passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The President's Secret Daughter - Rozdział #4 - autor Passion Master

The President's Secret Daughter

/

Rozdział 4

Rozdział 3

"Dlaczego ta sól jest zbyt mocna, Zorina?"

Przenikliwy głos przebił się przez jej myśli, gdy kładła ostatnie danie na długim stole, a słodki aromat świeżo zaparzonej kawy unosił się w powietrzu.

To była Kaela, młodsza siostra jej męża, patrząc na swój talerz, jakby zawierał truciznę. Z hukiem upuściła widelec. "Chcesz nas wszystkich zabić tą solą?"

Żuchwa Zoriny zacisnęła się. Zazwyczaj zbyłaby to wymuszonym uśmiechem lub uprzejmymi przeprosinami. Ale nie dzisiaj. Nie po wszystkim.

„Co masz na myśli?” Zorina rzuciła ostro, jej głos był ostrzejszy, niż zamierzała. „Jeśli masz problem, może powinnaś zacząć sama chodzić do kuchni i gotować swoje posiłki.”

Oczy Kaeli rozszerzyły się w niedowierzaniu. „Słucham?” wypluła, wstając z krzesła. „Śmiesz mówić do mnie w ten sposób? Ty, która powinnaś być w kuchni od samego początku? Jesteś niczym więcej niż—”

Zorina wybuchnęła gorzkim śmiechem, potrząsając głową, gdy postawiła dzbanek soku, który miała w ręce. „Myślisz, że powinnam być w kuchni?” powiedziała, jej głos drżał z gniewu. „Czy zdajesz sobie sprawę, ile zrobiłam dla tej rodziny? Ile poświęciłam? Nie wytrzymałabyś jednego dnia w moich butach.”

Twarz Kaeli zrobiła się czerwona z wściekłości. „Poświęcenie? Nie rozśmieszaj mnie. Nic nie zrobiłaś, tylko żyjesz z bogactwa mojego brata. Powinnaś być wdzięczna, że w ogóle pozwalamy ci tu mieszkać.”

Oddech Zoriny zaciął się. Paznokcie wbiły się w dłonie, gdy walczyła, by powstrzymać słowa zagrażające wypłynięciem. Zanim zdążyła odpowiedzieć, do jadalni weszła jej teściowa, z twarzą skrzywioną z irytacji.

„Co tu się dzieje?” zażądała Lady Veridan, wbijając spojrzenie w Zorinę. „Dlaczego kłócisz się z Kaelą?”

„Zapytaj swoją córkę,” Zorina odpowiedziała chłodno, spotykając wzrok teściowej.

Wargi Lady Veridan wykrzywiły się w drwiącym uśmiechu. „To właśnie problem z tobą. Zawsze taka arogancka, zawsze taka... trudna. Od początku mówiłam Kaelowi, że nie jesteś odpowiednia dla tej rodziny.”

Kontrola Zoriny pękła. „Arogancka? Trudna?” powtórzyła, jej głos się podniósł. „Czy to nazywasz stawaniem w obronie siebie po byciu traktowaną jak służąca we własnym domu?”

„Służąca?” Lady Veridan prychnęła. „Nie dramatyzuj, Zorina. Jesteś tylko rozgoryczona przez córkę gubernatora. Jesteś zazdrosna, i to widać.”

Słowa uderzyły Zorinę jak policzek. Odwróciła się gwałtownie, by spojrzeć na starszą kobietę, jej oczy płonęły. „Zazdrosna?” wysyczała. „Myślisz, że chodzi o zazdrość? Twój syn zrobił ze mnie pośmiewisko przed całym światem zeszłej nocy. Ogłosił swoje zaręczyny z inną kobietą bez choćby słowa do mnie. A teraz masz czelność obwiniać mnie?”

Lady Veridan otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale Zorina jej nie pozwoliła.

„Nie,” kontynuowała Zorina, jej głos drżał z furii. „To nie chodzi o zazdrość. Chodzi o szacunek. Coś, czego nigdy nie otrzymałam od nikogo w tej rodzinie, mimo wszystkiego, co zrobiłam.”

W tym momencie drzwi do jadalni otworzyły się i wszedł Kael, z marynarką przewieszoną przez ramię. Wyglądał na zmęczonego, ale w jego krokach była pewna arogancja, która sprawiła, że krew Zoriny zawrzała.

Był nieobecny przez całą noc, prawdopodobnie z Liorą, a Zorinie nawet nie zależało. Spała na kanapie w swoim salonie, zbyt zdegustowana myślą o spaniu na łóżku, które zawsze dzieliła z nim.

„Dzień dobry,” powiedział Kael swobodnie, jakby napięcie w pokoju nie istniało. Rozejrzał się, jego oczy w końcu spoczęły na Zorinie. „Czy śniadanie jest gotowe?”

Zorina zaśmiała się, gorzko, bez cienia humoru, co przyciągnęło uwagę wszystkich. „Śniadanie? Naprawdę, Kael? To cię obchodzi w tej chwili?”

Kael zmarszczył brwi, wyraźnie zdezorientowany. „O czym ty mówisz?”

Wzięła głęboki oddech, jej ręce drżały, gdy stanęła przed nim. To był koniec. Nie mogła już tego znieść. „Wiesz co? Skończyłam,” powiedziała, jej głos był jasny i stanowczy.

„Skończyłaś z czym?” zapytał Kael, jego ton był niecierpliwy.

Zorina odwróciła się, jej wzrok przemykając po pokoju, przyglądając się zszokowanym twarzom jej teściów. „Skończyłam z graniem posłusznej żony zamienionej w niewolnicę dla was wszystkich,” powiedziała, jej głos stawał się głośniejszy z każdym słowem.

Potem odwróciła się do Kaela, jej oczy płonęły od niewylanych łez. „A ty,” powiedziała, jej głos lekko się załamał. „Chcę rozwodu.”

Pokój zamilkł, ciężar jej słów zawisł w powietrzu niczym burza, która zaraz się rozpęta.

Kaela westchnęła głośno, jej ręka powędrowała do ust. Lady Veridan wyglądała, jakby otrzymała policzek. A Kael... Kael po prostu wpatrywał się w nią, jego twarz była blada z szoku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Lady Veridan pierwsza przerwała ciszę. "Chcesz rozwodu, Zorino? Naprawdę? Czy ty w ogóle zdajesz sobie sprawę z powagi tego, co właśnie powiedziałaś?"

Zorina stała niewzruszona, jej głos był spokojny. "Nie obchodzi mnie to. Chcę rozwodu i nie zmienię zdania."

Kael prychnął, odchylając się na krześle z wyrazem obojętności. "Rozwód? Bądźmy szczerzy—to małżeństwo nigdy nie było z miłości. Ożeniłem się z tobą, bo Ojciec ci współczuł i uważał, że zasługujesz na rodzinę. Teraz jestem zakochany w Liorze, a ty się o to złościsz?"

Dłoń Zoriny drgnęła, jej paznokcie wbiły się w dłoń, powstrzymując ją przed wymierzeniem mu policzka. "Złoszczę się? Myślisz, że chodzi tu o zazdrość?" powiedziała, jej głos drżał z ledwo powstrzymywanej złości.

Kael uśmiechnął się z przekąsem. "Poligamia jest tu legalna, prawda? Czemu robisz z tego taki wielki problem?"

Lady Veridan, siedząca po drugiej stronie pokoju, wtrąciła się jadowicie. "Ma rację, Zorino. Znasz nasze zwyczaje. Dlaczego musisz być taka dramatyczna w sprawie całkowicie akceptowalnej tradycji?"

Kaela, młodsza siostra Kaela, dodała swoją uszczypliwość, jej głos ociekał drwiną. "Szczerze mówiąc, dobra riddance. Ale będzie mi brakowało twojej obecności w kuchni. Przynajmniej oszczędzałaś służącym pracy, gotując razem z nimi. Teraz wreszcie będą mogły słuchać moich poleceń bez twojego wtrącania się."

Pierś Zoriny płonęła mieszanką upokorzenia i wściekłości. Zwróciła się do Kaela, jej głos był stanowczy, decyzja nieodwołalna. "Rozwodzę się z tobą, Kael. I to jest ostateczne."

Kael uniósł brew, wyraźnie rozbawiony. "Nie możesz mówić poważnie."

"Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna," odparła Zorina. "Daję ci wybór—ja albo ona. Nie możesz mieć obu."

Śmiech Kaela wypełnił pokój, ostry i szyderczy. "Wybrać ciebie? Zorino, wybrałbym Liorę zamiast ciebie tysiąc razy. Wiedziałaś o tym w momencie, gdy ogłosiłem nasze zaręczyny."

Usta Zoriny zacisnęły się w cienką linię. Spodziewała się, że to powie, ale usłyszenie tego na głos zabolało bardziej, niż przewidywała. Skinęła powoli głową, jakby coś sobie potwierdzając.

"Dobrze," powiedziała tonem zimniejszym niż lód. "Więc to koniec. Przygotuję umowę rozwodową i pójdziemy do sądu dzisiaj po południu."

Uśmieszek Kaela zniknął, zastąpiony zmieszaniem i lekkim rozdrażnieniem. "Dzisiaj po południu? Nie bądź śmieszna. Nie mogę dać ci rozwodu teraz. Nie przed ślubem z Liorą. Rozwód przed nowym małżeństwem to zły omen."

Oczy Zoriny zwęziły się, jej cierpliwość niebezpiecznie się kończyła. "Nie obchodzą mnie twoje przesądy. Jeśli odmówisz dania mi tego, czego chcę, nie będę miała wyboru i sama odwiedzę gubernatora, by powiedzieć mu, że się z tobą rozwodzę."

Oczy Kaela rozszerzyły się, a pokój wypełniły westchnienia. Nawet Lady Veridan wyglądała na szczerze zaalarmowaną, jej spokojna fasada pękła.

"Nie ośmielisz się," wysyczał Kael, jego głos przepełniony niedowierzaniem.

Spojrzenie Zoriny spotkało się z jego, niewzruszone. "Sprawdź mnie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Zorina stała wyprostowana przed wielkimi bramami rezydencji gubernatora, jej determinacja była niewzruszona jak poranne słońce. "Przekażcie gubernatorowi," powiedziała do strażników stanowczym głosem, "że Celestina Aldara przyszła się z nim zobaczyć."

Strażnicy wymienili szybkie spojrzenia, po czym lekko się ukłonili. "Natychmiast, Pani."

Kilka minut później drzwi się otworzyły i Zorina została wprowadzona do luksusowego salonu. Gubernator wstał, gdy tylko weszła, jego oczy rozszerzyły się w geście rozpoznania.

"Celestina Aldara!" wykrzyknął, jego głos był mieszanką zaskoczenia i szacunku. "Czemu zawdzięczam tę nieoczekiwaną wizytę? I jak się miewa prezydent?"

Zorina wdzięcznie uklękła, pochylając głowę. "Przychodzę do ciebie jak dziecko, mój Panie."

Gubernator wystąpił do przodu, gestem nakazując jej wstać. "Wstań, Celestino. To nie miejsce na takie formalności. Teraz powiedz mi, co cię tu sprowadza?"

Prostując się, Zorina wzięła głęboki oddech. "Jestem żoną Kaela Veridana," oznajmiła, jej głos był pewny, ale przenikliwy. "Tego samego mężczyzny, którego twoja córka ma poślubić."

Szczęka gubernatora opadła, gdy cofnął się o krok. "Ty? Zamężna z Kaelem?" Jego głos wzniósł się z niedowierzaniem. "O mój Boże."

Wyraz twarzy Zoriny pozostał spokojny, choć jej serce biło gwałtownie.

Gubernator przemierzał pokój, przeczesując włosy ręką. "To zmienia wszystko. Nie mogę pozwolić Liorze wejść w taki związek, nie gdy ty - córka prezydenta - jesteś już jego żoną."

"Nie," Zorina stanowczo przerwała, kręcąc głową. "Nie po to tu przyszłam."

Gubernator odwrócił się do niej, dezorientacja zaciemniła jego rysy. "Więc czego szukasz?"

"Rozwodu," oświadczyła Zorina niewzruszonym tonem. "Nie obchodzi mnie, czy Kael poślubi twoją córkę czy kogoś innego. Chcę tylko mojej wolności. Potrzebuję twojego wsparcia, by upewnić się, że ten rozwód nastąpi, nawet jeśli opóźni to ślub Kaela z Liorą na jakiś czas."

Gubernator zawahał się, marszcząc brwi. "Rozwód przed nowym małżeństwem jest uważany za zły omen," wymamrotał.

Usta Zoriny drgnęły z niecierpliwości. "Gubernatorze, nie interesują mnie omeny ani tradycje. Potrzebuję odzyskać swoje życie, a jeśli opóźnienie ich ślubu o rok lub więcej jest tym, czego potrzeba, niech tak będzie."

Gubernator powoli skinął głową, zrozumienie pojawiło się w jego oczach. "Bardzo dobrze. Jeśli tego naprawdę chcesz, opóźnię ślub i upewnię się, że twój rozwód zostanie sfinalizowany."

Ramiona Zoriny lekko się rozluźniły, choć jej głos pozostał stanowczy. "Tego właśnie chcę."

Przyjrzał się jej uważnie. "Jesteś pewna? To nie stworzy wrogości między nami ani nie zaszkodzi przyszłości mojej córki?"

Zorina obdarzyła go małym, ledwie dostrzegalnym uśmiechem. "Masz moje słowo, Gubernatorze. Nie żywię urazy ani do ciebie, ani do twojej córki. Tu chodzi o mnie, nie o nią."

Gubernator wziął głęboki oddech, po czym przemówił z uroczystym autorytetem. "Niech tak będzie. Celestino, niniejszym przyznaję ci to, czego pragniesz - rozwód."

Gdy tylko słowa opuściły jego usta, od strony drzwi rozległ się głośny wdech. Zarówno Zorina, jak i gubernator odwrócili się, by zobaczyć stojącą tam Liorę, jej twarz była blada, oczy szeroko otwarte z szoku.

"Ty..." głos Liory drżał, ledwo głośniejszy od szeptu. "Ty jesteś nią. Córką prezydenta?"

To odkrycie spadło na nią jak fala przypływu, pozostawiając pokój ciężkim od napięcia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The President's Secret Daughter

The President's Secret Daughter

160 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

160

Treść

Aa