Poranna zbiórka była pełna napięcia, gdy dyrektor Brunswick wyjaśniał nowym uczniom system sponsorowania. Andrea siedziała sztywno na swoim miejscu, zbyt świadoma pięciu par oczu utkwionych w niej z różnych zakątków audytorium.
"Program sponsorowania," intonował dyrektor, "to sposób Blackthorn na zapewnienie, że nasi uczniowie stypendialni otrzymują odpowiednie wsparcie i pomoc od swoich bardziej... uprzywilejowanych rówieśników."
Sophie pochyliła się, by szepnąć: "Tłumaczenie: bogaci uczniowie mogą kupić sobie osobistych służących, udając, że to jest dobroczynność."
Andrea uśmiechnęła się lekko, choć nie było w tym humoru.
"Każdy sponsor," kontynuował Brunswick, "zapewnia swojemu protegowanemu tygodniowe stypendium w zamian za pomoc akademicką i inne odpowiednie usługi wsparcia. Dokładne warunki są negocjowane prywatnie między stronami."
Słowo "odpowiednie" wisiało w powietrzu jak dym, pozostawiając dużo miejsca na interpretację. Andrea zauważyła, że kilku uczniów stypendialnych niespokojnie przesuwało się na swoich miejscach.
Dopiero teraz Andrea była w stanie zrozumieć pełne znaczenie oferty Nathaniela, by ją „sponsorować”, ponieważ w braku pełnego zrozumienia sytuacji podczas ich poprzedniego spotkania, nie była w stanie wyrazić zgody.
Ale Nathaniel nie był jedynym, który złożył taką ofertę.
Pierwsza oferta następnego ranka przyszła od Gabriela.
Dogonił ją po lekcji literatury, z wyrazem twarzy spokojnym, ale poważnym, gdy wręczył jej zwykłą, nieozdobioną kopertę.
„Wiem, że prawdopodobnie już czujesz się przytłoczona,” powiedział, jego szare oczy były spokojne. „Ale chciałbym cię sponsorować. Miałabyś dostęp do wszystkiego, czego potrzebujesz, i nie ma w tym żadnego haczyka. Po prostu... przemyśl to.”
Andrea otworzyła później kopertę, znajdując odręczną notatkę z jego ofertą: wystarczające fundusze na pokrycie wszelkich wydatków, zasoby akademickie i obietnicę dyskrecji.
Drugi był Liam — co nie było zaskakujące, najbardziej teatralny.
Pojawił się podczas lunchu, siadając obok niej z uśmiechem. „Nie myśl, że pozwolę moim braciom wygrać tę walkę,” zażartował, wręczając jej aksamitny woreczek.
W środku był delikatny złoty klucz, przymocowany do kartki z napisem: Do każdych drzwi, które chcesz otworzyć.
„Metaforycznie i dosłownie,” dodał Liam z mrugnięciem, wyraźnie ciesząc się jej zdezorientowaną miną.
Podejście Damiena było znacznie bardziej stonowane. Pojawił się w bibliotece tego popołudnia, kładąc przed nią starannie napisany dokument.
„To wszystko, co musisz wiedzieć,” powiedział oschle. „Mój sponsoring nie polega na pobłażaniu. Chodzi o efektywność. Oczekuję wyników.”
Oczy Andrei rozszerzyły się, gdy przeglądała dokument, zauważając szczegółowy podział zasobów, kontaktów i harmonogramu, jak zamierza pomóc jej osiągnąć cele akademickie. Było to przytłaczające w swojej precyzji.
A potem był Aiden.
Zgodnie z oczekiwaniami, jego oferta nie została złożona formalnie. Zamiast tego zatrzymał ją na korytarzu po zajęciach, z rękami wsuniętymi w kieszenie.
"Nie doszukuj się w tym zbyt wiele," mruknął, wciskając jej w dłoń pognieciony kawałek papieru.
Później go rozwinęła i znalazła na nim napisany niewyraźnie komunikat:
Nie powiem ci, co masz robić, ale upewnię się, że nikt cię nie zaczepi, jeśli mnie wybierzesz.
Zgromadzenie niemal dobiegało końca, uczniowie kierowali się do wyjść w szumie rozmów, gdy głos Nathaniela Sinclaira przeciął powietrze niczym ostrze.
"Chciałbym oficjalnie ogłosić moją chęć sponsorowania panny Andrei Riley," zadeklarował, stojąc na przedzie sali z rękami złożonymi elegancko za plecami. Jego ton był wyważony, spokojny i doskonale dopasowany, by nie brzmieć wymuszenie, a jednocześnie roznieść się po sali. "Za potrójną standardową stawkę."
Szok przetoczył się przez tłum, przerywając rozmowy w pół zdania. Cisza zapadła jak opadająca kurtyna, ciężka i dusząca.
Klatka piersiowa Andrei zacisnęła się, gdy każda głowa zwróciła się w jej stronę, morze szeroko otwartych oczu. Ciężar ich spojrzeń przygwoździł ją do miejsca, jej puls dudnił w uszach.
Zanim zdążyła przetworzyć deklarację Nathaniela, inny głos przerwał ciszę. Gabriel Sinclair wyszedł na przód z miejsca, gdzie stał z boku sceny, z postawą opanowaną, ale stanowczą.
"Ja również chciałbym zgłosić swoją kandydaturę jako sponsor," powiedział, jego głos był cichy, lecz pełen spokojnego autorytetu.
Szepty zaczęły ponownie się wznosić, ale uciszyły się, gdy surowy ton Damiena Sinclaira rozbrzmiał.
„Jak i ja,” powiedział, jego słowa były kliniczne, pozbawione jakiejkolwiek intonacji poza zimną precyzją.
Andrea ledwo miała czas zrozumieć implikacje, zanim nieomylny głos Liama zabrzmiał, radosny i niefrasobliwy jak zawsze.
„Nie zapomnijcie o mnie!” zawołał, opierając się swobodnie o filar z łatwym uśmiechem, jakby to wszystko było tylko grą.
Potem był Aiden. Nie mówił. Nie musiał. Jego intensywne spojrzenie z tyłu sali mówiło wiele, jego ciężar wwiercał się w Andreę jak ostrzeżenie lub wyzwanie.
Napięcie w pokoju było duszące, napięta nić rozciągnięta do granic wytrzymałości. W końcu pękła, gdy rozbrzmiał zadowolony śmiech Victorii Sterling, ostry i szyderczy.
„O, o,” przeciągnęła, występując naprzód z całą gracją wyćwiczonej aktorki. Jej lodowato-niebieskie oczy lśniły złośliwością, gdy spojrzała bezpośrednio na Andreę. „Nasza Królowa z pewnością wie, jak przyciągać uwagę. Choć przypuszczam, że to się dzieje, gdy zagrywasz każdą kartę z talii.”
Pokój wybuchł. Szepty wzniosły się jak fala przypływu, wypełniając przestrzeń spekulacyjnymi szeptami i cienko zawoalowanymi oskarżeniami.
Policzki Andrei płonęły, ale zmusiła się, by trzymać głowę wysoko, gdy zgromadzenie rozpadło się w chaos.
Do południa szkody były już wyrządzone.
„Mówią, że zakradałaś się do ich pokoi w nocy,” powiedziała Sophie ponuro, jej głos był cichy, gdy siedziały razem w zacisznym rogu dziedzińca. "Victoria nazywa cię teraz Królową Prześcieradeł."
Andrea prawie się zakrztusiła wodą. „To absurd! Prawie z żadną z nich nie rozmawiałam poza zajęciami.”
„To nie ma znaczenia.” Szczęka Sophie się zacisnęła, a jej ciemne oczy przeszukiwały dziedziniec, jakby szukały nasłuchujących uszu. „Victoria nie potrzebuje prawdy. Potrzebuje tylko czegoś, w co ludzie chcą uwierzyć. A dziewczyna na stypendium, która sypia z kim popadnie, żeby się wybić?” Prychnęła gorzko. „To idealna historia.”
Andrea poczuła, jak fala gniewu wzbiera w jej piersi, a jej dłonie zaciskają się w pięści. „Ona kłamie. Jak ludzie mogą tego nie widzieć?”
Sophie zawahała się, a jej wyraz twarzy przyciemniał. „Bo chcą, żeby to była prawda. Nie powinnaś mieć tyle władzy, Andrea. Jesteś z białym krawatem. Ktoś taki jak ty nie powinien ich przewyższać. Ta historia... pozwala im cię z powrotem ściągnąć na dół.”
Andrea zacisnęła usta, jej myśli pędziły. „Co mam zrobić?”
Sophie odwróciła wzrok na moment, jej palce mocniej zacisnęły się na brzegu zeszytu. Gdy w końcu przemówiła, jej głos ledwo był szeptem. „Bądź ostrożna. I pamiętasz Emmę Lawrence?”
Andrea zmarszczyła brwi. „Kto?”
„Była studentką na stypendium — dwa lata temu. Ostatnia, która przyciągnęła uwagę braci Sinclair.” Głos Sophie lekko zadrżał. „Zniknęła. Nikt nie wie, gdzie się podziała. Pewnego dnia była tutaj, a następnego... zniknęła.”
Słowa zawisły w powietrzu jak klątwa. Puls Andrei przyspieszył, a nowa warstwa lęku osiadła nad nią.
„Po prostu... uważaj na siebie,” dodała cicho Sophie. „Bo nikt inny tego nie zrobi.” Protest Andrei zamarł w jej gardle, gdy do ich stolika podszedł elegancko ubrany posłaniec, niosący srebrną tacę z jednym kopertą. Papier był gruby, kremowy, a jej imię napisane płynną kaligrafią. Wiadomość wewnątrz była równie elegancka:
Pani Andrea Riley,
Rodzina Sinclair ma zaszczyt zaprosić Panią na kolację dziś wieczorem w Seven Oaks Manor. Samochód przyjedzie o szóstej, aby Panią odwieźć.
Biorąc pod uwagę liczne oferty sponsorowania ze strony braci Sinclair, uważamy za stosowne zapewnić odpowiednie otoczenie, aby mogła Pani podjąć ostateczną decyzję. Prosimy o przygotowanie się do ogłoszenia wyboru sponsora do końca wieczoru.
Wymagany strój formalny.
Z poważaniem, Nathaniel Sinclair W imieniu rodziny Sinclair
Z koperty wypadł mały klucz – antyczny mosiężny, z kokardą w kształcie serca. Poniżej zaproszenia znajdowała się odręczna notatka:
P.S. – Załączony klucz otwiera konkretne drzwi w Seven Oaks. Znalezienie ich może pomóc w podjęciu decyzji. Wybieraj mądrze, Królowo Kier.
Andrea wpatrywała się w klucz, jego metal był ciepły w jej dłoni. Słowa Sophie o Emmie Lawrence rozbrzmiewały w jej umyśle, mieszając się ze wspomnieniami o krwawej karcie Asa Pik pozostawionej w jej pokoju.
"Andrea," głos Sophie był ledwie szeptem. "Cokolwiek zrobisz... bądź ostrożna. Sinclairów nie interesuje tylko kontrola nad szkołą. Krążą o ich rodzinie pogłoski – mroczne. Ludzie, którzy im się sprzeciwiają, zazwyczaj tego żałują."
"Jeśli są tacy niebezpieczni, to dlaczego w ogóle oferują sponsorowanie? Dlaczego robią to tak publicznie?"
"Może właśnie dlatego." Oczy Sophie były pełne niepokoju. "Jaki lepszy sposób na kontrolowanie kogoś niż skłonienie go do dobrowolnego wejścia w pułapkę?"
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czarny samochód, który przybył po Andreę, był raczej oświadczeniem władzy niż pojazdem – elegancki, cichy, z przyciemnionymi szybami, które zdawały się pochłaniać światło. Kierowca, mężczyzna, którego garnitur subtelnie uwypuklał się na ramieniu w sposób sugerujący ukrytą broń, otworzył drzwi bez słowa.
Dwór Seven Oaks wyłonił się z mroku niczym gotycki sen. Trzy piętra szarego kamienia i lśniących okien rozciągały się na zadbanych terenach, jego okrągły podjazd skupiał się na fontannie, gdzie kamienne anioły wylewały niekończące się strumienie wody z odwróconych urn.
Wewnątrz przepych nabrał mroczniejszego charakteru. Stare pieniądze szeptały z każdego kąta – od portretów przodków o srogich twarzach po zabytkową broń z miłością eksponowaną na ścianach. Obcasy Andrei stukotały o marmurową podłogę, gdy lokaj prowadził ją do jadalni, a każdy odgłos zdawał się pytać, czy naprawdę przynależy do tego świata bogactwa i tajemnic.
Bracia Sinclair byli już na swoich miejscach, gdy Andrea weszła do wspaniałej jadalni. W przeciwieństwie do starannie mierzonej osobowości, którą pokazywali w szkole, tutaj, w rodzinnym domu, wydawali się niepowstrzymani – bardziej niebezpieczni, bardziej prawdziwi. Przyciemnione oświetlenie rzucało długie cienie na eleganckie meble, stół był arcydziełem z polerowanego drewna i lśniącego srebra.
Nathaniel wstał płynnie, gdy weszła, z uprzejmym, ale wyrachowanym uśmiechem na twarzy. „Andrea,” powiedział, jego głos był bez wysiłku rozkazujący. Wskazał na krzesło umieszczone wyraźnie na środku stołu. „Witamy w naszym domu.”
Andrea zawahała się, ale ciężar jego spojrzenia – i milczące spojrzenia jego braci – nie pozostawiły jej wyboru. Przeszła przez pokój, jej obcasy stukotały o marmurową podłogę, i usiadła.
Obiad był wykwintnym wydarzeniem. Każde danie było dziełem sztuki, podawane z wojskową precyzją przez flotę milczącego personelu. Jedzenie było dekadenckie, wino lało się obficie mimo ich wieku. Bracia rozmawiali z łatwością graniczącą z wyćwiczeniem, ich rozmowa płynnie przechodziła między tematami szkoły, społeczeństwa i ambicji.
Ale Andrea nie dała się zwieść. Pod powierzchnią uprzejmych wymian i wyćwiczonego uroku czuła to: napięcie, niewypowiedziane prawdy gotujące się tuż pod powierzchnią. Każde słowo zdawało się mieć podwójne znaczenie, każde spojrzenie było cichą walką.
Liam, siedzący po jej prawej stronie, utrzymywał lekki nastrój swoim zwykłym żartobliwym gadaniem.
„Musisz być pod wrażeniem,” powiedział, pochylając się, jakby dzieląc się tajemnicą. „Nie każdy dostaje czerwony dywan rodziny Sinclair. No, chyba że jesteś ambasadorem lub członkiem rodziny królewskiej.”
Andrea uśmiechnęła się słabo, ale nie odpowiedziała, jej uwaga skierowała się ku Gabrielowi, który siedział naprzeciwko. Nie powiedział wiele, ale jego szare oczy śledziły każdą interakcję, niczego nie przegapiając. Pierwsza rysa na fasadzie pojawiła się, gdy ostry dźwięk przerwał kruchą równowagę pokoju. Zadzwonił telefon, jego dźwięk nieprzyjemnie kontrastował z eleganckim tłem. Pojawił się lokaj, trzymając bezprzewodową słuchawkę na srebrnej tacy. Z szacunkiem podał ją Nathanielowi, wykonując ukłon. Wyraz twarzy Nathaniela pociemniał, gdy odebrał. „Tak? Nie, ten transport musi dotrzeć dziś wieczorem. Nie obchodzi mnie kontrola protokołów inspekcji przez władze portowe—dopilnuj tego.” Jego głos był spokojny, ale z ostrym tonem. Gdy mówił, jego oczy były utkwione w Andrei, nie mrugając, jakby oceniając jej reakcję. Jej klatka piersiowa się zacisnęła. Implikacje jego słów były niemożliwe do zignorowania, ale zanim mogła je w pełni przetworzyć, Nathaniel odłożył słuchawkę z zdecydowanym kliknięciem. Wstał, a jego wypolerowany wygląd natychmiast powrócił. „Andrea,” powiedział gładko, „czy dołączysz do mnie w gabinecie mojego ojca? Jest coś, co chciałbym ci pokazać.” Pokój zamarł. Wszystkie oczy zwróciły się ku niej, a Andrea poczuła ciężar ich spojrzeń przygniatający ją. Skinęła głową, jej głos był pewny mimo niepokoju skręcającego się w jej żołądku. „Oczywiście.”
Nathaniel wyciągnął rękę, a Andrea podążyła za nim, opuszczając jadalnię i pozostawiając za sobą stół – i niewypowiedziane napięcia. Gabinet emanował potęgą, taką, która szeptała o starych pieniądzach i niezachwianym wpływie. Ściany były wyłożone książkami w skórzanych oprawach, których grzbiety lśniły złotem w delikatnym blasku ozdobnego żyrandola.
Ogromne biurko dominowało w pokoju, jego powierzchnia była wypolerowana na wysoki połysk i ozdobiona starannie ułożonymi dokumentami. Za nim wisiała rozległa mapa oznaczona kolorowymi szpilkami, której Andrea instynktownie wiedziała, że nie powinna badać zbyt dokładnie. Powietrze pachniało delikatnie skórą i starym drewnem, bogato i odurzająco.
„To,” powiedział Nathaniel, wskazując na pokój otwartą ręką, „może być do twojej dyspozycji.”
Andrea odwróciła się w jego stronę, jej serce biło niespokojnie w piersi. Stał blisko biurka, jego postura była nienaganna, a wyraz twarzy spokojny, lecz kalkulujący.
„Mój dziadek zbudował imperium z niczego,” kontynuował, jego głos był gładki i pewny. „Mój ojciec je rozwinął, przekształcając w coś, co wzbudza szacunek – lub strach, w zależności od tego, kogo zapytasz. W niedalekiej przyszłości będę zarządzał rodzinnym interesem, zapewniając, że jego dziedzictwo przetrwa.”
Ciemne oczy Nathaniela spotkały się z jej, ciężar jego spojrzenia był niemal nie do zniesienia. „Odpowiednie sojusze mogłyby otworzyć drzwi, o których nawet nie marzyłaś, Andrea. Drzwi prowadzące do prawdziwej władzy.”
Myśli Andrei pędziły, implikacje jego słów wirowały w chaotycznym sztormie. Zanim zdołała odpowiedzieć, przerwał jej inny głos.
„Bracie,” powiedział Damien, pojawiając się w drzwiach niczym cień, jego głos był chłodny i wyważony. „Monopolizujesz naszego gościa. Andrea, wspominałaś o zainteresowaniu rzadkimi książkami?”
Spojrzenie Nathaniela zatrzymało się na niej chwilę dłużej, zanim odsunął się na bok, jego uśmiech był ostry jak brzytwa. „Oczywiście. Miłej zabawy, Andrea.”
Damien pochylił głowę i gestem zachęcił ją do podążania za nim. Jego kroki były bezgłośne, gdy prowadził ją przez labiryntowe korytarze rezydencji, aż zatrzymali się przed niepozorną częścią ściany. Z ruchem nadgarstka nacisnął ukryty mechanizm, a ściana przesunęła się, odsłaniając ukrytą bibliotekę.
Andrea weszła do środka, wstrzymując oddech. Powietrze tutaj było chłodniejsze, a pomieszczenie przytłumione światłem, rzucając dramatyczne cienie na półki z książkami. Tytuły na grzbietach były niepodobne do niczego, co kiedykolwiek widziała — starożytne, tajemnicze, zakazane.
"Wiedza to rodzaj władzy," powiedział Damien, jego głos był niski i zamyślony, gdy obserwował jej reakcję. "Te książki zawierają prawdy, które ludzie zabijali, aby chronić. Historie przepisane na nowo, tajemnice pogrzebane." Zbliżył się, jego obecność była niepokojąca, ale magnetyczna. "Wybierz mnie jako swojego sponsora, Andrea, a to wszystko stanie się twoje."
Jej głowa kręciła się, gdy wpatrywała się w półki, każda książka była kuszącą obietnicą wiedzy i niebezpieczeństwa.
Andrea wciąż była oszołomiona tajemnicami biblioteki, kiedy pojawił się Liam, jego złote włosy łapały słabe światło korytarza. Obdarzył ją olśniewającym uśmiechem, jego zwykły urok zdawał się być wzmocniony w mrocznej, zacienionej wspaniałości rezydencji.
"Wyglądasz, jakbyś potrzebowała świeżego powietrza," powiedział lekko, wyciągając rękę. "Labirynt ogrodu jest oszałamiający w blasku księżyca. Pozwól, że ci pokażę."
Andrea zawahała się, ale rozbrajający uśmiech Liama sprawił, że trudno było odmówić. Wsuwając rękę w jego, pozwoliła mu poprowadzić się na zewnątrz.
Labirynt ogrodu był jak coś z marzenia. Wysokie żywopłoty błyszczały srebrzyście w świetle księżyca, a ich labiryntowe ścieżki wiły się w każdym kierunku. Kwiaty perfumowały powietrze, ich słodki zapach mieszał się z rześkim nocnym wiatrem.
"To miejsce jest wyjątkowe, prawda?" powiedział Liam, jego głos był miękki, prawie tęskny. "To idealna ucieczka."
"Jest tutaj pięknie," przytaknęła Andrea, ale jej umysł pędził. Każdy krok, który stawiała głębiej w labiryncie, wydawał się być przekroczeniem niewidzialnej granicy, która przyciągała ją bliżej do świata Sinclairów.
Kiedy dotarli do polany, Liam się zatrzymał. Gwiazdy nad nimi wydawały się niemożliwie jasne, a ich światło ostro zarysowało jego twarz. Zrobił krok do przodu, jego złoty amulet nagle stał się elektryzujący, i zanim zdołała przetworzyć, co się dzieje, pochylił się i pocałował ją.
Przez chwilę poczuła się jakby wpadła do bajki, tej wypełnionej ogrodami w świetle księżyca i szeptanymi obietnicami. Ale gdy pocałunek się skończył, a rzeczywistość opadła na nią, Andrea przypomniała sobie coś ważnego o bajkach—większość miała ciemniejsze wersje, te, w których księżniczka nie przeżyła.
Liam cofnął się, jego uśmiech był swobodny, ale oczy szukały jej. „Należysz tutaj, Andrea,” powiedział, jego głos był ciepły i szczery. „Z nami. Nie walcz z tym.”
Nie powiedziała nic, jej myśli były zbyt splątane, by uformować słowa, gdy powoli wychodzili z labiryntu. Nocne zimno osiadło w jej kościach, przypominając, że nic na tym świecie nie przychodzi bez ceny.
Palce Andrei machinalnie dotknęły jej ust, ciepło pocałunku Liama pozostało jak nieodpowiedziane pytanie. Zamęt i konflikt wirowały w jej piersi, gdy bez celu błądziła po rozległej rezydencji Sinclairów, jej myśli były zbyt splątane, by się skupić.
Kiedy wpadła do sanktuarium Gabriela, zmiana atmosfery była niemal wstrząsająca. Przestrzeń była starą szklarnią, jej ściany i sufit były ze szkła. Światło księżyca wpadało do środka, rzucając srebrne smugi na dziesiątki płócien opartych o każdą dostępną powierzchnię.
Jej oddech zamarł, gdy zdała sobie sprawę, co przedstawiają.
Ją.
Każdy obraz uchwycił moment, którego nawet nie zdawała sobie sprawy, że jest znaczący—czytanie w bibliotece, zdeterminowany wyraz jej twarzy, gdy biegła na bieżni, ogień w jej oczach, gdy stawiała czoła Victorii. Portrety nie były tylko obrazami; były studiami jej duszy, przejmującymi w swojej dokładności.
Cichy głos Gabriela przerwał ciszę.
„Próbowałem cię zrozumieć,” powiedział, wchodząc w światło, jego wyraz twarzy nieczytelny. „Zrozumieć, co czyni cię... inną.”
Andrea odwróciła się do niego, jej puls przyspieszył. „Dlaczego? Co to dla ciebie znaczy?”
Gabriel zawahał się, jakby ważył słowa.
„Ponieważ tu nie pasujesz. Nie tak, jak my. Jesteś... prawdziwa. I to przeraża ludzi.” Jego oczy ponownie skierowały się na obrazy. „W tym mnie.”
Ciężar jego wyznania zawisł między nimi, ale zanim Andrea zdążyła odpowiedzieć, odwrócił się do swojego sztalugi i zaczął szkicować, jego milczenie nakazywało jej odejść.
Próbując znaleźć drogę powrotną do znanego terytorium, Andrea przemierzała labirynt korytarzy, a przepych rezydencji stawał się przytłaczający. Jej wędrówka zakończyła się nagle, gdy Aiden wyłonił się z cienia, jego wyraz twarzy był jak burzowa chmura.
„Więc teraz po prostu to wszystko akceptujesz,” powiedział, jego głos ostry i oskarżający, gdy gestykulował na otoczenie. „Gra, hierarchia, sposób, w jaki kupują lojalność ludzi. Naprawdę myślałem, że jesteś inna.”
Andrea wyprostowała ramiona, jego słowa raniły głębiej, niż chciała przyznać.
„Walczę z tym,” powiedziała stanowczo. „Po prostu... od środka.”
Śmiech Aidena był gorzki, jego bunt twardniał w coś mroczniejszego.
„Tak cię złapią”, warknął. „Tak złapali mnie. Urodzony w tym, wychowany w tym, aż nie widzisz innej drogi.”
Odwrócił się i odszedł, zanim zdążyła odpowiedzieć, a jego odejście rozbrzmiewało ciężarem czegoś niewypowiedzianego.
Zagubiona w labiryncie korytarzy po odejściu Aidena, Andrea znalazła się w części domu, która wydawała się dziwnie nie na miejscu — mniej wyrafinowana, bardziej użytkowa. Bogate wykończenia i elegancki wystrój ustąpiły miejsca zwykłym ścianom i stonowanemu oświetleniu.
Skręcając za róg, zatrzymała się gwałtownie, przyciskając się do ściany. W jej stronę płynęły głosy, niskie i poważne.
Ryzykując spojrzenie, zauważyła dwóch mężczyzn w mundurach ochrony stojących przy drzwiach. Ich urwana rozmowa była niesłyszalna, ale ich postawa mówiła wiele. To nie była zrelaksowana postawa personelu domowego — to była czujność, ostra krawędź napięcia w powietrzu.
Puls Andrei przyspieszył, gdy wślizgnęła się z powrotem w cienie, a jej niepokój rósł. Cokolwiek kryło się za tymi drzwiami, nie było przeznaczone dla jej oczu — a teraz nie mogła przestać się zastanawiać, dlaczego.
„Najmłodszy dziedzic Sinclairów wydaje się zbyt zainteresowany tą dziewczyną ze stypendium.” Pierwszy głos był chrapliwy, zaniepokojony.
„Tak, szefowi się to nie spodoba. Wystarczy, że wszyscy pięciu są na jej punkcie zafiksowani. Nawet sprowadzili ją tutaj na kolację.” Drugi strażnik westchnął. „Stary Sinclair nie zbudował największego kryminalnego imperium w kraju, pozwalając swoim synom rozpraszać się przez obcych.”
„Słyszałem, że kiedyś dziewczyna najstarszego zniknęła tylko za to, że wiedziała za dużo o rodzinnych interesach.” Mroczny chichot. „Chyba to jeden ze sposobów na radzenie sobie z wyciekami informacji.”
Krew Andrei zmieniła się w lód. Plotki były prawdziwe. Sinclairzy nie byli tylko bogaci – byli niebezpieczni.
Kryminalista. Zabójczy.
Ręka chwyciła ją za ramię od tyłu.
Jej krzyk nigdy nie wydostał się z ust.
Przesuń w górę, aby kontynuować
