passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Predator - Rozdział #8 - autor Mooncake

The Predator

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Czułam na sobie intensywne spojrzenia wszystkich obecnych w pokoju, gdy usiadłam z mamą na krzesłach. Alfa Cassian usiadł naprzeciwko nas, obserwując nas z kamienną twarzą. W pokoju było więcej osób, niż się spodziewałam. To tylko potęgowało moją nerwowość.

Wszyscy z klanu cienia oraz kilku ludzi z klanu darkwood stali cicho za drapieżnikiem.

Obecność Luny Evelyn trochę pomogła mi uspokoić walące serce. Byłam wdzięczna, że tam była.

Moja uwaga wróciła na drapieżnika, kiedy pochylił się do przodu i oparł łokcie na stole między nami.

"Podajcie mi swoje pełne imiona," zażądał.

Przełknęłam ślinę i skinęłam głową. "Ivy Elsher," przedstawiłam się. "A to jest moja mama, Isabella Elsher." Spojrzałam na mamę.

Zobaczyłam, jak Alfa Cassian na moment marszczy brwi, po czym jego twarz wróciła do zwykłego, niewzruszonego wyrazu. "Hmm..." mruknął i zapisał coś na kartce przed sobą, po czym spojrzał mi prosto w oczy. "Ile lat macie ty i twoja mama?"

"Mam siedemnaście lat, niedługo skończę osiemnaście, a moja mama ma czterdzieści trzy," odpowiedziałam. Nie pozwoliłam mamie mówić. Nie chciałam, żeby się stresowała. Alfa Cassian jest onieśmielający i bałam się, że rozmowa z nim będzie dla niej zbyt trudna.

Alfa Cassian spojrzał na mnie z zaniepokojeniem, po czym westchnął i znów coś zapisał na papierze. Spojrzał na mamę. "Kiedy zginął jej partner?" zapytał.

Drgnęłam lekko na to pytanie. Rozmowa o śmierci mojego ojca wciąż nie była dla mnie łatwa. "Zabili go, kiedy nas pojmali... to było jakieś dwa miesiące temu... chyba." Nie pamiętam dokładnie. Nie pamiętam konkretnych dni. Dni spędzone z łowcami nadal są zamglone w mojej pamięci.

"Kto go zabił?"

"Łowcy..." zacisnęłam pięść i spuściłam wzrok.

"Jak miał na imię twój ojciec?"

Spojrzałam na Alfę Cassiana. Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech. "Scott Elsher," odpowiedziałam z dumą. Był wspaniałym wojownikiem. Jego umiejętności były dobrze znane wśród ludzi. Nie wiem, czy Alfa Cassian słyszał kiedyś jego imię, ale i tak poczułam potrzebę, by z dumą je wypowiedzieć.

Mój uśmiech szybko znikł, gdy zobaczyłam minę Alfy Cassiana. Marszczył brwi.

"Scott Elsher?" zapytał, a ja skinęłam głową, odwzajemniając jego wyraz twarzy. "Chyba już słyszałem to imię," powiedział, a moje oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.

Naprawdę? Jak myślałam, ludzie naprawdę znają umiejętności mojego ojca. Znów szeroko się uśmiechnęłam.

Alfa Cassian otworzył laptop leżący na stole. Wpisał coś na klawiaturze i poczekał chwilę, po czym odchylił się do tyłu.

"Scott Elsher," wymówił, patrząc na ekran. "Były wojownik klanu Czerwonej Poświaty..."

Mój uśmiech zgasł, gdy usłyszałam nazwę poprzedniego klanu mojego ojca. Spojrzałam na mamę. Nerwowo bawiła się dłońmi. Wyciągnęłam ręce, żeby mocno je ścisnąć. Były zimne jak lód.

Alfa Cassian spojrzał mi w oczy, jego orzechowe oczy przenikały aż do mojej duszy. "Został wygnany z klanu dwadzieścia lat temu..." pochylił się do przodu i uniósł brew. "...za zdradę."

Natychmiast wstałam, a krzesło, na którym siedziałam, odsunęło się z głośnym skrzypnięciem. "On nie jest zdrajcą!" krzyknęłam, uderzając rękami o stół.

Byłam wściekła. Jak on śmie nazywać mojego ojca zdrajcą?! Nic o nim nie wie!

"Został wrobiony!" krzyknęłam jeszcze raz.

"Omega, siadaj!" rozległ się donośny głos zza Alfy Cassiana, ale ten mężczyzna został od razu uciszony przez Lunę Evelyn.

"Ona ma imię!" usłyszałam jej słowa. Mężczyzna natychmiast przeprosił i cofnął się. Słyszałam ich głosy, ale moje oczy nie odrywały się od Alfy Cassiana. Ani na sekundę.

Patrzył na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. "Tak mówią wszyscy zdrajcy." Wzruszył ramionami, co sprawiło, że aż kipiałam ze złości.

"Jak śmiesz tak oceniać mojego ojca?! Nawet go nie znasz! Jest niewinny i już wystarczająco dużo wycierpiał za rzeczy, których nawet nie zrobił. Teraz już go nie ma na tym świecie i nie pozwolę nikomu więcej szargać jego imienia!"

Alfa Cassian wstał. "Przykro mi, dziecko, ale nie możemy przyjąć do naszego klanu rodziny zdrajcy. Twój ojciec został wygnany z klanu za poważne przestępstwo i nie chcę ryzykować, narażając swój klan na niebezpieczeństwo." Powiedział, wstając.

"Mówiłam ci—" Zamarłam, gdy moja mama mocno ścisnęła moją dłoń. Spojrzała na mnie ostrzegawczo, a jej wzrok mówił mi, żebym zamilkła. Byłam sfrustrowana. Czułam, jak łzy napływają mi do oczu. Mój ojciec był niewinny. Nawet po śmierci nadal szargają jego imię.

"Cassian," odezwał się Alfa Keiran, zmuszając mnie, bym znów na nich spojrzała. "Musisz być aż tak surowy? Daj im szansę. Nie wydają się być żadnym zagrożeniem—"

"Przepraszam, Keiran, ale nie mogę tego zrobić. Wiesz, jak bardzo nienawidzę zdrajców," prychnął.

Nie mogłam powstrzymać się od zaciskania pięści ze złości. Każde jego słowo było pośrednim ciosem w imię mojego ojca.

"Proszę, nie podejmuj pochopnej decyzji, Alfa Cassian." Tym razem to Luna Evelyn zabrała głos. "Wydają się być nieszkodliwi. Myślę, że powinieneś trochę dokładniej zbadać tę sprawę, zanim ich odrzucisz. Co jeśli rzeczywiście zostali skrzywdzeni, jak twierdzą? Czy to nie byłoby niesprawiedliwe?"

"Naprawdę nie chcę ryzykować—"

"Gwarantuję ci. Jeśli Scott Elsher naprawdę był zdrajcą, wtedy zabiorę ich z powrotem do naszego klanu, ale musisz zrobić dogłębne sprawdzenie przeszłości, by upewnić się, że rzeczywiście popełnił przestępstwo."

Alfa Cassian wsunął ręce do kieszeni, zamyślił się na moment. Stał tak przez kilka sekund w ciszy, po czym spojrzał na mnie.

Mimo że moje oczy były zamglone od łez i byłam na skraju załamania, starałam się patrzeć na niego z wyzywającym wzrokiem.

Zobaczyłam, jak wzdycha i kręci głową, zanim spojrzał na Lunę Evelyn.

"Dobrze... dam im szansę,"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

„Pozwolę im tu zostać, dopóki nie zdobędę o nich więcej informacji. Jeśli okażą się winni, wtedy—”

„Wtedy zabierzemy ich z powrotem,” przerwała Alpha Cassianowi Luna Evelyn.

Alpha Cassian spojrzał na nią. „Możecie ich zabrać, ale ostrzegam, że mogę stracić panowanie nad sobą, jeśli popełnili coś poważnego. Wiesz, że nienawidzę zdrajców. Zwłaszcza wyrzutków.” Rzucił mi gniewne spojrzenie.

Zacisnęłam pięści. Czułam się przy nim taka mała. To było irytujące.

Alpha Keiran zapewnił, że nie będziemy żadnym problemem dla stada i jakoś udało mu się uspokoić upartego bestię.

„Przesłuchamy ich jeszcze raz później.” Powiedział do Alpha Keirana. „Wy też możecie z nimi porozmawiać. Lepiej dla nich, jeśli wyznają prawdę teraz, niż gdybyśmy mieli się o tym przekonać później.” Rzucił mi ostre spojrzenie, po czym wyszedł z pokoju.

Stałam jak zamarznięta, podczas gdy wszyscy wokół nas się na nas gapili. Jak mam nas obronić? Wszystkie dowody, które znajdą, będą przeciwko nam. Jak udowodnię niewinność mojego ojca?

„Hej…” Usłyszałam cichy głos Luny Evelyn, która położyła mi rękę na ramieniu. „Wszystko w porządku. Nie martw się. Wierzymy ci,” spojrzałam na nią, a ona uśmiechnęła się do mnie łagodnie.

Dlaczego?

Dlaczego chce nam pomóc? Skąd wie, że jesteśmy niewinni? Czy nie jest wobec nas podejrzliwa jak Alpha Cassian?

„Zostaniemy tu dziś, ale jutro musimy wrócić do naszego stada. Nie martw się, zadbamy o twoje bezpieczeństwo przed powrotem,” poklepała mnie delikatnie po plecach.

Odwzajemniłam wymuszony uśmiech. Moja mama stała obok mnie. Była cicho i spuściła głowę. Serce mi pękało, widząc ją w takim stanie. Musiało być jej bardzo ciężko słyszeć słowa Alpha Cassiana o moim ojcu. Był dobrym człowiekiem, kochającym partnerem i wspaniałym ojcem. Nie zasłużył na to. Zdecydowanie nie zasłużył.

Przepraszam, tato… Nie potrafiłam cię odpowiednio obronić…

*

*

*

Obiad był niezręczny. Miałam wrażenie, że ja i mama nie pasujemy do tego stołu. Wszyscy, którzy przyjechali z nami do stada Darkwood, zostali przyjęci oprócz nas. Patrzyli na nas dziwnie i szeptali między sobą. Czułam dreszcze na skórze. Chciałam tylko skończyć obiad i jak najszybciej wyjść.

Niezręczną ciszę przerwała pani Ansaldo, matka Alpha Cassiana. „Evelyn, jak tam twoje dzieci? Minęło już tyle czasu odkąd ostatnio je widziałam. Na pewno bardzo urosły,” zapytała z radosnym uśmiechem.

Zobaczyłam, jak twarz Luny Evelyn rozjaśniła się na wspomnienie dzieci. Widziałam je tylko raz. Były piękne i miały wszystkie dobre cechy swoich rodziców. Jestem pewna, że w przyszłości będą potężnymi alfami.

„Andrian i Aron mają już dziesięć lat. Kilka miesięcy temu zaczęli trening.” Uśmiechnęła się promiennie.

„Naprawdę? Kto ich trenuje?”

„Rodzice Keirana i kilku zaufanych wojowników naszego stada. Robią duże postępy.”

„Imponujące,” powiedziała pani Ansaldo. „Zazwyczaj ludzie nie trenują swoich szczeniąt, dopóki nie skończą 15 lat, ale dobrze słyszeć, że twoje dzieci sobie radzą,” uśmiechnęła się.

„Na początku byłam przeciwna. Nie chciałam, żeby było im ciężko. To oni błagali mnie dniami i nocami, żebym się zgodziła.” Luna Evelyn pokręciła głową.

„To prawda,” przytaknął Alpha Keiran. „Nasze dzieci są bardzo zdeterminowane. Jak już coś postanowią, nie spoczną, dopóki tego nie zdobędą.” Zaśmiał się.

Pani Ansaldo uśmiechnęła się, po czym zwróciła się do bety i jego partnera. „A jak u was, Calvin i Rain? Jak wam się wiedzie?”

„Dobrze. Lepiej niż kiedykolwiek,” uśmiechnął się beta, przytulając swojego partnera i przyciągając go do siebie. Jego partner się zarumienił, a na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

„Planujemy adoptować dziecko,” powiedział omega z szerokim uśmiechem. Ten chłopak jest naprawdę piękny. Wyglądał jak anioł ze swoimi srebrno-blond włosami i niebieskimi oczami. Kiedy ich pierwszy raz spotkałam, on i Luna Evelyn mnie oczarowali.

„Naprawdę? To wspaniale.”

„Tak, to dziecko z naszego stada. Jego rodzice niedawno zginęli w wypadku. Ma dwa lata i nie ma nikogo, kto by się nim zajął, więc pomyśleliśmy, że powinniśmy go przygarnąć.” Powiedział podekscytowany.

Calvin, jego partner, spojrzał na niego z czułością, po czym pocałował go w głowę.

„Jesteście tacy czyści i uroczy. Niech bogini zawsze będzie z wami,” powiedziała pani Ansaldo z jasnym uśmiechem.

„To dziecko nie ma dziadków ani żadnych krewnych?” zapytał nagle Alpha Cassian.

„Nie, jego rodzice byli wyrzutkami zanim ich przyjęliśmy. Nie znamy ich rodziny,” odpowiedział Alpha Keiran.

„Przyjmujesz do swojego stada sporo wyrzutków, Keiran. Mam nadzieję, że to nie przysporzy ci problemów w przyszłości.”

Alpha Keiran westchnął. „Potrafisz zepsuć wszystkim nastrój, Cassian.” Powiedział, na co Alpha Cassian odpowiedział tylko śmiechem.

„A jak się ma to dziecko? Kto się nim teraz zajmuje?” zapytała partnera Bety pani Ansaldo.

„Mieszka w domu stada. Teraz opiekują się nim starsze omegi. Często go odwiedzamy i staramy się dowiedzieć, czy też nas polubił.” Odpowiedział.

„Rain praktycznie cały czas jest z dzieckiem. Nie przestaje o nim mówić. Teraz muszę walczyć o swoją porcję uwagi.” Zarechotał beta.

Jego partner westchnął i szturchnął go lekko w pierś. „To nieprawda. O ciebie też dbam. Po prostu dziecko jest zbyt urocze.” Zarumienił się.

„Żartuję tylko, aniele,” odpowiedział beta, po czym pocałował partnera w głowę.

„Jak ma na imię dziecko? Czy jeszcze nie ma imienia?” zapytała pani Ansaldo, upijając łyk soku.

„Ma. Nazywa się Rome.”

„Och, to świetne imię.”

„Rzadkie. Nigdy wcześniej go nie słyszałam, ale brzmi pięknie.” Przytaknął.

Dobrze było ich słuchać. Zarówno Luna Evelyn, jak i Rain mają kochających partnerów. Skłamałabym, mówiąc, że nie zazdroszczę im ich miłości. Naprawdę pragnę, by ktoś mnie tak pokochał.

Jak to jest być czyimś priorytetem?

Mam nadzieję, że kiedyś się o tym przekonam.

Po kilku minutach skończyliśmy obiad. Ludzie zaczęli się kręcić, poznając członków stada. Moja mama wróciła do pokoju, a ja mogłam tylko niezręcznie siedzieć w salonie.

Chciałam poznać członków stada Darkwood, ale nie byłam jeszcze ich oficjalnym członkiem. Ponieważ nie należałam do stada, unikali mnie jak zarazy. Niektórzy wręcz patrzyli na mnie z niechęcią i nie wiem, za co mnie tak nie akceptują. Mam nadzieję, że nie myślą, że kogoś zamordowałam.

Po kilku minutach bezowocnych prób nawiązania znajomości postanowiłam wrócić do swojego pokoju.

Spanie jest lepsze niż to, więc zdrzemnę się.

Ale chyba nie miałam dziś szczęścia, bo znów natknęłam się na ostatnią osobę, którą teraz chciałam zobaczyć. Próbowałam go zignorować i przejść obok, ale zatrzymał mnie, zanim zdążyłam to zrobić.

„Czujesz się obco?” zapytał.

Westchnęłam. „Nie jestem oficjalnym członkiem stada. Oczywiście, że czuję się obco.” Prychnęłam.

Alpha Cassian skrzyżował ramiona i oparł się o ścianę. „Rozbawiasz mnie, dzieciaku. Jak na wyrzutka i omegę masz naprawdę ostry język. Nie boisz się, co mogę ci zrobić?”

„Mój tata zawsze mi powtarzał, żebym nigdy nie czuła się słaba z powodu tego, kim jestem. Jestem wyrzutkiem. Przetrwałam na dziko dzięki swoim umiejętnościom. Jestem z tego dumna. I nigdy nie uważałam swojej drugiej płci za słabość. Czemu miałoby mnie to powstrzymywać przed mówieniem, co myślę?” Przewróciłam oczami.

Chciałam mu się odciąć wzrokiem, ale nie potrafiłam.

Jego oczy.

Nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Były tak intensywne.

„Gdybym nie odkrył, że był zdrajcą, pomyślałbym, że twój ojciec to jakiś święty.” Alpha Cassian zaśmiał się, wywołując mój wzrok na niego.

„Nie nazywaj go tak!” warknęłam, patrząc mu prosto w twarz.

Zobaczyłam, jak jego oczy pociemniały, gdy zrobił krok w moją stronę. Uderzyła mnie fala dominujących feromonów, gdy zawisł nade mną, sprawiając, że poczułam się przy nim jeszcze mniejsza.

„Albo co?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Predator

The Predator

86 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

86

Treść

Aa