„O mój Boże,” zamruczała Victoria Sterling, jej głos nasączony udawaną troską. „Tak mi strasznie przykro.” Z namysłem poprawiła swoją bransoletkę Cartier, której złoto złapało fluorescencyjne światło korytarza. Jej zielone oczy błyszczały złośliwością, gdy obserwowała Andreę, jak kot bawiący się myszą. „Nie zauważyłam cię tam. Chociaż przypuszczam, że to się dzieje, kiedy jesteś tylko... jak tutaj nazywają stypendystów?” Zwróciła się do swojego orszaku, jej usta wykrzywiły się w szyderczy uśmiech. „Ach, tak. Resztka.”
Śmiech przetoczył się przez grupę elit w czerwonych krawatach, otaczających ją, ich wypolerowane wyglądy i zarozumiałe wyrazy twarzy stanowiły wyraźny kontrast do mokrego białego krawata i poplamionej koszuli Andrei. Palące ciepło kawy, która właśnie została jej „przypadkowo” wylana na klatkę piersiową, ledwo się zarejestrowało. O wiele gorsze było uczucie upokorzenia.
Andrea stała zakorzeniona, jej dłonie drgały przy bokach, zaciśnięte w ciasne pięści. Korytarz zamilkł, poza chichotami. Oczy wbiły się w nią ze wszystkich stron. Wiedziała, jak ten scenariusz się rozwinie — była świadkiem tego wcześniej z innymi stypendystami, którzy odważyli się przekroczyć niewidzialną granicę między ich światem a elitami. Pozostaliby cicho, zgaszeni pod presją, akceptując swoje miejsce na dnie bezlitosnej hierarchii Blackthorn.
Ale nie tym razem. Nie ona.
Wzrok Andrei opadł na krótką chwilę na rozprzestrzeniającą się brązową plamę na jej koszuli. Mundurek, który jej matka kupiła za dwa tygodnie napiwków z pracy w barze. Pomyślała o długich godzinach pracy na stacji benzynowej, próbując nie zasnąć, aby móc się uczyć między zmianami. Ta złość, zakopana tak głęboko przez tak długi czas, teraz rozgorzała, gorąca i nieustępliwa.
Wzięła ostry oddech i uniosła podbródek, napotykając wzrok Victorii.
„Zabawne,” powiedziała, jej głos stabilny mimo szybkiego bicia serca. „Myślałabym, że ktoś o twoim... statusie miałby lepsze maniery. Albo przynajmniej lepszą celność.”
Korytarz zamarł. Przez chwilę wydawało się, że cała szkoła wstrzymała oddech.
Orszak Victorii wymienił spojrzenia z szeroko otwartymi oczami, ich szepty uciszone przez samą śmiałość odpowiedzi Andrei. Nikt nie odzywał się do Victorii Sterling. Zwłaszcza nie stypendysta.
Na twarzy Victorii Sterling przemknął cień niedowierzania, pęknięcie w jej perfekcyjnej masce kontroli. Ale zniknęło to w mgnieniu oka. Jej szmaragdowe oczy zwęziły się z lodowatą precyzją, gdy zbliżyła się, każdy stukot jej obcasów na wypolerowanej podłodze rozbrzmiewał jak wyrok sądu.
Andrea stała nieruchomo, jej puls dudnił w uszach, ale odmówiła cofnięcia się.
Nie teraz.
Victoria zatrzymała się o cale od Andrei, pochylając się, aż jej oddech był ciepły na policzku Andrei.
„No proszę, kto to myśli, że jest wyjątkowa,” szepnęła, jej głos był ostry jak szkło. Jej usta wykrzywiły się w ciasny, jadowity uśmiech. „Powiedz mi, czy nauczyłaś się dowcipu serwując kawę kierowcom ciężarówek na tej żałosnej stacji benzynowej? A może od ojca, zanim uciekł z oszczędnościami twojej rodziny?”
Słowa uderzyły Andreę jak pięść w żołądek. Jej oddech zatrzymał się, ostry wdech zdradzał jej zaskoczenie. Skąd Victoria wiedziała?
Długie noce spędzone za ladą, nalewając kawę i uzupełniając półki, walcząc o utrzymanie idealnego GPA, były prywatnymi zmaganiami, niczym więcej niż szeptami jej przeszłości. A jednak oto było, obnażone na środku lśniącego korytarza dla wszystkich do zobaczenia.
Tłum obserwujących patrzył, napięcie było namacalne. Niektórzy odwracali wzrok, ich twarze były ściągnięte z drugorzędnego zażenowania, podczas gdy inni pochylali się do przodu, głodni widowiska. Andrea niemal słyszała ich zbiorowe myśli: Teraz się złamie. Musi.
Ale tego nie zrobiła.
Użądlenie słów Victorii było prawdziwe, ale Andrea poczuła gorsze—dużo gorsze. Pomyślała o zmęczonym uśmiechu matki, gdy przekazywała pierwszą wypłatę z restauracji na opłatę czynszu. O wstydzie, który przełknęła, gdy długi hazardowe ojca stały się ich ciężarem. O cichej wytrwałości, której musiała się nauczyć, aby po prostu iść naprzód. Victoria Sterling, z jej błyszczącymi butami i lśniącą złośliwością, już jej nie przerażała.
„Właściwie,” powiedziała Andrea, jej głos był stabilny, chociaż serce groziło, że wyskoczy z piersi, „nauczyłam się czegoś innego na tej stacji benzynowej.”
Oczy Victorii zamigotały, krótki znak niepewności. Andrea wyprostowała ramiona, unosząc podbródek odrobinę, jej głos wzniósł się z cichą pewnością siebie.
„Nauczyłam się, że prawdziwa klasa nie ma nic wspólnego z ubraniami, które nosisz, ani z tym, ile pieniędzy zarabia twój tatuś. Chodzi o to, jak traktujesz ludzi. Coś, czego twoje drogie wykształcenie zdaje się nie zauważać.”
Korytarz wybuchnął zbiorowym westchnieniem. Dźwięk przeniknął przez tłum niczym fala uderzeniowa, cisza, która po nim nastała, była niemal ogłuszająca. Kilku uczniów zasłoniło usta, tłumiąc śmiech. Nawet wśród czerwonych krawatów pojawiły się szepty — małe, buntownicze uśmiechy, które sugerowały radość z widoku kogoś, kto w końcu stawia czoła Victorii.
Twarz Victorii się wykrzywiła, jej policzki zarumieniły się na głęboki karmazyn, który kontrastował z jej lodowatą postawą. Zrobiła kolejny krok bliżej, jej głos obniżył się do syku przeznaczonego tylko dla Andrei.
„Nie masz pojęcia, z kim masz do czynienia,” powiedziała, jej słowa były powolne i wyraźne, każda sylaba była groźbą. „To nie jest twoja lokalna szkoła publiczna, gdzie możesz udawać wyjątkową, bo zdobyłaś kilka dobrych ocen. The Blackthorn Academy ma zasady, hierarchie. A zanim je zrozumiesz, będziesz żałować, że nie zostałaś na swoim miejscu, tam na tej stacji benzynowej, mała suko.”
Słowa unosiły się w powietrzu niczym dym, cierpkie i duszące. Andrea nie drgnęła. Zamiast tego uśmiechnęła się, delikatnie, ale celowo, uśmiechem mającym na celu wbicie ostrza głębiej.
„W takim razie chyba muszę się szybko nauczyć,” powiedziała po prostu.
Dzwonek zadzwonił, ostry i nagły, przerywając czar. Zgromadzeni uczniowie zaczęli się rozchodzić, chociaż ich spojrzenia wciąż spoczywały na Andrei, niektóre ciekawskie, inne oceniające. Czuła zmianę w powietrzu. Dziewczyna w białym krawacie zrobiła coś, czego nikt inny nie odważył się zrobić: stanęła na swoim miejscu. I wszyscy to zauważyli.
Warga Victorii wykrzywiła się w grymasie, ale gniew w jej oczach zdradzał jej opanowanie.
„To jeszcze nie koniec,” rzuciła, jej głos był teraz głośniejszy, dla tłumu. Z dramatycznym ruchem włosów odwróciła się na pięcie, a jej świta podążyła za nią jak linia żołnierzy.
Andrea poczekała, aż odeszli, zanim pozwoliła, by jej ramiona opadły. Kawa przesiąkła do jej skóry, a ona nie miała zapasowej koszuli.
Gdy Andrea spieszyła przez labiryntowe korytarze Akademii Blackthorn, jej myśli kipiały z niepokoju. Przybyła do tej prestiżowej szkoły z krystalicznie jasnym planem: utrzymać stypendium, ukończyć szkołę z wyróżnieniem i wykorzystać to miejsce jako trampolinę do Harvard Law. To miała być jej przepustka do lepszej przyszłości — przyszłości, w której jej matka nie musiałaby znosić podwójnych zmian jedna po drugiej, gdzie cień porzucenia przez ojca mógłby wreszcie zostać za nią.
Ale już teraz jej plan wydawał się rozpadać. Jej biała wstążka wydawała się jeszcze cięższa, już nie tylko jako znak jej statusu stypendialnego, ale jako rażący sygnał, że ośmieliła się wyzwać hierarchię już pierwszego dnia.
Chwyciła za poplamioną koszulę, bezskutecznie przecierając plamę po kawie chusteczką. Wspomnienie jej konfrontacji z Victorią Sterling pozostawało ostre i cięte jak słowa blondynki. Andrea nie była pewna, czy zrobiła wrażenie, czy stała się celem — a może jedno i drugie.
„To było albo najodważniejsze, albo najbardziej głupie, co kiedykolwiek widziałam”, powiedział cichy głos obok niej.
Zaskoczona, Andrea odwróciła się, by zobaczyć drobną dziewczynę idącą równo z nią. Ona również miała na sobie białą wstążkę, a jej ciemne, migdałowe oczy były pełne ostrożnego podziwu.
„Jestem Sophie Chen”, powiedziała dziewczyna, jej głos był miękki, ale stanowczy. „Twoja współlokatorka, jak sądzę.”
Andrea zdołała ledwo się uśmiechnąć, wciąż trzymając wilgotną chusteczkę. „Andrea Riley. I szczerze mówiąc, zaczynam myśleć, że to mogło być jedno i drugie.”
Sophie zaśmiała się cicho, ale nie dotarło to do jej oczu. Rozejrzała się wokół, jej wzrok nerwowo przemykał po otoczeniu. Andrea zauważyła, jak ręce Sophie drżały przy jej bokach, prawie niedostrzegalne drżenie zdradzające jej niepokój.
„Musisz tutaj uważać”, powiedziała w końcu Sophie, jej głos ledwie szeptem. „Victoria Sterling to nie tylko kolejna złośliwa dziewczyna. A Blackthorn to nie tylko kolejna szkoła.”
Andrea zmarszczyła brwi, jej ciekawość wzrosła pomimo dreszczu, jaki wywołał chłodny ton Sophie. „Co masz na myśli?” Sophie zawahała się, jej usta zacisnęły się w cienką linię. Spojrzała przez ramię, skanując korytarz, jakby spodziewała się, że ktoś wyłoni się z cienia. „Jest... gra, nawet jakiś rodzaj tradycji, być może,” powiedziała w końcu. „To coś, w co wszyscy uczniowie tutaj są zmuszeni grać. I nie jest to gra, którą można wygrać, będąc tylko mądrym lub silnym. Jest dość niebezpieczna.” Puls Andrei przyspieszył. „Jaki rodzaj gry?” „Nie mogę wyjaśnić,” powiedziała Sophie szybko, jej głos napięty z paniką. „Jeszcze nie. Po prostu mi zaufaj — wkrótce się przekonasz. I jeszcze jedno.” Zatrzymała się, spotykając wzrok Andrei. „Trzymaj zapasową koszulę w swojej szafce. Będzie ci potrzebna.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Półki biblioteki Akademii Blackthorn wznosiły się ku sklepieniowemu sufitowi, przechowując tysiące książek obiecujących wiedzę — i ucieczkę. Dla Andrei było to mile widziane schronienie od chaosu jej pierwszego tygodnia. Przeciągnęła palcami po grzbietach starych tomów, ich skórzane oprawy były miękkie i zużyte, zanim zdecydowała się na ciężki podręcznik.
Dostosowała chwyt na książce, której ciężar był pocieszający w jej rękach, i skierowała się w stronę stołów do czytania. Wtedy to się stało — zderzyła się z kimś solidnym, co spowodowało, że zarówno jej książka, jak i jego wylądowały na ziemi.
"Przepraszam!" wykrzyknęła Andrea, natychmiast kucając, aby zebrać upuszczone książki.
"Nie, to całkowicie moja wina," odpowiedział cichy głos. "Byłem zamyślony."
Andrea spojrzała w górę i napotkała ciepłe brązowe oczy wysokiego chłopaka o spokojnej, niemal melancholijnej obecności. Kucnął, by jej pomóc, jego ruchy były powolne i przemyślane. Jego ciemne włosy lekko opadały na oczy, a jego biała koszula była starannie wyprasowana, a czerwony krawat był lekko przekrzywiony, co nadawało mu uroczo niechlujny wygląd, który ostro kontrastował z notoryczną reputacją jego rodziny.
Zamarła. Nawet bez szeptów, które natychmiast zaczęły ich otaczać, wiedziała, kim on jest. Andrea mrugnęła, jej ręce drżały nad stosikiem książek.
Gabriel Sinclair.
Jeden z niesławnych braci Sinclair. Słyszała o nich jeszcze przed przybyciem do Blackthorn — dziedzicach imperium owianego tajemnicą, pieniędzmi i, jeśli plotki były prawdziwe, niebezpieczeństwem.
"Jesteś Andrea Riley, prawda?" powiedział, zaskakując ją. "Stypendystka z porannego... incydentu."
Cóż, wiadomości rozchodziły się niezwykle szybko w Akademii Blackthorn.
„Tak, to ja. A ty jesteś Gabriel Sinclair,” odpowiedziała, zauważając, jak pobliscy uczniowie przestali udawać, że czytają, a ich uwagę skupiła ich interakcja. On zawahał się, jakby chciał powiedzieć coś więcej, ale zamiast tego tylko skinął głową i kontynuował pomaganie jej wstać. Jego dotyk był delikatny, w sprzeczności z szeptami, które słyszała o ciemniejszych sprawkach imperium Sinclairów. Andrea obserwowała go, gdy szepty stawały się coraz głośniejsze. Uczniowie nachylali się do siebie, a ich głosy były pełne podziwu i niepokoju.
„Widziałeś to? Nawet na nią nie spojrzał groźnie.”
„Ma szczęście. Gabriel nigdy z nikim nie rozmawia, chyba że musi.”
Gabriel podał jej jedną z książek, jego wyraz twarzy był łagodny i nieczytelny. „Proszę,” powiedział po prostu.
„Dzięki,” zdołała wydusić Andrea, biorąc ją od niego.
Zanim mogła powiedzieć coś więcej, z dziedzińca poniżej rozległ się zamieszanie. Podeszli do okna w samą porę, by zobaczyć kolejnego stypendystę leżącego na ziemi, otoczonego przez trzech chłopaków z czerwonymi krawatami.
„Powiedz to głośniej,” zażądał prześladowca z czerwonym krawatem, jego głos ociekał okrucieństwem. „Przepraszasz? Za co? Za istnienie?”
Gdy Andrea patrzyła z przerażeniem, postać w skórzanej kurtce na mundurze wdarła się do kręgu. Poruszał się jak siła natury, pięści z chirurgiczną precyzją trafiały dwóch prześladowców, zanim zdążyli zareagować. Trzeci próbował uciec, ale Aiden złapał go za czerwony krawat, pociągając go z powrotem.
„Dotknij go jeszcze raz,” powiedział na tyle głośno, by jego głos niósł się przez otwarte okno, „śmiem cię.”
Łobuz w czerwonym krawacie odwrócił się, jego brawura zaczęła słabnąć. „Aiden, to nie to, co—”
Ale nie czekał na wyjaśnienia. Złapał chłopaka za kołnierz i popchnął go do tyłu.
„Znajdź sobie kogoś własnego rozmiaru,” warknął. „A może lepiej, nie zaczepiaj nikogo w ogóle.”
Stypendysta uciekł, jego szeptane podziękowania ledwie słyszalne ponad szumem na dziedzińcu. Aiden Sinclair nawet na niego nie spojrzał. Jego szczęka była zaciśnięta, pięści wciąż mocno zaciśnięte po bokach, a on gwałtownie się odwrócił, przemykając przez tłum. Nie tylko jego wzrost czy luźny karmazynowy krawat przyciągały uwagę – to była burza, która zdawała się emanować z niego, nieokiełznana energia, która zdawała się falować w powietrzu.
Dziedziniec rozstąpił się przed nim niczym Morze Czerwone, uczniowie instynktownie cofali się, aby uniknąć jego ścieżki. Napięcie, które pozostawił za sobą, było gęste, przytłaczające i niezaprzeczalne.
Andrea powoli wypuściła powietrze, jej serce wciąż waliło po tym, co właśnie zobaczyła. „Zostanie za to wydalony,” mruknęła.
Gabriel Sinclair pojawił się obok niej, cichy i opanowany, choć w jego głosie była nuta napięcia, gdy odpowiedział.
„Nikt nie wydala Sinclairów.” Jego ton niósł ślad czegoś, czego Andrea nie potrafiła do końca określić – goryczy, być może, czy rezygnacji. „Chodź,” powiedział po chwili, gestem wskazując budynek. „Powinnaś iść na lunch. Biblioteka nie zawsze jest tak spokojna, jak się wydaje.”
Stołówka była wirującym chaosem dźwięków i ruchu, kakofonią rozmów, brzęku sztućców i śmiechu. Ale pod hałasem kryła się sztywna struktura, niepisane, lecz niezaprzeczalne zasady Akademii Blackthorn. Wzrok Andrei przesunął się po sali, zauważając ponownie wyraźny podział pomiędzy czerwonymi a białymi krawatami. Elity w czerwonych krawatach dominowały przy najlepszych stołach przy oknach, ich głosy były głośne i beztroskie. Stypendyści, oznaczeni białymi krawatami, skupiali się na obrzeżach, ich rozmowy były cichsze, a uśmiechy bardziej stonowane.
Andrea właśnie usiadła przy jednym z odległych stolików, gdy to poczuła: coś zimnego i mokrego spływającego po jej plecach. Lodowaty szok sprawił, że gwałtownie wciągnęła powietrze, a jej ciało drgnęło mimowolnie, gdy ciecz przesiąkała przez koszulę. Odwróciła się gwałtownie, by zobaczyć Victorię Sterling stojącą za nią, trzymającą pusty kubek, z wyrazem twarzy pełnym udawanego zatroskania.
„Och, drobiazg,” powiedziała Victoria, jej usta wykrzywiły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu. „Ups. Chyba mrożona kawa jest trudniejsza do opanowania, niż myślałam.”
Andrea poczuła, jak jej dłonie zaciskają się pod stołem, a paznokcie wbijają się w jej dłonie, gdy walczyła, by zachować spokój.
„Naprawdę powinnaś być bardziej ostrożna, Riley,” kontynuowała Victoria, jej głos wystarczająco głośny, by przyciągnąć uwagę pobliskich stolików. „Nie chciałabym, żeby ludzie pomyśleli, że nie radzisz sobie z odrobiną... presji.”
