passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest autor Yan Stellar

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

/

Rozdział 1

ROZDZIAŁ 1

Pełnia wisiała nad dziedzińcem Northcrest niczym blade oko, rzucając zimne srebrne światło na zgromadzenie. Wilki ze wszystkich zakątków terytorium poruszały się w ceremonialnych jedwabiach i skórze, stojąc w ciasnych grupach wokół ognisk.

Mira stała u boku Alfy Ronana Vale, z podniesioną brodą, dłonie ściśnięte. Ubierała się dziś starannie, sama zaplotła włosy, wygładziła dekolt sukni, której Ronan nigdy nie skomplementował. A mimo to trzymała się nadziei — słabej, głupiej, ale prawdziwej.

Usłyszała ich, zanim ich zobaczyła.

— Ona wciąż tu jest? — wyszeptał ktoś.

— Może wreszcie Alfa ją wymieni.

Mira nie drgnęła. Każdy cykl księżyca tłumiła własny ból w imię obowiązku.

Dziś wieczorem, powtarzała sobie, on mnie dostrzeże.

— Patrzcie, jak jej kości wystają spod tej sukni — mruknęła Amaris, moja szwagierka, mijając ją. — Może głodzenie się to jej pomysł na prezent. — Za nią popłynął śmiech, jak kroki.

Lady Virella, moja najdroższa teściowa, wcale nie szeptała.

— Szkoda mi krawców — powiedziała głośno, tak by wszyscy usłyszeli. — Tyle wysiłku, by przystroić pustą skorupę.

Mira milczała.

Ręka Ronana nie sięgnęła po jej dłoń. Jego wzrok pozostał utkwiony przed siebie, chłodny i nieprzenikniony. Zachowała sztywną postawę u jego boku, gdy wchodził na kamienny podest. Dziedziniec zamilkł, wyczekujący. Mira wzięła powolny oddech, serce biło jej w uszach. To było to.

— Moi ludzie — powiedział Ronan silnym głosem — dziś zbieramy się tutaj, by uhonorować księżyc i naszą przyszłość. Z tej okazji miło mi ogłosić początek moich zalotów do Lady Seraphine z Hollowpine.

Cisza pękła. Ktoś westchnął. Puchar upadł i roztrzaskał się. Mira stała bez ruchu, gdy dźwięk odpłynął z dziedzińca niczym podmuch wiatru. Seraphine stanęła obok niego, elegancka, nienaganna, przesuwając dłoń po ramieniu Ronana, jakby już do niej należało. Mira nie mogła się poruszyć.

Lady Virella uśmiechnęła się jak ostrze.

— Potrzebujemy prawdziwej Luny — powiedziała głośno i ostro. — Nie bezpłodnego, małego przybłędy.

Tłum rozszedł się w okrutnych szeptach. Pierś Miry uniosła się raz, gwałtownie i płytko. Wpatrywała się w Ronana, oczy szeroko otwarte. Nie odwzajemnił jej spojrzenia.

— Jestem twoją Luną — powiedziała Mira, głos jej drżał. — Oznaczyłeś mnie. Wybrałeś mnie.

Usta Ronana ledwie się poruszyły. — Mówiłem ci już, wierzę w poligamię. Czemu jesteś taka zaskoczona?

Potem odwrócił się od niej, jakby była nikim, odchodząc w blask księżyca z Seraphine u boku.

— Słyszałaś, co powiedział? — ktoś zachichotał za jej plecami.

— Biedaczka.

Mira wciągnęła powietrze — długo i ostro — a potem odwróciła się na pięcie. Jej kroki odbijały się echem głośniej niż ich śmiech.

— Czekaj, ona po prostu... odchodzi? — ktoś wyszeptał.

Nikt nie poszedł za nią.

Przeszła przez tłum, nie dotykając nikogo. Jakby nie wiedzieli, co zrobić z jej milczeniem.

Na skraju polany weszła na kamienną ścieżkę. Wiatr kąsał jej nagie ramiona. Obcasy stukały teraz wolniej, nieco szurając przy każdym kroku.

Gdy dotarła do dworu, jej dłonie drżały, chwytając za klamkę.

Klik.

W środku Mira zamknęła drzwi łagodnie. Rozpięła sukienkę wolnymi palcami. Jeden rękaw zsunął się. Potem drugi. Złożyła ją starannie, wygładzając zagniecenie, nim położyła ją na krześle.

Palce dotknęły boku szyi. Syknęła.

W łazience światło zabrzęczało, gdy się zapaliło. Wpatrywała się w lustro.

— Ogarnij się — szepnęła do swojego odbicia.

Jej stopa zadrżała, gdy cofnęła się o krok.

— Nie — sapnęła, zataczając się na bok.

Kolana uderzyły o podłogę głuchym łoskotem.

— Oddychaj — zacharczała, opierając jedną dłoń o ścianę. — Po prostu oddychaj.

Pokój nie odpowiedział niczym. Tylko ciszą. Przycisnęła dłoń do brzucha.

— No dalej — wyszeptała przez zaciśnięte zęby. — Nie rób mi tego. Nie teraz.

Głowa opadła jej do przodu. Przełknęła ślinę. Potem — kolejna fala. Rzuciła się w stronę toalety, ciągnąc się po zimnych płytkach.

— Już prawie — zachrypiała, ślizgając się dłonią, gdy chwytała brzeg muszli.

Szarpnięcie wyprzedziło jej próbę opanowania. Dźwięk odbił się echem. Jeszcze raz. I jeszcze.

Za każdym razem głośniej. Ostrzej.

— Nic mi nie jest — wymamrotała między spazmami, łzy paliły jej rzęsy.

To było kłamstwo.

Jej żołądek wywracał się nie od płaczu, lecz z czegoś głębiej, bardziej natarczywego. A jeśli jestem w ciąży? Myśl przemknęła w mroku jej umysłu, słaba, lecz uporczywa.

Nie. Pokręciła głową, próbując oddychać. To pewnie tylko stres.

Ale ta myśl powróciła, tym razem ostrzejsza, rozcinając zaprzeczenie. A jeśli naprawdę jestem w ciąży?

Szloch wyrwał się z jej gardła. Przycisnęła drżącą dłoń do brzucha, jakby mogła wyczuć prawdę ukrytą pod skórą.

Nie mogę być. Nie mogę—

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

Para unosiła się wokół ramion Miry, gdy siedziała na krawędzi wanny, szorując z siebie zaschnięty pot i wstyd. Woda była co najwyżej letnia, ale ledwie to zauważała. Jej umysł rozpadł się gdzieś pomiędzy głosem Ronana a żółcią w jej gardle. Każdy oddech bolał, ale nie tak jak dawniej. Teraz był to ból głębszy—jakby coś istotnego pękło.

Upuściła gąbkę do wody i przycisnęła ściereczkę do twarzy. Głos Ronana brzmiał tak spokojnie. Jakby zdrada była tylko formalnością.

"Wierzę w poligamię." Słowa paliły mocniej niż kiedykolwiek mogła woda w kąpieli.

Odchyliła głowę do tyłu, opierając ją o kafelkowaną ścianę, zamknęła oczy. Nie zawsze tak było. Kiedyś patrzył na nią, jakby była ważna.

Pamiętała, jak zobaczyła go po raz pierwszy: wysoki, pewny siebie, dziedzic przyszłości, która wydawała się niewyobrażalnie odległa od jej własnej. Ona była tylko adoptowaną córką lojalnego wojownika, wychowaną w cichej lojalności i posłuszeństwie. Ale gdy rozpoczął się księżycowy rytuał i ich spojrzenia się spotkały, więź rozbłysła. Wybrał ją. A przynajmniej tak sądziła.

Na początku to przypominało bajkę. Publicznie był czarujący, prywatnie intensywny. Ich więź była nowa i elektryzująca, przyciągała ich do siebie jak grawitacja. Jednak rzeczywistość szybko się wkradła. Ronan nie chciał Luny. Chciał symbolu, który dobrze prezentowałby się u jego boku, który nie odzywałby się nie w porę, który nie siniałby tak łatwo pod językiem jego matki.

Mira próbowała. Bogini, jak ona próbowała. Uczyła się dworskiej etykiety. Zmiękczała głos. Nosiła kolory, które lubił, śmiała się, gdy nie miała na to ochoty, znosiła kolacje, podczas których Lady Virella cięła ją uśmiechem. Wszystko po to, by to się udało. By być wystarczającą. Ale nigdy nie była.

Jej palce zacisnęły się na krawędzi wanny, gdy żołądek znów się skręcił. Więź nie pękła. Zgniła.

Do południa ubrała się w proste warstwy, naciągnęła głęboko kaptur i przemknęła tylnymi korytarzami domu watahy. Uzdrowicielki wciąż byłyby zajęte porannymi zabiegami. Zapukała cicho, z bijącym sercem, i weszła, nie czekając na odpowiedź.

W pomieszczeniu pachniało ziołami i gorącymi kamieniami. Uzdrowicielka Maren podniosła wzrok znad gotującego się czajnika, jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia.

„Luna Mira.”

„Po prostu Mira,” powiedziała szybko.

„Proszę.” Czoło Maren zmarszczyło się, ale skinęła głową.

„Czego potrzebujesz?” Głos Miry zadrżał. „Chyba mogę być...” Nie dokończyła zdania.

Twarz Maren złagodniała. Nic nie powiedziała, tylko wskazała Mirze małe łóżko do badania przy kominku. Proces był cichy. Sprawny. Mira wpatrywała się w drewniane belki na suficie, licząc sęki, gdy Maren pracowała. Gdy skończyła, uzdrowicielka skinęła krótko głową, z pewnością.

„Jesteś w ciąży.”

Mira nie uśmiechnęła się. Gardło jej się zacisnęło. Objęła się ramionami, nie ochronnie—lecz obronnie. Maren patrzyła na nią, jakby oczekiwała łez szczęścia, ale te nie przyszły.

„Gratuluję,” powiedziała uzdrowicielka łagodnie.

Mira pokręciła głową. „Nie.”

Uśmiech uzdrowicielki zgasł. „Czy... mam poinformować Alfę Ronana?”

Mira się zaśmiała. Krótko, gorzko, złamanie. „Wyrzucił mnie jak nic nie warte śmieci.”

Maren zamrugała, po czym skinęła raz głową. „Więc nie powiem nic.”

Na zewnątrz śnieg znów zaczął padać. Lekkie, suche płatki przykleiły się do jej peleryny. Mira szła szybko, trzymając głowę nisko, serce waliło z każdym krokiem. Nikt jej nie zatrzymał. Strażnicy jej nie wypytywali. Przesunęła się przez bramę jak cień.

Wróciła do swoich komnat po raz ostatni. Cisza przywitała ją jak stary towarzysz. Wyciągnęła podróżną torbę spod łóżka i spakowała się szybko—dwie tuniki, jeden płaszcz, para butów, sakiewka monet, którą ukryła kilka tygodni temu. Owinęła szalik wokół szyi i dotknęła brzucha.

Drzwi zaskrzypiały, gdy wychodziła, wiatr kąsał mocno.

„Idealna noc, by zniknąć,” mruknęła Mira, zaciągając płaszcz ciaśniej.

Zamarznięta trawa trzeszczała pod jej butami. Nikt się nie odwrócił. Nikt nie zawołał. Szła dalej.

„Bezpłodna,” powiedziała na głos, jakby sprawdzała ciężar tego słowa. Potem głośniej—

„Bezpłodna.”

Jej głos zadrżał. Zaśmiała się, krótko i gorzko.

„Patrzyli mi prosto w oczy, gdy to mówili. Jakbym była rozbitym szkłem, którego nie mogą się doczekać, by zmieść.”

Szła dalej. Minęła pola, strumień.

„Zgadnij, co, Virella?” powiedziała w zimno. „Twój ukochany syn nie tylko dotknął 'porażki.' On stworzył z nią życie.”

Zatrzymała się, by zaczerpnąć tchu. Dłonie przycisnęła do brzucha.

„Słyszysz?” wyszeptała. „Jesteś prawdziwy. I nikt z nich nie ma do ciebie prawa. Żaden.”

Godziny mijały. Głos miała ochrypły, gdy dotarła do granicy.

Drzewa piętrzyły się przed nią, ciemne i obojętne.

„Nie ma strażników,” zauważyła. „Oczywiście. Kto by chronił skraj niczego?”

Zrobiła krok naprzód, potem kolejny.

„Po prostu naprzód,” powiedziała sobie. „Zawsze naprzód.”

Jej kolana ugięły się raz. Złapała się niskiej gałęzi, oddech był nierówny.

„Idź dalej, Miro,” wysyczała przez zęby. „Przeżyłaś gorsze rzeczy niż zimno i wilki.”

W oddali krzyknął jastrząb. Spojrzała w niebo.

„Czuwaj nade mną, Bogini Księżyca,” wyszeptała. „Albo nie. Jestem przyzwyczajona do samotności.”

Wilki zawyły gdzieś przed nią.

Znowu położyła dłonie na brzuchu.

„Nie wiem, czy dam radę,” powiedziała dziecku. „Ale przysięgam, spróbuję. Zasługujesz na coś więcej niż ochłapy i ciszę.”

Odwróciła się ku drzewom.

„Niech nazwą mnie duchem. Przynajmniej duchy do nikogo nie należą.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

The Pregnant Rejected Princess of Northcrest

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa