passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Snow Wolf's Mate - Rozdział #5 - autor itsvlada

The Snow Wolf's Mate

/

Rozdział 5

Do legowiska Alfy

Aria opuściła dom w środku nocy. Las otaczał ją z każdej strony, cichy i pełen cieni pod zasłoną północy. Jej stopy uderzały o nierówną ziemię, z każdym krokiem oddalając ją coraz bardziej od Midnight Crest.

Spojrzała przez ramię; ciężar zdrady rodziny wciąż drapał ją od środka, lecz spokojna obecność Yoki pchała ją naprzód.

„Idź dalej”, zachęciła ją jej wilczyca.

Gdy przekroczyła granicę zakazanego terytorium Crimson Fang, fala lęku przeszyła jej ciało. Każdy znał Haydena, bezwzględnego Alfę o upodobaniu do brutalności.

Słyszała dość opowieści, by znać jego reputację—nie okazywał litości nikomu, a już szczególnie wyrzutkom. Ryzyko przygniatało ją ciężarem, lecz jeszcze cięższa była ciemna pewność, że nie ma już dokąd pójść.

„Zamaskuj nasz zapach”, szepnęła Aria do Yoki, czując, jak moc jej wilka splata się z jej własną, oplatając je niewidzialną zasłoną.

Przemknęła przez gęstwinę, modląc się, by wszystkie opowieści o nieustannych patrolach Haydena były tylko przesadzonymi bajkami.

Nagle ciszę przerwał szelest i zanim Aria zdążyła zareagować, ciężka ręka pochwyciła ją od tyłu.

„Kogo my tu mamy?” – zadrwił niski głos, a zapach żelaza i dzikiej ziemi uderzył ją, gdy brutalnie rzucili ją na ziemię.

Trzy wilki, ich twarze ukryte w cieniu, stanęły nad nią, oczy błyszczące drapieżnym zamiarem.

„Zgubiłaś się, ślicznotko?” – jeden z nich ją zaczepił, jego uścisk był tak mocny, że aż poczuła, jak robi jej się siniak, gdy podniósł ją do góry, a jego twarz znalazła się tuż przy jej, z uśmiechem ostrym jak brzytwa.

Aria zmusiła się do zachowania spokoju, skupiając się na sile Yoki. „Ukryj się. Ukryj wszystko.”

„Jestem tylko wyrzutkiem”, powiedziała cicho, ale pewnie. „Nie mam dokąd pójść.”

Przywódca wilków parsknął, jego oczy prześlizgnęły się po niej.

„Wyrzutek, tak? A jaki wyrzutek zakrada się na terytorium Crimson Fang?”

Nie czekając na odpowiedź, szarpnął ją do przodu, a pozostali otoczyli ją z obu stron, prowadząc głębiej w las. Drzewa stawały się coraz gęstsze, ciemniejsze i chłodniejsze, aż nagle zatrzymali się na polanie, którą dominowała ogromna postać.

Alpha Hayden stał tam, szeroki w barach i onieśmielający. Jego przenikliwe spojrzenie spoczęło na niej w chwili, gdy tylko pojawiła się w jego zasięgu wzroku.

Był ucieleśnieniem potęgi, jego ciemne oczy ostre i śmiercionośne, przeszywające ją na wskroś w jednej chwili. Puls Arii przyspieszył, gdy walczyła, by jej zapach pozostał ukryty, modląc się, by nie dostrzegł jej kłamstwa.

„Co to za jedna?” – głos Haydena był zimny, jego usta wykrzywiły się z pogardą. „Wyrzutek?”

Jeden z wilków patrolujących popchnął ją do przodu. „Przyłapaliśmy ją na podkradaniu się. Twierdzi, że nie ma dokąd pójść.”

Spojrzenie Haydena przygwoździło ją do miejsca, jakby zdejmował z niej po kolei każdą warstwę jej obrony. Zmusiła się, by wytrzymać jego wzrok, każdy mięsień w jej ciele był napięty, gotowy do ucieczki, jeśli tylko zdecyduje się zaatakować.

„Wyrzutek… na moim terytorium.” Zrobił powolny krok w jej stronę, jego oczy zwęziły się, gdy badał jej twarz, a wyraz jego twarzy pociemniał. „Masz minutę, żeby przekonać mnie, czemu nie powinienem cię teraz zabić.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Niebezpieczna umowa

Aria zmusiła się, by podnieść wzrok, starając się wyglądać na tak spokojną, jak tylko potrafiła pod jego ostrym spojrzeniem.

— Przysięgam, jestem tylko samotnikiem. Od jakiegoś czasu jestem sama… Jestem tutaj tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.

— Powiedz mi, jak się nazywasz.

— Aria.

Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nie ustępowały.

— Aria, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przyszłaś do Crimson Fang, z wszystkich miejsc, nie mając żadnych ukrytych motywów?

Aria przełknęła ślinę, jej serce waliło jak oszalałe. — Nie byłabym tu, gdybym miała jakiś wybór. Nie stanowię zagrożenia ani dla ciebie, ani dla twojej watahy.

Cisza się przeciągała, gęsta i duszna, gdy Hayden wciąż ją przeszywał spojrzeniem. W końcu powoli skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał chłodny, wyrachowany.

— Dobrze. Pozwolę ci zostać — powiedział, jego głos był jak niski pomruk dalekiego gromu. — Ale niech będzie jasne — jeśli choć przez chwilę podejrzewam, że kłamiesz, nie będzie dla ciebie już nigdzie miejsca na ucieczkę. — Podniósł podbródek, dając znak jednemu z członków swojej watahy. — Obserwuj ją uważnie.

Jeden z wilków wystąpił do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy ją oceniał. Ulga Arii trwała zaledwie ułamek sekundy, zanim poczuła na sobie spojrzenia wszystkich wokół — ostre, podejrzliwe, nieufne.

Będą śledzić każdy jej ruch, czekać, aż się potknie, aż zdradzi sekrety, których wszyscy się po niej spodziewali.

Hayden odwrócił się do niej z powrotem, jego intensywne spojrzenie wciąż nieugięte. Pochylił się, jego głos zabrzmiał cicho, niebezpiecznie gładko.

— Jeśli chcesz tu zostać, musisz udowodnić swoją lojalność.

Gardło Arii się zacisnęło. — Jak… mam to zrobić?

W jego ciemnych oczach zamigotała najdrobniejsza iskra zaciekawienia. Nachylił się do przodu, na tyle blisko, że poczuła bijące od niego ciepło, wyczuła bogaty, dziki zapach, który go naznaczał jako Alfę.

Jego dłoń uniosła się, odgarnęła niesforny kosmyk jej włosów za ucho, palce ociągały się o ułamek sekundy za długo, milcząco testując jej granice.

— Trzęsiesz się — wyszeptał, jego ton był zwodniczo miękki, jak jedwab oplatający żelazo.

— Nie boję się ciebie — skłamała Aria, jej głos był gruby od buntu. Ale nie mogła się wycofać. Nie tutaj, nie teraz.

— Nie? — Jego ręka opadła na jej szczękę, palce ledwo naciskały, kciuk przesunął się po jej policzku w sposób, który wywołał w niej dreszcz. — Ale może powinnaś.

Słowa Haydena przyspieszyły jej puls, kuszące ostrzeżenie wplecione w groźbę. Wstrzymała oddech, gdy jego palce przesunęły się w dół jej szyi, zatrzymując tuż nad obojczykiem.

Był już wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć odrobinę, ich usta musnęłyby się. Czuła, jak jego spojrzenie opada na jej usta, zatrzymując się tam, jego oczy ciemniały od czegoś surowego i niewypowiedzianego.

Każdy instynkt krzyczał, by się odsunęła, ale była jak zakorzeniona. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, jej własne pragnienie walczyło ze zdrowym rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech rwał się przy każdym prawie-dotknięciu, każdym przeciągłym spojrzeniu.

Wargi Haydena wykrzywił ledwie widoczny, przewrotny uśmiech. Pozwolił, by cisza zawisła między nimi, jego spojrzenie przesuwało się powoli po niej, niepokojąco wnikliwe.

— Zobaczymy, czy jesteś tak niewinna, jak twierdzisz. — Jego oczy utkwione w jej, nieugięte, przenikliwe. — Powiedz mi, czy jesteś czysta?

Aria cofnęła się o krok. Przez jej ciało przebiegł dreszcz, nogi się jej ugięły, a twarz oblał wstydliwy rumieniec. Ale nie było sensu uciekać, była złapana w pułapkę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Iskry i tajemnice

Aria zaczęła odnajdywać tu dziwny spokój, choćby tylko dlatego, że nie była już całkiem sama. Theo był wyrzutkiem stada, śmiałkiem, który nieustannie testował granice z uśmieszkiem sugerującym, że nie obchodzi go, jakie będą tego konsekwencje.

A potem była Piper, kobieta o stalowym spojrzeniu, z nieugiętym skupieniem, która obserwowała wszystko w stadzie z niemal macierzyńską opiekuńczością.

– Jesteś twardsza, niż wyglądasz, Aria – droczył się Theo, uchylając się, gdy wyprowadziła cios, który ledwie chybił jego szczęki. – Nie sądziłem, że samotnica potrafi tak walczyć.

– Chyba już mnie kiedyś zlekceważono – odparła, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie zabrzmi tak niepewnie, jak się czuła.

Każda umiejętność, którą prezentowała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Hayden ją przejrzy.

Hayden obserwował ją uważnie, jego wzrok był intensywny, gdy sparowała. Jego obecność była niemożliwa do zignorowania. Gdy w końcu opuściła gardę, łapiąc oddech, przeszedł przez pole w jej stronę, jego spojrzenie przenosiło się między nią a Theo.

– Całkiem nieźle jak na samotnicę – powiedział Hayden z nutą ciekawości w głosie, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.

Próbowała odwzajemnić jego spojrzenie, zachowując neutralny wyraz twarzy. – Musiałam nauczyć się bronić.

Oczy Haydena zwęziły się lekko. – Walczysz jak ktoś, kto przeszedł więcej niż tylko szkolenie przetrwania. – Zawiesił głos, czekając na jej reakcję.

Testował ją, każde słowo dobierał ostrożnie, by zmusić ją do ujawnienia się.

– Miałam już kilka starć – odparła wymijająco, odmawiając podania szczegółów.

Zbliżył się, nie spuszczając z niej wzroku, ciemna intensywność błyszczała w jego spojrzeniu.

– Samotnica, która walczy jak córka Alfy. Interesujące.

Aria musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, by go zmylić.

– Tak właśnie przetrwają samotnicy, prawda? – odpowiedziała spokojnie, mając nadzieję, że nie wyczuje, jak mocno bije jej serce.

Uśmiech Haydena się poszerzył, choć oczy pozostały czujne. Odsunął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej rzucił, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, pytania wiszącego pomiędzy nimi.

Później tej nocy Aria krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Hayden skierował do niej tego dnia. Jego podejrzliwość rosła.

Nigdy nie spotkała nikogo takiego jak on.

Kogoś, kto potrafiłby ją tak łatwo rozbroić, sprawić, że czuje się naga pod jego spojrzeniem. Gdy jej myśli zaczęły się zapętlać, rozległo się pukanie do drzwi – ostre i stanowcze.

Otworzyła i zobaczyła Haydena, czekającego, z nieprzeniknionymi, ciemnymi oczami.

– Chodź ze mną.

Serce Arii waliło, gdy podążała za nim przez kręte korytarze do jego kwater, powietrze wokół niego aż gęstniało od władzy, jaką miał nad stadem. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi i skinął, by weszła.

Pokój był słabo oświetlony, cienie rozciągały się po ścianach, potęgując poczucie zagrożenia, jakie od niego biło.

Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przykuło ją do miejsca.

– Chcę wiedzieć o tobie więcej, Ario – powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było przemyślanym sondowaniem.

– Już ci mówiłam, jestem tylko samotnicą.

– Tylko samotnicą? – przechylił głowę, z drwiącym uśmiechem igrającym na ustach. – Coś ukrywasz.

– Czego ode mnie chcesz, Hayden?

Pozwolił, by cisza zawisła w powietrzu, po czym pochylił się bliżej, jego głos przeszedł w ochrypły szept. – Ciebie. W moim łóżku.

Bezczelność jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej dłoń wystrzeliła i uderzyła go mocno w twarz. Echo policzka wypełniło pokój, ale Hayden jedynie się uśmiechnął, oczy miał ciemne od satysfakcji.

– Nie jestem taką dziewczyną.

– Wiem. Masz skórę królewską. Powiedz mi, Ario, kim naprawdę jesteś.

Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymała oddech, jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bardziej, jego głos był ledwie szeptem, gdy przeszukiwał jej oczy.

– Coś ukrywasz, prawda? Chcesz się podzielić?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Snow Wolf's Mate

The Snow Wolf's Mate

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa