passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Snow Wolf's Mate - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Snow Wolf's Mate

/

Rozdział 3

Publiczne upokorzenie

Stado zebrało się na szerokim dziedzińcu pod bezchmurnym niebem. Aria trzymała się blisko krawędzi tłumu, zaciskając dłonie w pięści przy bokach. W głębi duszy już wiedziała, dlaczego wszyscy zostali wezwani.

Ale jakaś jej część kurczowo trzymała się nadziei, że może— tylko może—rodzice okażą się sprawiedliwi.

„Jak wszyscy wiecie”, zaczął jej ojciec, „zostaliśmy pobłogosławieni dwiema córkami, ale tylko jedna może przewodzić stadu. Dziś ogłaszamy, że Dayana została wybrana na waszą przyszłą Lunę.”

Stado wybuchło oklaskami, niektórzy nawet wiwatowali. Aria wstrzymała oddech. Ledwie mogła pojąć jego słowa, zanim jej wzrok spoczął na Dayanie, stojącej kilka kroków za ojcem, z dłonią splecioną z dłonią Cole’a.

Wyraz twarzy siostry był mieszaniną triumfu i satysfakcji—każde spojrzenie rzucone w stronę Arii było niczym sztylet kpin.

Desperacja ścisnęła jej gardło. Przepchnęła się przez tłum, jej głos drżał, ale brzmiał stanowczo.

„Ojcze”, zawołała, wychodząc do przodu, „jestem starszą bliźniaczką. To ja powinnam być prawowitą Luną.”

Rozejrzała się po zgromadzonych, szukając poparcia, lecz napotkała tylko puste spojrzenia, kilka sceptycznych rzutów oka i złośliwy uśmiech Dayany.

Wzrok ojca stwardniał. „Ario, Dayana lepiej nadaje się do przewodzenia. Jest silniejsza, bardziej szanowana. Wybór jest oczywisty.”

Serce Arii boleśnie się ścisnęło, upokorzenie narastało, gdy słowa ojca rozbrzmiewały nad zgromadzeniem. Czuła na sobie każde spojrzenie—oceniające, odrzucające, pełne litości.

„Ale… jestem pierworodna. Trenowałam tak samo ciężko, zrobiłam wszystko—”

Przerwał jej ostrym gestem. „Dość, Ario. Nie przynoś wstydu sobie ani rodzinie. Dayana udowodniła swoją wartość. To dla dobra stada.”

Głos Dayany rozległ się, przesycony udawaną sympatią. „To nic osobistego, Ario. Niektórzy z nas po prostu są stworzeni do wielkości.”

Tłum przyjął to z aprobatą. Cole spojrzał na Dayanę z otwartym podziwem, a serce Arii pękło na widok, jak pieczętuje zdradę pocałunkiem w czoło jej siostry.

Wszystko to runęło na nią z całą siłą, świadomość była ostra i gorzka. Zawsze była outsiderką, tylko zastępstwem, tolerowaną, ale nigdy naprawdę chcianą. Rodzina ją zdradziła, wybierając Dayanę na przywódczynię—odbierając jej wszystko, o czym marzyła.

Przełykając ślinę, odwróciła się, zgarbiła ramiona i zmusiła się do opuszczenia dziedzińca. Gdy to robiła, matka pochyliła się ku niej, szepcząc zatrutym głosem, przeznaczonym tylko dla Arii.

„Potrzebowaliśmy tylko jednej córki, by rządziła. Nie utrudniaj tego bardziej, niż musi być.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Punkt krytyczny

Blask księżyca wlewał się do małego pokoju Arii, rzucając srebrzyste cienie na ściany. Siedziała skulona na łóżku, kolana przyciągnięte do piersi, a jej myśli były wirującym chaosem bólu.

Wszystko się rozpadło — więź, którą czuła z Cole’em, nadzieja, że może znajdzie swoje miejsce na tym świecie. Jej własna rodzina odebrała jej to wszystko, zostawiając ją zagubioną, niechcianą.

Cichy głos odezwał się w niej. Yoka, jej wilczyca, była silna i opanowana, kotwica w samym środku burzy.

„Pokazali swoje prawdziwe oblicza, Ario” — zamruczała Yoka, jej głos był stałym pulsem w umyśle Arii. — „Nie należymy tu. Nie potrzebujemy ich.”

Aria zamknęła oczy, czując znajome ciepło swojej wilczycy, ukojenie, po które rzadko sięgała, a teraz kurczowo się go trzymała.

„Ale dokąd miałabym pójść? Nie mam nikogo. I zadbali o to, by tak było.”

„Wszędzie będzie lepiej niż tu, Ario. Wybrali ją, niech ją sobie zatrzymają. Ty i ja. Znajdziemy wolność.”

Ale serce Arii ciążyło jej w piersi niczym kamień. Chciała uwierzyć słowom Yoki, odnaleźć siłę, jaką miała jej wilczyca, lecz strach ją powstrzymywał.

Poza tymi murami czekała tylko niepewność, a tutaj przynajmniej wiedziała, czego się spodziewać, nawet jeśli była to tylko okrucieństwo.

Tej nocy, nie mogąc zasnąć, Aria wymknęła się ciemnym korytarzem, przyciągnięta cichym pomrukiem głosów dochodzących z gabinetu rodziców. Zatrzymała się, ukryta w cieniu, serce waliło jej w piersi, gdy usłyszała swoje imię.

„Plan zadziałał idealnie” — mówiła jej matka, w tonie pobrzmiewała satysfakcja, której Aria nigdy nie słyszała skierowanej do siebie. — „Cole związał się z Dayaną, dokładnie tak, jak chcieliśmy. Aria ledwo się trzyma.”

Śmiech Dayany był ostry, szyderczy. „Mówiłam, że się złamie. Biedaczka nie radzi sobie z samotnością, a co dopiero bez swojego przeznaczonego partnera.”

Klatka piersiowa Arii ścisnęła się, gdy zakryła usta dłonią, tłumiąc westchnienie. Zaplanowali to od początku. Cole nie wybrał Dayany — jej rodzina nim manipulowała, odsuwała go od Arii i popychała ku jej siostrze. Chcieli ją przepędzić, złamać ją do tego stopnia, by nie miała innego wyjścia, jak tylko odejść.

Głos ojca wciął się w rozmowę, niski i aprobujący. „O świcie Aria zniknie z naszego życia na dobre. Dayana zajmie jej miejsce, tak jak powinno być.”

Aria chwyciła się skraju ściany, wściekłość wezbrała w niej, silniejsza niż ból. Zdrada rodziny sięgała głębiej, niż się spodziewała, ich okrucieństwo było splecione z każdym elementem jej życia.

Po plecach Arii przebiegł dreszcz, gdy jej umysł wirował, przywołując przerażającą możliwość, że ich plan może zakończyć się nie tylko wygnaniem, ale śmiercią.

Prawie widziała to przed oczami — ojciec wchodzący do jej pokoju w środku nocy, jego zimne spojrzenie przyćmione zadowoleniem matki, podczas gdy Dayana patrzyła z triumfem, w końcu wolna od niej na zawsze.

Ta myśl odebrała jej oddech, strach ścisnął jej pierś tak mocno, że miała wrażenie, iż się udusi.

Ale wtedy coś w niej pękło, pierwotny instynkt przetrwania rozbrzmiał w niej, zagłuszając przerażenie. Nie zamierzała siedzieć bezradnie, czekając, aż ją odrzucą lub spotka ją coś gorszego.

Już straciła wszystko — ich lojalność, swojego partnera, miejsce w stadzie.

Ta myśl napełniła ją dziwną, dziką determinacją, i po raz pierwszy pozwoliła sobie uwierzyć, że może być silniejsza od nich, że może uciec.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Do legowiska Alfy

Aria opuściła dom w środku nocy. Las otaczał ją z każdej strony, cichy i pełen cieni pod zasłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówną ziemię, z każdym krokiem oddalając ją coraz bardziej od Midnight Crest.

Spojrzała przez ramię; ciężar zdrady rodziny wciąż drapał ją od środka, lecz spokojna obecność Yoki pchała ją naprzód.

„Idź dalej”, zachęciła ją jej wilczyca.

Gdy przekroczyła granicę zakazanego terytorium Crimson Fang, fala lęku przeszyła jej ciało. Każdy znał Haydena, bezwzględnego Alfę o upodobaniu do brutalności.

Słyszała dość opowieści, by znać jego reputację—nie okazywał litości nikomu, a już szczególnie wyrzutkom. Ryzyko przygniatało ją ciężarem, lecz jeszcze cięższa była ciemna pewność, że nie ma już dokąd pójść.

„Zamaskuj nasz zapach”, szepnęła Aria do Yoki, czując, jak moc jej wilka splata się z jej własną, oplatając je niewidzialną zasłoną.

Przemknęła przez gęstwinę, modląc się, by wszystkie opowieści o nieustannych patrolach Haydena były tylko przesadzonymi bajkami.

Nagle ciszę przerwał szelest i zanim Aria zdążyła zareagować, ciężka ręka pochwyciła ją od tyłu.

„Kogo my tu mamy?” – zadrwił niski głos, a zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył ją, gdy brutalnie rzucili ją na ziemię.

Trzy wilki, ich twarze ukryte w cieniu, stanęły nad nią, oczy błyszczące drapieżnym zamiarem.

„Zgubiłaś się, ślicznotko?” – jeden z nich ją zaczepił, jego uścisk był tak mocny, że aż poczuła, jak robi jej się siniak, gdy podniósł ją do góry, a jego twarz znalazła się tuż przy jej, z uśmiechem ostrym jak brzytwa.

Aria zmusiła się do zachowania spokoju, skupiając się na sile Yoki. „Ukryj się. Ukryj wszystko.”

„Jestem tylko wyrzutkiem”, powiedziała cicho, ale pewnie. „Nie mam dokąd pójść.”

Przywódca wilków parsknął, jego oczy prześlizgnęły się po niej.

„Wyrzutek, tak? A jaki wyrzutek zakrada się na terytorium Crimson Fang?”

Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, a pozostali otoczyli ją z obu stron, prowadząc głębiej w las. Drzewa stawały się coraz gęstsze, ciemniejsze i chłodniejsze, aż nagle zatrzymali się na polanie, którą dominowała ogromna postać.

Alpha Hayden stał tam, szeroki w barach i onieśmielający. Jego przenikliwe spojrzenie spoczęło na niej w chwili, gdy tylko pojawiła się w jego zasięgu wzroku.

Był ucieleśnieniem potęgi, jego ciemne oczy ostre i śmiercionośne, przeszywające ją na wskroś w jednej chwili. Puls Arii przyspieszył, gdy walczyła, by jej zapach pozostał ukryty, modląc się, by nie dostrzegł jej kłamstwa.

„Co to za jedna?” – głos Haydena był zimny, jego usta wykrzywiły się z pogardą. „Wyrzutek?”

Jeden z wilków patrolujących popchnął ją do przodu. „Przyłapaliśmy ją na podkradaniu się. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść.”

Spojrzenie Haydena przygwoździło ją do miejsca, jakby zdejmował z niej po kolei każdą warstwę jej obrony. Zmusiła się, by wytrzymać jego wzrok, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, jeśli tylko zdecyduje się zaatakować.

„Wyrzutek… na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w jej stronę, jego oczy zwęziły się, gdy badał jej twarz, a wyraz jego twarzy pociemniał. „Masz minutę, żeby przekonać mnie, czemu nie powinienem cię teraz zabić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Snow Wolf's Mate

The Snow Wolf's Mate

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa