Głos Dayany wypełnił pokój, gdy opowiadała o swoim ostatnim treningu. Jej rodzice patrzyli na nią z rozświetloną dumą, ich uśmiechy były szerokie i pełne aprobaty.
„Jesteś taka utalentowana, Dayano,” powiedziała mama. „Jesteś wszystkim, czym powinna być przyszła Luna.”
„Dayana ma tak naturalną grację,” dodał ojciec. „Ona jest praktycznie stworzona do bycia Luną.”
Dayana odrzuciła swoje złote włosy do tyłu, a na jej twarzy na moment pojawił się zadowolony uśmieszek. Po drugiej stronie pokoju Aria siedziała na skraju sofy, drobna i cicha, próbując wtopić się w tło.
„Każdy mógłby być dobry, gdyby tyle ćwiczył,” powiedziała Aria cicho, ledwo słyszalnym głosem.
Prychnął jej ojciec, ostro. „Nie, Ario. To wymaga talentu. Prawdziwego talentu.” Jego spojrzenie spoczęło na niej, pełne rozczarowania. „Może powinnaś się bardziej postarać. Ucz się od siostry.”
Słowa ukłuły ją boleśnie, zimne jak lód, lecz Aria ugryzła się w język. W pokoju zapadła cisza, którą przerwał tylko dźwięk, gdy Dayana pochyliła się bliżej, a jej głos stał się słodki i szyderczy.
„Może gdybyś przestała bujać w obłokach, byłabyś dobra w czymkolwiek,” powiedziała Dayana z przesadnie słodkim uśmiechem.
Aria milczała, ale w jej głowie wirowały gorzkie wspomnienia—Dayana zakradająca się do jej pokoju, wyrywająca kartki z jej dzienników, bazgrząca okrutne notatki jak „Jesteś nic niewarta” albo „Nikt nigdy cię nie zechce.”
Zawsze była tą lepszą córką.
Piękno Dayany było niepodważalne, jej ciemnoblond włosy lśniły jak złoto, a przenikliwe niebieskie oczy były zarazem władcze i fascynujące. Aria, w porównaniu, czuła się bladym odbiciem. Jej miękkie, srebrzystoblond włosy łapały światło niczym blask księżyca, a półksiężycowate znamię na policzku, cecha, z której Dayana nieustannie drwiła.
Imię „brzydka” podążało za Arią jak cień.
Ale tego wieczoru, gdy wymknęła się z salonu w chłodne nocne powietrze, iskierka nadziei zastąpiła ból w jej piersi. Czuła to od dni—przyciąganie, głębokie i magnetyczne.
Gdzieś w stadzie Midnight Crest czekał na nią jej przeznaczony partner.
Ta myśl ogrzewała ją. Jej usta wygięły się w mały, skryty uśmiech, gdy wyobrażała sobie życie, w którym wreszcie będzie wolna.
Ale dwa dni później jej świat rozpadł się na kawałki.
Główna sala stada tętniła energią, gdy Aria weszła do środka, jej serce waliło jak oszalałe. Jej wzrok zatrzymał się na Cole’u—wojowniku o szerokich ramionach i aurze surowej siły. Jej klatka piersiowa ścisnęła się, gdy rozpoznała go niczym uderzenie pioruna.
On jest mój.
Ale zanim zdążyła się ruszyć, rozległ się znajomy głos.
„Cole! Tu jesteś,” zawołała Dayana, swobodnie wplatając rękę w jego ramię.
Aria zamarła, gdy jej siostra nachyliła się do niego, szepcząc coś, co wywołało u niego cichy śmiech. Jego ramię objęło Dayanę w talii, zaborczo.
„Cole?” wydusiła Aria, a jej głos drżał.
Spojrzał na nią, jego wyraz twarzy był uprzejmy, lecz zdystansowany. „Ario,” powiedział krótko, skinąwszy głową.
Usta Dayany wykrzywiły się w okrutnym uśmiechu. „Och, Ario, nie wiedziałaś?” Przejechała palcami po klatce piersiowej Cole’a. „Cole i ja… cóż, właśnie rozmawialiśmy o naszej przyszłości. Wygląda na to, że jest moim partnerem.”
Te słowa zmiażdżyły ją, powietrze uciekło z jej płuc.
„Nie,” wyszeptała Aria, kręcąc głową. „Nie możesz—on jest mój.”
Spojrzenie Dayany się zaostrzyło, a jej uśmiech stał się jeszcze zimniejszy.
„Twój?” powtórzyła z cichym śmiechem. Jej oczy zmierzyły Arię z góry na dół z pogardą. „Naprawdę myślałaś, że ktoś taki jak on chciałby ciebie?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stado zebrało się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Aria trzymała się blisko krawędzi tłumu, zaciskając dłonie w pięści przy bokach. W głębi duszy już wiedziała, dlaczego wszyscy zostali wezwani.
Ale jakaś jej część kurczowo trzymała się nadziei, że może— tylko może—rodzice okażą się sprawiedliwi.
„Jak wszyscy wiecie”, zaczął jej ojciec, „zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić stadu. Dziś ogłaszamy, że Dayana została wybrana na waszą przyszłą Lunę.”
Stado wybuchło oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Aria wstrzymała oddech. Ledwie mogła pojąć jego słowa, zanim jej wzrok spoczął na Dayanie, stojącej kilka kroków za ojcem, z dłonią splecioną z dłonią Cole’a.
Wyraz twarzy siostry był mieszaniną triumfu i satysfakcji—każde spojrzenie rzucone w stronę Arii było niczym sztylet kpin.
Desperacja ścisnęła jej gardło. Przepchnęła się przez tłum, jej głos drżał, ale brzmiał stanowczo.
„Ojcze”, zawołała, wychodząc do przodu, „jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną.”
Rozejrzała się po zgromadzonych, szukając poparcia, lecz napotkała tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych rzutów oka i złośliwy uśmiech Dayany.
Wzrok ojca stwardniał. „Ario, Dayana lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty.”
Serce Arii boleśnie się ścisnęło, upokorzenie narastało, gdy słowa ojca rozbrzmiewały nad zgromadzeniem. Czuła na sobie każde spojrzenie—oceniające, odrzucające, pełne litości.
„Ale… jestem pierworodna. Trenowałam tak samo ciężko, zrobiłam wszystko—”
Przerwał jej ostrym gestem. „Dość, Ario. Nie przynoś wstydu sobie ani rodzinie. Dayana udowodniła swoją wartość. To dla dobra stada.”
Głos Dayany rozległ się, przesycony udawaną sympatią. „To nic osobistego, Ario. Niektórzy z nas po prostu są stworzeni do wielkości.”
Tłum przyjął to z aprobatą. Cole spojrzał na Dayanę z otwartym podziwem, a serce Arii pękło na widok, jak pieczętuje zdradę pocałunkiem w czoło jej siostry.
Wszystko to runęło na nią z całą siłą, świadomość była ostra i gorzka. Zawsze była outsiderką, tylko zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Rodzina ją zdradziła, wybierając Dayanę na przywódczynię—odbierając jej wszystko, o czym marzyła.
Przełykając ślinę, odwróciła się, zgarbiła ramiona i zmusiła się do opuszczenia dziedzińca. Gdy to robiła, matka pochyliła się ku niej, szepcząc zatrutym głosem, przeznaczonym tylko dla Arii.
„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki, by rządziła. Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Blask księżyca wlewał się do małego pokoju Arii, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, a jej myśli były wirującym chaosem bólu.
Wszystko się rozpadło — więź, którą czuła z Cole’em, nadzieja, że może znajdzie swoje miejsce na tym świecie. Jej własna rodzina odebrała jej to wszystko, zostawiając ją zagubioną, niechcianą.
Cichy głos odezwał się w niej. Yoka, jej wilczyca, była silna i opanowana, kotwica w samym środku burzy.
„Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Ario” — zamruczała Yoka, jej głos był stałym pulsem w umyśle Arii. — „Nie należymy tu. Nie potrzebujemy ich.”
Aria zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, ukojenie, po które rzadko sięgała, a teraz kurczowo się go trzymała.
„Ale dokąd miałabym pójść? Nie mam nikogo. I zadbali o to, by tak było.”
„Wszędzie będzie lepiej niż tu, Ario. Wybrali ją, niech ją sobie zatrzymają. Ty i ja. Znajdziemy wolność.”
Ale serce Arii ciążyło jej w piersi niczym kamień. Chciała uwierzyć słowom Yoki, odnaleźć siłę, jaką miała jej wilczyca, lecz strach ją powstrzymywał.
Poza tymi murami czekała tylko niepewność, a tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli była to tylko okrucieństwo.
Tej nocy, nie mogąc zasnąć, Aria wymknęła się ciemnym korytarzem, przyciągnięta cichym pomrukiem głosów dochodzących z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, serce waliło jej w piersi, gdy usłyszała swoje imię.
„Plan zadziałał idealnie” — mówiła jej matka, w tonie pobrzmiewała satysfakcja, której Aria nigdy nie słyszała skierowanej do siebie. — „Cole związał się z Dayaną, dokładnie tak, jak chcieliśmy. Aria ledwo się trzyma.”
Śmiech Dayany był ostry, szyderczy. „Mówiłam, że się złamie. Biedaczka nie radzi sobie z samotnością, a co dopiero bez swojego przeznaczonego partnera.”
Klatka piersiowa Arii ścisnęła się, gdy zakryła usta dłonią, tłumiąc westchnienie. Zaplanowali to od początku. Cole nie wybrał Dayany — jej rodzina nim manipulowała, odsuwała go od Arii i popychała ku jej siostrze. Chcieli ją przepędzić, złamać ją do tego stopnia, by nie miała innego wyjścia, jak tylko odejść.
Głos ojca wciął się w rozmowę, niski i aprobujący. „O świcie Aria zniknie z naszego życia na dobre. Dayana zajmie jej miejsce, tak jak powinno być.”
Aria chwyciła się skraju ściany, wściekłość wezbrała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej, niż się spodziewała, ich okrucieństwo było splecione z każdym elementem jej życia.
Po plecach Arii przebiegł dreszcz, gdy jej umysł wirował, przywołując przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie tylko wygnaniem, ale śmiercią.
Prawie widziała to przed oczami — ojciec wchodzący do jej pokoju w środku nocy, jego zimne spojrzenie przyćmione zadowoleniem matki, podczas gdy Dayana patrzyła z triumfem, w końcu wolna od niej na zawsze.
Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął jej pierś tak mocno, że miała wrażenie, iż się udusi.
Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania rozbrzmiał w niej, zagłuszając przerażenie. Nie zamierzała siedzieć bezradnie, czekając, aż ją odrzucą lub spotka ją coś gorszego.
Już straciła wszystko — ich lojalność, swojego partnera, miejsce w stadzie.
Ta myśl napełniła ją dziwną, dziką determinacją, i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że może uciec.
Przesuń w górę, aby kontynuować