Aria zmusiła się, by podnieść wzrok, starając się wyglądać na tak spokojną, jak tylko potrafiła pod jego ostrym spojrzeniem.
— Przysięgam, jestem tylko samotnikiem. Od jakiegoś czasu jestem sama… Jestem tutaj tylko dlatego, że nie mam dokąd pójść.
— Powiedz mi, jak się nazywasz.
— Aria.
Zrobił powolny krok w jej stronę, jego ciemne oczy nie ustępowały.
— Aria, brzmi tak znajomo. I mam uwierzyć, że przyszłaś do Crimson Fang, z wszystkich miejsc, nie mając żadnych ukrytych motywów?
Aria przełknęła ślinę, jej serce waliło jak oszalałe. — Nie byłabym tu, gdybym miała jakiś wybór. Nie stanowię zagrożenia ani dla ciebie, ani dla twojej watahy.
Cisza się przeciągała, gęsta i duszna, gdy Hayden wciąż ją przeszywał spojrzeniem. W końcu powoli skinął głową, ale jego wyraz twarzy pozostał chłodny, wyrachowany.
— Dobrze. Pozwolę ci zostać — powiedział, jego głos był jak niski pomruk dalekiego gromu. — Ale niech będzie jasne — jeśli choć przez chwilę podejrzewam, że kłamiesz, nie będzie dla ciebie już nigdzie miejsca na ucieczkę. — Podniósł podbródek, dając znak jednemu z członków swojej watahy. — Obserwuj ją uważnie.
Jeden z wilków wystąpił do przodu, jego oczy zwęziły się, gdy ją oceniał. Ulga Arii trwała zaledwie ułamek sekundy, zanim poczuła na sobie spojrzenia wszystkich wokół — ostre, podejrzliwe, nieufne.
Będą śledzić każdy jej ruch, czekać, aż się potknie, aż zdradzi sekrety, których wszyscy się po niej spodziewali.
Hayden odwrócił się do niej z powrotem, jego intensywne spojrzenie wciąż nieugięte. Pochylił się, jego głos zabrzmiał cicho, niebezpiecznie gładko.
— Jeśli chcesz tu zostać, musisz udowodnić swoją lojalność.
Gardło Arii się zacisnęło. — Jak… mam to zrobić?
W jego ciemnych oczach zamigotała najdrobniejsza iskra zaciekawienia. Nachylił się do przodu, na tyle blisko, że poczuła bijące od niego ciepło, wyczuła bogaty, dziki zapach, który go naznaczał jako Alfę.
Jego dłoń uniosła się, odgarnęła niesforny kosmyk jej włosów za ucho, palce ociągały się o ułamek sekundy za długo, milcząco testując jej granice.
— Trzęsiesz się — wyszeptał, jego ton był zwodniczo miękki, jak jedwab oplatający żelazo.
— Nie boję się ciebie — skłamała Aria, jej głos był gruby od buntu. Ale nie mogła się wycofać. Nie tutaj, nie teraz.
— Nie? — Jego ręka opadła na jej szczękę, palce ledwo naciskały, kciuk przesunął się po jej policzku w sposób, który wywołał w niej dreszcz. — Ale może powinnaś.
Słowa Haydena przyspieszyły jej puls, kuszące ostrzeżenie wplecione w groźbę. Wstrzymała oddech, gdy jego palce przesunęły się w dół jej szyi, zatrzymując tuż nad obojczykiem.
Był już wystarczająco blisko. Gdyby pochyliła się choć odrobinę, ich usta musnęłyby się. Czuła, jak jego spojrzenie opada na jej usta, zatrzymując się tam, jego oczy ciemniały od czegoś surowego i niewypowiedzianego.
Każdy instynkt krzyczał, by się odsunęła, ale była jak zakorzeniona. Jej skóra mrowiła pod jego dotykiem, jej własne pragnienie walczyło ze zdrowym rozsądkiem. To była niebezpieczna gra i wiedziała o tym. Jej oddech rwał się przy każdym prawie-dotknięciu, każdym przeciągłym spojrzeniu.
Wargi Haydena wykrzywił ledwie widoczny, przewrotny uśmiech. Pozwolił, by cisza zawisła między nimi, jego spojrzenie przesuwało się powoli po niej, niepokojąco wnikliwe.
— Zobaczymy, czy jesteś tak niewinna, jak twierdzisz. — Jego oczy utkwione w jej, nieugięte, przenikliwe. — Powiedz mi, czy jesteś czysta?
Aria cofnęła się o krok. Przez jej ciało przebiegł dreszcz, nogi się jej ugięły, a twarz oblał wstydliwy rumieniec. Ale nie było sensu uciekać, była złapana w pułapkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Aria zaczęła odnajdywać tu dziwny spokój, choćby tylko dlatego, że nie była już całkiem sama. Theo był wyrzutkiem stada, śmiałkiem, który nieustannie testował granice z uśmieszkiem sugerującym, że nie obchodzi go, jakie będą tego konsekwencje.
A potem była Piper, kobieta o stalowym spojrzeniu, z nieugiętym skupieniem, która obserwowała wszystko w stadzie z niemal macierzyńską opiekuńczością.
– Jesteś twardsza, niż wyglądasz, Aria – droczył się Theo, uchylając się, gdy wyprowadziła cios, który ledwie chybił jego szczęki. – Nie sądziłem, że samotnica potrafi tak walczyć.
– Chyba już mnie kiedyś zlekceważono – odparła, mając nadzieję, że jej odpowiedź nie zabrzmi tak niepewnie, jak się czuła.
Każda umiejętność, którą prezentowała, była kolejnym ryzykiem, kolejną szansą, że Hayden ją przejrzy.
Hayden obserwował ją uważnie, jego wzrok był intensywny, gdy sparowała. Jego obecność była niemożliwa do zignorowania. Gdy w końcu opuściła gardę, łapiąc oddech, przeszedł przez pole w jej stronę, jego spojrzenie przenosiło się między nią a Theo.
– Całkiem nieźle jak na samotnicę – powiedział Hayden z nutą ciekawości w głosie, jakby próbował zajrzeć pod jej skórę.
Próbowała odwzajemnić jego spojrzenie, zachowując neutralny wyraz twarzy. – Musiałam nauczyć się bronić.
Oczy Haydena zwęziły się lekko. – Walczysz jak ktoś, kto przeszedł więcej niż tylko szkolenie przetrwania. – Zawiesił głos, czekając na jej reakcję.
Testował ją, każde słowo dobierał ostrożnie, by zmusić ją do ujawnienia się.
– Miałam już kilka starć – odparła wymijająco, odmawiając podania szczegółów.
Zbliżył się, nie spuszczając z niej wzroku, ciemna intensywność błyszczała w jego spojrzeniu.
– Samotnica, która walczy jak córka Alfy. Interesujące.
Aria musiała coś powiedzieć, zmienić temat, cokolwiek, by go zmylić.
– Tak właśnie przetrwają samotnicy, prawda? – odpowiedziała spokojnie, mając nadzieję, że nie wyczuje, jak mocno bije jej serce.
Uśmiech Haydena się poszerzył, choć oczy pozostały czujne. Odsunął się, jakby pozwalając jej się wycofać. Ale spojrzenie, które jej rzucił, było ciężkie od czegoś niewypowiedzianego, pytania wiszącego pomiędzy nimi.
Później tej nocy Aria krążyła po swoim małym pokoju, jej myśli pędziły przez każde spojrzenie, każde słowo, które Hayden skierował do niej tego dnia. Jego podejrzliwość rosła.
Nigdy nie spotkała nikogo takiego jak on.
Kogoś, kto potrafiłby ją tak łatwo rozbroić, sprawić, że czuje się naga pod jego spojrzeniem. Gdy jej myśli zaczęły się zapętlać, rozległo się pukanie do drzwi – ostre i stanowcze.
Otworzyła i zobaczyła Haydena, czekającego, z nieprzeniknionymi, ciemnymi oczami.
– Chodź ze mną.
Serce Arii waliło, gdy podążała za nim przez kręte korytarze do jego kwater, powietrze wokół niego aż gęstniało od władzy, jaką miał nad stadem. Przełknęła ślinę, gdy otworzył drzwi i skinął, by weszła.
Pokój był słabo oświetlony, cienie rozciągały się po ścianach, potęgując poczucie zagrożenia, jakie od niego biło.
Zamknął za nią drzwi, jego spojrzenie przykuło ją do miejsca.
– Chcę wiedzieć o tobie więcej, Ario – powiedział, krzyżując ramiona, każde słowo było przemyślanym sondowaniem.
– Już ci mówiłam, jestem tylko samotnicą.
– Tylko samotnicą? – przechylił głowę, z drwiącym uśmiechem igrającym na ustach. – Coś ukrywasz.
– Czego ode mnie chcesz, Hayden?
Pozwolił, by cisza zawisła w powietrzu, po czym pochylił się bliżej, jego głos przeszedł w ochrypły szept. – Ciebie. W moim łóżku.
Bezczelność jego słów uderzyła ją jak fizyczny cios, jej dłoń wystrzeliła i uderzyła go mocno w twarz. Echo policzka wypełniło pokój, ale Hayden jedynie się uśmiechnął, oczy miał ciemne od satysfakcji.
– Nie jestem taką dziewczyną.
– Wiem. Masz skórę królewską. Powiedz mi, Ario, kim naprawdę jesteś.
Intensywność jego spojrzenia sprawiła, że wstrzymała oddech, jej determinacja zaczęła się chwiać. Pochylił się jeszcze bardziej, jego głos był ledwie szeptem, gdy przeszukiwał jej oczy.
– Coś ukrywasz, prawda? Chcesz się podzielić?
Przesuń w górę, aby kontynuować
[POV: Dayana]
*Kilka dni temu*
Aria odeszła.
Nie umarła, nie została porwana przez wyrzutków, nie została wygnana—po prostu zniknęła.
Myślałam, że poczuję coś bardziej satysfakcjonującego. Może ulgę. Czyste poczucie zwycięstwa. Zamiast tego utknęłam tutaj, słuchając, jak Ojciec wrzeszczy jak obłąkany, podczas gdy Matka wpatruje się w kominek, jakby miał jej powiedzieć, co robić.
— To twoja wina — warczy Ojciec, chodząc tam i z powrotem po dywanie, jakby miał zaraz zrobić w nim dziurę. — Popchnęłaś ją za daleko.
Powoli unoszę wzrok, pozwalając mu zobaczyć pełen ciężar mojej obojętności. — Ona zawsze była słaba. Potrzebowała tylko lekkiego pchnięcia.
Ojciec obraca się w moją stronę, oczy przekrwione, ślina w kąciku ust. — Miała się trzymać w ryzach. Miałaś ją kontrolować!
— Kontrolować ją? — parskam śmiechem, zimnym i ostrym. — Ona nie jest dzieckiem. Jest tchórzem z kompleksem męczennicy. Uciekła, bo chciała, żeby ktoś za nią pobiegł. Tak bardzo chce się liczyć.
— Liczy się! — szczeka, głośniej niż wcześniej.
To przyciąga moją uwagę. Spoglądam powoli i spotykam jego wzrok.
— Nie powinna — odpowiadam. — Nigdy się nie liczyła.
Zamiera. Pokój wibruje napięciem.
— Wróci — kontynuuję cicho, spokojnym głosem. — Będzie płakać. Trząść się. Z podkulonym ogonem. Nie ma w sobie odwagi, by przetrwać sama. Żadne stado jej nie przyjmie. Bez nas jest nikim.
— Ty arogancka mała... — urywa, zaciskając szczękę.
Patrzę na niego bez strachu. Nie odważy się mnie tknąć. To ja się liczę. Nie ona.
Nie „ukochana pierworodna”. Nie cicha święta. Nie chodząca opowieść o cierpieniu z księżycowym znamieniem i oczami pełnymi pytań, których bała się zadać na głos.
Jego oczy błyskają, dzikie od gniewu. — Nigdy nie powinna była odejść.
— Nigdy nie powinna była żyć — mamroczę, zanim zdążę się powstrzymać.
Cisza, która następuje, jest ostra i natychmiastowa. Ojciec zamiera. Matka w końcu odwraca się od ognia, jej twarz blada i napięta.
— Wynoś się — warczy Ojciec. — Natychmiast.
Wstaję powoli, niewzruszona, ale pod skórą aż mnie swędzi. Nienawidzę, gdy jego głos tak opada. To oznacza, że nadchodzi coś gorszego.
Wychodzę ze studia, ale nie odchodzę daleko. Nauczyłam się milczeć i słuchać, kiedy to się liczy. Więc zostaję tuż za drzwiami, plecami do ściany, spokojny rytm serca, uszy szeroko otwarte.
— Ostrzegałem cię — syczy Ojciec w środku. — Mówiłem, że się wymyka.
— Bo ty ją taką zrobiłeś — odpiera Matka. — Pokręciłeś ją. Wyginałeś, aż pękła. A teraz jesteś zaskoczony, że się rozpadła?
— Nigdy nie miała przetrwać! — warczy. — Była tylko zastępstwem! Pionkiem! Jej jedynym zadaniem było służyć, dopóki Dayana nie przejmie władzy.
— Faworyzowałeś Arię — oskarża Matka, jej głos ostry czymś głębszym niż gniew. — Chciałeś jej. I nie tylko ze względu na proroctwo. Byłeś nią obsesyjnie zafascynowany.
Słyszę dźwięk—ciało o drewno, ostry łoskot. Potem odrażający głuchy odgłos i stłumione sapnięcie. Nie ruszam się.
— Mam ci przypomnieć, z kim rozmawiasz? — warczy Ojciec. Jego głos jest tak blisko krawędzi, że zastanawiam się, czy zostało w nim jeszcze coś ludzkiego.
Przez zaciśnięte, zduszone oddechy Matka wypluwa: — I tak długo byś się nią nie nasycił swoimi plugawymi żądzami. Nie była do tego stworzona.
Moje ciało napina się przy ścianie.
— Jesteś żałosny — dusi się Matka. — Wciąż trzymasz się dziecka, które planowałeś wyrzucić.
— Aria była posłuszna. Mogłem ją kontrolować.
— Była dzieckiem — spluwa Matka. — A ty przygotowywałeś ją do czegoś, czego nigdy nie miała przetrwać.
Zapada kolejna cisza. Dłuższa tym razem i ciężka.
Gdy znów się odzywa, jego głos jest cichy i drżący. — Nigdy nie miała przejść przez ceremonię wyboru. Wiedziałaś o tym. Oboje zgodziliśmy się, że to ona jest przeklęta.
— A jednak trzymałeś ją blisko — syczy Matka, jej głos cienki i pełen jadu.
Mdły skręt ściska mi wnętrzności. Przyciskam dłoń do ściany, oczy zamknięte, próbując zachować obojętny wyraz twarzy, choć nikt nie patrzy.
— Zrobiłem to, co musiałem — warczy Ojciec.
— I zobacz, co narobiłeś — syczy Matka. — Pozwoliłeś jej wymknąć się i zabierze wszystko ze sobą. Za to, co jej zrobiliśmy przez ten cały czas. Ona przyniesie na nas zagładę.
Kolejny moment ciszy. Potem ją puszcza. Słyszę, jak osuwa się, kaszląc gwałtownie na podłogę.
Wypuszczam powietrze i odsuwam się od ściany. Powinnam czuć obrzydzenie. I czuję, chyba. Ale nie tylko do niego.
Prawda jest taka—lubiłam łamać Arię. Lubiłam patrzeć, jak się kurczy, mała i bezużyteczna. Lubiłam patrzeć, jak Cole wybiera mnie, wiedząc, że to ją rozbija od środka.
Gdyby Ojciec posunął się z nią za daleko... cóż. Jakaś część mnie chciała to zobaczyć.
Ona zawsze myślała, że jest lepsza ode mnie, nawet gdy milczała. Zwłaszcza wtedy. Z tymi swoimi cichymi uśmiechami i spokojnym sercem. Jakby była jakimś niewinnym światłem, a ja burzą.
Może i jestem. Ale to ona uciekła. A ja wciąż tu jestem.
Więc to ja wygrałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować