozwoliłam mu pokierować rozmową gdzie indziej. Złapałam się na tym, że pochylam się w jego stronę, nie tylko słysząc, ale czując każde jego słowo, jakby wypełniał przestrzenie, o których istnieniu nie wiedziałam.

Rozmawiamy przez całą noc. O wszystkim i o niczym. O marzeniach i przeznaczeniu i ciężarze rodzinnych oczekiwań. Nigdy mnie nie dotyka, ale jego obecność wypełnia wszystkie puste przestrzenie, które wyżłobił mój ból.

Niebo zaczyna jaśnieć, świt zbliża się jak nieunikniona prawda. Odwróciłam się do Amena, niechętna by zobaczyć koniec naszego wspólnego czasu.

"Czy zobaczę cię znowu?" zapytałam niepewnym głosem. "Twoje towarzystwo sprawiło mi... więcej radości niż potrafię wyrazić."

Wyraz twarzy Amena pochmurnieje, zawahał się. "To mało prawdopodobne," powiedział w końcu. "Bogowie tkają nasze losy w sposób, którego nie możemy przewidzieć. Ale będę pielęgnował tę noc, tak jak mam nadzieję, że ty będziesz."

Moje serce opada, ale inne uczucie wzrasta, gdy widzę jak wstaje - lekkomyślne, zdesperowane. Ukłucie smutku ściska moją pierś.

"W takim razie czy mogę prosić o jedną przysługę, zanim odejdziesz?"

"Cokolwiek," powiedział szczerym tonem.

"Pocałunek," powiedziałam, słowa wypadły, zanim zdążyłam je przemyśleć. "Pocałunek na pożegnanie. Może pomoże uleczyć moje serce i posłuży jako... mała zemsta za zdradę, której doznałam."

Coś niebezpiecznego błyska w jego oczach. Studiuje mnie przez długą chwilę, po czym powoli wyciąga rękę, by musnąć palcem mój policzek.

"Jesteś pewna, że to mądre?"

"Nie." Pochylam się w jego dotyk. "Ale nie chcę być teraz mądra."

Pierwsze muśnięcie jego ust jest delikatne, niepewne. Ale potem - boginie, dopomóżcie - rozchylił moje wargi swoim gorącym językiem i świat eksplodował ogniem. Jego dłoń wplata się w moje włosy, przyciągając mnie bliżej. Moje palce zaciskają się na jego ramionach, czując twarde mięśnie pod rozgrzaną skórą.

Potem Amen pogłębił nasz pocałunek i położył mnie na kamiennej podłodze świątyni, górując nade mną w drapieżny sposób. Mój oddech uwiązł w gardle od nagłego napięcia, które zebrało się w moim brzuchu.

To jak bycie pochłoniętym przez płomień, jak tonięcie w słodkim winie. To jest...

Nagle się odsuwa, trzymając mnie niemal na wyciągnięcie ramienia. Jego oddech jest urywany, oczy ciemne od czegoś, co sprawia, że całe moje ciało drży.

"Jeśli będziesz tak na mnie patrzeć," mówi szorstko, "jeśli pochylisz się w moją stronę jeszcze raz... nie będę miał wyboru, jak tylko znaleźć cię i dokończyć to, co zaczęliśmy."

Oniemiała, nie mogę odpowiedzieć i tylko otwieram usta próbując znaleźć słowa, gdy on wstaje i odsuwa się.

"Niech bogowie ci błogosławią, słodki kwiecie lotosu. Niech znajdziesz szczęście, na które zasługujesz."

Potem znika, zostawiając mnie bez tchu i płonącą na schodach świątyni.

Czekaj, czy on właśnie nazwał mnie 'słodkim kwiatem loto-'

Hałas zza świątyni przywraca mnie do rzeczywistości. Wstaję na drżących nogach by to sprawdzić, choć każda część mnie krzyczy, by pobiec za Amenem.

Moje serce zatrzymuje się. Kiya stoi w cieniu, jej idealna twarz wykrzywiona w złośliwym uśmiechu.

Odwracam się, nie mogąc na nią patrzeć, i zaczynam iść do domu. Ale jej szybkie kroki podążają za mną.

"Moja droga siostro." Jej głos sączy słodką truciznę. "Co by powiedział Ojciec, gdyby wiedział, że jego pobożna córka całuje się z nieznajomym w świątyni?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Szłam dalej, zaciskając pięści, z wzrokiem utkwionym przed siebie i gniewem kipiącym tuż pod powierzchnią. Kiya, jak zawsze, wydawała się całkowicie niewzruszona.

Szła obok mnie, jej sandały szeptały na kamieniu, podczas gdy wściekłość paliła w mojej piersi niczym trucizna.

"Jesteś wyjątkowo cicha, siostro", powiedziała, przerywając ciszę. Jej ton był słodki jak miód, ale dziwnie pełen troski. "Czy jesteś zdenerwowana tym, co się stało wczoraj?"

Zatrzymałam się gwałtownie, odwracając się w jej stronę.

"Czy jestem zdenerwowana?" wysyczałam, głosem drżącym z tłumionej furii. "Zdradziłaś mnie, Kiyo. Upokorzyłaś mnie i zniszczyłaś wszystko, o czym marzyłam."

"Och, teraz rozumiem", kontynuowała, "Po tym, jak zobaczyłaś mnie i twojego ukochanego Sahety'ego nad rzeką... choć naprawdę, siostro, nie powinnaś była podglądać tak intymnej chwili."

"Intymnej?" obróciłam się gwałtownie w jej stronę. "Chciałaś, żebym to zobaczyła. Spojrzałaś prosto na mnie i uśmiechnęłaś się."

"Och, siostro, nie bądź taka dramatyczna. Po prostu pokazałam ci prawdę. Sahety nigdy nie był twój – byłaś po prostu zbyt ślepa, by to dostrzec."

Moja pierś się ścisnęła, jej beztroskie okrucieństwo przecięło mnie na wskroś.

"I to czyni to akceptowalnym?" warknęłam. "Zhańbiłaś siebie i naszą rodzinę. Czy w ogóle obchodzi cię to, co zrobiłaś?"

Wyraz twarzy Kiyi nie drgnął. Jeśli już, wydawała się rozbawiona.

"Obchodzi?" powtórzyła, śmiejąc się lekko. "Dlaczego miałoby mnie to obchodzić? Jaki jest sens czuć się winną z powodu czegoś, co musiało zostać zrobione?"

"Musiało zostać zrobione?" powtórzyłam, niedowierzanie mieszało się z moją wściekłością. "O czym ty mówisz?"

"Nie rozumiesz, prawda?" Uśmiech Kiyi poszerzył się, jej oczy błyszczały złośliwie. "Nigdy nie chciałam tego życia. Ani haremu, ani Sahety'ego, ani niekończących się oczekiwań, które Ojciec na nas nakłada. Chcę wolności, Neferet. Prawdziwej wolności. A jeśli złamanie ciebie było ceną, którą musiałam zapłacić, niech tak będzie."

Zrozumienie uderzyło mnie jak fizyczny cios.

Podczas gdy grała rolę idealnej córki, przygotowując się do haremu Faraona, przez cały czas planowała swoją ucieczkę. Byłam jedynie uboczną szkodą w jej grze.

Jej słowa na moment mnie oszołomiły. "Jesteś gotowa zniszczyć wszystko... dla swoich samolubnych marzeń?" wyszeptałam. "Ty... jesteś niewiarygodna."

"Wystarczy już tego udawania zranionej, siostro", powiedziała Kiya ostro. "Powinnaś mi raczej dziękować. Teraz jesteś wolna, by poświęcić się twojej cennej bogini. Czy nie tego zawsze chciałaś?"

Zastygłam w miejscu. Powoli odwróciłam się w jej stronę. Światło świtu padało na jej idealne rysy – rysy skrywające kamienne serce.

"Podziękować ci?" Mój głos zabrzmiał jak szept. "Ty zniszczyłaś wszystko, o czym marzyłam, a ty chcesz, żebym ci podziękowała?"

Ruszyła dalej, zmuszając mnie do podążania za nią. "Świat nie kręci się wokół twoich idealnych małych marzeń, Neferet. Może najwyższy czas, żebyś to zrozumiała."

"A co z Sahetym?" Zacisnęłam pięści, starając się zachować spokój. "Myślałaś, że wybierze ciebie po tym, co zrobiłaś? Myślałaś, że Ojciec nie ukarze cię za to?"

Wyraz twarzy Kiyi po raz pierwszy się zachwiał, cień niepewności przemknął przez jej twarz. Ale szybko się otrząsnęła, jej głos stał się zimny i ostry.

"Poradzę sobie z Ojcem. A co do Sahety'ego? Przekonam go. Mężczyźni zawsze ulegają."

Jej słowa zmroziły mnie do szpiku kości. To nie była zwykła samolubność czy arogancja. To było coś mroczniejszego, coś wypaczonego.

"Ty... jesteś potworem", wyszeptałam.

"Nazywaj mnie, jak chcesz, siostro. Ale przynajmniej jestem szczera co do tego, kim jestem." Kiya znów się zaśmiała, dźwięk był ostry i szyderczy. "Czy możesz powiedzieć to samo o sobie?"

Wpatrywałam się w nią, jej zdrada przytłaczała mnie. Pomimo całego jej piękna i uroku, dusza Kiyi była zimna jak kamienne posągi bogów. A jednak żadna ilość gniewu czy smutku nie mogła zmienić tego, co zrobiła. Mogłam tylko to znieść.

Dom pojawił się w zasięgu wzroku, a wraz z nim surowa rzeczywistość tego, co nas czekało. Kiya przyspieszyła kroku, wślizgując się bez wysiłku z powrotem w rolę posłusznej córki.

Nasi rodzice czekali przy śniadaniu, poranne światło wpadało przez malowane okna, jakby to był zwykły dzień.

Podążyłam niechętnie, przygotowując się na burzę, która z pewnością nadejdzie.

"Neferet!" Ostry głos Matki przeciął poranne powietrze. "Jak śmiałaś zostać do świtu? I to mając pod opieką swoją siostrę!"

Oczywiście.

Po raz kolejny to ja poniosę winę, podczas gdy Kiya pozostanie niezauważona. Przez wszystkie te lata odgrywałam rolę odpowiedzialnej najstarszej córki, tuszując intrygi Kiyi, chroniąc jej sekrety - wszystko to teraz legło w gruzach.

"Gdzie byłaś?" Głos Matki trzasnął jak bicz. "Świt to nie pora dla szlachetnej młodej kobiety na powrót do domu."

Coś we mnie pęka.

To zawsze moja wina.

To zawsze moja odpowiedzialność.

Podczas gdy Kiya - słodka, uwielbiana, piękna Kiya - nie może zrobić nic złego.

Ale zaraz. Uderza mnie myśl, zimna i czysta jak woda świątynna. Moja "sprytna" siostra nie przemyślała tego do końca.

Tak, jej noc z Sahetym może uchronić ją przed Złotym Domem - ale Ojciec nie pozwoli, by taka hańba pozostała bez kary. Wyda ją za mąż szybciej, niż zdąży mrugnąć, miażdżąc jej marzenia o wolności równie dokładnie, jak ona zmiażdżyła moje.

Ta myśl napełnia mnie dziką satysfakcją.

"Chcesz wiedzieć, gdzie byłyśmy, Matko?" Słowa wybuchają ze mnie jak płomienie. "Zapytaj swoją idealną najmłodszą córkę, co robiła w trzcinach z moim narzeczonym!"

Cisza zapadła jak ostrze.

Kiya nawet nie drgnęła. To też było częścią jej planu, zdałam sobie sprawę z rosnącym przerażeniem. Chciała zostać zdemaskowana. Ale przeoczyła jeden kluczowy szczegół - dumę Ojca.

"Mam dość," kontynuuję, zrywając rubinowy pierścień z palca. "Dość tego zaręczenia. Dość brania odpowiedzialności za jej czyny. Dość patrzenia, jak niszczy wszystko, czego dotknie, podczas gdy wy wszyscy odwracacie wzrok!"

Pierścień uderza w stół z dźwiękiem pękającego przeznaczenia.

Cisza rozciąga się gęsta jak miód. Ojciec odkłada swój kielich z rozmyślną ostrożnością.

"Mówisz o zniszczeniu," powiedział powoli, "ale nie dostrzegasz szansy, jaką zesłali nam bogowie."

Żołądek podchodzi mi do gardła. Nie podoba mi się jego ton.

"Oczywiście," kontynuuje, "Sahety musi teraz poślubić Kiyę, by ocalić to, co zostało z honoru."

Spojrzałam na Kiyę, spodziewając się triumfu. Zamiast tego zobaczyłam, jak coś przemyka w jej oczach - żal? Strach? Wściekłość.

"Nie!" Maska Kiyi pękła. Zerwała się, przewracając kielich z winem. Czerwień rozlała się po stole jak krew. "Nie zostanę sprzedana jak bydło żadnemu mężczyźnie!"

Zatrzymuje się, a ja zbyt późno dostrzegam pułapkę. "A ty, Neferet." Oczy Ojca znalazły moje, ignorując jej wybuch. "Zajmiesz miejsce swojej siostry w Złotym Domu."

Świat zachwiał się pod moimi stopami. "Co?"

"Nie zrobię tego." Strąciła talerz na podłogę. Rozbił się jak fasada naszej rodziny. "Wolę umrzeć niż-"

Trzask dłoni Ojca na jej policzku odbił się echem po pomieszczeniu. Kiya się zachwiała, złapała równowagę przy kolumnie. Krew sączyła się z rozciętej wargi.

"Hańbisz siebie. Swoją rodzinę. Lata przygotowań zmarnowane." Każde słowo było podkreślone kolejnym ciosem. Patrzyłam, zamrożona, jak moja młodsza siostra kurczy się pod gniewem naszego ojca. "Wszystko - lekcje tańca, poezja, zabiegi upiększające - wszystko na nic!"

Matka odwróciła się, ciche łzy rozmazywały jej kohl. Ścisnęłam swój amulet, jego krawędzie wbijały się w moją dłoń. To właśnie przyniosł nam bunt Kiyi - przemoc i wstyd tam, gdzie powinno być świętowanie.

Kiedy Ojciec w końcu się cofnął, Kiya leżała zwinięta na podłodze, jej idealna twarz już puchła. Ale jej oczy - wciąż płonęły buntem przez łzy.

"Nigdy się nie poddam," wyszeptała.

Odpowiedzią Ojca był kolejny cios.

"Nie." Słowo wychodzi zdławione. "Ojcze, proszę. Jestem przeznaczona do świątyni. Moje marzenia, moje moce-"

"Są darami, które dobrze posłużą Faraonowi." Jego głos twardnieje. "Nasza rodzina obiecała córkę do haremu. Sami bogowie wskazali nam, która córka to ma być."

"Ale... ale nic o nim nie wiemy!" Panika ściska mi gardło. "Dopiero co objął tron. Jedni mówią, że jest okrutny, inni że szalony-"

"Dość!" Pięść Ojca uderza w stół. "Spełnisz swój obowiązek wobec tej rodziny. Wobec Egiptu. Możliwość urodzenia dziecka Faraona, dotkniętego boskością, to najwyższy zaszczyt-"

"Zaszczyt?" Śmieję się, a brzmi to jak pękanie. "Jak zaszczyt, którym wykazała się twoja młodsza córka zeszłej nocy?"

Policzek zaskakuje mnie. Nie od Ojca - nie może teraz naznaczyć mojej twarzy, skoro jestem przeznaczona dla Faraona, nie swoją siłą. To Matka uderzyła, jej pierścienie zostawiają ogień na moim policzku.

"Nie będziesz tak mówić do swojego ojca," syczy. "Przyjmiesz to błogosławieństwo z wdzięcznością."

Dotykam płonącego policzka, czując jak zdrada własnej krwi wzbiera niczym wody powodziowe.

Oczy Kiyi spotykają moje przez pokój - już nie zadowolone z siebie, ale płonące czymś mroczniejszym. Jesteśmy teraz obie uwięzione, w różnych klatkach jej wyrobu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pharaoh's Favorite

The Pharaoh's Favorite

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa