"Czy to nie jest przypadkiem jej dom?"
Szept był wystarczająco głośny, by Zorina go usłyszała, przechodząc obok dwóch kobiet stojących przy stole szwedzkim.
Ich spojrzenia powędrowały ku niej, a potem ku środkowi sali balowej, gdzie stali Kael i Liora, trzymając się za ręce.
Uścisk Zoriny na tacy, którą niosła, się nasilił, ale zachowała spokój. Cały dzień poświęciła, by ten wieczór przebiegł bez zarzutu, lecz nikt nie zdawał się zauważać jej wysiłków.
Zamiast tego, wszystkie oczy były skierowane na Liorę, domniemany klejnot wieczoru.
„Zorina!” Wysoki głos Liory przeszył powietrze, uciszając szepty.
Zorina odwróciła się, jej kroki były wyważone, gdy szła w stronę pary. Uśmiech Liory był słodki, ale jej ton daleki od tego.
„Czy mogłabyś być tak miła i poinformować personel, że obsługa deseru trwa za długo? To strasznie kłopotliwe na tak wspaniałej imprezie, nie sądzisz?” Oczy Liory błyszczały z udawaną troską.
Kael nic nie powiedział, popijając szampana, jego oczy błądziły po tłumie, jakby jego żona nie istniała.
„Zajmę się tym,” odpowiedziała Zorina równomiernie, choć słowa smakowały gorzko na jej języku.
Gdy odwróciła się, by odejść, głos Liory zatrzymał ją ponownie. „Och, i Zorina?”
Zorina zatrzymała się, jej plecy były proste. „Tak?”
Uśmiech Liory poszerzył się, ociekając fałszywym urokiem. „Mogłabyś chcieć zapisać kilka notatek na temat organizacji takiego wydarzenia. Nie chciałabym, żebyś czuła się przyćmiona we własnym domu.”
Pokój wybuchł uprzejmym śmiechem, choć Zorina zauważyła, że niektórzy goście odwracali wzrok, nieswojo z widoczną zniewagą.
Kael delikatnie się zaśmiał, pochylając się bliżej Liory. „Nauczy się,” powiedział lekceważąco.
Zorina poczuła ukłucie upokorzenia, ale odmówiła okazania tego. Skinęła Liorze krótko głową i odeszła, jej serce mocno biło w piersi.
Kiedy oddaliła się od sali balowej, zatrzymała się na pewną odległość i odwróciła, by obserwować, jak Kael i Liora kąpią się w uwadze tłumu.
Liora śmiała się z czegoś, co powiedział Kael, jej ręka spoczywała na jego ramieniu zaborczo.
„Wyjątkowa para, prawda?”
Zorina odwróciła się, by zobaczyć swojego teścia, Lorda Veridana, stojącego obok niej. Jego oczy, ostre i znające, były utkwione w parze.
„Wyjątkowa,” odpowiedziała Zorina, jej głos był płaski.
Spojrzał na nią, jego wyraz twarzy był nieczytelny. „I co zamierzasz z tym zrobić?”
Pytanie zaskoczyło ją. „Co z tym zrobić?”
„Nie jesteś kimś, kto siedzi cicho i pozwala światu po tobie deptać, Zorina,” powiedział, jego ton był niski. „Nie sprowadziłem cię do tej rodziny, byś była tylko obserwatorką.”
Zorina spojrzała na niego, szukając w jego twarzy jakiegoś znaku mężczyzny, który kiedyś okazał jej życzliwość. „Sprowadziłeś mnie tutaj, bym służyła ambicjom Kaela. Tym właśnie dla niego zawsze byłam—narzędziem.”
Jego oczy zwęziły się. „Kael nie rozumie wartości tego, co ma. Ale to nie znaczy, że powinnaś pozwalać jemu ani nikomu innemu cię umniejszać.”
Zanim zdążyła odpowiedzieć, odszedł, pozostawiając ją samą ze swoimi myślami.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Dlaczego ta sól jest zbyt mocna, Zorina?"
Przenikliwy głos przebił się przez jej myśli, gdy kładła ostatnie danie na długim stole, a słodki aromat świeżo zaparzonej kawy unosił się w powietrzu.
To była Kaela, młodsza siostra jej męża, patrząc na swój talerz, jakby zawierał truciznę. Z hukiem upuściła widelec. "Chcesz nas wszystkich zabić tą solą?"
Żuchwa Zoriny zacisnęła się. Zazwyczaj zbyłaby to wymuszonym uśmiechem lub uprzejmymi przeprosinami. Ale nie dzisiaj. Nie po wszystkim.
„Co masz na myśli?” Zorina rzuciła ostro, jej głos był ostrzejszy, niż zamierzała. „Jeśli masz problem, może powinnaś zacząć sama chodzić do kuchni i gotować swoje posiłki.”
Oczy Kaeli rozszerzyły się w niedowierzaniu. „Słucham?” wypluła, wstając z krzesła. „Śmiesz mówić do mnie w ten sposób? Ty, która powinnaś być w kuchni od samego początku? Jesteś niczym więcej niż—”
Zorina wybuchnęła gorzkim śmiechem, potrząsając głową, gdy postawiła dzbanek soku, który miała w ręce. „Myślisz, że powinnam być w kuchni?” powiedziała, jej głos drżał z gniewu. „Czy zdajesz sobie sprawę, ile zrobiłam dla tej rodziny? Ile poświęciłam? Nie wytrzymałabyś jednego dnia w moich butach.”
Twarz Kaeli zrobiła się czerwona z wściekłości. „Poświęcenie? Nie rozśmieszaj mnie. Nic nie zrobiłaś, tylko żyjesz z bogactwa mojego brata. Powinnaś być wdzięczna, że w ogóle pozwalamy ci tu mieszkać.”
Oddech Zoriny zaciął się. Paznokcie wbiły się w dłonie, gdy walczyła, by powstrzymać słowa zagrażające wypłynięciem. Zanim zdążyła odpowiedzieć, do jadalni weszła jej teściowa, z twarzą skrzywioną z irytacji.
„Co tu się dzieje?” zażądała Lady Veridan, wbijając spojrzenie w Zorinę. „Dlaczego kłócisz się z Kaelą?”
„Zapytaj swoją córkę,” Zorina odpowiedziała chłodno, spotykając wzrok teściowej.
Wargi Lady Veridan wykrzywiły się w drwiącym uśmiechu. „To właśnie problem z tobą. Zawsze taka arogancka, zawsze taka... trudna. Od początku mówiłam Kaelowi, że nie jesteś odpowiednia dla tej rodziny.”
Kontrola Zoriny pękła. „Arogancka? Trudna?” powtórzyła, jej głos się podniósł. „Czy to nazywasz stawaniem w obronie siebie po byciu traktowaną jak służąca we własnym domu?”
„Służąca?” Lady Veridan prychnęła. „Nie dramatyzuj, Zorina. Jesteś tylko rozgoryczona przez córkę gubernatora. Jesteś zazdrosna, i to widać.”
Słowa uderzyły Zorinę jak policzek. Odwróciła się gwałtownie, by spojrzeć na starszą kobietę, jej oczy płonęły. „Zazdrosna?” wysyczała. „Myślisz, że chodzi o zazdrość? Twój syn zrobił ze mnie pośmiewisko przed całym światem zeszłej nocy. Ogłosił swoje zaręczyny z inną kobietą bez choćby słowa do mnie. A teraz masz czelność obwiniać mnie?”
Lady Veridan otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale Zorina jej nie pozwoliła.
„Nie,” kontynuowała Zorina, jej głos drżał z furii. „To nie chodzi o zazdrość. Chodzi o szacunek. Coś, czego nigdy nie otrzymałam od nikogo w tej rodzinie, mimo wszystkiego, co zrobiłam.”
W tym momencie drzwi do jadalni otworzyły się i wszedł Kael, z marynarką przewieszoną przez ramię. Wyglądał na zmęczonego, ale w jego krokach była pewna arogancja, która sprawiła, że krew Zoriny zawrzała.
Był nieobecny przez całą noc, prawdopodobnie z Liorą, a Zorinie nawet nie zależało. Spała na kanapie w swoim salonie, zbyt zdegustowana myślą o spaniu na łóżku, które zawsze dzieliła z nim.
„Dzień dobry,” powiedział Kael swobodnie, jakby napięcie w pokoju nie istniało. Rozejrzał się, jego oczy w końcu spoczęły na Zorinie. „Czy śniadanie jest gotowe?”
Zorina zaśmiała się, gorzko, bez cienia humoru, co przyciągnęło uwagę wszystkich. „Śniadanie? Naprawdę, Kael? To cię obchodzi w tej chwili?”
Kael zmarszczył brwi, wyraźnie zdezorientowany. „O czym ty mówisz?”
Wzięła głęboki oddech, jej ręce drżały, gdy stanęła przed nim. To był koniec. Nie mogła już tego znieść. „Wiesz co? Skończyłam,” powiedziała, jej głos był jasny i stanowczy.
„Skończyłaś z czym?” zapytał Kael, jego ton był niecierpliwy.
Zorina odwróciła się, jej wzrok przemykając po pokoju, przyglądając się zszokowanym twarzom jej teściów. „Skończyłam z graniem posłusznej żony zamienionej w niewolnicę dla was wszystkich,” powiedziała, jej głos stawał się głośniejszy z każdym słowem.
Potem odwróciła się do Kaela, jej oczy płonęły od niewylanych łez. „A ty,” powiedziała, jej głos lekko się załamał. „Chcę rozwodu.”
Pokój zamilkł, ciężar jej słów zawisł w powietrzu niczym burza, która zaraz się rozpęta.
Kaela westchnęła głośno, jej ręka powędrowała do ust. Lady Veridan wyglądała, jakby otrzymała policzek. A Kael... Kael po prostu wpatrywał się w nią, jego twarz była blada z szoku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lady Veridan pierwsza przerwała ciszę. "Chcesz rozwodu, Zorino? Naprawdę? Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę z powagi tego, co właśnie powiedziałaś?"
Zorina stała niewzruszona, jej głos był spokojny. "Nie obchodzi mnie to. Chcę rozwodu i nie zmienię zdania."
Kael prychnął, odchylając się na krześle z wyrazem obojętności. "Rozwód? Bądźmy szczerzy—to małżeństwo nigdy nie było z miłości. Ożeniłem się z tobą, bo Ojciec ci współczuł i uważał, że zasługujesz na rodzinę. Teraz jestem zakochany w Liorze, a ty się o to złościsz?"
Dłoń Zoriny drgnęła, jej paznokcie wbiły się w dłoń, powstrzymując ją przed wymierzeniem mu policzka. "Złoszczę się? Myślisz, że chodzi tu o zazdrość?" powiedziała, jej głos drżał z ledwo powstrzymywanej złości.
Kael uśmiechnął się z przekąsem. "Poligamia jest tu legalna, prawda? Czemu robisz z tego taki wielki problem?"
Lady Veridan, siedząca po drugiej stronie pokoju, wtrąciła się jadowicie. "Ma rację, Zorino. Znasz nasze zwyczaje. Dlaczego musisz być taka dramatyczna w sprawie całkowicie akceptowalnej tradycji?"
Kaela, młodsza siostra Kaela, dodała swoją uszczypliwość, jej głos ociekał drwiną. "Szczerze mówiąc, dobra riddance. Ale będzie mi brakowało twojej obecności w kuchni. Przynajmniej oszczędzałaś służącym pracy, gotując razem z nimi. Teraz wreszcie będą mogły słuchać moich poleceń bez twojego wtrącania się."
Pierś Zoriny płonęła mieszanką upokorzenia i wściekłości. Zwróciła się do Kaela, jej głos był stanowczy, decyzja nieodwołalna. "Rozwodzę się z tobą, Kael. I to jest ostateczne."
Kael uniósł brew, wyraźnie rozbawiony. "Nie możesz mówić poważnie."
"Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna," odparła Zorina. "Daję ci wybór—ja albo ona. Nie możesz mieć obu."
Śmiech Kaela wypełnił pokój, ostry i szyderczy. "Wybrać ciebie? Zorino, wybrałbym Liorę zamiast ciebie tysiąc razy. Wiedziałaś o tym w momencie, gdy ogłosiłem nasze zaręczyny."
Usta Zoriny zacisnęły się w cienką linię. Spodziewała się, że to powie, ale usłyszenie tego na głos zabolało bardziej, niż przewidywała. Skinęła powoli głową, jakby coś sobie potwierdzając.
"Dobrze," powiedziała tonem zimniejszym niż lód. "Więc to koniec. Przygotuję umowę rozwodową i pójdziemy do sądu dzisiaj po południu."
Uśmieszek Kaela zniknął, zastąpiony zmieszaniem i lekkim rozdrażnieniem. "Dzisiaj po południu? Nie bądź śmieszna. Nie mogę dać ci rozwodu teraz. Nie przed ślubem z Liorą. Rozwód przed nowym małżeństwem to zły omen."
Oczy Zoriny zwęziły się, jej cierpliwość niebezpiecznie się kończyła. "Nie obchodzą mnie twoje przesądy. Jeśli odmówisz dania mi tego, czego chcę, nie będę miała wyboru i sama odwiedzę gubernatora, by powiedzieć mu, że się z tobą rozwodzę."
Oczy Kaela rozszerzyły się, a pokój wypełniły westchnienia. Nawet Lady Veridan wyglądała na szczerze zaalarmowaną, jej spokojna fasada pękła.
"Nie ośmielisz się," wysyczał Kael, jego głos przepełniony niedowierzaniem.
Spojrzenie Zoriny spotkało się z jego, niewzruszone. "Sprawdź mnie."
Przesuń w górę, aby kontynuować