passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The President's Secret Daughter - Rozdział #5 - autor Passion Master

The President's Secret Daughter

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Lady Veridan pierwsza przerwała ciszę. "Chcesz rozwodu, Zorino? Naprawdę? Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę z powagi tego, co właśnie powiedziałaś?"

Zorina stała niewzruszona, jej głos był spokojny. "Nie obchodzi mnie to. Chcę rozwodu i nie zmienię zdania."

Kael prychnął, odchylając się na krześle z wyrazem obojętności. "Rozwód? Bądźmy szczerzy—to małżeństwo nigdy nie było z miłości. Ożeniłem się z tobą, bo Ojciec ci współczuł i uważał, że zasługujesz na rodzinę. Teraz jestem zakochany w Liorze, a ty się o to złościsz?"

Dłoń Zoriny drgnęła, jej paznokcie wbiły się w dłoń, powstrzymując ją przed wymierzeniem mu policzka. "Złoszczę się? Myślisz, że chodzi tu o zazdrość?" powiedziała, jej głos drżał z ledwo powstrzymywanej złości.

Kael uśmiechnął się z przekąsem. "Poligamia jest tu legalna, prawda? Czemu robisz z tego taki wielki problem?"

Lady Veridan, siedząca po drugiej stronie pokoju, wtrąciła się jadowicie. "Ma rację, Zorino. Znasz nasze zwyczaje. Dlaczego musisz być taka dramatyczna w sprawie całkowicie akceptowalnej tradycji?"

Kaela, młodsza siostra Kaela, dodała swoją uszczypliwość, jej głos ociekał drwiną. "Szczerze mówiąc, dobra riddance. Ale będzie mi brakowało twojej obecności w kuchni. Przynajmniej oszczędzałaś służącym pracy, gotując razem z nimi. Teraz wreszcie będą mogły słuchać moich poleceń bez twojego wtrącania się."

Pierś Zoriny płonęła mieszanką upokorzenia i wściekłości. Zwróciła się do Kaela, jej głos był stanowczy, decyzja nieodwołalna. "Rozwodzę się z tobą, Kael. I to jest ostateczne."

Kael uniósł brew, wyraźnie rozbawiony. "Nie możesz mówić poważnie."

"Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna," odparła Zorina. "Daję ci wybór—ja albo ona. Nie możesz mieć obu."

Śmiech Kaela wypełnił pokój, ostry i szyderczy. "Wybrać ciebie? Zorino, wybrałbym Liorę zamiast ciebie tysiąc razy. Wiedziałaś o tym w momencie, gdy ogłosiłem nasze zaręczyny."

Usta Zoriny zacisnęły się w cienką linię. Spodziewała się, że to powie, ale usłyszenie tego na głos zabolało bardziej, niż przewidywała. Skinęła powoli głową, jakby coś sobie potwierdzając.

"Dobrze," powiedziała tonem zimniejszym niż lód. "Więc to koniec. Przygotuję umowę rozwodową i pójdziemy do sądu dzisiaj po południu."

Uśmieszek Kaela zniknął, zastąpiony zmieszaniem i lekkim rozdrażnieniem. "Dzisiaj po południu? Nie bądź śmieszna. Nie mogę dać ci rozwodu teraz. Nie przed ślubem z Liorą. Rozwód przed nowym małżeństwem to zły omen."

Oczy Zoriny zwęziły się, jej cierpliwość niebezpiecznie się kończyła. "Nie obchodzą mnie twoje przesądy. Jeśli odmówisz dania mi tego, czego chcę, nie będę miała wyboru i sama odwiedzę gubernatora, by powiedzieć mu, że się z tobą rozwodzę."

Oczy Kaela rozszerzyły się, a pokój wypełniły westchnienia. Nawet Lady Veridan wyglądała na szczerze zaalarmowaną, jej spokojna fasada pękła.

"Nie ośmielisz się," wysyczał Kael, jego głos przepełniony niedowierzaniem.

Spojrzenie Zoriny spotkało się z jego, niewzruszone. "Sprawdź mnie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Zorina stała wyprostowana przed wielkimi bramami rezydencji gubernatora, jej determinacja była niewzruszona jak poranne słońce. "Przekażcie gubernatorowi," powiedziała do strażników stanowczym głosem, "że Celestina Aldara przyszła się z nim zobaczyć."

Strażnicy wymienili szybkie spojrzenia, po czym lekko się ukłonili. "Natychmiast, Pani."

Kilka minut później drzwi się otworzyły i Zorina została wprowadzona do luksusowego salonu. Gubernator wstał, gdy tylko weszła, jego oczy rozszerzyły się w geście rozpoznania.

"Celestina Aldara!" wykrzyknął, jego głos był mieszanką zaskoczenia i szacunku. "Czemu zawdzięczam tę nieoczekiwaną wizytę? I jak się miewa prezydent?"

Zorina wdzięcznie uklękła, pochylając głowę. "Przychodzę do ciebie jak dziecko, mój Panie."

Gubernator wystąpił do przodu, gestem nakazując jej wstać. "Wstań, Celestino. To nie miejsce na takie formalności. Teraz powiedz mi, co cię tu sprowadza?"

Prostując się, Zorina wzięła głęboki oddech. "Jestem żoną Kaela Veridana," oznajmiła, jej głos był pewny, ale przenikliwy. "Tego samego mężczyzny, którego twoja córka ma poślubić."

Szczęka gubernatora opadła, gdy cofnął się o krok. "Ty? Zamężna z Kaelem?" Jego głos wzniósł się z niedowierzaniem. "O mój Boże."

Wyraz twarzy Zoriny pozostał spokojny, choć jej serce biło gwałtownie.

Gubernator przemierzał pokój, przeczesując włosy ręką. "To zmienia wszystko. Nie mogę pozwolić Liorze wejść w taki związek, nie gdy ty - córka prezydenta - jesteś już jego żoną."

"Nie," Zorina stanowczo przerwała, kręcąc głową. "Nie po to tu przyszłam."

Gubernator odwrócił się do niej, dezorientacja zaciemniła jego rysy. "Więc czego szukasz?"

"Rozwodu," oświadczyła Zorina niewzruszonym tonem. "Nie obchodzi mnie, czy Kael poślubi twoją córkę czy kogoś innego. Chcę tylko mojej wolności. Potrzebuję twojego wsparcia, by upewnić się, że ten rozwód nastąpi, nawet jeśli opóźni to ślub Kaela z Liorą na jakiś czas."

Gubernator zawahał się, marszcząc brwi. "Rozwód przed nowym małżeństwem jest uważany za zły omen," wymamrotał.

Usta Zoriny drgnęły z niecierpliwości. "Gubernatorze, nie interesują mnie omeny ani tradycje. Potrzebuję odzyskać swoje życie, a jeśli opóźnienie ich ślubu o rok lub więcej jest tym, czego potrzeba, niech tak będzie."

Gubernator powoli skinął głową, zrozumienie pojawiło się w jego oczach. "Bardzo dobrze. Jeśli tego naprawdę chcesz, opóźnię ślub i upewnię się, że twój rozwód zostanie sfinalizowany."

Ramiona Zoriny lekko się rozluźniły, choć jej głos pozostał stanowczy. "Tego właśnie chcę."

Przyjrzał się jej uważnie. "Jesteś pewna? To nie stworzy wrogości między nami ani nie zaszkodzi przyszłości mojej córki?"

Zorina obdarzyła go małym, ledwie dostrzegalnym uśmiechem. "Masz moje słowo, Gubernatorze. Nie żywię urazy ani do ciebie, ani do twojej córki. Tu chodzi o mnie, nie o nią."

Gubernator wziął głęboki oddech, po czym przemówił z uroczystym autorytetem. "Niech tak będzie. Celestino, niniejszym przyznaję ci to, czego pragniesz - rozwód."

Gdy tylko słowa opuściły jego usta, od strony drzwi rozległ się głośny wdech. Zarówno Zorina, jak i gubernator odwrócili się, by zobaczyć stojącą tam Liorę, jej twarz była blada, oczy szeroko otwarte z szoku.

"Ty..." głos Liory drżał, ledwo głośniejszy od szeptu. "Ty jesteś nią. Córką prezydenta?"

To odkrycie spadło na nią jak fala przypływu, pozostawiając pokój ciężkim od napięcia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

"Kael Veridan, muszę z tobą natychmiast porozmawiać," głos gubernatora zabrzmiał przez głośnik, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw. Kael zmarszczył brwi, chwytając za krawędzie biurka. "Co może być aż tak pilne?" "Chodzi o twoje nadchodzące małżeństwo z Liorą. Przyjdź do mojego biura natychmiast." Kael nie tracił czasu. Minuty później wszedł do rezydencji gubernatora, ledwo ukrywając swoje zirytowanie. Gdy tylko wszedł do wielkiego salonu, przywitało go surowe spojrzenie gubernatora. "Gubernatorze, co się dzieje?" zapytał Kael, a jego głos był przesiąknięty frustracją, gdy się kłaniał. Gubernator usiadł powoli, jego wzrok był przeszywający. "Twoje małżeństwo z moją córką zostaje opóźnione." Kael mrugnął, oszołomiony. "Opóźnione? Na jak długo?" "Rok, może dłużej." Szczęka Kaela się zacisnęła. "Dlaczego? Już wystarczająco długo czekam, by być z Liorą. Nie mogę tego znowu odkładać." Gubernator pochylił się do przodu, a jego ton stał się ostry. "Opóźnisz to, ponieważ Celestina – nie, Zorina – przyszła do mnie, prosząc o rozwód. I zgodziłem się na to." Żołądek Kaela ścisnął się na wspomnienie Zoriny. "Ona tu przyszła?" "Tak," powiedział stanowczo gubernator. "Poprosiła mnie, abym dał jej pozwolenie na sfinalizowanie rozwodu, zanim ożenisz się z moją córką. I zgodziłem się." Dłonie Kaela zacisnęły się w pięści. "To jest absurdalne! Kocham Liorę. Zorina nic dla mnie nie znaczy. Nie mogę uwierzyć, że odkładamy wszystko przez kobietę, której nawet nie chciałem poślubić na początku." Oczy gubernatora pociemniały. "To dlaczego ją poślubiłeś?" Kael otworzył usta, ale żadne słowa się nie wydobyły. Odwrócił wzrok, unikając twardego spojrzenia gubernatora. "Dokładnie," powiedział zimno gubernator. "Poślubiłeś ją, ponieważ ci to pasowało. Może było to wygodne. Ale teraz, jesteś jej winien godność, jeśli niczego innego. I jeśli masz w sobie choć odrobinę przyzwoitości, naprawisz to, jak ją traktowałeś." Kael pokręcił głową, jego głos podniósł się. "Naprawić? Gubernatorze, ja—" "Podpiszesz te dokumenty rozwodowe, Kael," przerwał gubernator. "I zrobisz to teraz. To nie jest prośba — to rozkaz." Kael poczuł ciężar tego polecenia. Chciał się spierać, bronić swojej sprawy, ale wiedział, że lepiej nie przeciwstawiać się gubernatorowi. Wziął głęboki oddech. "Dobrze. Jeśli podpisanie tych papierów oznacza, że w końcu mogę poślubić Liorę, to niech tak będzie." Poślubienie córki gubernatora dałoby mu władzę. Sprawiłoby, że jego rodzina stałaby się potężna. Ten związek miał być spełnieniem jego marzeń. Wtedy rozległ się dźwięk obcasów stukających o marmurową podłogę, który odbił się echem po pokoju. Kael odwrócił się, by zobaczyć Zorinę stojącą pewnie w drzwiach. W ręku trzymała dokumenty rozwodowe. Przeszła do niego, a jej wyraz twarzy był nieczytelny, i upuściła dokumenty na stolik kawowy przed nim. "Tutaj. Zakładam, że już wiesz, co robić." Wzrok Kaela przeskakiwał między papierami a Zoriną. "Więc tak chcesz to zakończyć?" Zorina skrzyżowała ramiona, jej głos był spokojny, ale stanowczy. "Tak powinno było skończyć się dawno temu. Podpisz papiery, Kael. Przestańmy udawać, że jest jeszcze coś do uratowania." Kael niechętnie podniósł długopis, wahając się przez chwilę. "Wiesz, co to oznacza, prawda? Opóźnienie mojego małżeństwa z Liorą przez ciebie." Zorina uniosła brew, jej głos był zimny. "Opóźniasz to przez swoje własne działania, nie moje. Nie próbuj robić ze mnie złoczyńcy w swojej historii." Gubernator, obserwując wymianę zdań, odchrząknął. "Kael, to nie jest debata. Podpisz papiery." Z głębokim grymasem, Kael pochylił się nad stołem i zaczął nabazgrać swoje podpisy na każdej stronie. Każdy ruch pióra wydawał się ciosem w jego dumę, ale przełknął to, przypominając sobie o większym obrazie — jego przyszłości z Liorą. "Zrobione," powiedział Kael, rzucając pióro na bok. Oparł się w swoim krześle, piorunując wzrokiem Zorinę. "Zadowolona teraz?" Zorina podniosła papiery i sprawdziła podpisy. Po raz pierwszy od lat, poczuła głębokie westchnienie ulgi. "Tak, Kael. Jestem zadowolona. Po raz pierwszy od dawna czuję się wolna." Usta Kaela skrzywiły się w gorzkim uśmiechu. "Dobrze dla ciebie." Zignorowała jego kąśliwą uwagę i zwróciła się do gubernatora. "Dziękuję, gubernatorze. Doceniam pańskie zrozumienie w tej sprawie." Gubernator skinął głową. "Mam nadzieję, że ta decyzja przyniesie ci spokój, na który zasługujesz." Zanim Zorina zdążyła odpowiedzieć, Kael odezwał się ponownie. "A teraz co? Czy idziemy prosto do sądu, czy masz więcej dramatycznych wejść zaplanowanych?" Zorina nie przegapiła rytmu. "Tak, idziemy do sądu. Im szybciej to sfinalizujemy, tym szybciej możemy wszyscy ruszyć dalej ze swoim życiem." Kael piorunował ją wzrokiem, ale ona odwróciła się na pięcie i wyszła z pokoju, trzymając głowę wysoko. Gdy drzwi zamknęły się za nią, gubernator odchylił się w swoim krześle, obserwując twarz Kaela skrzywioną frustracją. "Możesz tego teraz nie zauważać, Kael, ale właśnie straciłeś coś o wiele cenniejszego, niż kiedykolwiek rozumiałeś."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The President's Secret Daughter

The President's Secret Daughter

160 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

160

Treść

Aa