passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The President's Secret Daughter - Rozdział #2 - autor Passion Master

The President's Secret Daughter

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Zorina stała w kuchni, sprawdzając tace z przekąskami i kierując personelem.

"Nie, serwetki idą ze sztućcami, nie z boku. Zachowajmy spójność nakryć stołu," poinstruowała spokojnym, ale stanowczym tonem.

To było doroczne przyjęcie rodzinne na koniec roku, tradycja zapoczątkowana przez zmarłą matkę Kaela, którą Zorina teraz kontynuowała bezbłędnie.

"Pani Veridan," szepnęła pokojówka, podchodząc niepewnie do Zoriny, "Pan Kael prosił, żeby osobiście nadzorowała pani kompozycje kwiatowe. Powiedział, że muszą pasować do sukni córki gubernatora."

Zorina znieruchomiała na moment, na jej twarzy przemknęło zdziwienie. "Córki gubernatora?"

"Tak, proszę pani," odpowiedziała pokojówka. "Będzie dziś obecna."

Zorina zmarszczyła brwi. Co córka gubernatora miała do roboty na rodzinnym przyjęciu Veridanów? Odsunęła tę myśl na bok, nie chcąc, by jej ciekawość zakłóciła wieczór. "Zajmę się tym. Dziękuję."

Chwilę później Kael wkroczył do kuchni, jak zawsze emanując władzą. "Zorino, kwiaty muszą być bez zarzutu," powiedział bez wstępu.

"Będą," zapewniła go, choć jego lekceważący ton zabolał.

"Dobrze," odpowiedział, już odwracając się do wyjścia.

"Kael," zawołała za nim Zorina, "czy jest coś szczególnego w dzisiejszym wieczorze? Wydajesz się niezwykle... zaangażowany."

Zatrzymał się, jego wyraz twarzy był nieodgadniony. "To koniec roku. Zawsze jest szczególny." Po tych słowach wyszedł, pozostawiając Zorinę z większą ilością pytań niż odpowiedzi.

Zorina nadzorowała każdy szczegół przygotowań. Osobiście układała karminowe róże i kremowe lilie w wysokich kryształowych wazonach, dbając, by były tak zachwycające jak zawsze.

Jadalnia lśniła w świetle wielkiego żyrandola, stół nakryty najlepszą porcelaną i srebrnymi sztućcami.

Jednak niepokój nie dawał jej spokoju. Wzmianka o córce gubernatora wciąż kołatała się w jej myślach.

Goście wysokiej rangi często uczestniczyli w przyjęciach Veridanów, ale nacisk Kaela na perfekcję tym razem wydawał się inny.

"Pani Veridan," zawołał jeden z pracowników, wyrywając ją z zamyślenia. "Goście zaczęli przybywać."

Zorina wygładziła swoją granatową suknię, jeden z niewielu luksusów, na które sobie pozwalała. Nie była nowa, ale leżała idealnie i miała nadzieję, że pomoże jej poczuć się mniej niewidzialną tego wieczoru.

Gdy weszła do wielkiego foyer, powietrze wypełnił dźwięk śmiechu i uprzejmych rozmów.

Zorina witała gości z wyćwiczoną gracją, jej uśmiech nie słabł, nawet gdy jej umysł wciąż pracował.

I wtedy śmiech zdawał się stawać głośniejszy, jaśniejszy. Do pomieszczenia weszła kobieta, jej obecność przyciągała uwagę.

Liora Hestrel, córka gubernatora, wkroczyła w szmaragdowej sukni, która połyskiwała jak światło słoneczne na wodzie.

"Kael!" zawołała Liora głosem jak dzwoneczki. Przeszła przez pokój z łatwością, jej oczy utkwione w nim.

Kael przywitał ją uśmiechem, którego Zorina nie pamiętała, by kiedykolwiek jej podarował.

"Lioro," powiedział ciepło, biorąc jej dłoń. "Wyglądasz oszałamiająco."

Zorina stała z daleka, obserwując tę wymianę. Jej żołądek się skręcił, choć nie potrafiła dokładnie określić dlaczego.

Kael był uprzejmy dla wszystkich gości, ale w jego tonie była intymność, miękkość w spojrzeniu, która sprawiła, że jej serce zamarło.

"Proszę wszystkich o uwagę," zagrzmiał głos Kaela, wyrywając Zorinę z zamyślenia. "Mam ważne ogłoszenie."

Pokój ucichł, wszystkie oczy zwróciły się ku niemu. Zorina podeszła bliżej, jej puls przyspieszył. Kael uniósł kieliszek, jego uśmiech był szeroki.

"Dziś chcę podzielić się radosną nowiną," zaczął ciepłym, niemal intymnym tonem. "Liora i ja pobierzemy się za miesiąc. Ten związek nie tylko wzmacnia więzi naszej rodziny z gubernatorem, ale jest czymś, na co osobiście czekałem od dawna."

Świat Zoriny zawirował.

Ślub?

Jej usta rozchyliły się w szoku, gdy pokój wybuchnął uprzejmymi brawami. Szukała na twarzy Kaela jakiegoś znaku, że to okrutny żart, ale on nawet na nią nie spojrzał.

"Kael," powiedziała, jej głos przebił się przez oklaski. "Czy mogę z tobą porozmawiać?"

Zmarszczył brwi, ale skinął głową, prowadząc ją do spokojniejszego kąta.

"Co to ma znaczyć?" zażądała, jej ton był cichy, ale drżący z emocji. "Żenisz się z kimś innym?"

Wyraz twarzy Kaela był spokojny jak zawsze. "Tak. Poligamia jest tu legalna, Zorino. Nie widzę, dlaczego to problem."

Jej serce waliło. "Nie widzisz, dlaczego to problem?" powtórzyła, niedowierzanie przebrzmiewało w każdym słowie. "Jestem twoją żoną, Kael. Czy w ogóle rozważyłeś, co ja czuję?"

Spojrzenie Kaela stwardniało. "Uczucia nie mają z tym nic wspólnego. To strategiczna decyzja. Nasza rodzina zyskuje wpływy, a ja—" przerwał, jego usta wykrzywiły się w uśmieszku—"ja zyskuję szczęście."

"Szczęście?" głos Zoriny się załamał. "A co z poświęceniami, które ja poniosłam?"

"Poświęcenie?" prychnął Kael. "Zorino, jesteś córką nikogo. Gdyby nie mój ojciec, nawet by cię tu nie było."

Jego słowa uderzyły jak fizyczny cios. Zorina wpatrywała się w niego, jej gardło się zacisnęło.

"Rozumiem," szepnęła. "Więc tak mnie zawsze postrzegałeś."

Kael westchnął niecierpliwie. "Nie mam czasu na te dramaty. Decyzja jest ostateczna. Pozostaniesz w gospodarstwie i oczekuję, że będziesz się zachowywać stosownie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

"Czy to nie jest przypadkiem jej dom?"

Szept był wystarczająco głośny, by Zorina go usłyszała, przechodząc obok dwóch kobiet stojących przy stole szwedzkim.

Ich spojrzenia powędrowały ku niej, a potem ku środkowi sali balowej, gdzie stali Kael i Liora, trzymając się za ręce.

Uścisk Zoriny na tacy, którą niosła, się nasilił, ale zachowała spokój. Cały dzień poświęciła, by ten wieczór przebiegł bez zarzutu, lecz nikt nie zdawał się zauważać jej wysiłków.

Zamiast tego, wszystkie oczy były skierowane na Liorę, domniemany klejnot wieczoru.

„Zorina!” Wysoki głos Liory przeszył powietrze, uciszając szepty.

Zorina odwróciła się, jej kroki były wyważone, gdy szła w stronę pary. Uśmiech Liory był słodki, ale jej ton daleki od tego.

„Czy mogłabyś być tak miła i poinformować personel, że obsługa deseru trwa za długo? To strasznie kłopotliwe na tak wspaniałej imprezie, nie sądzisz?” Oczy Liory błyszczały z udawaną troską.

Kael nic nie powiedział, popijając szampana, jego oczy błądziły po tłumie, jakby jego żona nie istniała.

„Zajmę się tym,” odpowiedziała Zorina równomiernie, choć słowa smakowały gorzko na jej języku.

Gdy odwróciła się, by odejść, głos Liory zatrzymał ją ponownie. „Och, i Zorina?”

Zorina zatrzymała się, jej plecy były proste. „Tak?”

Uśmiech Liory poszerzył się, ociekając fałszywym urokiem. „Mogłabyś chcieć zapisać kilka notatek na temat organizacji takiego wydarzenia. Nie chciałabym, żebyś czuła się przyćmiona we własnym domu.”

Pokój wybuchł uprzejmym śmiechem, choć Zorina zauważyła, że niektórzy goście odwracali wzrok, nieswojo z widoczną zniewagą.

Kael delikatnie się zaśmiał, pochylając się bliżej Liory. „Nauczy się,” powiedział lekceważąco.

Zorina poczuła ukłucie upokorzenia, ale odmówiła okazania tego. Skinęła Liorze krótko głową i odeszła, jej serce mocno biło w piersi.

Kiedy oddaliła się od sali balowej, zatrzymała się na pewną odległość i odwróciła, by obserwować, jak Kael i Liora kąpią się w uwadze tłumu.

Liora śmiała się z czegoś, co powiedział Kael, jej ręka spoczywała na jego ramieniu zaborczo.

„Wyjątkowa para, prawda?”

Zorina odwróciła się, by zobaczyć swojego teścia, Lorda Veridana, stojącego obok niej. Jego oczy, ostre i znające, były utkwione w parze.

„Wyjątkowa,” odpowiedziała Zorina, jej głos był płaski.

Spojrzał na nią, jego wyraz twarzy był nieczytelny. „I co zamierzasz z tym zrobić?”

Pytanie zaskoczyło ją. „Co z tym zrobić?”

„Nie jesteś kimś, kto siedzi cicho i pozwala światu po tobie deptać, Zorina,” powiedział, jego ton był niski. „Nie sprowadziłem cię do tej rodziny, byś była tylko obserwatorką.”

Zorina spojrzała na niego, szukając w jego twarzy jakiegoś znaku mężczyzny, który kiedyś okazał jej życzliwość. „Sprowadziłeś mnie tutaj, bym służyła ambicjom Kaela. Tym właśnie dla niego zawsze byłam—narzędziem.”

Jego oczy zwęziły się. „Kael nie rozumie wartości tego, co ma. Ale to nie znaczy, że powinnaś pozwalać jemu ani nikomu innemu cię umniejszać.”

Zanim zdążyła odpowiedzieć, odszedł, pozostawiając ją samą ze swoimi myślami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

"Dlaczego ta sól jest zbyt mocna, Zorina?"

Przenikliwy głos przebił się przez jej myśli, gdy kładła ostatnie danie na długim stole, a słodki aromat świeżo zaparzonej kawy unosił się w powietrzu.

To była Kaela, młodsza siostra jej męża, patrząc na swój talerz, jakby zawierał truciznę. Z hukiem upuściła widelec. "Chcesz nas wszystkich zabić tą solą?"

Żuchwa Zoriny zacisnęła się. Zazwyczaj zbyłaby to wymuszonym uśmiechem lub uprzejmymi przeprosinami. Ale nie dzisiaj. Nie po wszystkim.

„Co masz na myśli?” Zorina rzuciła ostro, jej głos był ostrzejszy, niż zamierzała. „Jeśli masz problem, może powinnaś zacząć sama chodzić do kuchni i gotować swoje posiłki.”

Oczy Kaeli rozszerzyły się w niedowierzaniu. „Słucham?” wypluła, wstając z krzesła. „Śmiesz mówić do mnie w ten sposób? Ty, która powinnaś być w kuchni od samego początku? Jesteś niczym więcej niż—”

Zorina wybuchnęła gorzkim śmiechem, potrząsając głową, gdy postawiła dzbanek soku, który miała w ręce. „Myślisz, że powinnam być w kuchni?” powiedziała, jej głos drżał z gniewu. „Czy zdajesz sobie sprawę, ile zrobiłam dla tej rodziny? Ile poświęciłam? Nie wytrzymałabyś jednego dnia w moich butach.”

Twarz Kaeli zrobiła się czerwona z wściekłości. „Poświęcenie? Nie rozśmieszaj mnie. Nic nie zrobiłaś, tylko żyjesz z bogactwa mojego brata. Powinnaś być wdzięczna, że w ogóle pozwalamy ci tu mieszkać.”

Oddech Zoriny zaciął się. Paznokcie wbiły się w dłonie, gdy walczyła, by powstrzymać słowa zagrażające wypłynięciem. Zanim zdążyła odpowiedzieć, do jadalni weszła jej teściowa, z twarzą skrzywioną z irytacji.

„Co tu się dzieje?” zażądała Lady Veridan, wbijając spojrzenie w Zorinę. „Dlaczego kłócisz się z Kaelą?”

„Zapytaj swoją córkę,” Zorina odpowiedziała chłodno, spotykając wzrok teściowej.

Wargi Lady Veridan wykrzywiły się w drwiącym uśmiechu. „To właśnie problem z tobą. Zawsze taka arogancka, zawsze taka... trudna. Od początku mówiłam Kaelowi, że nie jesteś odpowiednia dla tej rodziny.”

Kontrola Zoriny pękła. „Arogancka? Trudna?” powtórzyła, jej głos się podniósł. „Czy to nazywasz stawaniem w obronie siebie po byciu traktowaną jak służąca we własnym domu?”

„Służąca?” Lady Veridan prychnęła. „Nie dramatyzuj, Zorina. Jesteś tylko rozgoryczona przez córkę gubernatora. Jesteś zazdrosna, i to widać.”

Słowa uderzyły Zorinę jak policzek. Odwróciła się gwałtownie, by spojrzeć na starszą kobietę, jej oczy płonęły. „Zazdrosna?” wysyczała. „Myślisz, że chodzi o zazdrość? Twój syn zrobił ze mnie pośmiewisko przed całym światem zeszłej nocy. Ogłosił swoje zaręczyny z inną kobietą bez choćby słowa do mnie. A teraz masz czelność obwiniać mnie?”

Lady Veridan otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale Zorina jej nie pozwoliła.

„Nie,” kontynuowała Zorina, jej głos drżał z furii. „To nie chodzi o zazdrość. Chodzi o szacunek. Coś, czego nigdy nie otrzymałam od nikogo w tej rodzinie, mimo wszystkiego, co zrobiłam.”

W tym momencie drzwi do jadalni otworzyły się i wszedł Kael, z marynarką przewieszoną przez ramię. Wyglądał na zmęczonego, ale w jego krokach była pewna arogancja, która sprawiła, że krew Zoriny zawrzała.

Był nieobecny przez całą noc, prawdopodobnie z Liorą, a Zorinie nawet nie zależało. Spała na kanapie w swoim salonie, zbyt zdegustowana myślą o spaniu na łóżku, które zawsze dzieliła z nim.

„Dzień dobry,” powiedział Kael swobodnie, jakby napięcie w pokoju nie istniało. Rozejrzał się, jego oczy w końcu spoczęły na Zorinie. „Czy śniadanie jest gotowe?”

Zorina zaśmiała się, gorzko, bez cienia humoru, co przyciągnęło uwagę wszystkich. „Śniadanie? Naprawdę, Kael? To cię obchodzi w tej chwili?”

Kael zmarszczył brwi, wyraźnie zdezorientowany. „O czym ty mówisz?”

Wzięła głęboki oddech, jej ręce drżały, gdy stanęła przed nim. To był koniec. Nie mogła już tego znieść. „Wiesz co? Skończyłam,” powiedziała, jej głos był jasny i stanowczy.

„Skończyłaś z czym?” zapytał Kael, jego ton był niecierpliwy.

Zorina odwróciła się, jej wzrok przemykając po pokoju, przyglądając się zszokowanym twarzom jej teściów. „Skończyłam z graniem posłusznej żony zamienionej w niewolnicę dla was wszystkich,” powiedziała, jej głos stawał się głośniejszy z każdym słowem.

Potem odwróciła się do Kaela, jej oczy płonęły od niewylanych łez. „A ty,” powiedziała, jej głos lekko się załamał. „Chcę rozwodu.”

Pokój zamilkł, ciężar jej słów zawisł w powietrzu niczym burza, która zaraz się rozpęta.

Kaela westchnęła głośno, jej ręka powędrowała do ust. Lady Veridan wyglądała, jakby otrzymała policzek. A Kael... Kael po prostu wpatrywał się w nią, jego twarz była blada z szoku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The President's Secret Daughter

The President's Secret Daughter

160 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

160

Treść

Aa