„Proszę.” Przed nią pojawiła się elegancka chusteczka, wyglądająca na drogą, trzymana przez dłoń o długich palcach i eleganckim wyglądzie. Andrea spojrzała bliżej na nieskazitelnie złożoną chusteczkę, ozdobioną herbem Sinclairów.
Nie powiedział nic więcej. Jego ciemne, kalkulujące oczy przelotnie spojrzały na Andreę, a potem skupiły się na Victorii. Jego wyraz twarzy nie zdradzał emocji, ale ciężar jego spojrzenia wystarczył, by uśmiech Victorii zbladł.
„Damien,” powiedziała, jej ton nagle ostrożny. „Nie chciałam—”
„Bądź bardziej ostrożna z napojami, Sterling. Wypadki mają sposób na... potrójny powrót.”
Twarz Victorii pobladła. Wycofała się bez słowa, zostawiając Andreę z niesamowicie miękką chusteczką w ręku. Damien już poszedł dalej, jego sztywna postawa i precyzyjne ruchy wyróżniały go tak samo, jak jego czerwony krawat.
"Nie przejmuj się intensywnością mojego brata," powiedział za nią figlarny głos. "Damien urodził się z srebrnym kijem w... no, wiesz, o co chodzi." Andrea mrugnęła na niego, zaskoczona jego swobodnym tonem. "Wyglądasz na zagubioną, piękna," powiedział Liam Sinclair, jego uśmiech się poszerzał. "Potrzebujesz pomocy w znalezieniu następnej klasy?" "W porządku, dziękuję," odpowiedziała Andrea, ale Liam już wyrywał jej plan lekcji z ręki. "Zaawansowana literatura z Matthewsem? Idealnie, idę w tamtą stronę." Jego uśmiech mógłby rozjaśnić ciemną stronę księżyca. "Chociaż powinienem cię ostrzec, że trasa jest zdradliwa. Smoki, ruchome piaski, od czasu do czasu troll... zdecydowanie potrzebujesz doświadczonego przewodnika." Andrea mimo postanowienia, by trzymać się z dala od Sinclairów, zaczęła się śmiać. Flirt Liama był jak słońce po deszczu, ciepły i zaskakująco przyjemny. Ale gdy prowadził ją przez labiryntowe korytarze Blackthorn, poczuła to – spojrzenie ciężkie jak ołów. Na końcu krzyżowego korytarza stał najstarszy z braci Sinclair. Nathaniel obserwował ich postępy oczami jak czarny lód, jego wyraz twarzy nieczytelny. W przeciwieństwie do przelotnych spotkań z jego braćmi, jego milcząca obserwacja wydawała się celowa, oceniająca. Pająk obserwujący muchę wchodzącą w jego sieć. Wesoła rozmowa Liama niosła ich dalej, ale skóra Andrei cierpła, dopóki nie skręcili za róg. Dotarła na zajęcia z literatury niespokojna, jej umysł kręcił się od spotkań dnia. Prawie umknęło jej uwadze puste pudełko po kartach leżące na biurku nauczyciela. Prosta rzecz, wytarta na brzegach, niepozorna, z wyjątkiem tego, jak twarz Sophie straciła kolor, gdy je zobaczyła. "Sophie? Co się stało?"
Jej współlokatorka złapała ją za ramię, palce wbijając się wystarczająco mocno, aby zostawić siniaki.
„Zaczyna się,” wyszeptała Sophie, jej głos drżał. „Boże, miej nas wszystkich w opiece.”
„Co się zaczyna? Sophie?”
Ale Sophie tylko pokręciła głową, jej oczy wpatrzone w pustą skrzynkę, jakby to był zapalony lont dynamitu. Wokół nich inni uczniowie też to zauważyli. Atmosfera w klasie zmieniła się, napięcie trzaskało jak statyczność przed burzą.
Zadzwonił dzwonek, ostry i ostateczny jak zamykająca się pułapka.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować